Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 616: Year 1988

ကမ္ဘာမြောက်ပြင်သည် နက်ပြာရောင်ကောင်းကင်ယံကို လွင့်မျောနေသော မိုးတိမ်များအလား အမြဲတမ်းပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး အချိန်ကာလမှာမူ အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ဖြူစင်သောမြင်းငယ်တစ်ကောင်၏ အရိပ်သဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

၁၉၈၆ ခုနှစ်နှင့် ၁၉၈၇ ခုနှစ်တို့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားကာ ၁၉၈၈ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကိစ္စရပ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် ကျိုးရှန့်ချန်း တစ်ယောက် ထောင်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြန်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူဆိုးလူမိုက်အုပ်စုတစ်စုက ကာကွယ်ကြေးလာကောက်သည့်အတွက် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။ သူက ထိုသူများနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ရာမှ လူဆိုးတစ်ဦးကို ရူးသွပ်သွားသည်အထိ ရိုက်နှက်မိခဲ့လေသည်။

ငွေကြေးအနည်းငယ်ဖြင့် လူသိရှင်ကြားရော တိတ်တဆိတ်ပါ ဖြေရှင်းခဲ့ကြသော်လည်း ကျိုးရှန့်ချန်းမှာ ထောင်ထဲသို့ သွားရဆဲပင်။ ကံဆိုးသည်မှာ ထိုအချိန်အခါက စံနမူနာပြအဖြစ် အရေးယူခံရကာ သုံးနှစ် ထောင်ဒဏ် အပြစ်ပေးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်သည် သူအကျဉ်းကျနေသည့် တတိယနှစ်ဖြစ်ပြီး ထောင်မှလွတ်ရမည့်အချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေပေသည်။

အဖြစ်အပျက် ပထမဆုံးပေါ်ပေါက်လာစဥ်က ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုံ့ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုမျှသာမကဘဲ အခြားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

သူတို့က မြို့တော်တွင် နေထိုင်ကြသောကြောင့် ကျိုးရှန့်မေက အကူအညီတောင်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ သတင်းကို အမေကျိုး ထံမှ လျှို့ဝှက်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အမေကျိုး ပါ သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် အမေကျိုး မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ပင် ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ မိသားစုအနေဖြင့် ကိစ္စရပ်ကို လူသိရှင်ကြားရော တိတ်တဆိတ်ပါ ဖြေရှင်းရန် ကူညီပေးပြီးနောက် သူမက မျဉ်းတစ်ကြောင်းတားလိုက်တော့သည်။ သူမသည် ဝမ်ယွမ် အား မည်သည့်အဆက်အသွယ် သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းမျိုးကိုမျှ အသုံးပြုပေးရန် လုံးဝမတောင်းဆိုတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးရှန့်ချန်း ယခုလို ပြဿနာမျိုးရှာမိသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ ယခုနှစ်တွင် လူဆိုးများက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မသန်စွမ်းဖြစ်သွားသည်အထိ လူတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ခဲ့သူမှာ သူပင်တည်း။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် တရားမျှတမှုက အလွန်အကျွံဖြစ်သွားသောအခါ သင်ကိုယ်တိုင်က တရားမစွန်းသောဘက်သို့ ရောက်သွားရပေတော့သည်။

အဆုံးတွင် သူသည် ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ်ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး ထောင်ထဲတွင်သာ ဆက်လက်နေစေခဲ့သည်။ အကျဉ်းထောင်ဆိုသည်မှာ ဆိုးသွမ်းသူများကို ပြုပြင်ပေးသည့် ကောင်းသောနေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း၊ မည်မျှပင် ထန်ပြင်းကြမ်းတမ်းသော လူပင်ဖြစ်စေ ထိုနေရာတွင် အချိန်ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာချိန်၌ နာခံတတ်သွားလိမ့်မည်ဟု လူတို့ ပြောဆိုကြသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် အကြီးမနှင့် အကြီးကပိုင်ရှင်တို့သည် သူ၏ကိုယ်စား ဝင်ရောက်လျှောက်လဲပေးရန်နှင့် အဆက်အသွယ်များကို မဖြစ်မနေရှာဖွေပေးရန် ဇာတိမြေမှ အထူးတလည် ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသည်။

