အခန်း (၆၀၉) - ကွာရှင်းလိုခြင်း
ကျန်အဘိုးအို၏ မိသားစုမှာ ကူညီပေးရသည်ကို အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရှိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ သမက်ဖြစ်သူ၏ မိသားစုမှာ မြို့တော်တွင် မရှိကြပေရိုး၊ ထို့ကြောင့် လက်တွေ့ကူညီပေးရန်မှာ ၎င်းတို့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပေသည်။
အထူးသဖြင့် ဤအိမ်ရာစီစဉ်မှုမှာ ၎င်းတို့၏သမီး ချန်ရှန်းရှန်း ၏ နောင်ရေးနှင့် ချိတ်ဆက်နေသောကြောင့် ပို၍ပင် အရေးပါပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဟူဇီ က အိမ်တစ်လုံး ရှာဖွေပေးရန် အကူအညီတောင်းလာသောအခါ တက်ကြွလှုပ်ရှားတတ်သော ယောက္ခမဖြစ်သူ လီယုဖုန်းက သူ့အား ကတိပေးခဲ့သည် - "စိတ်မပူပါနဲ့။ အဒေါ် တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်။ ရှန်းရှန်းနဲ့ မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို အသေအချာ ရှာပေးမှာပါ။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့လည်း ကြုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူမသည် ယောက္ခမဖြစ်သူ အဘွားရှု နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဤအမျိုးသမီးကြီးများကို ချီးကျူးရပေမည်၊ ၎င်းတို့တွင် အဆက်အသွယ် ပေါများလှပေသည်။ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ လက်ရှိနေရာနှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးသော်လည်း အလွန်တော့ မဝေးလှပေ၊ ၎င်းတို့၏ လက်ရှိရပ်ကွက်မှ မိနစ် သုံးဆယ်ခန့်သာ ဝေးသည်။
"ဒီမိသားစုက စီးပွားရေးလုပ်လို့ ချမ်းသာသွားပြီး သူတို့ရဲ့နေရာက ကျဉ်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ အိမ်အကြီးတစ်လုံးကို ပြောင်းသွားကြတာလေ။ ဒီအိမ်ကို ရောင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြတယ်။ အဒေါ်က မင်းတို့အတွက် သွားကြည့်ပြီးပြီ။ တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းတယ်၊ မင်းနဲ့ ရှန်းရှန်းတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် နေဖို့ လုံလောက်ထက်တောင် ပိုပါတယ်။ အခုခေတ်က အရင်ခေတ်လို မဟုတ်တော့ဘူး၊ မိသားစု အစီအမံဆိုတာ ရှိတယ်လေ" ဟု လီယုဖုန်းက ပစ္စည်းကြည့်ရှုရန် လျှောက်လာရင်း ဟူဇီ အား ပြောပြသည်။
ထို့နောက် သူမက ဆက်လက်၍ - "မင်းရဲ့အဒေါ်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကော ပြီးသွားပြီလား။ ခွင့်ပြုချက်ထက် ပိုမွေးတဲ့အတွက် ဒဏ်ငွေ ဘလောက်ပေးလိုက်ရလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ကျွန်တော်လည်း အတိအကျ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ မနည်းပါဘူး" ဟု ဟူဇီ က ပြန်ဖြေသည်။
မိန်းကလေးငယ် မိမိမှာ ၎င်းတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွင် စာရင်းဝင်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့ ပြန်လာပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် ဝမ်ဂိုတုန်းထံ အကူအညီတောင်းကာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပေးရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခွင့်ပြုချက်ထက် ပိုမွေးသည့် ဒဏ်ငွေကိုမူ လျှော့ပေါ့ပေး၍ မရပေ။
ဟူဇီ တွင် ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့က အသေးစိတ် မပြောခဲ့ကြသောကြောင့် အတိအကျ ငွေပမာဏကို မသိပေ။ သို့သော် ဦးလေးဖြစ်သူကမူ ထိုဒဏ်ငွေမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်သည့် ဈေးနှုန်းနီးပါးပင် ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတစ်ခုတည်းကပင် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မံမွေးဖွားခြင်းမှာ မည်သူမဆို အလွယ်တကူ တတ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။
