ယခုနှစ် ခြောက်သွေ့ကုန်စည်လုပ်ငန်းကတော့ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး၊ ယခင်နှစ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသာခဲ့ပေသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်နှင့် ကျိုးရွှမ်တို့သည် နံနက်စောစောမှစတင်ကာ နေ့လယ်အချိန်အထိ တောက်လျှောက်လုပ်ကိုင်ကြပြီးမှ နေ့လယ်စာစားချိန်ရောက်မှသာ ပြန်လာကြသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က "အမေ၊ ဒီနှစ်ကုန်သွားရင် လက်ဆောင်ဘူးထုတ်လုပ်တဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံလောက် ရှာသင့်တယ်လို့ သားထင်တယ်ဗျ။ လက်ရှိသုံးနေတဲ့ အိတ်တွေက လုံလောက်အောင် မကောင်းတော့ဘူး" ဟု စတင်ပြောဆိုလာသည်။
"အေးလေ၊ နောင်နှစ်ကစပြီး အော်ဒါတစ်စက် လှမ်းတင်လိုက်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စက်ရုံသွားရှာဖို့ တာဝန်ယူရမယ်နော်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"ဒုတိယအစ်ကို့ကို သွားရှာခိုင်းလိုက်ပါလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က တာဝန်ရှောင်ချင်သည့်ပုံစံဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
"နောင်ကျရင် မင်းက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ရမယ့်သူပဲ၊ ဒါတွေကို သင်ယူထားရမယ်။ မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုက မင်းလိုလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်နေတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်မှာ ပြန်ပြောစရာစကား မရှိတော့ဘဲ တာဝန်ကိုသာ လက်ခံလိုက်ရသည်။
သူတို့၏နာမည်အောက်တွင် ရှိသော လုပ်ငန်းများအနက် အရည်ဖျော်ရည်ဆိုင်နှင့် ခြောက်သွေ့ကုန်စည်ဆိုင်တို့သာ ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ကျန်ဆိုင်များကိုမူ အားလပ်ရက်အတွက် ပိတ်ထားခဲ့ကြသည်။ ဝန်ထမ်းများကိုလည်း ထိုက်သင့်သည့် ခွင့်ရက်များပေးအပ်ခဲ့ပြီး အားလပ်ရက် လုပ်ခလစာများကိုလည်း စနစ်တကျ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ နှစ်သူးညရောက်သည်အားဖြင့် အရာရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ကြရသည်။
နံနက်ပိုင်းတွင် လုပ်ငန်းအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ဆယ့်နှစ်နာရီထိုးပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ အရာရာတိုင်းမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
လီအိုက်ကော်နှင့် ကျိုး ဆန်နီတို့သည် ၎င်းတို့၏ပစ္စည်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သားဖြစ်သူ ဖန်းဖန်းကိုခေါ်ကာ နှစ်သူးညစာ စားပွဲအတွက် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ဆီသို့ လာခဲ့ကြသည်။
ယခုနှစ်တွင် ဝမ်ကွိုတုန်းနှင့် ကျိုးဆန်နီတို့က ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသဖြင့် အိမ်တွင် ဝမ်အဖေ၊ ဝမ်အမေနှင့် ဝမ်မေ့ကျားတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့လည်း အတူတကွ စုစုဝေးဝေး စားသုံးရန် လာရောက်ကြရုံသာ ရှိတော့သည်။
လူများလေလေ ပို၍ စည်ကားလေလေ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ထဲတွင် စုဝေးကာ ထမင်းဝိုင်းဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။
ကျိုးအာဝါကိုမူ ၎င်းတို့မိသားစု၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဟိုဘက်အိမ်ရှိ ဘိုးဘွားများထံသို့ နှစ်သူးညစာ စားပွဲဝင်ရောက်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။
"ယခင်နှစ်ကလည်း ဝမ်တို့မိသားစုနဲ့အတူ ဝင်စားခဲ့ရတယ်၊ ဒီနှစ်လည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဟင်းချက်ရမယ့် အလုပ်ကို အတော်သက်သာသွားစေတာပေါ့" ဟု ဝမ်အမေက အချိုရည်ကို သောက်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောကြားသည်။
"ဒီလိုမျိုး နှစ်တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ နှစ်သူးညကို ဖြတ်သန်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အရမ်းလည်း စည်ကားတယ်လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်လည်း ဒီလိုပဲ နှစ်တိုင်းဖြစ်ချင်တာပေါ့" ဟု ဝမ်အမေက အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ပြောသည်။
