ဝမ်းအမေက လင်းကျင်းဟឺ ဘာကြောင့် ဒီအကြောင်းကို ပြောပြလဲဆိုတာကို နားလည်ပါသည်။ သူတို့သားဖြစ်သူကများ မကျေမနပ်ဖြစ်မှာကို ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်လက်ထပ်မည့် သားမက်ဘက်က မိသားစုအခြေအနေက စံမမီဘူးလို့ တွေးမိမှာကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စံမမီဘဲ နေပါ့မလဲ။ သူတို့က တောင်မှ တူညီတဲ့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြတော့ဘဲ ရှေးယခင်ကတည်းက အိမ်ခွဲနေခဲ့ကြတာလေ။ ဒုတိယအိမ်ခွဲက ပထမအိမ်ခွဲနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဆိုင်တော့ပေ။
လင်းကျင်းဟឺက ပြုံးရင်း တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်၊ "ကျွန်မလည်း အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောပြခဲ့ဖော်ရပါတယ်။"
"နောင်နှစ်မှာ စားပွဲထိုးတဲ့အခါ သားမက်ဘက်က လူတွေပါ ကလေးတွေကို ခေါ်လာခဲ့သင့်တာပေါ့" ဟု ဝမ်းအမေက ပြောသည်။
"သူတို့ မလွဲမသွေ ရောက်လာမှာပါ" ဟု လင်းကျင်းဟឺက ပြန်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကော်လျန် ကတော့ ဒီနှစ် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။"
"သူက ဟိုဘက်မှာ မိသားစုအခြေအနေ တော်တော်ကောင်းတဲ့ သူနဲ့တွေ့တော့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဟိုဘက်အိမ်ကို သွားလိုက်တာလေ" ဟု ဝမ်းအမေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေကြားသည်။
သူတို့ လက်ထပ်ကြပြီဆိုတာနဲ့ လူချင်းလမ်းခွဲကြတော့မှာပါပဲ။ ဝမ်းအမေက ဒီဒုတိယသားအတွက် ဘယ်တုန်းကမှ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါ - အကြီးဆုံးသားအတွက်သာလျှင် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုအခါမှာတော့ သူပါ အဖော်အဖက် ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ ဆန္ဒပြည့်ဝသွားပြီဟုပင် ယူဆနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းဟឺသည် သူမနှင့် ခဏတာမျှ ဆက်လက်စကားပြောဆိုပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျိုးခိုင် က ဝမ်းမေကျားကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ထံ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဘိုးဘိုးဝမ်လည်း ရှိနေပြီး အားလုံးအတူတကွ ပျော်ရွှင်စရာ မနက်စာ/နေ့လယ်စာကို စားသုံးကြသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင် က ဝမ်းမေကျားကို ဘိုးဘိုးဝမ်၏အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့ပြီး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့က စကားစမြည် ပြောဆိုကြတော့သည်။
"ဒါဝါရဲ့ အဖော်က အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ရုပ်လည်းလှတယ်၊ ပထမအစ တွေ့လိုက်ရုံနဲ့တင် သိမ်မွေ့တယ်ဆိုတာ သိသာနေတယ်။ တကယ်တော့ သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ချီးကျူးစကားဆိုသည်။
"ဒါဝါ့ရဲ့ မျက်စိက ဘယ်လိုလုပ် ညံ့စရာရှိမလဲ" ဟု အဖေကျိုး ကလည်း သူ၏ မြေးမချွေးမအကြီးဆုံးအပေါ် အလားတူပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။
ဘိုးဘိုးဝမ်က စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း ဝမ်းမေကျားအပေါ် အပြစ်တင်စရာ တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရပေ။ ဒီလောက်နဲ့မှ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် ဘာနဲ့များ ကျေနပ်ရတော့မလဲ။
"သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လစာရကြတာဆိုတော့ ဝင်ငွေနှစ်လမ်း ရတဲ့မိသားစုပေါ့။ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်စရာကို မလိုဘူး။ ပြီးတော့ အာမခံလည်း ရှိကြပြီး အိုမင်းလာရင် ပင်စင်လည်း ရကြဦးမှာ" ဟု ကျိုးရှ လူမော်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