အမေကျိုး သည် သူမ၏ သမီးကြီးအား နားလည်သဘောပေါက်စေရန် ဆုံးမသွန်သင်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲရှိ စကားများကို ရေသွန်သလို ပြောကြားခဲ့ကာ ဤအတိုင်း ဆက်လက်ခွင့်လွှတ်နေပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော သင်ခန်းစာပေးမှု မရှိဘဲ ပိုမိုကြီးမားသော ဘေးဥပဒ်များကိုသာ ဦးတည်စေလိမ့်မည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

သို့သော် အကြီးမမှာမူ သူမ၏သား အကျဉ်းကျခံရခြင်းနှင့် နာမည်ပျက်စီးရခြင်းတို့ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက အဝေးဇာတိမြေတွင် ရှိနေပြီး အခြေအနေကို ကောင်းစွာမသိရှိရသဖြင့် ကျိုးရှန့်မေက ကျိုးမိသားစုအား သူမ၏မောင်ကို ကယ်တင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြန်လည်ဖုန်းဆက် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

အကြီးမ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိနေသော်လည်း အလကားပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျိုးမိသားစုဟောင်းက နောက်ထပ် မည်သည့်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကိုမျှ လုံးဝလက်မခံခဲ့ပေ။ အမှန်စစတွင် ကျိုးချင်ပိုင် ကိုယ်တိုင်ကပင် တူဖြစ်သူကို အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် အချိန်အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းစေခြင်းက အဆိုးမမြင်နိုင်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အကြီးမမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာကာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်သွေးရင်းမြေးနှင့် တူကို ထောင်ကျစေရန် လက်ပိုက်ကြည့်နေခြင်းမှာ နှလုံးသားမရှိလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့အား ဆွေမျိုးသားချင်းဟူ၍ လုံးဝအသိအမှတ်မပြုတော့ကြောင်း ပြင်းထန်သော စကားများ ချန်ထားခဲ့လေတော့သည်။

အဆက်အသွယ်များ အပြီးအပြတ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင်တည်း။ အမေကျိုး မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆေးရုံတက်ခဲ့ရသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေများကြားမှပင် ကျိုးရှန့်ချန်း၏ ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ်ပြည့်ရန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မကြာမီ လွတ်မြောက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ထောင်စားရသည့်ကာလမှာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းအပေါ် မည်သည့်ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမျှ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သာမန်အတိုင်းပင် မိမိတို့၏ ဘဝများကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းနေခဲ့ကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း လင်းချင်းဟယ်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လုပ်ငန်းမှာ ယခုနှစ်အရောက်တွင် ဒေသအသီးသီး၌ ခွဲထွက်ဖွင့်လှစ်ထားသော ဆိုင်ခွဲပေါင်း တစ်ဆယ့်ငါးခုအထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းမှာ အလွန်အမင်း အမြတ်အစွန်းကောင်းမွန်ပြီး အိမ်ထောင်စု၏ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေ၏ ရာခိုင်နှုန်းခြောက်ဆယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ရာခိုင်နှုန်းလေးဆယ်မှာ သူတို့၏ အခြားသော လုပ်ငန်းများဖြစ်သည့် အဝတ်အထည်ဆိုင်၊ ဖက်ထုပ်ဆိုင်၊ အချိုရည်ဆိုင်၊ ကုန်ခြောက်ဆိုင်နှင့် ဆေးလိပ်ဆိုင်တို့မှ ရရှိခြင်းပင်တည်း။