"ဝမ်အဒေါ်ကြီးကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲဗျာ။ အဒေါ်သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝိုင်အနည်းငယ် ငုံ့သောက်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။
သူ့တွင် နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ရာ လင်းချင်းဟယ်ကလည်း ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ခြင်းကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောင်တွင် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရမည်ဆိုပါက လူအများနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ဘဲ ဝမ်းမြောက်ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် ဖန်ခွက်ချင်းတိုက်ခြင်းတို့မှာလည်း သာမန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
"တတိယကောင်လေး၊ အများကြီး မသောက်နဲ့နော်" ဟု ဝမ်အမေက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး သောက်ရမလဲ အဒေါ်ကြီးရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဦးလေး၊ ဝမ်အဒေါ်၊ သားကတော့ ဦးဆုံး ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ဖန်ခွက်တိုက်ပြီး ဆုတောင်းပေးရမယ်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေနဲ့ပြည့်စုံပြီး နေ့စဥ်တစ်နေ့ ပိုလို့နုပျိုလာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ကြေညာလိုက်သည်။
ဝမ်အဖေက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ခွက်ကို ကျိုးကွေ့လိုင်၏ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်ပြီး "ငါလည်း မင်းအတွက် လူကောင်းသူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖူးစာဖက်ဆုံတွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်ကွာ" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားသည်။
ဝမ်အမေကလည်း အချိုရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အလားတူဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ သောက်သုံးလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင်က ဝင်ပြောသည်မှာ - "ဖေဖေ၊ သတိတတိယ တစ်ကောင်လုံး ကျောင်းပြီးသွားရင် သူ့ဘာသာသူ အပြင်ထွက်ပြီး တခြားလုပ်ငန်းသစ်တွေကို စမ်းလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ အတွေ့အကြုံ ပိုလိုတယ်" ဟူ၏။
"ဒါကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ မပြောဘဲနဲ့တောင် ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို သေချာပေါက် စုဆောင်းမှာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ထောက်ခံပြောဆိုသည်။
"နောင်ကျရင် ဘာလုပ်ချင်လဲ" ဟု ဝမ်အဖေက မေးမြန်းသည်။
"သားက ခေါက်ဆွဲပြုတ်စက်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖြေကြားသည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်စက်ရုံ ဟုတ်စပ်ရောပေါ့? အဲဒီထဲမှာ ငွေကြေးအကျိုးအမြတ် ရှိလို့လား? ရှားပါးတဲ့အရာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" ဟု ဝမ်အမေက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"ရှားပါးတာ မဟုတ်လို့လည်း လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်လို့မရတာပေါ့။ သားက ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်သွားမှာပါ။ အကြံဉာဏ်ကတော့ ရှိပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့၊ အချိန်တန်ရင် ဘယ်ဟာက ပိုသင့်လျော်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ရဦးမှာပေါ့။ ဘာမှတော့ အပြီးအပြတ် မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ကြွားဝါပြောဆိုသည်။
"အဒေါ်ကတော့ အဝတ်အထည်ဆိုင်လုပ်ငန်းက အတော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒါကိုပဲ ဘက်ပြောင်းပြီး မလုပ်ကြတာလဲ" ဟု ဝမ်အမေက အကြံပြုသည်။
"ဝမ်အဒေါ်၊ ဒီနှစ် ဝင်ငွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးရင်း မေးမြန်းသည်။
