အခန်း (၆၁၃) - အကြံချင်းတိုက်ဆိုင်သွားခြင်း
ယခုနှစ်တွင် အဘိုးဝမ်၏ အသက်ကြီးလာပုံကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။ သူ့ဆံပင်များသည် သိသိသာသာ ဖြူလာခဲ့ပြီး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့နှစ်ဦးပေါင်းသည်ထက်ပင် ပို၍ အိုမင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် မကြာခဏ ချောင်းဆိုးတတ်သည့် ရောဂါပါ ပူးတွဲပါလာသဖြင့် ကျိုးခိုင် ကို အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။
"မင်းမျက်နှာပေးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘိုးအေရဲ့ ကျန်းမာရေးက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါက ရိုးရိုး ရာသီဥတုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ နာတာရှည်ချောင်းဆိုးတာပါပဲ။ ကိုက်သုံးနဲ့လည်း ငါ စီစဉ်ပြီးသားပါ၊ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်ရင် ခရီးတွေ ဆက်သွားကြဦးမှာပါ" ဟု အဘိုးဝမ်က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြောလေသည်။
"ဘိုးအေရ... ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာပဲ လာနေပါလား ဟင်။ အဲဒီမှာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးလို့ရတာပေါ့" ဟု ကျိုးခိုင် က အကြံပြုသည်။
"နွေရာသီကျရင် မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေးငယ်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ အိမ်သစ်ကို ပြောင်းတော့မှာလေ၊ အဲဒီတော့ အခုလက်ရှိနေတဲ့အိမ် လွတ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘိုးအေက မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေနဲ့အတူ သွားနေလိုက်မယ်" ဟု အဘိုးဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးခိုင် မှာ စိတ်အေးသွားရတော့သည်။ "အဲဒီမှာ သွားနေမယ်ဆိုရင် ဘိုးအေကို ဝိုင်းစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေ ရှိတာပေါ့။"
"ထမင်းရော စားပြီးပြီလား" ဟု အဘိုးဝမ်က မေးသည်။
"ဘိုးအေရော စားပြီးပြီလား" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဘိုးအေက စားပြီးပြီ။ မင်းသာ မစားရသေးရင် အပြင်ခေါ်သွားပြီး တစ်ခုခု ဝယ်ကျွေးမယ်" ဟု အဘိုးဝမ်က ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း စားပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်အေးရအောင် ဘိုးအေကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စနစ်တကျ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်ခိုင်းဦးမှ ဖြစ်မယ်။"
"အဲဒီအတွက် ပိုက်ဆံတွေ အလကား အကုန်အကျခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘိုးအေက မကြာသေးခင်ကမှ ဆေးစစ်ထားတာပါ" ဟု အဘိုးဝမ်က လက်ကို ဝမ်းနည်းသလိုလိုဖြင့် ယမ်းပြသည်။
ထိုသို့ ငြင်းဆိုနေသော်လည်း ကျိုးခိုင် က မလျှော့ဘဲ အဘိုးဝမ်ကို တွဲခေါ်ကာ ဆေးရုံအထိ အရောက်သွားခဲ့တော့သည်။
"အဘိုးဝမ်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလဲ" ဟု ဒါရိုက်တာက ပြုံးစစဖြင့် မေးသည်။
"ဒီကောင်လေးကြောင့်လေ။ ရောက်လာတာနဲ့ ဘိုးအေမှာ အအေးမိရောဂါလေး နည်းနည်းရှိတယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ စိတ်အေးသွားအောင်ဆိုပြီး အတင်းဆွဲခေါ်လာတာပါပဲ" ဟု အဘိုးဝမ်က ရှင်းပြသည်။
"ငါ မှတ်မိပြီ။ ဒီကောင်လေးက မင်းရဲ့ မြေးအကြီးဆုံးမလား။ ငါတို့နှစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုရှည်လာပြီပဲ" ဟု ဒါရိုက်တာက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
အဘိုးဝမ်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင် က "ဒါရိုက်တာကို ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးကွာ" ဟု အဘိုးအို ဒါရိုက်တာက ရယ်မောရင်း ပြောဆိုကာ အဘိုးဝမ်ကို စစ်ဆေးပေးလေသည်။ တကယ်တမ်းတွင်လည်း ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါ - ရိုးရိုး ရှေးဟောင်းနာတာရှည်ရောဂါ လက္ခဏာမျှသာ ဖြစ်သည်။ "ဒီလို နာတာရှည်ရောဂါမျိုးကို အခုချိန်ထိ ဒီလောက်ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာကိုက တော်တော်ကောင်းနေပါပြီ။"