ဆိုင်အရေအတွက် များပြားလှသည့်အတွက် ၎င်းတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူမှု ပမာဏမှာလည်း ကြီးမားလှပေသည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် တောင်ပိုင်းရှိ လက်ဖက်ရည် ရောင်းချသူ တစ်ဆယ်ကျော်နှင့် လက်တွဲထားခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သည့်နှစ်မှစ၍ သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးဖြစ်သော ကျိုးကွေ့လိုက်က ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူများ စီမံခန့်ခွဲမှုကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ကျောင်းပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကွေ့လိုက်သည် ဤမိသားစု စီးပွားရေး တာဝန်များကို စတင်ထမ်းရွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ဒုတိယသားမှာ ဆက်လက်၍ ပညာသင်ကြားနေခဲ့ပြီး ဤနှစ်တွင် ပါရဂူဘွဲ့သင်တန်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူ့အား နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ပါရဂူဘွဲ့လွန် သုတေသန (Postdoc) ဆက်တက်ရန် ရည်မှန်းစေလိုခဲ့ပြီး အကယ်၍ အောင်မြင်သွားပါက မိသားစု၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာ ပညာတတ်မျက်နှာစာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အမေ၊ အစ်ကိုကြီးက ဖုန်းဆက်ပြီး ပင်လယ်သခွားခြောက် အနည်းငယ် လောက်ပို့ပေးဖို့ ပြောတယ်" ဟု သားအငယ်ဆုံးဖြစ်သူက အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

"မေ့ကျားက စားချင်လို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ သူမ၏ ဘာသာပြန်ဆိုရေး အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူက ကိုကိုကောက်လျန်ကို ပေးဖို့ ဖြစ်မှာပါ။ သူ့ဇနီးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ် မဟုတ်လား" ကျိုးကွေ့လိုက်က ပန်းခရမ်းရောင်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ငှဲ့သောက်ရင်း နာမည်ကြီး ဂန္ထဝင်တေးသံများကို ဖွင့်ရန် စတီရီယိုစက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပို့ပေးလိုက်ပါ။ ဒီနှစ်က မင်းအစ်ကိုကြီး အိမ်ထောင်ပြုရမယ့် အလှည့်ဖြစ်သင့်တယ်။ ဝမ်းညီနောင်နှစ်ယောက်က ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်အတွင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြပြီး မင်းအစ်ကိုကြီးကတော့ အကြာကြီး သည်းခံစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းမှာလည်း သူသည် အတော်လေး ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ကျိုးခိုင် သည် ၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် ရာထူးတိုးမြှင့်မှု ရရှိရန်၊ အိမ်ထောင်ပြုခွင့် တင်ပြရန်နှင့် ဝမ်းမေ့ကျားနှင့် လက်ထပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မိသားစု၏ သံပင်စည်ကဲ့သို့ မပွင့်ခဲ့သော ဝမ်းကောက်တုန်းက နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်လန်းလာခဲ့သည့်အတွက် ကိုကို မှာ ကောက်တုန်းနှင့် ကျိုးစိနီ တို့ကို အရင်ဆုံး လက်ထပ်ခွင့်ပြုလိုက်ရလေသည်။

တစ်နှစ်သာ နောက်ကျသွားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အဆင်ပြေသည်ဟု သူက တွက်ဆခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဝမ်းကောက်လျန်နှင့် သူ၏ဖက်စပ်ပါတနာတို့က ဆက်လက်၍ လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်းမေ့ကျားတို့မှာ ယခုတိုင် လက်မထပ်ရသေးဘဲ ဖြစ်နေဆဲပင်တည်း။

"သူ တကယ်ပဲ ဒီနှစ်တော့ လက်ထပ်ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အချစ်ရေးခရီးကတော့ တကယ်ကို အကွေ့အကောက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းအဖေ အထဲမှာ အိပ်နေတယ်။ စပီကာသံကို လျှော့ထား၊ မဟုတ်ရင် သူ့ကို နှိုးမိလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ မတ်လဖြစ်သည်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးပြီးစကာလဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုမှာ အေးမြဆဲပင် ရှိသေးသည်။

ကျိုးကွေ့လိုက်က စတီရီယိုအသံကို လျှော့ချလိုက်ပြီး "ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲဗျ။ ဘာလို့ အဖေက အိပ်နေတာလဲ။ ညီမလေးကို ကျောင်းကြိုဖို့ အချိန်တောင် နီးနေပြီလေ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပြက္ခဒိန်နှစ်များအရ လစ်တလေးမီမီသည် အသက် နှစ်နှစ်ခွဲသာ ရှိသေးသော်လည်း အမည်ခံအသက်အရွယ်အရဆိုပါက လေးနှစ်ဟု သတ်မှတ်ရပေမည်။