ဝမ်အမေက ပြုံးဖြီးလျက် "အတော်လေး ကောင်းပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ့်မှာက ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်း ရှိတာဆိုတော့ နင့်အမေလို ဆိုင်အများကြီးပိုင်ဆိုင်တာနဲ့ ယှဉ်လို့မရပါဘူးကွာ" ဟု ဆိုသည်။
"ဥစ္စာပစ္စည်းအားလုံးကို ခြင်းတောင်းတစ်ခုတည်းထဲ စုထည့်ထားတာက အန္တရာယ်များပါတယ်။ လုပ်ငန်းတစ်ခုက အမြတ်မထွက်ဘူးဆိုရင် ဖိအားက ကြီးမားလွန်းတယ်။ နယ်ပယ်အမျိုးမျိုးကို ဖြန့်ခွဲလုပ်ကိုင်ရမယ်။ တစ်ခုခု မအောင်မြင်ရင်တောင် နောက်ထပ် မှီခိုစရာ နှစ်ခု ရှိသေးတာပေါ့။ အဲဒါက ပိုပြီး တည်ငြိမ်မှု ရှိစေတယ်လေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ရှင်းပြသည်။
ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ၏ တတိယသားဖြစ်သူကို အံ့သြတကြီး ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏တွေးခေါ်ပုံနှင့် အမြော်အမြင်များမှာ ဤမျှ ရင့်ကျက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ၏ သမီးငယ်လေးကို လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း "သူပြောတာတွေကို မယုံနဲ့၊ အလကား ပါးစပ်အရသာခံ ပြောနေတာပါ။ များများစားစမ်းပါ" ဟု ဝမ်အဖေနှင့် ဝမ်အမေတို့ကို တိုက်တွန်းရင်း ပြောသည်။
ဝမ်အဖေက ပြုံးလျက် သူနှင့် ဖန်ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။
ထိုထမင်းဝိုင်းလေးမှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ထမင်းဝိုင်း၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ကျိုးအာဝါ ပြန်ရောက်လာပြီး စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝင်ထိုင်ခဲ့သည်။
မိသားစုတစ်စုလုံး ပြန်လည်ဆုံစည်းကြကာ နှစ်သူးညစာကို အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကျိုးခိုင်က ဝမ်မေ့ကျားကို ခေါ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြပြီး၊ ကျိုးရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ကမူ ပန်းကန်ခွက်ယောက် သိမ်းဆည်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ဝမ်အဖေနှင့် ဝမ်အမေတို့ကို တစ်ထပ်တိုက်အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း နွေဦးပွဲတော် ဂလာပွဲကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
ဝမ်အမေက မြေးမလေး မိမိလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း သက်ပြင်းချကာ "အသက်လေးဆယ်ကျော်မှ ကလေးထပ်ယူရတော့ ဖိအားတွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ အဒေါ် ထင်ထားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကျတော့ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက် မွေးရတာ တကယ်ကို သာယာလှပတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"သာယာတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ တာဝန်လည်း ကြီးတယ်လေ။ အကြီးတွေကတော့ အိမ်ထဲကနေ ပျံသန်းထွက်သွားကြပြီ၊ ဒါလေးကတော့ ယခုမှ အကောင်ပေါက်စပဲ ရှိသေးတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်အမေက ပြုံးလျက် "ယခုခေတ်ရဲ့ လူနေမှုအခြေအနေတွေကလည်း ကောင်းမွန်နေပြီး ခေတ်ကြီးကလည်း ပွင့်လင်းလာပြီဆိုတော့ သူ့ကိုကြီးပြင်းအောင် ပျိုးထောင်ရတာ အရမ်းကြီး မခက်ခဲပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ တစ်ယောက် ငှားလိုက်ပေါ့။ အဒေါ်တို့ရပ်ကွက်ထဲမှာဆိုရင် အိမ်အလုပ်တွေအားလုံး လုပ်ပေးဖို့ တစ်လကို ယွမ်ခြောက်ဆယ်နဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ငှားတဲ့သူတွေ ရှိတယ်လေ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ချင်းပိုင်ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါမယ်။ သူက အဲဒါကို သဘောအကျဆုံးပဲလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဖြေကြားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဝင်ပြောသည်မှာ - "မခက်ခဲပါဘူး၊ ကိုယ်လည်း အရမ်းကြီး အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟူ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ သမီးငယ်လေးကို အိမ်အိမ်စောင့် (ပံ့ပံ့) ထံ အလွယ်တကူ အပ်ထားခဲ့ရမှာကို သူက စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် အရေးတကြီး လုပ်စရာလည်း တကယ်မရှိပေ။ နောင်နှစ် နွေဦးရာသီ ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့၏ သမီးလေးမှာလည်း ပိုကြီးလာမည်ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် လိမ္မာလာပေလိမ့်မည်။
