အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုးတို့သည် သေးငယ်သော အလုပ်ရशालाလေး ပိတ်သိမ်းသွားသည့်သတင်းကို အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သိရှိသွားကြသည်။
ကျိုးရှအိုမေသည် ရေချိုးခန်းသို့ လိုက်ခဲ့ရန် စတုတ္ထချွေးမဖြစ်သူထံသို့ ရောက်လာစဉ် ထိုအကြောင်းကို မတော်တဆ စကားစပ်မိလေသည်။ "အမေက မေးနေတာ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အလုပ်ရုံလေးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တာလဲတဲ့။"
"နောက်နှစ်ကျရင် လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်း စတင်တော့မှာမို့လို့ သိုလှောင်ရုံလိုတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အထဲကပစ္စည်းတွေကို ရှင်းထုတ်ပြီး သိုလှောင်ရုံအဖြစ် ပြောင်းသုံးမလို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြလေသည်။
ကျိုးရှအိုမေက အားကျသည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် "စတုတ္ထချွေးမ၊ ရှင်ကလည်း နောက်ထပ်လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု ထပ်စပြန်ပြီပဲ" ဟု ပြော의။
"မင်းရော လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ အဖော်စပ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်သေးလား" ဟု သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှအိုမေ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "လုပ်လို့ရလို့လားဟင်။"
"တောင်ဘက်လမ်းထဲက ဆိုင်ခွဲလေးထဲမှာတော့ ရှယ်ယာဝင်ခွင့် ပေးလို့ရပါတယ်။ မင်းသာ ဝင်ချင်ရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး အမြတ်ရဲ့ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်ကို ယူလို့ရတယ်။ ပစ္စည်းဝယ်တာနဲ့ ဆိုင်စီမံခန့်ခွဲတာတွေအတွက်တော့ မင်းဘာမှ စဉ်းစားစရာ မလိုဘူး။ လစဥ် ပုံမှန်လာထုတ်ဖို့ပဲ စောင့်နေရင် ရပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြလေသည်။
"ကျွန်မ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်လေ! ကျွန်မကိုလည်း ရှယ်ယာဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ထည့်ပေးပါ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"သတိပေးတာတော့ လုပ်ရဦးမယ်၊ ဒီလုပ်ငန်းက ချက်ချင်းကြီး အမြတ်အစွန်း ထွက်လာမယ်လို့တော့ ငါအာမမခံနိုင်ဘူးနော်။ လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းက အချိန်ယူရတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ကြိုတင်သတိပေးသည်။
"ရပါတယ်။ စတုတ္ထချွေးမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မ ယုံပါတယ်!" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမနှင့်အတူ ရေချိုးခန်းသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေက များပြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ ယွမ်သုံးထောင်ခန့်ဖြင့် လုံလောက်ပြီဖြစ်သော်လည်း နောင်လာမည့် အမြတ်အစွန်းများကမူ အလွန်ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဤအခွင့်အရေးပေါ်လာခြင်းမှာ ကျိုးရှအိုမေနှင့် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လင်ချင်းဟဲ့သည် ဤလုပ်ငန်းထဲသို့ အပြင်လူများကို ဝင်လုပ်ခွင့်ပေးရန် အစီအစဥ် မရှိပေ။
"သီတင်းကျွတ်ခါနီး (သို့) သဘက်ခါလောက်မှာ ဝင်အစ်မနဲ့အတူ စမ်းချောင်းရေပူစမ်းဆီ သွားဖို့ ငါစီစဥ်ထားတယ်။ မင်းပါ လိုက်ချင်သေးလား" ဟု အဝတ်လဲခန်းသို့ ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က မေးလေသည်။
"အင်း၊ အားလုံး အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒါဆို အချိန်တန်ရင် အဲ့ဘက်ကို တန်းလာခဲ့လိုက်တော့။ ငါ့ဘက်က မင်းတို့အိမ်ဘက်ကို အရင်ဝင်ခေါ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
ကျိုးရှအိုမေက ရယ်မောလျက် "စတုတ္ထချွေးမရယ်၊ ရှင်က ကားဝယ်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အမေ့ရဲ့ တတွတ်တွတ်ပြောတာကို ရှောင်ချင်လို့ မဟုတ်လား" ဟု ဆို၏။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးသွားသည်။ "ငါက ဝယ်ရမယ်လို့ တောင် မပြောရသေးဘူး၊ မင်းရဲ့စတုတ္ထမောင်ကသာ ငါ့ကို ဝယ်ပေးဖို့ အတင်းပူဆာနေလို့လေ။ ငါကတော့ ဒါက ဈေးကြီးလွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာ။"
