"မေမေ၊ အသေးစားအလုပ်ရုံလေးက အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ပိတ်လိုက်တာလဲ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က သတင်းကြားသဖြင့် သူ့မိခင်ထံ ပြန်လာမေးလေသည်။
"သိုလှောင်ရုံအဖြစ် ဆက်ထားမှာလေ။ နောင်နှစ်ကျရင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ အများကြီး ထပ်ဖွင့်ဖို့ ရှိတော့ ပစ္စည်းထားစရာ နေရာလိုနေလို့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ အများကြီး တကယ်ဖွင့်မလို့လား" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က မေး၏။
"နောင်နှစ်ကျမှ ကြည့်ရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။ လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းက အလွန်အမင်း အဆင်ပြေနေဆဲဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများက သက်တမ်းလည်း ကြာရှည်စွာ ခံသောကြောင့် သူမက လုပ်ငန်းကို ချဲ့ထွင်ရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးကွေးလိုက်က ထပ်မံ မပြောတော့ပေ။
ကျိုးရွှမ် က သူ့ညီမလေးကို ပွေ့ချီလာပြီး "မေမေ၊ မိမိ ဗိုက်ဆာနေပြီ ထင်တယ်" ဟု မေးသည်။
"ဗိုက်ဆာတာလား။ အညစ်အကြေး စွန့်ထားလို့ ဖြစ်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "မထွက်လာခင် အရင်သွားသန့်ရှင်းပေးလိုက်ဦး။"
"ဒုတိယအစ်ကို၊ လုပ်တတ်လို့လား။ မလုပ်တတ်ရင် ငါ့ကိုပေးလုပ်" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ကမ်းလှမ်းသည်။
"သွားပြီး ရေနွေးသွားယူစမ်းပါ။" ကျိုးရွှမ် က လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ လွှတ်လိုက်၏။ သူက ဖေဖေ သူ့ညီမလေးကို ဆေးကြောပေးတာကို အရင်က မြင်ဖူးထားသည်လေ၊ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲနိုင်မှာလဲ။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး သူတို့ညီမလေး၏ အနှီးကို လဲပေးကြသည်။ ကျိုးကွေးလိုက်က "ဒီလောက်လေးနဲ့ အညစ်အကြေးတွေကလည်း အများကြီးပဲ" ဟု တတွတတွနှင့် ရေရွတ်လေသည်။
"စားတာများရင် ထွက်တာလည်း များတာပေါ့။ မင်းတုန်းကလည်း သူ့ထက်အများကြီး ပိုဆိုးတာပေါ့ကွ။ အမြန်သွားပြီး လျှော်လိုက်တော့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ညစ်ပတ်နေသော အနှီးများကို စက်ထဲမထည့်ခင် အရင်ဆုံး လက်ဖြင့် ပွတ်ဆေးကြောရပေမည်၊ မဟုတ်လျှင် စက်ပျက်သွားလိမ့်မည်။
ကျိုးကွေးလိုက်က ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ အနှီးကို အမြန်ဆေးကြောလိုက်သည်။ နည်းနည်း ရွံစရာကောင်းသော်လည်း သူဂရုမစိုက်ပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ ရွံစရာကောင်းပါစေ၊ ဒါက သူ့ရဲ့ညီမလေး မဟုတ်ပါလား။
ဘေးအိမ်က ကျန်းမိသားစုဟောင်းက သူ အနှီးလျှော်နေသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးချင်းပိုင်းနှင့် လင်ချင်းဟယ်တို့ ပြန်လာကြပြီန်း သိလိုက်ကြသည်။ သူမေးပင်မမေးရဘဲ မီးဖွားလာမှန်း သိသာလှပေသည်။
အဘွားကြီး ကျန်းဖြတ်သွားစဉ်က ကျိုးကွေးလိုက်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ကြည့်မသွားခဲ့သော်လည်း ကျိုးကွေးလိုက်က အဘွားကြီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ကျန်းမိသားစုက အရင်တုန်းကလည်း ပြဿနာရှာရဲခဲ့သည် မဟုတ်၊ အခုဆို ပိုတောင် မရဲကြတော့ပါ။ ကျန်းမေလျန်က အရင်က ပိုက်ဆံရှိခဲ့သော်လည်း ရှုချင်းချန်နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့မိသားစု၏ အင်အားမှာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှတော့ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိန်ခေါ်ဝံ့ကြတော့မည်နည်း။
