ရှုရှန်းမေ သည် ကျန်းမေလျန် ကို အမြဲတမ်း မျက်စိနောက်စရာ တစ်ခုအနေဖြင့်သာ မြင်တတ်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူမသည် ကျန်းမေလျန် အား သေချာပေါက် ပေးဆسခိုင်းချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် လျော်ကြေးငွေအဖြစ် ယွမ် ၂,၀၀၀ ပေးဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရပြီး စုစုပေါင်း ယွမ် ၅,၀၀၀ အထိ စုပေါင်းထုတ်ပေးမှသာ ထိုကိစ္စ ငြိမ်းသွားခဲ့ရပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လူမှုရေးအရ ပြေးလွှားရမည့် ကိစ္စမျိုးကျတော့ သူမ ငြင်းဆန်မနေခဲ့ပေ။
"ကလေး ကစားစရာနဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေ သွားပို့လိုက်ရုံပါပဲ။ သူတို့ဘက်မှာတော့ ဘာမှလိုའာတာ မရှိပါဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြောသည်။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် လူမှုရေးအရ မျက်နှာပြကာ သင့်မြတ်အောင် လုပ်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
ကျန်းမေလျန် က ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် ဝင်သွားပြီး ကလေးငယ်များအတွက် အဝတ်သေးငါးစုံကို စုစည်းကာ ရှုရှန်းမေ ထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ရှုရှန်းမေ က ထိုပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားခဲ့၏။
သူမ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ အလုပ်မှ ဆင်းလာပြီး အိမ်တွင် ရှိနေကာ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ဝမ်မိခင်ထံသို့ အလည်သွားနေချိန် ဖြစ်နေသည်။
"ဦးလေး၊ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ ပြန်လာကြပြီလို့ ကြားလို့ Fan Fan လေးကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ" ဟု ရှုရှန်းမေ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏သား ကျောက်ဖန်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ဒါက ကျွန်မရဲ့ တူငယ်လေးအတွက် ပြင်ဆင်လာတဲ့ ကစားစရာပါ။ အထဲမှာ အဝတ်စလေးတွေလည်း ပါသေးတယ်၊ အဲဒါတွေက ကျាងဇီရဲ့ ဇနီး ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်မလည်း အဲဒါတွေကို ယူလာခဲ့တာပါ" ဟု ရှုရှန်းမေ က အပြုံးလေးဖြင့် အိတ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ပြုံးနေသော မျက်နှာကို မည်သူကမှ ရိုက်နှက်လေ့ မရှိကြပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော တူတော်မောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"မဝင်တော့ပါဘူးရှင်။ ဒါက ကျွန်မနဲ့ ကျាងဇီတို့ဘက်က စေတနာသက်သက်နဲ့ ပေးတာပါ။ ဦးလေး လက်ခံပေးပါနော်" ဟု ရှုရှန်းမေ က ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့ပါဆို" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေ သည် သူမ၏သားငယ်ကို လက်ထဲပွေ့ချီရင်း သူ့နောက်မှ ဝင်သွားခဲ့သည်။
မီမီငယ်လေးမှာ ယခုလက်ရှိတွင် အိပ်ပျော်နေ၏။ ကျိုးချင်းပိုင် က လစာများကို တွက်ချက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမား အများအပြား ရှိနေသော လက်မှုအလုပ်ရုံငယ်လေးအတွက် လစာတစ်ဝက် ပိုပေးရမည့်အပြင် စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ငွေပမာဏ အတော်လေး ကြီးမားလှပေသည်။
"ဦးလေး၊ ကျွန်မရဲ့ တူငယ်လေး အိပ်နေတာလားဟင်" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပျူပျူငှากငှาก မေးလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြေလိုက်သည်။ သူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ကလေလေးက ဒီလောက် ကြီးလာပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် သေချာလေး ရှင်သန်တော့" ဟု ပြောလေသည်။
"သိပါတယ်။ ဦးလေး စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြန်ဖြေသည်။ "ခုဆို တကယ် အဆင်ပြေနေပါပြီ။ ဦးလေးတို့မှာ သားရော သမီးရော ရှိနေပြီ၊ မိသားစု အခြေအနေတွေ ဒီလောက်ကောင်းနေချိန်မှာမှ ရောက်လာတဲ့ ကျွန်မရဲ့ တူငယ်လေးက တကယ် ကံကောင်းတာပါပဲ။"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအား ခဏထိုင်ခွင့်ပေးပြီးနောက် ပြန်ရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရှုရှန်းမေ ကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ လည်ပတ်မှုမှာလည်း ခဏတာသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို သတိထားမိသဖြင့် "ဘယ်သူတွေ လာသွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ရှန်းမေက သူ့သားကို ခေါ်ပြီး လာသွားတာ။ ဒါတွေက သူ့နဲ့ သူ့မောင် ပေးလိုက်တာတွေပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးလေး ပတ္တူတွန့်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က "ကလေးအဝတ်အစားနဲ့ ကစားစရာလေးတွေ သက်သက်ပါပဲ" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ငါ့သမီးက ဒါတွေ လိုလို့လား။ သူမအနေနဲ့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ပဲ စိတ်စိုက်ဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါတော့ သူ့ကိစ္စကို လိုက်ဂရုစိုက်မနေဘူး!" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းက ရှုရှန်းမေ မှာ အလွန်တရာ စေတနာကောင်းမွန်သူ တစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး သူမအပေါ် ကျဉ်းမြောင်းသော သဘောထားရှိသူများကို မှားယွင်းနေသူများ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုအချက်ကိုပင် လင်ချင်းဟဲ့ က အမုန်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
