အခန်း (၆၁၁)။ ။ သေးသေးလေး
လူတိုင်းက ခေါက်ဆွဲပြုတ် (ဝက်သားထုတ်မုန့်) တစ်ပန်းကန်စီ သောက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကျိုးခိုင် နဲ့ ဝမ်မေကျား တို့မှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားကြတော့သည်။
ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော မီးရထားစီးလာပြီးနောက်တွင် ရေချိုးခန်းဝင်ခြင်းက မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည့်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးခိုင် က သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဒုတိယထပ်တွင် ထားခဲ့ပြီး သူနှင့် ဝမ်မေကျား တို့က အဝတ်အစားသစ်များ ထည့်ထားသည့် အိတ်များကို ယူကာ၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှ စက်ဘီးကို စီး၍ အများသုံးရေချိုးခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
နှစ်ဦးသား သက်တောင့်သက်သာ ရေချိုးပြီးနောက် အဝင်ဝတွင် ပြန်ဆုံကြပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်သို့ ဝင်မသွားဘဲ တိုက်ခန်းရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အိမ်ထဲတွင် ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့က ရှိနှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှမ် က သူ၏ ဖခင် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သား တင်မြှင့်လေ့ကျင့်ခန်း (sit-ups) ဆုံးခန်းတိုင်စေရန် ဖခင်၏ ခြေထောက်များကို ဖိထားပေးနေပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူမ၏ ဘာသာပြန်ဆိုရေး အလုပ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
အခြေအနေနှင့် သုံးနှုန်းပုံ ကွဲပြားချက်များ၊ ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ အခက်အခဲများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းဆိုသည်မှာ လွယ်ကူသည့် အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမက ၎င်းကို လုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ဆဲပင်။
အကြီးဆုံး၏ အသံကို အပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ပြန်လာတော့မယ့်အချိန် ရောက်ပြီလို့ ကျွန်မတောင် ပြောနေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေရာမှ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ သူ့သား ပြန်လာသည်က အရေးမကြီးသော်လည်း အနာဂတ် ချွေးမဖြစ်လာမည့်သူပါ ရောက်ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရပေမည်။ သူမရှေ့တည့်တည့်မှာပင် ဒုတိယသားက သူ့ခြေထောက်ကို ဖိထားပေးရင်း စောင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ် လဲလျောင်းနေပါက ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်သွားမည်နည်း။
"အဒေါ်လင်၊ အဒေါ်က လုံးဝကို အဘိုးမကျသွားပါဘူးနော်" ဟု ဝမ်မေကျား က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ "အဆီပိုတွေအားလုံးက ကျိုးဦးလေးဆီပဲ ရောက်သွားတာလေ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်ကြတာလဲ။ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကော ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ။"
"ကျွန်တော် တစ်နာရီခွဲလောက်က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ဝင်ခဲ့တယ်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားပြီး ရေချိုးပြီးမှ ဒီကို တန်းလာတာ" ဟု ကျိုးခိုင် က ဖြေကြားရင်း ညီမငယ်လေးကို မြင်တွေ့ချင်စိတ်ဖြင့် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "မေမေ၊ ညီမငယ်လေး အခန်းထဲမှာ ရှိလား။"
"ရှိတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် ရေချိုးပြီး ပြန်လာပြီ။ ကျွန်တော့်ညီမလေးဆီ သွားလို့ရမလား" ဟု ကျိုးခိုင် က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက အိပ်ခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ကို တစ်ချက်သာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော ကလေးငယ်လေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမက အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ သူက ပို၍ သေချာကြည့်ရန် အနားသို့ တိုးသွားပြီး ဝမ်မေကျား ကလည်း အနားကို လိုက်လာကာ ခေါင်းပြူကြည့်သည်။
"ညီမလေးက အဒေါ်လင်နဲ့ တအားတူတာပဲ" ဟု ဝမ်မေကျား က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားရရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်ကို မည်သူကမှ ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးခိုင် အကြောင်းဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပါ။ အကယ်၍သာ သူမ အိပ်မောမကျနေခဲ့ပါက သူသာဆိုလျှင် ညီမငယ်လေးကို လက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ကောက်ချီလိုက်မိပေလိမ့်မည်။
ကလေးငယ်ကို ခဏမျှ ငေးကြည့်ပြီးနောက် သူ ပြန်ထွက်လာကာ မိခင်ဖြစ်သူအား "မေမေ၊ ကျွန်တော် နှစ်ဆန်းပိုင်းတုန်းက ထွက်သွားတုန်းကဆို မေမေ ကိုယ်ဝန်တောင် မရှိသေးဘူး။ အခု ကျွန်တော် ပြန်လာတော့ ကျွန်တော့်ညီမလေးက သုံးလတောင် ရှိနေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ့အသံထဲတွင် နောင်တရိပ်ရိပ် အငွေ့အသက်လေး ပါနေသည်— မိခင်ဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရှိစဥ်က ပုံစံဘယ်လိုရှိသည်ကို သူ မမြင်လိုက်ရချေ။