ကျန်းမေလျန်က အိမ်သုံးစရိတ်ကို ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်တစ်ခေါက်က ငွေကြေးအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း စိတ်ကို ပြန်ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည် - ဆုံးသွားတာကတော့ ဆုံးသွားပြီပေါ့။ ထို့အပြင် နှစ်ကုန်ခါနီးဖြစ်သောကြောင့် အဝတ်ဆိုင်လုပ်ငန်းမှာလည်း ရောင်းကောင်းနေပြီး လူတွေက နှစ်သစ်ကူးအဝတ်အစားတွေ ဝယ်ယူကြရမည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် စီးပွားရေးကိုသာ ဦးစားပေး လုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏မိသားစုထံသို့ ယွမ်သုံးဆယ်နှင့် ဝက်သားတစ်ခြမ်းကို ပေးပို့ခဲ့သည်။
သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ မတ်ထွေးဖြစ်သူ ကျန်းဇနီးက သူမကို အီစီကီ ချွဲနွဲ့တော့သည် - "ညီမလေး ကျန်း ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ။ မင်းသာ မရှိရင် ငါတို့နေ့ရက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲမလဲ။ မင်းအစ်ကိုက တစ်လကို ယွမ်ငါးဆယ်ပဲ ရှာနိုင်တာ၊ အလွန်နည်းတာပေါ့။ သူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားကိုးနေရရင် တစ်အိမ်လုံး လေထဲက မိုးရည်သောက်နေရလိမ့်မယ်။"
ကျန်းမေလျန်က ရင်ထဲတွင် ကြွားဝါမှုတို့ ပြည့်နှက်လာကာ "အစ်ကိုကြီးကို အမြန်ဆုံး သီးခြားထွက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ခိုင်းသင့်တယ်။ တစ်လ ယွမ်ငါးဆယ်နဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ သူသာ ငါ့ဆိုင်ကနေ ပစ္စည်းယူပြီး ဆိုင်ကယ်လောက် ခင်းရောင်းမယ်ဆိုရင် တစ်လကို ယွမ်ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်လောက်က အေးအေးဆေးဆေး ရှာနိုင်တာပေါ့" ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းဇနီးက ထိုအကြံဉာဏ်ကို သိပ်ပြီး သဘောမကျလှပေ။ လမ်းဘေးဆိုင်ခင်းရောင်းခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။ တော်တော် ရှက်စရာကောင်းတာပဲ! မူလမိဘအိမ်ကို ပြန်သွားပြီး အဲဒီလိုဝန်ခံရရင် သူမမျက်နှာတွေ အကုန်ကုန်တော့မှာပေါ့။
"ဆိုင်ခန်းအစစ်အမှန်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့" ဟု ကျန်းဇနီးက အရိပ်အမြွက် ပြောသည်။
"ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ နေရာကောင်းလိုတယ်၊ ရှာရတာလည်း အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး။ မဟုတ်ရင် ရောင်းတန်းမထွက်ဘူးလေ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဆိုင်ဖွင့်ဖို့က ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား ကုန်ကျတယ်။ အဲဒီလိုပိုက်ဆံတွေ မင်းတို့မှာ ရှိလို့လား" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြန်ပြောသည်။
"ငါတို့မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံသိပ်မရှိပေမယ့် ညီမလေး မင်းရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ကျန်းဇနီးက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်သည်။
"မတ်ထွေးရယ်၊ ငါ့ကိုတော့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့။ အရင်တစ်ခေါက်က ရှုချင်းချန်အတွက် လျော်ကြေးယွမ်သုံးထောင် ပေးခဲ့ရတာကို ငါ့ရင်တွေ အခုထိ နာနေတုန်းပဲ။ ပိုက်ဆံရှိသမျှ အကုန် အဲဒီဘက်မှာ မြုပ်ကုန်ပြီ၊ ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် ပိုက်ဆံချေးရမလို ဖြစ်နေပြီ!" ကျန်းမေလျန်က မျက်စိကလည့်ပစ်လိုက်သည်။
*ဒီမိန်းမက တကယ်တမ်း တောင်းရဲတာပဲ* ဟု သူမက တွေးမိသည်။ *ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံချေးချင်သေးတယ်ပေါ့လေ။*
ကျန်းဇနီးမှာ ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမက ပါးစပ်ဟပြီး မပြောရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းမေလျန်က ချမ်းသာသည်လေ၊ သူတို့သာ ရန်ဖြစ်မိပါက နောက်ထပ် ပစ္စည်းဖြစ်စေ၊ ပိုက်ဆံဖြစ်စေ ဆက်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ဘေးအိမ်က လင်မယားနှစ်ယောက် ကလေးနဲ့အတူ ပြန်လာကြတယ်" ဟု ကျန်းဇနီးက ပြောပြသည်။
