ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်းမေ့ကျားက ညစာအတွက် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ မြိန်ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ညစာကို စားသုံးပြီးနောက် ကျိုးခိုင် က သူမကို ကားဖြင့် ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။
သူက ချက်ချင်းအိမ်ပြန်မလာဘဲ အဘိုးဝမ်း၏အိမ်တွင် လက်ဖက်ရည်ထိုင်သောက်ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျိုးခိုင် က ဝမ်းဂိုးတုန်းနှင့် ကျိုးစိနီတို့အကြောင်းကို မေးမြန်းလေသည်။ မိသားစုက ကားတစ်စီး ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းအကြောင်းကိုတော့ မမေးတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မိဘများ လုပ်ကိုင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အရေအတွက်ကို သူကိုယ်တိုင် အကောင်းဆုံး သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"သူတို့ကတော့ နောင်နှစ်မှာ လက်ထပ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သားနဲ့ မေ့ကျားကတော့ နောင်နှစ်ကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပါ။ မင်္ဂလာပွဲတွေကို အတူတူလုပ်တာ မကောင်းဘူးလေ။ သားမှာ တခြား အစီအစဉ်တွေ ဘာများရှိသေးလဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"ဒါဆိုရင် သားတို့အရင်ဆုံး စေ့စပ်ကြမယ်လေ" ကျိုးခိုင် က သူ့ရဲ့ ညီမငယ်လေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်နှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်နေပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ယခုချက်ချင်း လက်ထပ်ရန် မလိုသေးသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် စေ့စပ်ထားခြင်းက အဆင်ပြေပေသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် အမေ ဝမ်းနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်။ ဒီနှစ်ကုန်မှာ သားတို့အတွက် စေ့စပ်ပွဲ လုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ညီမငယ်လေးမှာ နိုးလာခဲ့ပြီး ကျယ်ဝန်းတောက်ပကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်နေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။ သူက တတိယမြောက် မောင်နှမဖြစ်သူဆီသို့ လှည့်ကာ "ညီလေး... ညီမလေးရဲ့ ပုံတွေကို ရိုက်ထားပေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ရိုက်ထားတာပေါ့" ဟု တတိယသားက ပြန်ဖြေသည်။
"ခရီးဝေးသွားရတာနဲ့ ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် က "သိပ်မပင်ပန်းပါဘူး။ သီးလေးကို ခဏလောက် ဆက်ကိုင်ထားချင်သေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
သူ့မှာ မပင်ပန်းသော်လည်း မီမီငယ်လေးကမူ ငြိမ်သက်စွာ သန်းဝေလာလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးခိုင် မှာ ပို၍ပင် လက်မလွှတ်ချင်တော့ပေ။ "သူလေးက သိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ အဖေက ဘာကြောင့် သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေမှန်း အခုတော့ နားလည်ပြီ"
အချစ်စရာ အကောင်းဆုံး အပိုင်းက ဆက်ရောက်လာသည်။ ဗိုက်ဆာလာသောကြောင့် ငယ်ငယ်တုန်းကကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ ကျိုးခိုင် မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေတာလား"
"အင်းလေ။ အကိုကြီးရေ၊ သူ့ကို ပင့်ချီပြီး နို့နှစ်ငုံလောက် စို့ခိုင်းလိုက်လေ" ဟု ကျိုးကုဟိုင်းက နောက်ပြောင်ပြောဆိုသည်။
"သွားစမ်းပါ၊ ဟိုဘက်ထွက်သွားစမ်းပါ" ကျိုးခိုင် က သဘောကျစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ညီမငယ်လေး တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာနေမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမကို သတိတကြီးဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူမကို အထဲသို့ ခေါ်သွားကာ နို့တိုက်ပြီး လေထုတ်ပေးကာ အိပ်ရာထဲသို့ သေချာသိပ်ပေးလိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ကလေးငယ်လေးမှာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ကျိုးချင်းဗိုက သူ၏ သားကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အထဲကိုသွားပြီး အနားယူလိုက်တော့" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် က ဒီတစ်ခါတွင် ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။ တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟယ်၊ ကျိုးချင်းဗိုနှင့် အခြားသူများမှာ ရုပ်မြင်သံကြားကို ည ၉ နာရီကျော်အထိ ကြည့်ရှုကြပြီးနောက် ပိတ်ကာ အိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးခိုင် က နံနက်စောစော ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ရန် အပြင်ထွက်သွားသည်။ တတိယသားက ဆိုင်သို့သွားရန် ပြင်ဆင်နေရင်း သန်းဝေလျက် "အကိုကြီး၊ ပြန်လာရတာ ရှားရှားပါးပါးလေ။ ဘာလို့ ဆက်မအိပ်တာလဲ။ ဦးလေးတို့အိမ်ကနေ ပြန်လာတာလား" ဟု ပြောသည်။