"တတိယကောင်နဲ့ ဖေဖေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်နဲ့ မေမေ ကိုယ်ဝန်ရှိစဥ်က ပုံတွေကို အများကြီး ရိုက်ထားပေးတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို လှန်ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဓာတ်ပုံအုပ်တစ်ခုလုံး ရှိတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
သူက လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို လှမ်းယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မေကျားအစ်မ၊ လိမ္မော်သီးစားပါဦး။" ဒုတိယသားက တတိယသားနှင့် မတူပေ။ တတိယသားက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်လိုက်သည့်အခါ မည်သို့မျှ မဆန်းသလို ဖြစ်နေသော်လည်း၊ တတိယသားက ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှမ် ကတော့ ထိုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ မလုပ်ရဲပေ။
ဝမ်မေကျား က အသီးကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံယူလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင် က ဓာတ်ပုံအုပ်ကို ထုတ်ယူပြီးဖြစ်ကာ သူနှင့် မေကျားတို့ နှစ်ယောက်သား စာမျက်နှာများကို အတူတကွ လှန်ကြည့်နေကြသည်။ ကိုယ်ဝန်ရှိစဥ်က လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လှပသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ကျိုးခိုင် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "သာ မေမေတို့ရိုက်ထားတဲ့ ဒီဓာတ်ပုံတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ရရင် လူစိမ်းကလေး တစ်ယောက်ကို ကောက်ယူလာပြီး ကျွန်တော့်ညီမလေးပါလို့ ပြောနေတယ်လို့ပဲ ထင်မိမှာ" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
"ညီမလေးက အဒေါ်လင်နဲ့ တကယ်တူတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် လူစိမ်းကောက်ရလာတဲ့ ကလေး ဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု ဝမ်မေကျား က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာတောင် အဒေါ်လင်က အဲ့ဒီလောက် လှနေတာ။"
"လှတာလား? ကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဝနေတာပါကွယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်လျက် ပြောသည်။
"ဗိုက်က ကြီးလာတာ တစ်ခုတည်းပါပဲ၊ ကျန်တာ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားပါဘူး" ဟု ဝမ်မေကျား က ပြန်ချေပသည်။ "ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာတောင် ကိုယ့်အလှအပနဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။"
သူမ၏ မျက်စိထဲတွင် အဒေါ်လင်သည် အသားအရေနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမ တစ်သက်တာ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကြိုးစားဆုံးနှင့် အလုပ်ကြိုးစားဆုံး လူသားပင် ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နုပျိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က ဖခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဖေဖေကတော့ တော်တော်လေး ဝလာတာပဲ။"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရုပ်မြင်သံကြားကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။ ကျိုးရွှမ် က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် "ဖေဖေက အဆီကျအောင်ဆိုပြီး တင်းကျပ်တဲ့ အစားအသောက်ထိန်းသိမ်းမှု (diet) စလုပ်နေတာ။ အခုတော့ အတော်လေးကို ကျသွားပြီ။ အစောပိုင်းက သူ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာတုန်းကသာ တွေ့ရရင် ခင်ဗျားတို့ အံ့ဩသွားမယ်— အဲဒီတုန်းက သူ အနည်းဆုံး ကုန်ဂျင် (jin) နှစ်ရာကျော်လောက် ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် က အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်မေကျား ကတော့ သူမ၏ ရယ်သံကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထရပ်လိုက်ရင်း "ရှင်တို့တွေ ဒီမှာ ခဏလောက် အနားယူကြဦး။ ငါ သွားပြီး ဝက်အစာအိမ်နဲ့ ကြက်သားပြုတ်ပေးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကျွန်မ ကူလုပ်ပေးမယ်လေ၊ အဒေါ်လင်" ဟု ဝမ်မေကျား က ကမ်းလှမ်းသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ထိုင်ပြီး အနားသာယူနေစမ်းပါ။ ခရီးပန်းလာလို့ သေလောက်အောင် ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ ငါက ဒီဟင်းကို ချက်နေကျပါပဲ၊ ဘာမှ မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
သူမက ဦးစွာ ထွက်သွားလိုက်သည်။ ကလေးငယ်နှင့် ပတ်သက်၍ဆိုလျှင်လည်း သူမက အခုလေးတင်မှ အိပ်ပျော်သွားခြင်းဖြစ်ရာ မကြာမီအချိန်အတွင်း နိုးလာစရာ မရှိသေးပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးကွေ့လိုင် က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မေမေ ဝက်အစာအိမ်နဲ့ ကြက်သားပြုတ်ဖို့ လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် အထဲသို့ ဝင်လာရင်း "အရည်ပျော်ပြီးပြီလား" ဟု မေးသည်။
"အင်း၊ အကုန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ပြန်လာရင် မဖြစ်မနေ ချက်ရမယ့် ဟင်းလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ကြေညာသည်။