အစပိုင်းတွင် ကျိုးချင်ပိုင်သည် သူ့သမီးငယ်လေးအား သူငယ်တန်းသို့ သွားခွင့်ပြုရန် ဝန်လေးနေခဲ့သော်လည်း ကျောင်းတက်ချင်သည့် သူမ၏ ခေါင်းမာသောဆန္ဒကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျောင်းမှာ အဝေးကြီးမဟုတ်ဘဲ ကားဖြင့် ငါးမိနစ်ခရီးသာ ဝေးပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျောင်းတစ်ကျောင်းလည်း ဖြစ်သည်။ လစ်တလေးမီမီ တက်ရောက်နေရုံသာမက ကျိုးအာနီ၏ အမွှာများနှင့် ကျိုးဆန်နီ၏ ပန်းပန်းတို့လည်း ထိုကျောင်းတွင် တက်ရောက်နေကြသည်။

အခြားကလေးများမှာ လစ်တလေးမီမီထက် အသက်ကြီးကြသော်လည်း လမ်းတွင်ဆုံကြသည့်အခါတိုင်း သူမအား "အဒေါ်" ဟု ခေါ်ဆိုကြရသည်။

ဝမ်ယွမ် ၏ အမွှာများအနေဖြင့်မူ မီမီအား "ဂူဂူ" ဟု အလေ့အထလိုလို ခေါ်ဆိုနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူမက အသက် နှစ်နှစ်ခွဲသာရှိသေး၍ အလွန်ငယ်သေးသောကြောင့် အ bullying ခံရမည်ကို ကျိုးချင်ပိုင်က စိုးရိမ်နေသဖြင့် ပန်းပန်းနှင့် အမွှာများကို သူတို့၏ အဒေါ်ငယ်လေးအား ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာကြားထားခဲ့သည်။

လင်းချင်းဟယ်မှာမူ ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးအတွက် လုံးဝ အမူအရာမပြဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းသဖြင့် အရသာမရှိသော ဟင်းကို ဆားအလွန်အကျွံထည့်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ် အတိအကျပင်တည်း။ မီမီက ထိုနေရာသို့ ကစားရန်သာ သွားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော ရန်ဖြစ်မှုများ ရှိလာလျှင်တောင်မှ ကလေးငယ်များအနေဖြင့် မည်ကဲ့သို့သော ဖျက်ဆီးအားမျိုးကိုများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဥ်မှာပင် ကျိုးချင်ပိုင် ထလာပြီး သူ၏ သမီးငယ်ကို ကြိုရန် ကားသော့ကို အချိန်ကိုက် ဆွဲယူလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ် လိုသေးတယ်။ ခင်ဗျားကတော့ စောင့်ရမယ့် သည်းခံနိုင်စွမ်း လုံးဝကို မရှိတာပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ဟာသလုပ်၍ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို သံပုရာရည် ပျားရည်တစ်ခွက် လုပ်ပေးပါဦး။"

ကျိုးချင်ပိုင်က သူမအတွက် တစ်ခွက်ပြင်ဆင်ပေးပြီး သူ့အတွက်လည်း တစ်ခွက်ထပ်လုပ်ကာ "ဇနီးလေး၊ ကိုယ်တို့ ခရီးထွက်ကြမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဇနီးသည် ဟိုင်းနန် သို့ ခရီးထွက်ရန် ကြံစည်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် သွားနိုင်ဖွယ် ရှိနေပေသည်။

လင်းချင်းဟယ်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး "ရှင်က သမီးလေးကိုပါ တစ်ကောက်ကောက် ဆွဲခွါသွားမလို့လား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပေါ့" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က အတည်ပြုပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးကွေ့လိုက်က ဝင်ပြောလာသည်မှာ၊ "အမေ၊ အဖေ၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ။ အိမ်မှာ လုပ်စရာ စီးပွားရေးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ။"

"မင်းမှ မရှိတာလား" ဟု သူ့အဖေက သူ သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။