အမေကျိုး က ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်လာကာ မျက်နှာအပြည့် အပြုံးများနှင့် ပြောသည်၊ "သာမန်ဆိုရင် နောင်နှစ်မှာ ဂိုဒုံနဲ့ စီနီတို့ လက်ထပ်ကြမှာ မဟုတ်ရင် ဒီနှစ်ယောက်ကိုပါ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက်ထပ်စေချင်မိတာ။"
စောစောလက်ထပ်ကြလေ၊ မြေးယောကျ်ားလေးကို စောစောချီပိုးရလေ ပေါ့လေ။
"အခု သူ့အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ" ဟု ကျိုးရှ လူမော်က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ် မပြည့်ခင်မှာလည်း လက်ထပ်လို့ရတာပဲလေ။ ကျိုးရှက ဒီနှစ်ထဲမှာ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှ လူမော်ကတော့ စိတ်ထဲတွင် ကျိုးရှက မိန်းမယူခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘွားစိမ်း စာရေးတံခါးကို ခေါ်လာသလို ဖြစ်နေသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အခုချိန်မှာ ဘယ်လိုပြဿနာတွေ ဖန်တီးနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ ကျိုးရှ လူမော်က သူမရဲ့ စတုတ္ထအစ်မတော်ထံမှ ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း အရာရာကို လျှို့ဝှက်ထားကြတာမို့ မိဘတွေကို စိတ်ဖိစီးမှု ထပ်မပေးတော့တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။
"သာသာယာယာနဲ့သာ ဝေးလံင်မနေရင် ပြန်သွားပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ချင်လိုက်တာ" ဟု အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အခုခေတ် လူ့ဘဝကြီးက အလွန်တရာမှ ချောမွေ့ပြေပြစ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းလှပေသည်။ စတုတ္ထသားရဲ့ မိသားစုမှာ ကားနှစ်စီးပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မြေးအကြီးဆုံးကလည်း မိန်းမယူတော့မည်။ သတင်းကောင်းတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာနေပေမဲ့ ရွာကိုပြန်ပြီး တခြားအဘွားကြီးတွေကို ကြွားပြဖို့ အခွင့်အရေး မရရှာဘူး။ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ။
"အမေရယ်၊ ဟိုလှည့်ဒီလှည့် မလုပ်နဲ့တော့။ သွားလိုက်ပြန်လာလိုက်နဲ့ ခရီးကလည်း အဝေးကြီး။ အမေ ဒီကိုလာတုန်းကလည်း ငယ်သေးတာတောင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကို လူတွေက ထမ်းလာခဲ့ရတာ။ အခုမှများ ပြန်သွားရင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား" ဟု ကျိုးရှ လူမော်က ညည်းတွားပြောဆိုသည်။
"ငါက အလကား ပြောကြည့်တာပါ" ဟု အမေကျိုး က သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။
"အဝေးပြေးလမ်းမကြီးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီလို့ ကြားတာပဲ၊ ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ သွားလာရေးက ပိုလို့တောင် ကောင်းလာမှာ သေချာပါတယ်။ ပြန်သွားဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာမှာပါ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြောပြသည်။
"အဝေးပြေးလမ်းမကြီး ဆိုတာ ဘာလဲဟ" ဟု အမေကျိုး က နားမလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။
"မြို့ထဲက ကတ္တရာလမ်းတွေနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ မောင်းရတာ အလွန်အမင်း အဆင်ပြေပြီး ချောမွေ့ပါတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ရှင်းပြသည်။
"အေးလေ၊ အဲဒါကို မြင်တွေ့ရအောင် ငါ့အသက်က တော်တော်ရှည်ပါဦးမလား မသိဘူး" ဟု အမေကျိုး က တွေးတောပြောဆိုသည်။
"နှစ်သစ်ကူးရက်တွေမှာ! ပါးစပ်ကို ထိန်းပြောစမ်းပါ၊ အဲဒီလို အတွေးမျိုးတွေကို ဖယ်ထားလိုက်စမ်းပါ" ဟု အဖေကျိုး က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။
အမေကျိုး က တဟားဟားဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ "ငါက စကားစပ်လို့ ပြောတာပါ။ ငါ နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ်တောင် ဆက်ရှင်သန်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။