မှီမှသာ ကျိုးခိုင် လည်း စိတ်အေးသွားရတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘိုးအေကို အိမ်သို့ ပြန်လည်တွဲခေါ်လာပြီး အနားယူစေခဲ့သည်။
"ကိုက်သုံးက နေ့တိုင်း ငါ့အတွက် စွပ်ပြား လာပို့ပေးတယ်၊ အဲဒီတော့ ငါလည်း ကောင်းကောင်းစားရပြီး အဆင်ပြေပြေ နေရတာပဲ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ လူကြီးတွေဆိုတာ ဒီလို ရောဂါငယ်လေးတွေနဲ့ ကြုံရတာချည်းပါပဲကွာ" ဟု အဘိုးဝမ်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပြောကြားသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ရေပူစမ်းဆီ ကားနဲ့ ပို့ပေးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆိုသည်။
အဘိုးဝမ်က ရေပူစမ်းသွားရတာကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်၊ "ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းရဲ့ ဘိုးဘွားတွေအိမ်ဘက်ကို အရင်သွားပြီး စောင့်နေမယ်လေ။"
"ဒီနေ့ မနက်ဖြန်လည်း ဘိုးဘွားတွေအိမ်မှာ ထမင်းလာစားနော်။ မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် ကျွန်တော့် ချစ်သူကို ခေါ်လာခဲ့မယ် ဘိုးအေ၊ ခင်ဗျားနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ငါ သိပါတယ်၊ ဂိုဒုန်းရဲ့ ညီမလေး မဟုတ်လား။ ဝမ်မိသားစုက နောက်ခံလည်း ရှင်းတယ်၊ မိဘတွေကလည်း အတွေးအခေါ် တွင်ကျယ်ကြတယ်။ အဲဒီလို မိသားစုက ပျိုးထောင်ပေးတဲ့ သမီးလေးဆိုတော့ မဆိုးနိုင်ပါဘူး" ဟု အဘိုးဝမ်က သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒီနှစ်ထဲမှာ လက်ထပ်စေ့စပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပျော်ရွှင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ဘိုးအေက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် အိတ်ကပ်နီကြီးကြီး တစ်ခု သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ပေးရမှာပေါ့!" အဘိုးဝမ်မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။
ကျိုးခိုင် သည် ဘိုးအေထံတွင် တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် နေပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျိုးချင်းဗိုင်နှင့် ကျိုးရွှမ် တို့မှာ နိုးနေကြပြီဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်ကတော့ သူတို့၏ သမီးငယ်လေးနှင့်အတူ ဆက်လက် အိပ်စက်နေဆဲပင်။ ကလေးမလေးက မနက်လေးနာရီလောက်ကတည်းက အနှီးလဲဖို့နဲ့ နို့တိုက်ဖို့အတွက် နိုးလာခဲ့ပြီး နို့တိုက်ပြီးနောက် ပြန်သိပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအချိန်အထိ အိပ်စက်ခွင့် ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က အထဲသို့ ခေတ္တဝင်လာကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်မိသားစုအိမ်သို့ သွား၍ ဝမ်မေကျားကို သွားခေါ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းဗိုင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး အောက်ထပ်တွင် သားအဖနှစ်ယောက် လက်ဝှေ့ထိုး အလေ့အကျင့်လုပ်ရန် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဖေဖေ၊ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်စေချင်တာလား" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရင်း မေးသည်။
ကျိုးချင်းဗိုင်က သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သားအဖနှစ်ဦးမှာ အိမ်ရှေ့တွင်ပင် ချက်ချင်း လက်ချင်းယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ကျိုးချင်းဗိုင် အသက်လေးဆယ်ကျော်ပြီဆိုရုံဖြင့် သူ့ကို အထင်သေး၍ မရပေ။ မကြာသေးမီက ယခင်ကလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်မှု မလုပ်ဖြစ်တော့သော်လည်း သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတို့မှာမူ ထက်မြက်ဆဲပင်။
ကျိုးရွှမ် က လက်ပိုက်ကာ အနီးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေသည်။
