နေ့လယ်ခင်းတွင် ၎င်းတို့သည် အိမ်သို့မပြန်ကြဘဲ ဖက်ထုပ်ဆိုင်တွင်သာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ရှိ အမွှေးအကြိုင်မီးခိုးငွေ့များက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး နေရာကို အိုက်စက်စေသဖြင့် ဆိုင်တွင်သာ အစားအစာပြင်ဆင်ခြင်းက ပို၍ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့ပေသည်။
"ဒီကလည်း မဆိုးပါဘူးကွယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကို စားရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။
"စန်နီက အရသာရှိတယ်လို့ ပြောပြီး တစ်ချို့ယူလာခဲ့ဖို့ မှာလိုက်တာလေ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က "စန်နီနဲ့ ပန်းပန်းကော ဘယ်လိုနေကြလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"မေးတောင် မေးစရာလိုသေးလို့လား။ ကောင်းတာပေါ့။ စန်နီအမက ဝလာတယ်။ ပန်းပန်းကလည်း သူ့နာမည်နဲ့ လိုက်အောင် ဘောလုံးလို လုံးလုံးဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နေပြီ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ဝင်ပြောသည်။
ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်က ဟူကျိနှင့် ဂန်ကျိတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကော ဘယ်လိုနေပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ဟူကျိက ပြုံးပြုံးလေး ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က တက်ကြွလာကာ "စာရင်းစာအုပ်တွေကိုော ရှင်းပြီးပြီလား" ဟု မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးသည်။
ဟူကျိရော ဂန်ကျိပါ နှစ်ယောက်စလုံး အမူအရာ တောင့်သွားကြသည်။ "မရှင်းရသေးပါဘူး။ အခုထိ ရောနှောနေတုန်းပါပဲ"
လင်းချင်းဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် စာရင်းတွေ ရောနှောထားလို့ ရမှာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကိုယ့်လုပ်ငန်းနဲ့ကိုယ် လုပ်နေတာပဲ၊ သဘာဝကျကျပဲ သီးသန့်စာရင်းလုပ်ထားရမှာပေါ့။ ညီအစ်ကိုရင်းတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် စာရင်းရှင်းရမယ်။ တစ်လက်မကို တစ်လက်မ ရှင်းရမယ်လေ"
"ရပါတယ် အဒေါ်ရယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အကိုနဲ့က ရောင်းရတာချင်း အတူတူလောက်ပါပဲ။ အကိုက အပုံခြောက်ဆယ်ယူပြီး ကျွန်တော်က လေးဆယ်ယူပါတယ်" ဟု ဂန်ကျိက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး အဲဒီလို မရောနှောနဲ့တော့။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သီးသန့်ပိုက်ဆံ ကိုယ်စီရှာကြ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တပ်အပ်သေချာ ပြောလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟူကျိမှာ ယခုအခါ အိမ်ထောင်ကျပြီးသား လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က အရင်တုန်းက ပိုက်ဆံကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယောက္ခမ/မယားပါ ဆွေမျိုးဆက်စပ်မှုမျိုး ရောက်လာသည့်အခါ အခြေအနေက လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤစာရင်းများကို သီးသန့်တွက်ချက်ရန် လိုအပ်ပြီး လင်းချင်းဟယ်က ဤသတိပေးချက်ကို ကြိုတင်၍ တည်ဆောက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
"အကိုကြီး၊ ဒီနေ့ကစပြီး စာရင်းတွေကို ခွဲကြရအောင်လေ၊ ဟုတ်လား" ဟု ဂန်ကျိက အကိုဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။
"အင်း" ဟု ဟူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးသူများဖြစ်ကြသဖြင့် ငွေကြေးကိစ္စများကို ပို၍ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထားရှိရမည်ကို သိရှိထားသည်။
"မနက်က လမ်းဟောင်းမှာ ဆိုင်ခင်းရင်းနဲ့ ရှင်းချန်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်" ဟု ဂန်ကျိက ဆက်ပြောသည်။
ကျိုးကွေးလိုင်က မျက်စိစွေကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ ပြောပလောက်စရာ မို့လို့လား"
"ငါမြင်တာကတော့ ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ်ပဲ သင်ခန်းစာရသွားပုံပဲ။ သူ့ရဲ့ အရင်လို မာနကြီးတဲ့ အမူအရာမျိုး မရှိတော့ဘူး" ဟု ဂန်ကျိက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"တော်ပါတော့ကွာ။ ဒုတိယအစ်ကို့ယောကျ်ားက သူ့အတွက် အာမခံပေးပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ဆုံးရှုံးအောင် လုပ်ပေးခဲ့ရတာ၊ ကျေးဇူးတောင် တစ်ခွန်းမှ မတင်ဘူး။ သူပြောင်းလဲသွားပြီလို့ မင်းက ပြောချင်တာလား" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရွှမ်က ဝင်ပြောသည်မှာ "သူ တကယ်ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုရင် သူ့ဘက်က သူ့ဘက်ဘာသာ သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေသွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျေးဇူးတင်စရာ လာပြောနေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် အသားခြောက်တွေ ထပ်လုပ်ချင်သေးတယ်။ ဝက်သား မှာထားပြီးပြီလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်ပိုင်အား မေးလိုက်သည်။