"ဘယ်အချိန်က ပြန်လာကြတာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ခဏရပ်သွားပြီးမှ မေးသည်။
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းလေးတင်ပဲ" ဟု ကျန်းဇနီးက ပြန်ပြောသည်။ "အရရင်တုန်းက အဲဒီပြဿနာကြီးကို ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ဝိုင်းကူပေးခဲ့တာလေ။ မင်းယောက်ျား သွားပြီး ကျေးဇူးတင်သင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။"
ကျန်းမေလျန်က ရှုချင်းချန်အပေါ်တွင် စိတ်ပျက်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်၊ သူက လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသည်။
"သမီးမိန်းကလေး မွေးတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းလည်း ကလေးအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်သွားသင့်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပ်ကွက်ချင်း မိတ်ဆွေအဆက်အဆံ လုပ်ထားတာ ကောင်းတာပေါ့" ဟု ကျန်းဇနီးက အကြံပေးသည်။
"မေမေရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က မေးသည်။
"အပြင်ထွက်သွားတယ်။ ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဘယ်သူသိမလဲ" ဟု ကျန်းဇနီးက ဖြေသည်။
ကျန်းမေလျန်က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ဆိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ရှုချင်းချန်က ဆိုင်ကိုထိုင်စောင့်နေရင်း ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။
"ဆိုင်ထဲမှာ ဆေးလိပ်မသောက်နဲ့လို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား! အနံ့က ဆိုးလိုက်တာ ဖောက်သည်တွေတောင် ဝင်ပြီး ပစ္စည်းဝယ်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး!" ဟု ဆိုင်ထဲဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းမေလျန်က ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။
ရှုချင်းချန်က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်လက်စကို သွားသောက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကာမှ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
"မင်းအစ်ကိုနဲ့ မတ်ထွေးတို့ဆီမှာ ကလေးမွေးပြီး ပြန်လာကြပြီလို့ ငါ့မတ်ထွေးဆီက ကြားတယ်။ ငါတို့ လက်ဆောင်တစ်ခုလောက် ပြင်ဆင်ပြီး ပို့ပေးရမယ်" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြောသည်။
"မလိုပါဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို တူတစ်ယောက်အနေနဲ့တောင် မမှတ်တော့လောက်ဘူး ထင်တယ်" ဟု ရှုချင်းချန်က အလေးအနက်မရှိဘဲ ပြန်ပြောသည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့၊ လက်ဆောင်သာ ပြင်ဆင်စမ်းပါ။ စေတနာပြတာနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ ငါတို့ဆိုင်က သူတို့ရဲ့အဆက်အဆံတွေကို ဆက်ပြီး အားကိုးရဦးမယ်" ဟု ကျန်းမေလျန်က တင်းမာစွာ ဆိုသည်။
ရှုချင်းချန်က ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ယင်းအစား သူက "ငါ အရင်တစ်ရက်က အိမ်ကို ဖုန်းခေါ်ဖူးတယ်။ ဘယ်တော့ ကလေးယူမှာလဲလို့ အမေက မေးတယ်" ဟု စကားစလာသည်။