အိမ်နီးချင်း လမ်းသွားလမ်းလာများက သားအဖနှစ်ယောက် အလေ့အကျင့်လုပ်နေကြသည်ကို မြင်တော့ ဂျိုးမိသားစုကို ဘယ်သူကမှ ရဲရဲတင်းတင်း အနိုင်မကျင့်ဝံ့ကြကြောင်း ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြုမိကြသည်။
ဈေးဝယ်ထွက်ရာမှ ပြန်လာသည့် ဒေါ်ကြီးကျန်းသည် ထိုပြင်းထန်သော အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလှသော ပုံစံများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထလာရသည်။ ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးက သူမ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို သိမ်းပွိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်ချောမောရုံတင်မကဘဲ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်တို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သဘာဝကျစွာပင် အခြားသော ကြည့်ရှုသူများလည်း စုရုံးလာကြသည်။ အမျိုးသားများက အားကျစွာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး အမျိုးသမီးများကမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မနာလိုမှုတို့ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ခင်ပွန်းနှင့် သားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းကို မည်သူကများ မမနာလိုဘဲ နေမည်နည်း။
အချိန်အကြာကြီး အပြန်အလှန် ထိုးကြိတ်ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီးနောက် သားအဖနှစ်ဦး အဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
ကျိုးချင်းဗိုင်လည်း သူ အသက်ကြီးလာပြီဆိုတာကို ဝန်ခံရပေမည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တုန်းကဆိုရင် ကျိုးချင်းဗိုင်က ချွေးတစက်မှ မထွက်ဘဲ သားအကြီးဆုံးကသာ အမောဖောက်နေခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ငါးနှစ်ကြာသွားသောအခါ ကျိုးချင်းဗိုင်မှာ အမောတွေ ဖောသီလို့နေသည်။ သားအကြီးဆုံးမှာလည်း အနည်းငယ် အမောဖောက်နေသော်လည်း သူကတော့ အစွမ်းကုန် မထုတ်ရသေးသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
အချိန်ကာလများက တရစပ် ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ကျိုးချင်းဗိုင်၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ခံစားမှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦး အသက်လေးဆယ်ကျော် နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ကျဆင်းလာမည်သာဖြစ်ရာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းက ပို၍ပင် အရေးကြီးလာပေသည်။
အပေါ်ထပ်တွင်မူ သမီးငယ်လေးက တီတီတာတာ အသံပြုလာသဖြင့် လင်းချင်းဟယ် နိုးလာခဲ့သည်။
"သူတို့တွေများ အကုန် ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်ကရေရွတ်ရင်း အနှီးအသစ်တစ်ထည်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
"ကိုယ်လုပ်လိုက်မယ်" ဟု အခန်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း ကျိုးချင်းဗိုင်က ဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး။ သွားပြီး နားလိုက်ပါဦး။ ခင်ဗျား အမောဖောက်နေတာကို ကြည့်ပါဦး" လင်းချင်းဟယ်၏ စကားက မရည်ရွယ်ဘဲ ကျိုးချင်းဗိုင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သူမက သမီးငယ်၏ အနှီးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လဲပေးပြီး တေတုမှုန့် ခြယ်ပေးလိုက်သည်။ ယနေ့ကတော့ ကလေးမလေးကို ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး ရေစနစ်တကျ ချိုးပေးရမည့်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။
"အကြီးဆုံးက ဘယ်မှာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"ဝမ်မိသားစုအိမ်ဘက် သွားတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စေ့စပ်ပွဲကိစ္စ ပြောဆိုရန်အတွက် သူမလည်း ဝမ်မိသားစုထံ မကြာခင် သွားရောက်ရပေမည်။ သမီးငယ်လေးကို နို့တိုက်ပြီးနောက် သူမက ကလေးကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ဒေါ်ဝမ်ထံသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်မေကျား တို့နှစ်ဦးစလုံးလည်း ဒေါ်ဝမ်၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်တွင် ရှိနေကြသည်။