"မှာပြီးပြီ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က အတည်ပြုပြောကြားသည်။
လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူမသည် စက်ဘီးကို စီးကာ လေညှင်းခံထွက်ခဲ့သည်။ အငယ်ဆုံးကလေးမလေးအတွက်ဆိုလျှင် သူမက နို့တိုက်ကျွေးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ခဏလောက်တော့ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အထူးသဖြင့် ကလေးအဖေနှင့် အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ရှိနေသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်အေးရသည်။
"အဖေ၊ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော် ညနေဘက်ကျရင် စောစောပြန်လာမယ်။ အဖေက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုလုပ်ပြီး အဆီတွေ ချရမယ်— အဖေ ဘယ်လောက်တောင် လေးလာနေပြီလဲ ကြည့်ဦး၊ ပေါင်နှစ်ရာတောင် ကပ်တော့မယ်" ဟု တတိယသားက စနောက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးကွေးလိုင်မှာ ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် အသိဉာဏ်ရှိရှိ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
တူဖြစ်သူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ကျိုးချင်ပိုင်က "ကိုယ့်လုပ်ငန်းကိုယ် သေသေချာချာ လုပ်ကြ" ဟု မှာကြားသည်။
"အင်း" ဟု ဟူကျိနှင့် ဂန်ကျိတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းစွာနားလည်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
စက်ဘီးစီးရင်း လင်းချင်းဟယ်သည် မိသားစုပိုင် ဆိုင်အားလုံးသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။
အချိုရည်ဆိုင်သို့ သူမရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးစိနီနှင့် ဝမ်းကွက်တုန်းတို့ အတူတူရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ငါတို့ဘက်ကို လာမစားကြတာလဲလို့ ငါစဉ်းစားနေတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးစိနီမှာ မျက်နှာရဲသွားပြီး ဝမ်းကွက်တုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်းကွက်တုန်းကတော့ လုံးဝတည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "အဒေါ်လင်း၊ ကျွန်တော်က စိနီကို ထွက်စားဖို့ ခေါ်ထုတ်လာတာပါ"
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်နှစ်အတွက် ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ"
"လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်" ဟု ဝမ်းကွက်တုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။
ကျိုးစိနီမှာ မျက်နှာများ ရဲတက်လာသည်။ "အခုမှ အဲဒါတွေ အများကြီး မပြောနဲ့ဦး။ မိသားစုကို ပြန်သွားတွေ့ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"
ဝမ်းကွက်တုန်းက ထပ်မငြင်းတော့သော်လည်း သူ့အမူအရာက သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။
"စိနီ၊ မင်း လက်ထပ်ပြီးရင်ရော ဆက်အလုပ်လုပ်ဦးမှာလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"လုပ်ရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ" ဟု ကျိုးစိနီက ဝမ်းကွက်တုန်းကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ သူမသည် သူမ၏ အလုပ်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်ရှိခြင်းက သူမအား လုံခြုံမှုအပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သူတို့မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ရာ အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ သူမဘယ်လိုရပ်တည်နိုင်မည်နည်း။ သူမကို နေ့တိုင်း အိမ်မှာပဲ အလကားထိုင်နေစေချင်တာလား။
ဝမ်းကွက်တုန်းက ချက်ချင်းပင် လိုက်လျောလိုက်သည်မှာ "မင်း အချက်အပြုတ်ပဲ လုပ်ရမှာပေါ့" ဟူ၏။
"ရှင်စားဖို့ တစ်နေ့ သုံးနပ်တော့ ပြင်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ဆက်လုပ်မှာပဲ!" ဟု ကျိုးစိနီက ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
ဝမ်းကွက်တုန်းက "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ထောက်ခံလိုက်ရာ ကျိုးစိနီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်နိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ပန်းသီးကဲ့သို့ နီရဲသွားသည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်က သဘောတကျ ပြုံးနေသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးစိနီက အမြန်ပင် မျက်လုံးချင်းလွှဲလိုက်သည်။
"လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်း အစီအစဉ်တွေကတော့ အကုန်သေချာသွားပြီပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုပဲ ဆက်ထားခဲ့တော့မယ်။ ဝမ်းကွက်တုန်း ခွင့်ရတာနဲ့ မိသားစုဆီ အလည်ပြန်ခဲ့ကြဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