"နောက်တစ်ခါဆိုရင် ငါ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်တော့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ သသမီးငယ်ကို ဝင်ကြည့်ရန် ထွက်သွားကာ "ဝက်သားက လောက်တောင် မလောက်ဘူး။ အများကြီး ထပ်မှာလိုက်ဦး" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
"ဒီနှစ်တော့ အဲဒီလောက်အများကြီး လုပ်စရာလိုလို့လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးလိုက်သည်။
"အကြီးကောင်က နှစ်သစ်ကူးပြန်လာရင် အဂျင် ဆယ် jin ယူသွားမှာလေ။ ငါတို့က မိဘတွေကို ငါး jin ပေးရမယ်၊ ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်းချန်ထားရမယ်၊ ဝမ်အဒေါ်ကိုလည်း နည်းနည်း ပေးရဦးမယ်။ သေချာပေါက် မလောက်ဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် အများကြီး ထပ်မှာလိုက်မယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ ယူလာခဲ့သော အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး အထဲမှ ကလေးအဝတ်အစားငယ်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဝမ်မိခင်က ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အသက် ခုနစ်လ ရှစ်လအရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးအတွက် အတိုင်းအတာဖြင့် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် နွေရာသီ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ရာ အလွန်တရာ သင့်လျော်ပေသည်။
ယခုအခါတွင် ကလေးခြေအိတ်ငယ်များနှင့် အခြားပစ္စည်းများအားလုံးမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ဤသည်မှာလည်း ဝမ်မိခင်၏ ကြိုတင်တွေးတောပေးမှု တစ်ခုပင်တည်း။
ဤအကြောင်းကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရှုရှန်းမေ ယူလာခဲ့သော ပစ္စည်းများကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ မောင်နှမနှစ်ယောက် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နေကြလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကာ ဤနေရာသို့ လာပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေစရာ လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။
သို့သော်လည်း ရှုရှန်းမေ မှာ လူရှေ့သူရှေ့တွင် မျက်နှာပြရန်အတွက်သာ တမင်တကာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် တွက်ချက်မှုများ ပြီးဆုံးသည်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း "ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"နီးပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လက်မှုအလုပ်ရုံငယ်လေးအတွက် စာရင်းရှင်းရသည်မှာ ငွေပမာဏ အတော်များများကို ကိုင်တွယ်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လစာတစ်ဝက် ပိုပေးခြင်းက ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျစေသော်လည်း ၎င်းမှာ မလွှဲမရှောင်သာသော အသုံးစရိတ်ဖြစ်ပြီး အလုပ်ထွက်ခွင့် လျော်ကြေးငွေသဘောမျိုး သက်ရောက်နေပေသည်။ ရက်ရက်ရောရော ပေးခြင်းက နှစ်ဖက်စလုံး စိတ်ကျေနပ်မှုဖြင့် လမ်းခွဲနိုင်ရန် သေချာစေသည်။
အခန်းတွင်းမှ မီမီငယ်လေး၏ ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ မတတ်သာတော့ဘဲ အထဲသို့ ဝင်သွားကာ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ချီပိုးလာခဲ့ရသည်။
" ዳိုက်ဘာ စိုနေပြီ ထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ချလိုက်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ ထံမှ ကလေးကို ယူလိုက်သည်။ သူက သူမကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် စိုနေပေသည်။ မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးမနေဘဲ ዳိုက်ဘာကို ချက်ချင်းလဲပေးကာ တာလန်းမှုန့်များကို ဖြူးပေးလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသွားသောအခါ သူမကို ပြန်၍ ချီပိုးလာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်မှထွက်သွားသည်မှာ နှစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ကလေးငယ်မှာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေခြင်း မရှိသေးပေ၊ ထို့ကြောင့် နို့လည်း မတိုက်ရသေးပေ။
မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ တစ်နေ့တခြား ကြီးထွားလာနေပြီး နိုးနေချိန်များလည်း ပို၍ ရှည်လျားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူမသည် ဖေဖေ၏ လက်ထဲတွင် အသာအယာ ငြိမ်ဝပ်စွာ နေနေပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးဖြင့် မငိုဘဲ၊ ဆူပူအူမြည်ခြင်းမရှိဘဲ လောကကြီးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေ၏။