"မင်း ဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"ချင်းဟယ်၊ တော်တော်နဲ့ တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ ကိုယ်တိုင်လည်း မင်းကို တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့ လိုက်ရှာမလို့ လုပ်နေတာ" ဟု ဒေါ်ဝမ်က ပြုံးပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါလည်း အဲဒါပဲ ပြောမလို့။"
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသား အချင်းချင်း အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ရယ်ပြလိုက်ကြပြီးမှ ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်မေကျား တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အူမြူးစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့က အချင်းချင်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်နေပြီမို့ အခမ်းအနားဆန်ဆန် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
"မနေ့က ချင်းဗိုင်ကို ရက်ရာဇာ ကြည့်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူပြောတာက သန်ဘက်ခတ်က ရက်ရာဇာတဲ့ - နေ့ကောင်းရက်မြတ်ပေါ့။ အဲဒီတော့ ငါ စဉ်းစားမိတာက သူတို့ကို အရင်ဦးဆုံး စေ့စပ်ခိုင်းလိုက်ကြရင် ကောင်းမွန်မလားလို့။ လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲကျတော့ သူတို့က ငယ်သေးတာဆိုတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ အဆိုပြုသည်။
ဒေါ်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အတိအကျပင် ထိုအတိုင်း စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နွေရာသီကျရင် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးက အိမ်ထောင်ကျတော့မည်ဖြစ်ရာ တစ်နှစ်တည်းနှင့် မိသားစုထဲတွင် မင်္ဂလာပွဲနှစ်ခု လုပ်ရန် မသင့်ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ သမီးငယ်လေးကလည်း ငယ်သေးသည်ဖြစ်ရာ အကိုဖြစ်သူကို အရင်ဦးစားပေးခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤခေါမာလှသော သံပင်ကြီး ပွင့်လာပြီဖြစ်ရာ စီနီ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းမရှိအောင် စောစောစီးစီး လက်ထပ်မည့်ကိစ္စကို ချည်နှောင်ထားရပေမည်။
ဝမ်ဂိုဒုန်းကမူ မိမိ၏ မိသားစုက မိမိကို ကုန်းတိုက်နေကြသည်ကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ ရထားပေါ်တွင် လိုက်ပါလာဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မိသားစုနှစ်စုစလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတိအကျ တူညီနေကြသဖြင့် သူတို့၏ အကြံအစည်များမှာ ချက်ချင်းပင် တိုက်ဆိုင်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် လူငယ်နှစ်ဦးအတွက် စေ့စပ်ပွဲကို သန်ဘက်ခတ်တွင် ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ အိမ်တွင်ပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကျင်းပကြမည်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများ ရှိနေပြီး သက်သေခံပေးကြသည်က လုံလောက်ထက်ဝက်ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ လုပ်နေစရာ မလိုပေ။
ကိစ္စပြီးပြတ်သွားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို မေကျားကိုခေါ်ပြီး ဘိုးဘွားတွေအိမ်ဆီ သွားရန် ပြောလိုက်ပြီး သူမကတော့ မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ မိဘရပ်ရွာကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"သမီသက္ကင်ရေ... မင်းတို့ ဟိုဘက်က လူတွေအကြောင်းကို လုံးဝ စိတ်မပူနဲ့တော့" ဟု ဒေါ်ဝမ်က စိတ်အေးစေရန် နှစ်သိမ့်ပြောကြားသည်။ "သူတို့မိသားစုက ဟိုးရှေးတုန်းကတည်းက ကွဲသွားကြတာလေ။ အခုတော့ လူတိုင်းက ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေနေကြပါပြီ။ ဒါက ခေတ်သစ်လူ့အဘောင်ပါ၊ ဟိုးရှေးခေတ်တွေနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။"