ခဏကြာတော့ ကျိုးရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လီအိုက်ကော်နှင့် ကျိုး ဆန်နီတို့လည်း ဖန်းဖန်းကိုခေါ်ကာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မနက်ဖြန်ကျလျှင် ဆိုင်များ ပြန်ဖွင့်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိလှသည့် လည်ပတ်ချိန်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ဖန်းဖန်းကို တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးပြုစုထားတာပဲ၊ အဒေါ် ဆန်နီ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖန်းဖန်းကို ချီရင်း ပြောသည်။
ကောင်လေးမှာ တောင့်တင်းသန်မာပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ လီအိုက်ကော်က သူ့သားကို အလွန်ချစ်ခင်ကာ "ဒီကောင်လေးက စားကောင်းသောက်ကောင်းတယ်၊ လုံလောက်အောင် မကျွေးဘူးဆိုရင် စိတ်ကောက်တတ်တယ်" ဟု ပြုံးလျက် ပြောပြသည်။
"အသက်သုံးနှစ်ပြည့်ရင် သူငယ်တန်း ပို့လိုက်လို့ရပြီလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။
"အသက်သုံးနှစ်ဆိုတာ ငယ်လွန်းသေးလားဟင်" ဟု ကျိုး ဆန်နီက မေးမြန်းသည်။
"မငယ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တယ်ထင်ရင် အသက်လေးနှစ်အထိ စောင့်ပြီးမှ ပို့လို့လည်း ရပါတယ်။ အသက်ငါးနှစ်ကျော် ترထိတော့ မစောင့်နဲ့ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
"အင်းလေ။ လေးနှစ်ပြည့်မှပဲ ပို့တော့မယ်။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်တော့ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ချင်သေးတယ်" ဟု ကျိုး ဆန်နီက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
သားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာမှသာ သူမသည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်မှန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမတွင် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး နေ့ရက်တိုင်းမှာလည်း စွမ်းအင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသလို ခံစားရသည်။ စတုတ္ထအဒေါ့်ထံမှ အကြွေးများကို ဆပ်ပြီးသည်နှင့် သူမနှင့် အိုက်ကော်တို့သည် ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်လေးတစ်ခုကို စတင်ဖွင့်လှစ်ကာ လုပ်ငန်းဘယ်လိုလည်ပတ်မလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားကြသည်။
ညးကိုးနာရီခန့်အထိ ရှိနေမှသာ ကျိုးရွှမ်က သူတို့အားလုံးကို အိမ်သို့ ကားနှင့် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
"ချင်းပိုင်၊ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ ဘဝက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပိုလို့ကောင်းလာနေပြီ။ ရှင် ဘာများ ပြောစရာရှိသေးလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းသည်။
"ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ရတာဟာ သားစဉ်မြေးဆက် သုံးဆက်စာအတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဖြေကြားသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးကို လှည့်လိုက်ပြီး "ပါးစပ်ချိုလှချည်လား။ အဲဒီလို ချော့မော့ရုံနဲ့ လွတ်မယ်လို့ မထင်နဲ့နော် — ဒီညတော့ ကိုယ့်ဘက် လုံးဝ မလာနဲ့" ဟု ဆိုသည်။
"အဲဒီလိုလုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အိပ်ရာက တစ်လုံးတည်း ရှိတာလေ" ဟုဆိုကာ ကျိုးချင်းပိုင်က ၎င်းတို့၏ သမီးငယ်လေးကို သူတို့အတွက် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသော ပုခက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် အသာအယာ ထိုးလိုက်ပြီး "ရှင်ကတော့လေ၊ အကြောမာကြီးပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း အိပ်မောကျသွားကြတော့သည်။
ထိုသို့ဖြင့် လှပသော ၁၉၈၅ ခုနှစ်လေးမှာလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေတော့သည်။