"ကလေးက မငိုဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ဟာကို ဟိုဘက်လှဲနေခွင့်ပေးထားလိုက်ပေါ့။ ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း ချီထားမယ်ဆိုရင်တော့ နည်းနည်းကြီးလာရင် မင်းပဲ ပင်ပန်းရလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မျက်စိစောင်းလိုက်သည်။
"သူကြီးလာလည်း ငါ ဆက်ချီမှာပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့သမီးလေး၏ ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာ ရှိတော့မည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ သူ့၏ အလိုလိုက်လွန်းသော အပြုအမူများကို ဆက်၍ မကြည့်လိုတော့ပေ။ သူမသည် ရုပ်မြင်သံကြားကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူကာ ကိုက်စားလိုက်သည်။ မီမီငယ်လေးလည်း လောကကြီးကို မိနစ်ဝက်ကျော်မျှ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူမ ဗိုက်ဆာလာပြီဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ ဖေဖေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က "ဇနီးချောလေးရေ၊ ငါတို့သမီးလေး ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အဘယ်သို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။ နို့တိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကလေးငယ်ငယ်လေး ရှိနေသောကြောင့် သူမသည် အပြင်ထွက်သည့်အခါတိုင်း အမြတမ်း အမြန်ဆုံး ပြန်လာရပြီး အပြင်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေရဲခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။
နို့တိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ကလေးကို ဖေဖေ၏လက်ထဲသို့ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "အကြီးကောင်ဆီက ဖုန်းရော ရောက်လာသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီလကုန်ရင် ပြန်လာမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
စစ်တပ်စခန်းတွင် ဝေးကွာစွာ ရှိနေသော ကျိုးခိုင် မှာ သူ၏ ပစ္စည်းများကို စတင် သိမ်းဆည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရက် ၂၀ ဝန်းကျင်တွင် ထွက်လာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်း ဆယ်ရက်ကျော်သာ လိုတော့ပေ။ ယခုနှစ်တွင် သူသည် တစ်လခွဲနီးပါး အချိန်အကြာကြီး နေနိုင်မည်ဖြစ်ကာ အမြဲတမ်းလုပ်နေကျ ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
"မြို့ပေါ်က နို့မှုန့်တွေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ပြန်လာရင် ယူသွားဖို့ နို့မှုန့်နည်းနည်း ဝယ်ချင်သေးလား" ဟု လွန်ခဲ့သောရက်က သူ လည်ပတ်စဉ်က ဝမ်မေကျား က မေးခဲ့ဖူးသည်။
"ငါ အများကြီး ဝယ်ပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ" ဟု ဝမ်မေကျား က ဆိုသည်။ "ငါ့ခွင့်က မင်းထက် သုံးရက်စောပြီး ထွက်တယ်။"
"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို စောင့်ဦး၊ အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့။ အချိန်ပိုဆင်းတယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့ကွာ" ဟု ကျိုးခိုင် က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အမေဆီကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာရင် အရင်ဆုံး စေ့စပ်ကြရမလားလို့ သူက မေးတယ်" ဟု ဝမ်မေကျား က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က တုံ့ပြန်ရန် ဝန်လေးနေခြင်းမရှိဘဲ "ပြန်သွားကြရအောင်၊ ပြီးရင် အရင်ဆုံး စေ့စပ်လိုက်မယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်မေကျား ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုမှာ သိသိသာသာကြီး တိုးပွားလာခဲ့သည်။
"နောက်နှစ်ကျရင် ငါ ရာထူး တစ်ဆင့် ထပ်တက်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်တာနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ တင်ပြစာ တင်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်မေကျား ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကို မပြောဘဲ ထားလျှင်ပင် သူမ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေပြီ ဖြစ်သည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လက်ထပ်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။
ကျိုးခိုင် သည် ထိုနေ့နှောင်းပိုင်းတွင် ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူ ဖုန်းမဆက်ရသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ကာ မိဘများ မြို့တော်သို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာကြမည်ကို သိလို၍ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းစပ်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဖခင်ဖြစ်သူက ကိုင်လိုက်သည်။ ကျိုးခိုင် မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဖေဖေ၊ ဘယ်အချိန်က မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ပြန်ရောက်တာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြေသည်။ "မင်းရဲ့ ခွင့်ရက်က ဘယ်တော့လဲ။"
ကျိုးခိုင် က ရက်စွဲများကို ပြောပြလိုက်ရာ ကျိုးချင်းပိုင် က "ငါ မင်းအမေကို ပြောပြလိုက်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။