ကျိုးခိုင် ဘာမှတောင် သေချာ မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူ့အဖေက ဖုန်းချလိုက်ပါပြီ။
ကျိုးချင်ပိုင်က အလုပ်ရှုပ်နေပြီး စကားပြောဖို့ အချိန်တောင် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ လူအများအပြားက ဖက်ထုပ်တွေ လာမှာထားကြပြီး ချိန်းထားတဲ့အချိန်မှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေဖို့ သူ သေချာလုပ်ရပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပါတယ်။ သူက အမေကျိုး နဲ့ဆိုရင် နာရီဝက်ကျော်လောက်ထိ အေးဆေးစကားပြောလို့ရလို့ စကားပြောချင်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေကျိုးနဲ့ကျတော့ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးတာနဲ့ ဖုန်းချသွားပါတော့တယ်။
သူ့နှမလေးနဲ့လည်း စကားပြောချင်သေးပေမဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်က အရမ်းကို အလုပ်များနေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အားလုံးနဲ့ တွေ့ရမှာပဲ မဟုတ်လား။
သူက မနက်ခင်းကနေ အလယ်ပိုင်းအထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ကလေးတွေ ဆိုင်မှာ နေ့လယ်စာစားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျိုးချင်ပိုင်က ထမင်းဘူးတစ်ဘူး ထုပ်ပေးကာ သူ့ဇနီးဆီ ယူသွားပေးခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က "ကားကို ပြန်ထုတ်လာရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ တတိယသားမှာ အတန်းတစ်တန်းပဲ ရှိတယ်။ သူ့ကို ဆိုင်ပြန်လာပြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ဆိုသည်။
သူနဲ့ သူ့ဇနီး နှစ်ယောက်စလုံး မြို့စွန်ဘက်ကို သွားရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆိုင်မှာရှိနေမှသာ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်လာရင် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
နေ့လယ်သုံးနာရီမှာတော့ ကျိုးကွေးလိုင်က သူ့ညီမလေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက သူ့မိဘတွေ ဘာလုပ်နေကြလဲဆိုတာကို မမေးခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ချက်ကတော့ သူ့ညီမငယ်လေးကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ဖို့ပါပဲ။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ညီမလေးက အိပ်ပျော်နေတာကြောင့် အိမ်မှာ အစောင့်အနေနဲ့ ရပ်ပေးရုံကလွဲလို့ သူ ဘာမှ အများကြီး လုပ်စရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့က ဘတ်စ်ကားစီးပြီး မြို့စွန်ကို သွားကြကာ လူမျက်စိမမိတဲ့ လူသူကင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး ကားကို ပြန်ထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီနောက် လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ကားကို အတူတူ မောင်းပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးက တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကားကို "သယ်ယူ" ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပါတော့သည်။
ကျိုးကွေးလိုင်က အဲဒီအကြောင်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ "အဲ့ဒါကို ရောင်းလိုက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား" သူက ကားကို ပြန်မယူလာဘဲ အစားထိုး လွှဲပြောင်းပစ်လိုက်ပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။
"မရောင်းပါဘူး။ အဖေက အငြိမ်းစားယူပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်း စတင်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းမိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ကို သိတယ်။ သူတို့မှာ ယာဉ်အတော်များများရှိပြီး ဒီကားကိုလည်း သူတို့နဲ့အတူ တပါတည်း မောင်းလာခဲ့ကြတာ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ရှင်းပြခဲ့သည်။
ကျိုးကွေးလိုင်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ သူ့အတွက် အရေးကြီးတာက သူတို့မိသားစုမှာ အခု ကားတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ!
သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ အပြည့်နဲ့ ကားကို သွားကြည့်ဖို့ ချက်ချင်းပဲ အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ သူက မောင်းနှင်ခွင့်လိုင်စင်တော့ မရသေးပေမဲ့ ကားမောင်းတတ်နေပါပြီ။
ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာပြီး ကားကို မြင်တဲ့အခါ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ "ဒါ ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
"အဖေ့ရဲ့ တပ်ဟောင်းသူငယ်ချင်းက ကားမောင်းပြီး ပြန်ပို့ပေးတာ။ ဒုတိယအစ်ကို၊ လာပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို ကားတစ်ပတ်လောက် လိုက်ပို့ပေးပါ။ အဖိုးနဲ့အဖွားဆီသွားပြီး သွားဝင့်ကြွားရအောင်" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ပျော်ရွှင်စွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
"ငါ အပေါ်ထပ်တက်ပြီး အဖေ့ဆီက သော့သွားယူလိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဖြေကြားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကားကို ထွက်မောင်းကြည့်ချင်နေပါပြီ။
ကျိုးချင်ပိုင်က ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ သော့ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပါတယ်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သား ကားကို ခဏလောက် မောင်းနှင်ပတ်ပြေးပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေဆီကို ဦးတည်သွားကြပါတော့တယ်။
အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က ကားထိုးရပ်လာတာကို မြင်တဲ့အခါ အတူတူပင် အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။ "ဒါ ဒုတိယသမက်ရဲ့ကား မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်က ရလာတာလဲ"
"ကျွန်တော့်အဖေ ဝယ်တာလေ။ ဟိုင်ရှားမှာ ဝယ်ခဲ့တာ။ ရောင်းလိုက်ပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မောင်းပြန်လာပေးတာနဲ့ တိုးသွားတာ" ကျိုးကွေးလိုင်က သွားဖြဲပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဖိုး၊ မနက်ဖြန် မြစ်ရေပူစမ်းဆီ သွားကြရအောင်၊ မြေးအိုကြီးနဲ့အတူလေ။"
အဖေကျိုး က မျက်နှာထား တည်တည်နဲ့ပဲ "ဒီကားက ဘယ်လောက်ကုန်ကျလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
"သောင်းဂဏန်းချီပေါ့!" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ဖြေခဲ့သည်။ ဒီလို အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ကားက အနည်းဆုံး နှစ်သောင်း သို့မဟုတ် သုံးသောင်းလောက်တော့ တန်ค่าမှာ သေချာပါတယ်။
အမေကျိုး က ရင်ဘတ်ကို တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ နှမြောတသဖြစ်သွားပြီး "ဈေးကလည်း အလွန်ကြီးတာပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ဟာကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အလကားဖြုန်းပြီး။ တို့မှာ ထရပ်ကား ရှိပြီးသားပဲဟာကို" ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ထရပ်ကားက ကားငယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမလဲ။ ထရပ်ကားက ကုန်တင်ဖို့ သက်သက်ပဲ၊ လူတွေကို သက်တောင့်သက်သာ မတင်ဆောင်နိုင်ဘူး။ ကားကမှ ပိုကောင်းတာ— တန်းမြင့်တယ်၊ ခမ်းနားတယ်" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ပြန်ပြောခဲ့သည်။
"ယွမ်သောင်းနဲ့ချီပြီးတော့လေ..." အမေကျိုး က ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ပိုက်ဆံဆိုတာ သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီကားဝယ်ဖို့အတွက် အဖေက သူ့ရဲ့စုငွေတွေကို တကယ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရတာ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။
"ငါပြောချင်တာက ပိုက်ဆံအလဟဿ ဖြစ်တာကိုး။ ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်များများစားစားနဲ့ ဘာမလုပ်နိုင်ဘဲနေမလဲ။ အဲဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ကားကို တကယ် ဝယ်စရာလိုလို့လား" ဟု အမေကျိုး က ညည်းညူလာသည်။
"အဖွားကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ပူနေတာလဲ။ အဖွားရဲ့ပိုက်ဆံမှ မပါတာ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး မှာ စကားစရာ မရှိတော့ဘဲ ငေးကျန်ရမ်းနေခဲ့ရပါတယ်။
"ကဲပါ၊ တက်ကြပါတော့။ သားနဲ့ချွေးမက အလုပ်တွေ အဆင်ပြေပြီး ကားတစ်စီး ဝယ်နိုင်တာပဲ။ ပျော်ပေးရမယ့်အစား ကျန်တာတွေကို လိုက်ပြီး စိတ်ပူမနေနဲ့တော့။ လာပါ၊ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကားတစ်ပတ် လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ပန်းခြံကိုသွားကြစို့၊ အဲဒါမှ တခြားလူကြီးတွေကို သင့်တို့ရဲ့ သားပျုန်းကြီးအကြောင်း ဝင့်ကြွားလို့ရမှာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
အဲဒါကလည်း မှန်တာပါပဲ — ပန်းခြံမှာ သွားဝင့်ကြွားစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
အဲဒီလိုနဲ့ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ ကားပေါ်တက်ကာ မြို့ထဲကို တစ်ပတ်လောက် မောင်းနှင်လည်ပတ်ပြီးနောက် အိမ်ကို ပြန်ပို့ချပေးခဲ့ပါတယ်။
အိမ်နီးချင်း အိုမန်ဟူ (Old Madam Hu) က ဘေးအိမ်ကနေ ထွက်လာပြီး ကားကို မြင်တဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ "ဒီကားက မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယမြေးမောင်ရဲ့ကား မဟုတ်ဘူးလား"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသား ဝယ်တာလေ။ အမှန်တော့ သူက ဒီလိုမျိုး ခြယ်သပြီး တောက်ပတဲ့ဟာမျိုးကို ကြိုက်တတ်တာ။ ဝယ်နိုင်ဖို့အတွက် တောင် ချေးလာရတာ။ သူ ဒီကိုရောက်လာရင် ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် ဆူပူလိုက်ဦးမယ်!" ဟု အမေကျိုး က သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။
အိုမန်ဟူ က ချက်ချင်းပင် မနာလိုဖြစ်လာပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကာ ကားကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားကတော့ တကယ် အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ အခုဆို ယာဉ်နှစ်စီးတောင် ရှိနေပြီ" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
"အရည်အချင်းရှိတာနဲ့ မြေးလား! သူက ပိုက်ဆံကို စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာမရှိဘဲ ဖြုန်းတီးရတာကိုပဲ သဘောကျပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှာ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကျန်အောင် လုပ်တတ်တာ။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ထရပ်ကား ရှိနေရက်နဲ့ ကားငယ်တစ်စီးကို ထပ်ဝယ်တာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ။ သူတို့က ငါတို့တွေကို ရေပူစမ်းကို ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ နွေဦးပေါက်ရင် တခြားနေရာတွေကိုလည်း ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ပြောသေးတယ်" ဟု အမေကျိုး က ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
အဖေကျိုး က သူ့ဇနီးရဲ့ ဝင့်ကြွားမှုကို ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ ကြားထဲကနေ ဖြတ်ပြောလိုက်သည် - "စောစောစီးစီး အိမ်ထဲကို မြန်မြန်ဝင်တော့။ ဒီမှာ အေးနေပြီ။"
အမေကျိုး က စကားပြောလို့ ကောင်းတုန်းရှိသေးပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ မြေးနှစ်ယောက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။ "သွားကြတော့။ မနက်ဖြန် အဖေ့ကို အိမ်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်။ ငါ သူ့ကို ဘယ်လို ဆူပူမလဲသာ ကြည့်ပေတော့!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောပြီး တတိယသားကို ကားမောင်းပြီး ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးအိမ်က အိုမန်ကျူး (Old Madam Zhu) ထွက်လာပြီး ထွက်ခွာသွားတဲ့ကားကို လှမ်းမြင်လိုက်ရကာ၊ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ကတော့ အိမ်ထဲကို ဝင်နှင့်ကြပြီးပါပြီ။