"မင်းတို့တွေကတော့ ခွင့်ပြုချက်ထက် ပိုမွေးတာမျိုး မလုပ်ကြနဲ့တော့။ ဒါက ခေတ်သစ်လူ့အဘောင်ပဲ၊ သားဖြစ်ဖြစ် သမီးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။ အဓိကကတော့ ပညာရေးပဲ။ ပညာရေးကောင်းရင် သမီးတစ်ယောက်ကလည်း ထူးချွန်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆုံးမဘူးဆိုရင် သားတစ်ယောက်က အကြွေးရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်လာမှာပဲ" ဟု လီယုဖုန်းက အကြံပေးသည်။
"အဒေါ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်" ဟု ဟူဇီ က ပြုံးရင်း ဖြေသည်။
တရားဝင် လက်မထပ်ရသေးမီတွင် သူက သူမအား အဒေါ်ဟုသာ ဆက်ခေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှန်းရှန်း နှင့် လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် သူမအား ဖေဖေ/မေမေ ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်ရပေမည်။
လီယုဖုန်းနှင့် အဘွားရှုတို့ ရှာတွေ့ခဲ့သော တိုက်ခန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ရှိ အိမ်နီးနားချင်းများမှာ တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်များ ရှိကြပြီး ဆိုလိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော ပြဿနာများ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမီတာ သုံးဆယ်ကျော်ရှိပြီး သုံးဦးမိသားစုအတွက် နေထိုင်ရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်ကောင်းမွန်လှသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးရင် ရှန်းရှန်း ကလေးမွေးတဲ့အခါ အဒေါ် လာပြီး စောင့်ရှောက်ပေးမယ်၊ မီးဖွားပြီး အချိန်ပိုင်းတွေမှာလည်း ကူညီပေးမယ်။ မင်းတို့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကလေး နို့ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ရှန်းရှန်းက မင်းနဲ့အတူ ငွေရှာဖို့ အလုပ်ပြန်လုပ်နိုင်ပြီ၊ ကလေးကိုတော့ အဒေါ် စောင့်ကြည့်ပေးမယ်" ဟု ၎င်းတို့၏ အနာဂတ်သမက်ဖြစ်သူက နေရာကို အလွန်သဘောကျနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လီယုဖုန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောကြားသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်!" ဟူဇီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
အကယ်၍ သူ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမဖြစ်သူက ဝင်ရောက်ကူညီပေးလိုစိတ် ရှိပါက သူနှင့် ရှန်းရှန်းတို့၏ ဘဝမှာ သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ ပိုမိုလွယ်ကူချောမွေ့လာမည်မှာ သေချာပေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဘယ်လိုလဲ။ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား" ဟု လီယုဖုန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
"ဈေးက ဘယ်လောက်လဲ" ဟု ဟူဇီ က မေးမြန်းသည်။
"ငါးထောင့်သုံးရာ။ မူရင်းက ငါးထောင့်ခြောက်ရာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဒေါ် သူတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းပြီး သုံးရာ လျှော့ခိုင်းလိုက်တာ။ သူတို့က အဲဒီထက် ပိုမလျှော့တော့ဘူး။ မင်းမှာ ငွေလုံလောက်ရဲ့လား။ မလုံလောက်ရင် အဒေါ့်ဆီမှာ ရှိတာနဲ့ အရင်ချေးပေးမယ်" ဟု လီယုဖုန်းက ပြောသည်။
အနာဂတ်သမက်ဖြစ်သူမှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ရန်အတွက်သာ ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့ရကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။
ဟူဇီ မှာ ယခုနှစ်အတွင်း၊ အထူးသဖြင့် နွေရာသီကတည်းက အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မနက်စောစောထွက်ပြီး ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာကာ နေ့စဉ် အဝတ်အစား တန်ချိန်များစွာ ရောင်းချခဲ့ရပြီး ရိုးရိုးရေနွေးငွေ့မုန့်နှင့် ထူမုန့်များကိုသာ စားသုံးခဲ့သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် သပ်ရပ်သော ငွေစုငွေကြေးများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ပမာဏက နည်းတော့ မနည်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ဟူဇီ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အပြင်ဘက်က နေရာတိုင်းမှာ ဈေးနှုန်းတွေက အဲဒီလိုပါပဲ။ တခြားတစ်ဘက်မှာလည်း ဒီလိုနေရာမျိုးက ရှာရလွယ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ရှန်းရှန်းရဲ့ အဘွားရဲ့ အဆက်အသွယ်ကောင်းလို့သာ ရတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် တခြားလူတစ်ယောက်က ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် လုဝယ်သွားမှာ။ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်တာ မကြာသေးပါဘူး" ဟု လီယုဖုန်းက ဆိုသည်။
အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုက အားလပ်ရက်အတွက် မပိတ်ရသေးမီ ဟူဇီ သည် ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ အဒေါ်ဖြစ်သူထံမှ ငွေများကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မချန်ထားဘဲ တိကျသော ငွေပမာဏကို အပ်နှံပေးခဲ့သည်။ "မင်းမှာ စာတိုက်စုငွေစာရင်း ရှိတယ်မလား။ သွားပြီး အပ်လိုက်ပါ"
ဟူဇီ လည်း ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။ သူသည် ပထမဦးစွာ ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် သွားရောက်ပြီး တိုက်ခန်းအတွက် ငွေပေးချေခဲ့ကာ ကျန်ရှိသောငွေသား အချို့ကို ဘဏ်တွင် သွားရောက် အပ်နှံခဲ့သည်။
ကျန်ရှိသော ငွေများအတွက်မူ ပရိဘောဂအသစ်များ ဝယ်ယူရန် စုဆောင်းထားမည် ဖြစ်သည်။
ဟူဇီ နှင့် ချန်ရှန်းရှန်း တို့သည် ဤကိစ္စများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် ဂန်ဇီက လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ "အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ဒီနှစ် အိမ်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ညီမ စီနီ နဲ့ ကိုကြီးဂိုတုန်းတို့ ဘယ်တော့ ပြန်ကြမှာလဲ မသိဘူး။ သူတို့နဲ့အတူ ခရီးသွားချင်လို့ပါ"
"နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်မှာပေါ့။ တကယ်လို့ အတူတူ ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အချိန်ဇယားကို စဉ်းစားပြီး လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ ဂိုတုန်းကို အကူအညီတောင်းလိုက်ပါ။ အခုလောလောဆယ် လက်မှတ်ဝယ်ရတာ မလွယ်ပေမဲ့ သူက ပြည်တွင်းလက်မှတ်တွေ ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အား ပြောပြသည်။
ဂန်ဇီသည် စီနီ ကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးစီနီ နှင့် ဝမ်ဂိုတုန်းတို့သည် ၂၅ ရက်နေ့တွင် ထွက်ခွာရန်နှင့် ဇန်နဝါရီ ၇ ရက်နေ့အထိ နေထိုင်ပြီးမှ မြို့တော်သို့ ပြန်လာရန် စီစဉ်ထားကြသည်။
ကျိုးစီနီ သည် သူမ၏ မိခင်ထံ ဖုန်းမဆက်မီ ဝမ်ဂိုတုန်းအား အသိပေးခဲ့သည်။
သူမ၏ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် - "ငါ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ လုပ်နေတာ။ မင်းရဲ့စတုတ္ထအဒေါ်မှာ ငါ့ဆီကို ပြန်ဖုန်းခေါ်ဖို့ အချိန်ရှိမလားလို့ မေးပေးနိုင်မလား" ဟု ပြောလေသည်။
"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု ကျိုးစီနီ က အံ့ဩသွားကာ မေးမြန်းသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ စကားစမြည် ပြောချင်လို့ပါ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးစီနီ သည် ထိုသတင်းစကားကို သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်ထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရမည်ဟု သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရသည်၊ မဟုတ်လျှင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမကို အထူးတလည် တောင်းဆိုလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ဖုန်းပြန်ဆက်ခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ရွာစာရေးကြီး၏ အိမ်တွင် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ပထမဆုံးမြည်သံနှင့်ပင် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်, အိမ်မှာ အခုတလော အရာရာ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျူငှာစွာ မေးမြန်းသည်။