ကျန်းမေလျန်က လေတစ်ချက်သီးသွားပြီးမှ "ကိုယ်တို့မှ ကိုယ်ဝန်မရှိသေးတာပါပဲ၊ အဲဒါပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရှုချင်းချန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းမေလျန်က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး "ချန်ကျွင်း၊ ရှင် ငါ့ကို အထናအမြင်သေးနေတာလား။ ငါက ကလေးမမွေးပေးနိုင်လို့ ရှင့်စိတ်မကျေနပ်တာလား" ဟု ဆက်ပြောသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့မှာ ကလေးတော့ ရှိသင့်တယ်လေ" ဟု ရှုချင်းချန်က ပြောကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထပ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးဝယ်သောက်မယ်လေ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြောသော်လည်း သူမ၏ရင်ထဲတွင် လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည်။ ဆရာဝန်များက သူမအနေဖြင့် ကိုယ်ဝန် လုံးဝမရနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း၊ သို့သော် ရရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြဖူးကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ရှုချင်းချန်က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ဆေးလိပ်သာ ဆက်သောက်နေသည်။
ကျန်းမေလျန်က "အထဲမှာ ဆေးလိပ်မသောက်နဲ့။ ပြီးမှသာ အထဲပြန်ဝင်ခဲ့။ ငါ ရှင့်အစ်မဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု မှာကြားခဲ့သည်။
ရှုချင်းချန်က တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းမေလျန်က ကျောက်ကျွင်း ၏ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ရှုချင်းမေ့က အိမ်သို့ ရောက်သေးသည်မဟုတ်၊ သူမက ဆိုင်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျောက်ကျွင်း က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်ရန် ထွက်လာပြီး သူမကို မြင်သောအခါ ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ကာ "ဝင်ခဲ့ပြီး ထိုင်ပါ" ဟု ခေါ်သည်။
"မနေတော့ပါဘူး၊ ငါ ရှုချင်းမေ့ကို လာရှာတာပါ" ဟု ကျန်းမေလျန်က မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီရဲလျက် ပြောသည်။
"အထဲဝင်ပြီး စောင့်နေပါ။ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ ကလေးတွေပဲ ရှိတာ" ဟု ကျောက်ကျွင်း က သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အကြည့်စူးစူးဖြင့် ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ခဏလောက် ဝင်မယ်လေ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြန်ပြောသည်။
သူမသည် အိမ်ထဲတွင် ခဏတာမျှသာ နေခဲ့ပြီး ထွက်လာသောအခါ ကျောက်ကျွင်း က သူမကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ရှုချင်းမေ့ကို ရှာရန် အဝတ်အထည်ဆိုင်သို့ သွားသည့်လမ်းတွင် ကျန်းမေလျန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေဆဲပင်။
ကျောက်ကျွင်း ၏ အပြုအမူက ဘယ်လိုသဘောလဲဆိုတာကို သူမ သေချာမသိပေ။ သူက ခုနက သူမ၏လက်ကို လာကိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမကို အကျပ်အတည်းဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင်ခုန်သံများကိုလည်း မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။
"ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု ရှုချင်းမေ့က ဆိုင်ကို လက်ထောက်စာရေးထံ လွှဲပေးပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တန်းမေးလိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့ လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာ။ မကြာသေးခင်ကမှ ငါ့မိဘအိမ်ကို ပြန်သွားပြီး ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ သမီးလေးတစ်ယောက် ခေါ်လာကြတယ်လို့ ကြားလို့ပါ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြောသည်။
ရှုချင်းမေ့က သူမကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါသိတယ်။"
"ဘာတွေ ပို့ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ အချိန်ကျရင် လက်ဆောင်တွေ အတူတူ ပေါင်းပြီး ပို့ကြတာပေါ့" ဟု ကျန်းမေလျန်က အကြံပြုသည်။