အခုခေတ် လူ့ဘဝကြီးက အရမ်းကောင်းနေတော့ ဒီအချိန်တွေ မြန်မြန်ကုန်သွားမှာကို သူမ မခံစားရက်ပေ။ အငတ်ဘေးကာလတုန်းကဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လူနေမှုဘဝမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်မက်တောင် မက်ဝံ့ရဲမလဲ။ အဲဒီတုန်းက သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံးဆန္ဒက ဗိုက်ဝတစ်ဝက် စားရဖို့ပါပဲ - လူတိုင်း ခါးပတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကျပ်ပြီး ရှင်သန်နေကြရချိန်မှာ အဲဒါက ကြီးမားလှတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကြီး တစ်ခုပေါ့။
လက်ရှိခေတ်ကာလမှာတော့ လူတွေက အစာကို အဝစားနိုင်ကြပြီ။ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စရာမလိုတော့ဘဲ အသားငါးတွေကို နေ့စဉ်စားသုံးနေရသည်။ ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်သူကများ စိတ်ကူးယဉ်ဝံ့ခဲ့ဖူးမလဲ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမေကျိုး ကတော့ ဒါမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်တောင် မမက်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ဒါက နတ်ဘဝနဲ့တောင် တူနေသလို ခံစားရသည်။
သူမရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ဘာကြောင့် ပြန်ချင်နေရတာလဲ - အဲဒါက သူမရဲ့ အပေါင်းအသင်းဟောင်းတွေကို အခုလို ဘဝကြီးက ဘယ်လောက်အထိ အံ့သြစရာကောင်းအောင် ကောင်းမွန်လာပြီလဲဆိုတာကို စကားစမြည် ပြောပြချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က ဒါမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးခဲ့ကြတာမို့ သူမက သူတို့ကို ပြောပြပြီး ဘယ်လောက်အထိ အခြေအနေတွေ ကောင်းမွန်နေပြီလဲဆိုတာကို မြင်တွေ့စေချင်တာပေါ့။
ဥပမာအားဖြင့် သူမရဲ့ မြေးမလေး ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားတဲ့အခါ အမေကျိုး က ကင်ပွန်းတပ်ပြီးသား ဘဲroasted ဘဲသားအချို့နဲ့ တရုတ်ပြည် ရံဖရံဖ ကျောက်တံတိုင်းကြီးနဲ့ တခြားရှုခရီးသွားနေရာတွေဆီ အစောပိုင်းက သွားရောက်ခဲ့စဥ်က ရိုက်ကူးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံများစွာကို သူမရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ကြည့်ရှုနိုင်ဖို့အတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး ရဲ့ နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ် အသက်ရှင်ဦးမယ်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် အားလုံးကို ရယ်မောသွားစေသည်။
အတိတ်က ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မကြုံဖူးခဲ့ရင် လက်ရှိအချိန် ဘယ်လောက်ထိ ကောင်းမွန်နေတယ်ဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ၁၉၈0 ခုနှစ်နောက်ပိုင်းကစပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကတော့ အစတင်ကတည်းက အနိုင်ရထားပြီးသားလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။
လင်းကျင်းဟឺက မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စေ့စပ်မင်္ဂလာကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာခဲ့သည်။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ သူတို့ကို သေချာပေါက် စေ့စပ်ပေးသင့်တယ်။ ကျွန်မအမြင်အရတော့ ဒီမိန်းကလေးက ထူးချွန်လွန်းတယ်။ သူသာ ရွာမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် သူ့အိမ်ဝမှာ တစ်မိုင်ပတ်လည်က ပွဲစားတွေနဲ့ ပြည့်နေတော့မှာ" ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြေးကလည်း ရွာမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့" ဟု လင်းကျင်းဟឺက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောသည်။
အမေကျိုး က အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကာ ပြုံးဖြီးလျက်၊ "ရှင်တို့ရဲ့ အဖေနဲ့ ကျွန်မတို့ကလေ ကျင်းဟឺ ငွေတွေအများကြီး သုံးနေရလို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြပြီး မိန်းမယူပေးဖို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲလို့ အမြဲတမ်း ပူပန်နေခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ ဒါဝါကို ကြည့်လိုက်ဦးလေ - သူသာ အလုပ်မရှိရင်တောင် လူငယ်မလေးတွေက သူ့ကိုယူဖို့ တန်းစီနေကြဦးမှာ" ဟု ဆိုသည်။
"အဲဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ လွန်သွားပြီ" ဟု ကျိုးရှ လူမော်က ပြောသည်။ "အရမ်းခေတ်က လူတွေက အစားနဲ့အဝတ်အတွက် လက်ထပ်ခဲ့ကြတာလေ။ ယောကျ်ားလေးမှာ ဘာမှမရှိရင် မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောတူဝံ့မှာလဲ။"
"သဘောတူချင်တဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း ရှိနေတာပါပဲ။ ယောက်ျားဖြစ်သူက မိသားစုကို တာဝန်ယူနိုင်လောက်အောင် ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ဟိုဟာဒီဟာ မလုပ်ဘူးဆိုရင် အရည်အချင်းရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က အိမ်ထောင်ကို ထောက်ပံ့နိုင်တာပေါ့။ အိမ်ကိုစောင့်ရှောက်ပြီး ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ့် တည်ငြိမ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့တာက တကယ်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ" ဟု လင်းကျင်းဟឺက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ ခင်ဗျား ပြောသွားတာက စတုတ္ထအကိုကြီးကို ဘယ်လိုထိန်းကျောင်းနေတယ်ဆိုတာကို ပြောပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးရှ လူမော်က စနောက်သည်။
လင်းကျင်းဟឺက ပြုံးလျက်၊ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စတုတ္ထအကိုက အဲဒီလို အခန်းကဏ္ဍနဲ့ ကျေနပ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလေ။ သူက ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို အတင်းဖွင့်မယ်လို့ ဇွတ်လုပ်ခဲ့တာပေါ့။"
"ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိသားစုကို ထောက်ပံ့တာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှန်သမျှကို မိန်းမတစ်ယောက်တည်းပေါ် ပုံချထားတာက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်သွားမလဲ" ဟု အမေကျိုး က အပြုံးဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
"ကျွန်မကို ဆန္ဒပြင်းထန်လွန်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်ကြရင် ပြီးတာပါပဲ" ဟု လင်းကျင်းဟឺက နောက်ပြောင်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် စေ့စပ်မင်္ဂလာပွဲကို အတည်ပြုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်တန်သည့်အခါ လူတိုင်းက သူတို့ဘက်ခြောက်မှာ စုဝေးကာ အစားအစာတစ်နပ် စားသုံးကြမည်ဖြစ်ပြီး သက်ကြီးဝါကြီးများနှင့် ဆွေမျိုးများက အခမ်းအနားကို သက်သေပြုကြမည်ဖြစ်သည်။
စေ့စပ်မင်္ဂလာပွဲကို ဒီဇင်ဘာလ (၂၈) ရက်နေ့တွင် ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အားလုံးက ရောက်ရှိလာကြပြီး အောင်ပွဲခံ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ချီးကျူးကြသည်။ သေးငယ်တဲ့ မီမီလေးတောင်မှ စေ့စပ်မင်္ဂလာ ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီးတို့ရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပွဲမှာ သင်္ကေတအရ ပူးပေါင်းပါဝင်ခဲ့သည်။
ထိုနည်းအတိုင်းပင် ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်းမေကျားတို့သည် တရားဝင် မင်္ဂလာဆောင်တော့မည့် စုံတွဲများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မင်္ဂလာပွဲပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းကျင်းဟឺသည် သူမ၏ ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်လေး အလွန်အမင်း အလုပ်ဖြစ်နေသဖြင့် အလုပ်တွေ ရှုပ်ပွနေခဲ့ရသည်။
တတိယအကို၏ ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ရာသီဥတုကြောင့် ပိတ်ထားရသဖြင့် နံနက်စောစောပိုင်းတွင် သူနှင့် ဒုတိယအကိုတို့က ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရာတွင် ကူညီပေးရန် သွားရောက်ကြရလေသည်။