"အမေကလည်း အစတုန်းက နည်းနည်းပါးပါးပဲ ညည်းပြတာပါ။ ဒီရက်ပိုင်းဆို အမေက ပန်းခြံထဲဆင်းပြီး တခြားအဘွားကြီးတွေကိုပါ လိုက်ကြွားနေပါပြီ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက တဟားဟား ရယ်ရင်း ပြောသည်။
"အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ အဓိကက ရေပူစမ်းခက တစ်ယောက်ကို ၂၅ ယွမ်ကုန်မှာဆိုတော့ အမေက အဲ့ဒီငွေကို ဘယ်လိုမှ နှမြောနေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "အမေ့ကို မပြောနဲ့၊ ခိုးပြီးသာ ထွက်လာခဲ့လိုက်။"
"အင်းပါ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက သဘောတူလိုက်သည်။
မောင်နှမတော်စပ်သူ နှစ်ဦးသည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ရေချိုးပြီးနောက် စက်ဘီးကိုယ်စီဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။
ရောက်သည်နှင့် ကျိုးရှအိုမေက အလုပ်ရုံအကြောင်းကို သူမ၏အမေအား ပြောပြလေသည်။ "စတုတ္ထချွေးမက အဲ့ဒီနေရာကို တခြားအစီအစဥ်နဲ့ သုံးဖို့ လုပ်ထားတာ။ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးအမြော်အမြင်နဲ့ဆိုတော့ သေချပေါက် အောင်မြင်မှာပါပဲ။"
အမေကျိုးက သံသယဝင်စွာဖြင့် "လက်ဖက်ရည်က တကယ် ရောင်းကောင်းလို့လား။ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ ဘဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောသည်။
"ဘာမြက်ခြောက်လဲ၊ အဲ့ဒါ တကယ့်လက်ဖက်ရည်ကောင်းလေ၊ ရာထူးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှ သောက်တဲ့ဟာမျိုး" ဟု အဖေကျိုးက ဝင်ပြောသည်။
"အေးလေ၊ အရာရှိဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလို့လဲ။ တစ်နေ့ကို အများကြီးတော့ ဘယ်လိုမှ မရောင်းရလောက်ဘူး" ဟု အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"မေမေက မြို့တော်ကြီးကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောရွာလေးလို ထင်နေတာလား။ ဒီလက်ဖက်ရည်က ဈေးလည်း သိပ်မကြီးပါဘူး၊ လူတော်တော်များများ ဝယ်နိုင်ပါတယ်" ဟု အဖေကျိုးက ချေပပြောဆိုသည်။
သူကတော့ လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းဆိုသည်မှာ ခိုင်မာသော လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ သူ ပန်းခြံသွားပြီး အဘိုးကြီးတွေနဲ့ ဖဲရိုက် သို့မဟုတ် အကြွေစေ့ကစားသည့်အခါတိုင်း သူတို့အားလုံးက လက်ဖက်ရည်အိုးထဲ လက်ဖက်ရည်ထည့် သောက်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။
သို့သော် စိတ်မချသေးသော အမေကျိုးသည် ညစာစားရန်အတွက် စီနီနှင့် အမြွှာများကို လာပို့သည့်အခါ ဝမ်ယွမ်ကို မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အမေကျိုးသည် ဝမ်ယွမ်ကို ယုံကြည်အားကိုးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
"အဘွား မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့ လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ သီးသန့်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေက အဲ့ဒီလောက်တောင် များများစားစား မရှိသေးပါဘူး။ သူသာ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲရင် အဝတ်အစားဆိုင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး အမြတ်အစွန်း ထွက်လာနိုင်ပါတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အာမခံပြောဆိုသည်။
အဘွားဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း တွေးတောပူပန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်ကတည်းက လက်ဖက်ရည်နှင့် ပိုးထည်ကဲ့သို့သော ကုန်စည်ဒြပ်စင်များဖြင့် ကုန်သွယ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် အမြဲတမ်း အမြတ်အစွန်းကြီးမားစွာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘယ်လိုလုပ် အရှုံးပေါ်စရာ ရှိမည်နည်း။
သူ့ရဲ့ နေ့စဥ်ဘဝကို ပြန်ကြည့်လျှင်ပင် လက်ဖက်ရည်ဆိုသည်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပုံမှန်သောက်သုံးသလို၊ အခြားသော မြောက်မြားလှသည့် လူများလည်း သောက်သုံးကြသည်။ လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းထဲ ဝင်လုပ်ခြင်းက အရှုံးပေါ်သွားစရာ အကြောင်း မရှိပေ။
ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါမှ အမေကျိုးလည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။ "ဘယ်သူမှ ဝယ်မသောက်ကြမှာကို ငါစိုးရိမ်နေတာ။"