"အင်း" ကျိုးခိုင် က ရေနံစက္ကူအိတ်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ရင်း ပေါက်ဆောက်တစ်လုံးကို စားနေသည်။ "စားမလား"
"စားမယ်" ကျိုးကုဟိုင်းက သွားတိုက်ရင်း တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ "အကိုကြီး၊ အချိန်ရတဲ့အခါ မေ့ကျားကို အဘွားတို့ဆီ ခေါ်သွားလိုက်ဦး။ သူက အမြဲတမ်းပြောနေတာ၊ မေ့ကျားနဲ့လည်း သေချာ မတွေ့ရသေးဘူးလေ"
"အင်းပါ၊ ကိုယ် ဒီနေ့ သွားလိုက်မယ်" ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အခုတော့ ကိုယ့်ကားကိုယ်ရှိတော့ အပြင်သွားရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ရေပူစမ်းကို သွားကြမလား။ အရင်ကတည်းက သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သွားပြီး ရေစိမ်ကြစို့လို့ ဒုတိယအကိုက ပြောတယ်" ဟု ကျိုးကုဟိုင်းက ပဲနို့သောက်ရင်း ပေါက်ဆောက်ကို ဝါးစားနေသည်။
"သဘက်ခါပေါ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"အင်းလေ" ဟု ကျိုးကုဟိုင်းက ပြန်ပြောပြီး မနက်စာစားပြီးနောက် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ထွက်သွားလေသည်။
အမှန်တစင်စစ်ဆိုသော် ခြောက်နာရီခွဲပင် မရှိသေးသဖြင့် မနက်ပိုင်း လုပ်ငန်းမှာ သိပ်မရှုပ်သေးပေ။ ခုနစ်နာရီ သို့မဟုတ် ရှစ်နာရီခန့်ကျမှသာ ရုံးချိန်ဆိုင်ချိန် စည်ကားလာမည် ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က ကျန်ရှိနေသော ပေါက်ဆောက်များနှင့် ပဲနို့များကို မိဘများ နောင်အခါ ပြန်နွေးစားနိုင်ရန် ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် အဘိုးအဘွားများ၏ အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ အခုမှ အိပ်ရာထကြသည်။ ရာသီဥတုက အေးမြနေသဖြင့် လူတိုင်းက နည်းနည်းနောက်ကျမှ နိုးထတတ်ကြသည်။ ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ကတော့ ပေါက်ဆောက်ဆိုင်တွင် မိဘများကို ကူညီရန် ရောက်နှင့်နေကြပြီဖြစ်ပြီး၊ သူတို့က ကလေးငယ်များ မဟုတ်တော့ဘဲ လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါဝါ၊ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ" အမေကျိုး က သွားတိုက်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ အမြတ်တနိုး သားမြေးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားကာ စကားများက တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"အဘွား... သား မနေ့က ပြန်ရောက်တာပါ။ အဲဒီတုန်းက ညဥ့်နက်နေပြီမို့လို့ မလာတော့ဘဲ ဒီမနက်မှ လာခဲ့တာပါ" ကျိုးခိုင် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"မနက်စာ စားပြီးပြီလား။ ပေါက်ဆောက် စားဦးမလား" အမေကျိုး က သူမ၏ မြေးကြီး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"စားပြီးပြီ၊ ဦးလေးတို့အိမ်မှာ စားခဲ့တယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်ဖြေရင်း အဘွားဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ တွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ လူကြီးပိုင်းများမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်ကာ ရှေးကလောက် သွက်လက်တော့သည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သတိမထားဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ပြန်ရောက်လာတိုင်း နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းလိုလို ကျိုးခိုင် က သူ့အဘိုးအဘွားများ အိုမင်းလာသည်ကို ခံစားမိသည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ ပို၍ ပို၍ သိသာထင်ရှားလာနေပေသည်။
"ဒါဝါ ပြန်ရောက်လာတာလား" အဖေကျိုး က အခန်းထဲတွင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်နေစဉ် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ အပြင်ထွက်လာပြီး မြေးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ တလက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အဘိုး" ဟု ကျိုးခိုင် က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မနက်စာ စားပြီးပြီလား။ ဦးလေးငယ်ရဲ့ သိုးသားခေါက်ဆွဲက အရမ်းကောင်းတယ်လေ" ဟု အဖေကျိုး ကလည်း ဝင်မေးသည်။
"စားပြီးပါပြီ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"စားပြီးရင်တောင်မှ ထပ်စားလို့ရတာပဲ။ လူကြီး၊ အိုးတစ်လုံးကို ယူပြီး နည်းနည်း သွားယူခဲ့ပါဦး။ ဒါဝါလို အရပ်ရှည်တဲ့ ကောင်လေးက ပိုစားရမယ်လေ" ဟု အမေကျိုး က တိုက်တွန်းသည်။
ကျိုးခိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး အဘွားဖြစ်သူ၏ စေတနာကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ အနည်းငယ် ထပ်စားခြင်းက အပြစ်မရှိပေ။
အဖေကျိုး က အိုးတစ်လုံးကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
အမေကျိုး က တက်ကြွနေသော သူမ၏ မြေးဖြစ်သူကို လက်မလွှတ်တမ်းဆွဲထားကာ စစ်တပ်စခန်းတွင်းက ဘဝအကြောင်းကို မေးမြန်းလေသည်။ ကျိုးခိုင် ကလည်း အစစအရာရာ ရှင်းပြပေးသဖြင့် သူမလည်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်နေရသည်။
"ဂိုးတုန်းရဲ့ ညီမလေးနဲ့ သားက တွဲနေတယ်လို့ အဘွားကြားတယ်။ ဂိုးတုန်းကိုတော့ အမြဲလိုလို မြင်ရပေမဲ့ သူ့ညီမလေးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြောပြသည်။
"ဒီနေ့ သားသူ့ကို အဘွားတို့ဆီ ခေါ်လာခဲ့ပါမယ်။ မနေ့ကတည်းက သား ဒီနှစ်ထဲမှာ စေ့စပ်ဖို့ အမေကို ပြောထားတယ်။ ဂိုးတုန်းက နောင်နှစ်မှာ လက်ထပ်မှာဆိုတော့ အတူတူ လုပ်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။ နောက်တစ်နှစ်ကျမှ သားတို့ မင်္ဂလာပွဲ လုပ်မှာပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ရှင်းပြသည်။
"အရင်ဆုံး စေ့စပ်ထားတာ ကောင်းပါတယ်။ မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီဆိုရင် မြန်မြန်လက်ထပ်ဖို့ သေချာလုပ်ထားရမယ်" ဟု အမေကျိုး က သဘောတူသည်။
ကျိုးခိုင် က သဘောကျစွာဖြင့် "တစ်နှစ်တိတိ မပြန်ဖြစ်တာနဲ့ အိမ်မှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
ညီမငယ်လေးတစ်ယောက် တိုးလာသည့်အပြင် ဟူဇီနှင့် စိနီတို့လည်း လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ပြောင်းလဲမှုကြီးများမှာ ကြီးမားလှပေသည်။
"မိသားစုက ကောင်းတဲ့ဘက်ကို ဦးတည်နေတယ်။ သားက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေရတော့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု အမေကျိုး က သူ့ကို စိတ်အေးစေရန် ပြောသည်။
မကြာမီမှာပင် ဆုထျယ်နှင့် ဆုထျန် ညီအစ်မနှစ်ယောက် နိုးလာကြသည်။ ၎င်းတို့က ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ ကျိုးခိုင် ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က သူ့ကို မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးကို အလွန်တရာ လေးစားအားကျကြသည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူတို့လည်း မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းသို့ ဝင်ထိုင်ကြသည်။
ကျိုးခိုင် က အဘိုးအဘွားများနှင့်အတူ ဒုတိယအကြိမ် မနက်စာကို အတူစားသုံးပေးသည်။ အိမ်မှာတုန်းက ဗိုက်ပြည့်အောင် စားခဲ့ပြီးသော်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ အနည်းငယ် ထပ်စားရသည်မှာ ပျူငှာနွေးထွေးလှပေသည်။
"စားဦး၊ အပြင်မှာ ဆင်းရဲခံပြီး လုပ်ရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနှစ်ထဲမှာ သား ဘယ်လောက်တောင် ပိန်သွားလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး" ဟု အမေကျိုး က မြေးကြီး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ သိုးသားများကို ထပ်ထည့်ပေးကာ တိုက်တွန်းသည်။
ကျိုးခိုင် က အကုန်ကုန်အောင် စားသုံးလိုက်သဖြင့် အမေကျိုး မှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။
မကြာမီမှာပင် ကျိုးခိုင် က ကျောင်းသို့ သွားရောက်ကာ သူ့၏ ပုဆိုးဘိုးဘိုး ဖြစ်သူ အဘိုးဝမ်ထံသို့ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။
အဘိုးဝမ်တွင် အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးနေသည့် လက္ခဏာ ရှိသည်။ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာကတည်းက သေချာ ဂရုစိုက် ကျွေးမွေးထားသော်လည်း သူငယ်စဉ်အခါက နယ်နှင်ခံခဲ့ရစဉ်က ရခဲ့သော နူနာစွဲနေသည့် ရောဂါဟောင်း ရဲ့စုန်းလေးများ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ အေးမြသော ရာသီဥတုတွင် အတော်လေး နုနယ်ချည့်နဲ့နေလေသည်။
"ပြန်ရောက်လာပြီလား" မြေးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးဝမ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကာ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လေသည်။
"ဘိုးဘိုး... ချောင်းဆိုးတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆေးရုံသွားပြပြီးပြီလား" ကျိုးခိုင် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ပြပြီးပါပြီ။ ဒုတိယမြောက်မြေးက ဆေးရုံပို့ပေးတာ၊ တတိယမြောက်ကလည်း နောက်ဆက်တွဲ စစ်ဆေးမှုတွေအတွက် လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ဒါက အိုနာစာ ရောဂါဟောင်းလေးပါပဲ၊ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး၊ သား စိတ်မပူနဲ့" ဟု အဘိုးဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။