"ဘာတွေဖြစ်ကြတာလဲ။ ဘသူက ကားဝယ်တာလဲ" ဟု အိုမန်ကျူးက မေးမြန်းခဲ့သည်။
"သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက တကယ်တော်တာပဲ။ အစက ထရပ်ကားကြီး ဝယ်တယ်၊ အခု ကားဆီဒ่าน (sedan) တစ်စီး ထပ်ဝယ်တယ်" ဟု အိုမန်ဟူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
အိုမန်ကျူးက အဲဒီလို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သွေးအန်ချင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့မြေးမလေး ကျူးကျန်ကျန် (Zhu Zhenzhen) က အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပေမဲ့ သိပ်တော့ အဆင်မပြေလှပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်မှာ သူမရဲ့ မြေးမောင်က အလုပ်ဖြုတ်ခံလိုက်ရပါတယ်။ မြေးမလေးကလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ သူက အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတော့ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ဆက်ရှင်ကြတော့မှာလဲ။
သူ့မြေးမလေးရဲ့ ဘဝက ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေချိန်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကတော့ ပိုလို့တောင် အောင်မြင်ထွန်းကားလာနေပါတယ်။ အကယ်၍သာ သူမရဲ့မြေးမလေးက အဲဒီတုန်းက ကျိုးခိုင် နဲ့သာ လက်ထပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုဆို ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။ ထရပ်ကားတစ်စီးနဲ့ ကားတစ်စီးတဲ့လေ!
ဒါပေမဲ့လည်း ကံတရားက သူတို့ဘက်မှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။
ကျိုးမိသားစုက တကယ်ကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာခံစားရပြီး ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာနေတယ်ဆိုတာကို အိုမန်ကျူးတောင်မှ ဝန်ခံရပါတော့မယ်။
ရက်ရက်တွေ ကုန်ဆုံးလာလိုက်တာနဲ့ အလုပ်ရုံလေး ပိတ်သိမ်းရမယ့်နေ့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတော့တယ်။
လင်ချင်းဟယ်က နောက်ဆုံး လစာတွေကို လိုက်လံထုတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ လူတိုင်းရဲ့ အခြေခံလစာက ယွမ်ခုနစ်ဆယ်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ထပ် လစာဝက် ထပ်ဆောင်းပေးတာကြောင့် လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ယွမ်တစ်ရာ့ငါးကျပ်စီ ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ပေးရတဲ့ ငွေပမာဏက မသေးလှပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟယ်မှာ နှမြောတသဖြစ်ရတာမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ်ရုံလေးက အခုအချိန်အထိ အောင်မြင်စွာ လည်ပတ်ခဲ့ပြီး အမြတ်အစွန်း ကောင်းကောင်း ရရှိခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။
လစာတွေ လက်ခံရရှိပြီးနောက် လူတိုင်းက နည်းနည်းတော့ ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရပေမဲ့ ဘာမှတော့ အပြစ်တင်စရာ မရှိကြပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်ချင်းဟယ်က သူတို့ကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့လို့ပါပဲ။ အလုပ်လုပ်စဉ်တုန်းကလည်း လစာကောင်းကောင်း ရခဲ့ကြပြီး၊ အခုလို လမ်းခွဲကြတဲ့အချိန်မှာတောင် လစာဝက် ပိုပေးခဲ့ပါသေးသည်။ သူတို့အနေနဲ့ ဘာများ ထပ်ပြောစရာ ရှိဦးမှာလဲ။
ချုပ်စက်တွေကိုတော့ မဲခွဲပြီး ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းချပေးခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်သူ့နာမည် ကျဲကျဲပေါက်ပေါက် မဲပေါက်တယ်ဆိုရင် ယွမ်ငါးဆယ်နဲ့ တစ်လုံး ဝယ်ယူပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိပါတယ်။ စက်တွေက အသုံးချခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ အလွန်ကောင်းမွန်ဆဲပါ — ဒီခေတ်က ပစ္စည်းတွေက ရေရှည်ခံအောင် တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်ပြီး ဒီလိုအရည်အသွေးရှိတဲ့ ဒုတိယလက်စပစ္စည်းမျိုးက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။