"အဘွား ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ စတုတ္ထအဒေါ် ကိုင်တွယ်သမျှ စီးပွားရေးတိုင်းက သေချာစဥ်းစားပြီးသားချည်းပါပဲ။ တခြားဆိုင်တွေကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ၊ သူ အရှုံးပေါ်တာကို ဘယ်တုန်းကများ မြင်ဖူးလို့လဲ။ စတုတ္ထအဒေါ်လို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ စီးပွားရေးဦးနှောက်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးက ရှားပါတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးပြောဆိုသည်။
၎င်းမှာ လွန်ကဲပြောဆိုခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်အထိ လင်ချင်းဟဲ့သည် လုပ်ငန်းမည်မျှထဲသို့ လက်စုံနှစ်ထားခဲ့ပြီနည်း။ အဝတ်အထည်၊ အဖျော်ယမကာ၊ အစားအစာ၊ ပင်လယ်စာ၊ ဆေးလိပ်ဆိုင်များနှင့် ယခုအခါ လုံးဝအသစ်စက်စက် လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုဖြစ်သည့် လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းအထိပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လုပ်ငန်းစုဆောင်းမှုများမှာ စုံလင်လှပြီး သူမ ရောင်းချသမျှ ပစ္စည်းတိုင်းက လိုအပ်ချက်မြင့်မားနေသောကြောင့် အရှုံးပေါ်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်မှာ တကယ်ပဲ ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခု ရှိတာပါပဲ" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးရွှင်လျက် ဆိုလေသည်။
ဝမ်ယွမ်ကမူ ပြုံးရုံသာပြုံးပြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ကျိုးရှအိုမေသည် စတုတ္ထချွေးမနှင့် အဖော်စပ်ထားသည့် ရှယ်ယာကိစ္စကို အမေဖြစ်သူအား လုံးဝလျှို့ဝှက်ထားခဲ့ပြီး ထိုည အိပ်ရာဝင်ခါနီးမှသာ ဆူဒါလင်ကို ပြောပြလေသည်။
ဆူဒါလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "စ... စတုတ္ထချွေးမက... တကယ်ပဲ... သဘောတူတာလား။"
"စတုတ္ထချွေးမက ငါ့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခွင့် ပေးတာပါ၊ အဲ့ဒါပါပဲ။ အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး" ဟု ကျိုးရှအိုမေက သတိပေးသည်။
"င... ငါ လျှောက်မပြောပါဘူး" ဟု ဆူဒါလင်က မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးစွာဖြင့် အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "စ... စတုတ္ထချွေးမက... နင့်ကို တကယ် ကောင်းပါတယ်။"
စိတ်ကျေနပ်သွားသော ကျိုးရှအိုမေသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အနေရအထိုင်ရ အကောင်းဆုံးနေရာကို ယူကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "စတုတ္ထချွေးမ ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ ငါတို့ကို ဘာပဲ အကြံပေးပေး၊ ငါတို့ နားထောင်သင့်တာပေါ့။ သူသာ ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်ရင် ဘာမှလာပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အင်း" ဟု ဆူဒါလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးရှအိုမေကို ဆိုင်ထဲဝင်ခွင့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ရတုန်းက ရသလို စိတ်ကူးပေါက်သွား၍ လုပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အစတုန်းက သူမတွင် ထိုသို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သော်လည်း ကျိုးရှအိုမေ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း အားကျနေသည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ စကားစမိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကလေးလေးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။ လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် မိသားစုကြီးမျိုး မရှိသူများအနေဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်များကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ - အထူးသဖြင့် ကလေးလေးယောက်စလုံးကို တက္ကသိုလ်ပို့ပေးမည့် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်နေရသူဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ပေါင်မုန့်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တည်းကိုသာ အဓိကထား အားကိုးနေမည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။
ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကို သူမ ပြောပြသောအခါ သူက "မင်း ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်း လုပ်လေ" ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်လက်ပြောသည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် ကုန်ခြောက်ဆိုင်ကို ကုန်ပစ္စည်းအသစ် ထပ်ရောက်လာမယ်။ သိုလှောင်ရုံဆီကို ကုန်တွေ တန်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီနှစ် စီးပွားရေးက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ထက် တောင် ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်။"
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်အတွင်းက ကုန်ခြောက်ဆိုင်သည် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ မိသားစုများစွာတို့သည် မိမိတို့အတွက် သို့မဟုတ် အားလပ်ရက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများအဖြစ် ဝယ်ယူခဲ့ကြရာ ဆိုင်ထဲတွင် ပစ္စည်းပင် မကျန်တော့သည်အထိ ရောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် ဒီနှစ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို စောစောစီးစီးပင် ကြိုတင်စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မပြန်မီကပင် ကုန်ပစ္စည်း အသုတ်တစ်သုတ်ကို ပို့ပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့က ယွမ်ငါးထောင်တန်ဖိုးရှိသည့် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တစ်သုတ်ကို ထပ်မံမှာယူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဒါလျန်မြို့ဘက်မှလည်း ယွမ်နှစ်ထောင်ဖိုး ကုန်ပစ္စည်းများကို ထပ်မံမှာယူထားသေးသည်။ ပြီးတော့ သူမ အဲ့ဒီလောက်နဲ့ မရပ်သေးပေ - ယခု ကုန်အသုတ် ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပင် များပြားစွာ မှာယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
ဒီနှစ်တွင် သူမသည် ကုန်ခြောက်လုပ်ငန်းမှနေ၍ ကြီးမားသည့် အမြတ်အစွန်းများကို ဧကန်မုချ ရယူမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
ကျိုးရွှမ်နှင့် အခြားသူများမှာ စာသင်ချိန်ရှိနေကြသောကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ဦးတည်းသာ သွားရောက်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို လက်ခံရယူကာ စာရင်းစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ပစ္စည်း အရည်အသွေးများကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့သည်။ အဓိက ဖောက်သည်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးရှိသော ပစ္စည်းများကိုသာ အာမခံချက် ပေးထားကြသည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်က ငွေပေးချေမှုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ယန်ချိန်းမှ လာသော ကုန်ပို့သမားများထဲမှ တစ်ဦးက "ဒီဘက်က အလွန်အမင်း အေးစက်တာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။ သူတို့သည် ယခင်ကလည်း မြောက်ပိုင်းဘက်သို့ ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဖူးကြသူများဖြစ်ပြီး နှင်းကျသည်ကို လုံးဝ ရင်မဆိုင်ဖူးသည်တော့ မဟုတ်ကြပေ၊ သို့သော် မြောက်ပိုင်း၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် ကိုက်ခဲလှသည့် အအေးဒဏ်ကမူ သူတို့အတွက် အံ့အားသင့်စရာပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။
"ဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပျော်ရွှင်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်တော်ပဲ ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးရမလား။"
"ဒီနေ့တော့ မဖြစ်သေးဘူး၊ နောက်တစ်ခါမှပဲ" ဟု ကုန်ပို့သမား သုံးဦးက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြန်ဖြေကြသည်။
ငွေသားတွေ ဒီလောက်များများ သယ်လာရတာကိုမှ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ထမင်းစားနိုင်ပါ့မလဲ။ ငွေတွေကို တောင်ပိုင်းဘက်ဆီ လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်သယ်သွားနိုင်ဖို့က သူတို့အတွက် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်သည် - အထူးသဖြင့် ဤနေရာမှ အရိုးထဲအထိ ကိုက်ခဲလှသော အအေးဒဏ်ကြီးကို သူတို့အနေဖြင့် ဆက်လက် မခံရပ်နိုင်တော့သောကြောင့်တည်း။