ကြက်သားကို ရက်အနည်းငယ်ကြိုတင်၍ သတ်ကာ ချက်ချင်း ရေခဲစိမ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုက အေးမြနေသောကြောင့် အလွန်လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မပျက်စီးသွားပေ။
အခုဆိုလျှင် အေးခဲနေတာတွေ အကုန်ပျော်သွားပြီဖြစ်ရာ ပြင်ဆင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဓားကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဝက်အစာအိမ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ကြက်သားဟင်းကို ပြင်ဆင်ရန် ကြက်သားများကို စတင်လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကိုဟူဇီ တို့နဲ့ တခြားသူတွေက နွေဦးရာသီ (နှစ်သစ်) မှာ လက်ထပ်ကြတော့မယ်လေ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်နဲ့ မေကျားအစ်မကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စပ်စုစွာဖြင့် မေးသည်။
"အဲဒါက သူတို့နှစ်ယောက်ဆီမှာပဲ မူတည်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အလုပ်လုပ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
အကြီးဆုံးနဲ့ မေကျားတို့သာ စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိနေသမျှ ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော်လည်း ဂွမ်ဒုံ (Guo Dong) နဲ့ စီနီ တို့ကတော့ နောင်နှစ်တွင် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်နေကြပြီး ဖြစ်သည်။ မွေးချင်းနှစ်ယောက်က တူညီသည့် တစ်နှစ်တည်းမှာပင် မင်္ဂလာဆောင်ကြသည်ဆိုလျှင် မသင့်လျော်ပေ။ ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံး၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကတော့ အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းရဖွယ် ရှိသည်။
"အဘွားက ခုနကမှ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေတာ၊ မေကျားအစ်မကို တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ဖူးသေးဘူးလို့ ပြောနေတာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒီနှစ်နှောင်းပိုင်းမှာ အကြီးဆုံးကို မေကျားကို ခေါ်ပြီး သွားလည်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
သွားရောက်လည်ပတ်ချိန် ရောက်လာပြီပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ယခုနှစ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်ထားကြသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိသိသာသာကြီး တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ယနေ့ညတွင် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးနှင့် စကားပြောစရာ ရှိသည်များကို သေချာပေါက် ဆွေးနွေးရပေမည်။ အကယ်၍ မင်္ဂလာဆောင်က ချက်ချင်း မဖြစ်နိုင်သေးဘူးဆိုလျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ စေ့စပ်ထားကြသင့်ပေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို လူမြင်သူမြင် လက်ချင်းချိတ်နိုင်ရန် တရားဝင် အဆင့်အတန်းတစ်ခုတော့ ရသင့်ပေသည်။
"ဒီအတိုင်းပဲ မီးအေးအေးနဲ့ တစ်နာရီလောက် ဆက်ပြုတ်ထားလိုက်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တတိယသားကို ညွှန်ကြားသည်။
"သိပြီ၊ မေမေ။ စိတ်မပူနဲ့၊ မေမေ ဒါကို အခါပေါင်းများစွာ လုပ်ပြပြီးသားပဲဟာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ဖြေရင်း ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ငန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ အခုလို ကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူက အိမ်တွင်းစီးပွားရေးကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ငန်းကို အပြည့်အဝ စက်ရုံအဆင့်အထိ ချဲ့ထွင်မည်ဟူသော ကြီးမားသည့် ရည်မှန်းချက်များသူ့တွင် ရှိနေပြီး၊ သူ၏ မိဘများထံတွင် သူ၏ စေတနာနှင့် ဇွဲလုံ့လကို ပြသရန် လိုအပ်နေသည်။
မီးဖိုချောင်ကို တတိယသား၏ စွမ်းဆောင်ရည်ပေါ်တွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ထဲတွင် ကျိုးရွှမ် က ဟိုင်းရှိုင်း (Hai City) မြို့မှ သတင်းများနှင့် ထိုနေရာရှိ သူတို့၏ ဆက်သွယ်ရေး ကိစ္စအဝဝကို အစ်မကြီးဖြစ်သူအား ပြောပြနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တိုက်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် စကားဝိုင်း၏ အဆုံးသတ်ပိုင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး "ရှောင်ကេងက နှစ်သစ်ကူးအတွက် လာချင်နေတာ၊ သူ့ရဲ့ အစ်မကြီးကို တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ဖူးရပါလားဆိုပြီး ညည်းနေသေးတယ်" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဖြင့် သူ ဘာလို့ မလာတာလဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"သူ့အမေက မလွှတ်လို့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို ပြောပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ နောင်နှစ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာတော့ သူ လာဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။"
သူမက အနာဂတ် ချွေးမဖြစ်လာမည့်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မေကျား, သမီး အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် လှဲအိပ်လိုက်ချင်သေးလား။"
"မပင်ပန်းပါဘူး၊ အဒေါ်လင်။ ကျွန်မတို့ မရောက်ခင်က ရထားပေါ်မှာ အတော်လေး အိပ်ခဲ့ရပါတယ်" ဟု ဝမ်မေကျား က အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။