"ငါ့မိသားစု၊ တတိယမိသားစုနဲ့ မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကို့ဘက်က အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်ဖြေသော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ တင်းမာနေပုံ ပေါ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဒုတိယအကိုင်းအခက်ဘက်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြန်ပြီလား။
"ချင်းဟဲ့... လျူနီ က ရှောက်ရှောက်ရဲ့ဇနီးကို တွန်းချလိုက်လို့ ကလေးပျက်ကျသွားတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဖုန်းလိုင်းပေါ်မှ တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။
"ဟင်?" လင်ချင်းဟဲ့ မျက်မှောက်ကြုတ်သွားသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။
ကျိုးရှ ၏ဇနီး မာမြောင်မြောင် မှာ လွယ်ကူသော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အိမ်တွင် မာနကြီးပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူကို အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ အမိန့်ပေးခိုင်းစေတတ်သည်။ ကျိုးလျူနီ က မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာပြီး မောင်နှမဝမ်းကွဲဖြစ်သူ၏ မေတ္တာကို ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မာမြောင်မြောင် က သူမအား အချိန်ပေးဖို့ပင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။
ချော့မော့ခြင်းမှာ အလကားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျိုးလျူနီ က ရန်လိုလာပြီး သူမအား ပြန်လည်ရန်တွေ့ကာ မာမြောင်မြောင် ကို အကျင့်စာရိတ္တ မရှိဘဲ ယောက္ခမကို ဝန်တင်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံသည်ဟု ဆဲဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ပျိုးထောင်ပေးမှုကို ဝေဖန်ခဲ့ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မိသားစုတွင် သမီးမက်တစ်ဦးအနေဖြင့်ပင် ထိုကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူဝံ့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုစကားများမှာ ကြားရဆိုးကာ ပြင်းထန်လှပေသည်။ ဒေါသထွက်သွားသော မာမြောင်မြောင် က သူမအား ပါးရိုက်လိုက်သည်။ ကျိုးလျူနီ ကလည်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေဘဲ သူမအား ပြန်လည်တွန်းထိုးခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မာမြောင်မြောင် သည် ခြေချော်ပြီး လဲကျသွားခဲ့သည် - ဤသို့ဖြင့် ကလေးမှာ မရှိတော့ပေ။
"အခု ရှောက်ရှောက်ရဲ့ဇနီးက ကွာရှင်းဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။ ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စကြီး ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါ့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာပြရဲတော့ဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ညည်းတွားရှာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ယခုအခါ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကျိုးစီနီ သည် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဝမ်ဂိုတုန်းအား ရွာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းက ဝမ်ဂိုတုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိသားစုအပေါ် အထင်အမြင်သေးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"မိသားစုတွေက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကတည်းက ကွဲသွားကြတာပါ။ ကျိုးဆိုတဲ့ တူညီတဲ့မျိုးရိုးကို ပိုင်ဆိုင်ကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်။ ဂိုတုန်းက ဦးနှောက်မရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ တတိယသမက်က မင်းရဲ့ဒုတိယသမက်ထက် ဘာမှ မညံ့ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျွတ်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "သူ့ကို ထိခိုက်မှု မရှိတာ တော်သေးတာပေါ့။ စိုးရိမ်လွန်လို့ တောင် မစားနိုင်မသောက်နိုင် ဖြစ်နေရတာ"