ဝမ်းကွက်တုန်းတို့နှစ်ယောက် အမြန်ဆုံး လက်ထပ်စေချင်နေသော ဝမ်းအဒေါ်၏ စိုးရိမ်မှုကို သူမသိရှိထားသဖြင့် သူမတို့ဘက်မှလည်း ဝမ်းကွက်တုန်းနှင့် ကျိုးစိနီတို့ကို ဖိအားမပေးခဲ့ကြပေ။ ထို့နောက် ဘေးဘက်ရှိ စီးကရက်ဆိုင်ကို ဝင်ရောက်စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် အလုပ်ရုံငယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဒေသတွင်း အဝတ်အထည်စက်ရုံများက ပေးထားသည့် ကတိအတိုင်း မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဤအလုပ်ရုံငယ်ကို ပထမဦးဆုံး ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားများ ထုတ်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အလုပ်ချိန်နှစ်ပိုင်းခွဲစနစ်ဖြင့်ပင်လျှင် လုပ်အားခစရိတ်များကို နုတ်လိုက်ပါက အလုပ်ရုံငယ်တစ်ခု၏ ဝင်ငွေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် လင်းချင်းဟယ်သည် ယခုနှစ်ကုန်လျှင် ပြီးဆုံးအောင်လုပ်ပြီး အပြီးအပိုင် ပိတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် သိုလှောင်ရုံကို ပြန်လည်မွမ်းမံပြီး ရေထွက်ပစ္စည်းခြောက်များနှင့် လက်ဖက်ခြောက်များ သိုလှောင်ရန် အခန်းနှစ်ခန်းအဖြစ် ပိုင်းခြားရန် စီစဉ်ထားသည်။ ရေထွက်ပစ္စည်းခြောက်များက အနံ့ပြင်းသဖြင့် လာမည့်လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းအတွက် ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် ရောနှောသိုလှောင်၍ မရနိုင်ပေ။
"ဒီနှစ်မှာတော့ လုပ်ငန်းအားလုံးကို အပြီးသတ်ချုပ်ငြိမ်းပြီး ဒီဇင်ဘာလ ဆယ်ရက်နေ့မှာ အားလပ်ရက် စတင်တော့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်လာချင်း တိုက်ရိုက် ကြေညာလိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်ကျရင် လူတိုင်းကို လုပ်ခလစာ ထပ်ဆောင်းပြီး တစ်လစာရဲ့ ထက်ဝက်ကို ဘောနပ်စ်အဖြစ် ပေးသွားမယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဒီအလုပ်ရုံငယ်ကို ပြန်ဖွင့်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမပြောလိုက်သော စကားဝက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော် ဤအလုပ်ရုံ အပြီးအပိုင် ပိတ်သိမ်းတော့မည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမူ လူတိုင်း အံ့သြသွားကြပြီး ချက်ချင်းလက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
"ဆရာမလင်း၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ရတာလဲ။ လူတိုင်းက ဒီလောက်ကောင်းကောင်း လုပ်နေကြတာကို" ဟု ချန်ရှန်း၏ အဘွားဖြစ်သော အဘွားရှုက ချက်ချင်း မေးမြန်းသည်။
"လက်ရှိမှာ စက်ရုံကြီးတွေက အရမ်းများနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အလုပ်ရုံငယ်လေးက အဲဒီဘက်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ဆက်မလုပ်တော့ဘူးလို့ စဉ်းစားထားတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက ဒီနှစ်မှာ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး လက်ရှိအလုပ်တွေကိုလည်း အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ကြပါပြီ။ အချိန်တန်ရင် လူတိုင်း လုပ်ခအပြင် ထပ်ဆောင်းပြီး လစာဝက်စာ ရရှိကြမှာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
၎င်းမှာ မဖြစ်မနေ ချမှတ်ရမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းလည်း အသက်အရွယ် ကြီးလာကြပြီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လုပ်ခလစာတွေ ကောင်းမွန်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်ရုံငယ်တစ်ခုကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက်လည်ပတ်နေရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိပေ။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပြောင်းလဲ၍မရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အလုပ်သမားများ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားကြသည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက "ဆရာမလင်း၊ ဆရာမ ဆက်မလုပ်တော့ဘူးဆိုရင် ဒီချုပ်စက်တွေ အားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးသည်။
"ချုပ်စက်တစ်လုံးကို ယွမ်ငါးဆယ်ပါ။ လိုချင်တဲ့သူ ဝယ်လို့ရပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြေကြားသည်။
ချုပ်စက်များကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်များစွာက တောင်ပိုင်းသို့ သူမသွားရောက်စဉ်က ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အချို့ကို ထပ်တိုးဝယ်ယူခဲ့ရာ စုစုပေါင်း ချုပ်စက် အလုံး နှစ်ဆယ် ရှိသည်။ မူလက ဝယ်ယူခဲ့စဉ်က ဈေးပေါပေါနှင့် ရခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်လုံးကို ယွမ်ငါးဆယ်နှုန်းဖြင့် သတ်မှတ်ပေးခြင်းမှာ ကြီးမားသော ဈေးနှုန်းချိုသာမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အပ်ချုပ်ခြင်းသည် သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းဖြစ်ပြီး စက်ပိုင်ဆိုင်ခြင်းက သူတို့အတွက် အမြဲတမ်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေမည်ကို ဆိုလိုပေသည်။
ချုပ်စက်အရေအတွက်ထက် လူဦးရေက ပိုများနေသောကြောင့် လင်းချင်းဟယ်သည် မဲနှိုက်ရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုမူ ဆယ်ရက်နေ့ ကျော်လွန်မှသာ ဆုံးဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။