ကျိုးခိုင် နှင့် အခြားသူများ ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်မှာ မကြာသေးပေ။ မာဒေါ်ကြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယနေ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို မဖွင့်ကြသေးပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံသို့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းပေးရန် စီစဉ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က တာဝန်ယူလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ၎င်းကို ခေတ္တမျှသာ ငှားရမ်းပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း အစောကတည်းက ပြောထားပြီးသား မဟုတ်လော။
"ဒီနှစ် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရတာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မာဒေါ်ကြီးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မေးလိုက်သည်။
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု မာဒေါ်ကြီးက မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းဝေဆာလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းမည်မျှ အောင်မြင်ခဲ့သည်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီးဖြစ်ရာ ထိုသို့ပြောစရာပင် မလိုဘဲ ဖုံးကွယ်ထားစရာလည်း မလိုပေ။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို တစ်နှစ်ဝက်ကျော်မျှ ငှားရမ်းပြီးနောက် မာဒေါ်ကြီးသည် ချွေးမဖြစ်သူ ဟွမ်ရှောက်လျိုနှင့်အတူ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အသင့်အတင့် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်လလျှင် ယွမ်အနည်းငယ် ရရှိခြင်းက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်နေပြီ။
"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရခြင်း၏ အရသာကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သော မာဒေါ်ကြီးက ချွေးမဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ သူမကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုနေသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုရန် အနည်းငယ် အားနာနေခဲ့သည်။
သူမ၏စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအနေဖြင့် လုံးဝ ကန့်ကွက်စရာမရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည် - "ဒေါ်ကြီး၊ လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆက်လုပ်လိုက်ပါ။ ရပါတယ်။"
လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ခြင်းမှ ရရှိသည့် အမြတ်အစွန်းကို မြင်ဖူးသူတိုင်း စိတ်ဝင်စားလာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ မာဒေါ်ကြီးက သူမကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကို ဖွင့်လိုသည်ဖြစ်ရာ ဤဆိုင်အတွက် ပန်းကန်ဆေးသမား အသစ်တစ်ဦး ငှားရမ်းရမည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ ကျုပ်ဆိုင်ကို နည်းနည်းပိုဝေးတဲ့နေရာမှာ တည်ထောင်မယ်" ဟု မာဒေါ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
မာဒေါ်ကြီးက ဟွမ်ရှောက်လျိုကို ခေါ်၍ အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က စကားစလာသည် - "မားချန်မင် ရာထူးက ထွက်ပြီး သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားမလား မသိဘူး။"
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည် - "သူ့ကို ခေါ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်လေ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က မားချန်မင် ကို ခေါ်ရန် သွားခဲ့သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည် - "ရှင်တို့သာ ကျုပ်ကို အလုပ်မထုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီမှာပဲ ဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။"
သူက မသေချာမရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ဘဝထက် တည်ငြိမ်သောဘဝကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အား လစာကောင်းကောင်း ပေးထားပြီး ၎င်းမှာ သူ၏မိသားစုအတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝနှင့် စုဆောင်းငွေအနည်းငယ်ကို ပံ့ပိုးပေးရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မားချန်မင် ၏ အသက်အရွယ်တွင် တည်ငြိမ်မှုကသာ သူအလိုချဆုံး အရာဖြစ်သည်။
သူ့မိခင်က ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင် ဖွင့်လိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မားချန်မင် က သူတို့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆိုင်ကို သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ လည်ပတ်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်လာပါစေ မိသားစု လုံခြုံမှုရှိစေရန်အတွက် သူ၏ တည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းလိုသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုပြဿနာမှ မရှိတာ။ လာမယ့်နှစ်ကျရင် မင်းရဲ့လစာကို တစ်ရာအထိ တိုးပေးမယ်။ အခုလိုပဲ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သွားပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။
မားချန်မင် က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။ အခြားအလုပ်သမားများ၏ လစာနှင့် ပတ်သက်၍ လင်ချင်းဟဲ့ က နောင်လာမည့်နှစ်ကျမှ တိုးပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် - တစ်နှစ်ကျော် နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ် လစာတိုးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
မားချန်မင် ထွက်သွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်နှစ်တာ စာရင်းဇယားများကို စတင်စစ်ဆေးတော့သည်။ သို့သော် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်စဉ် သူမ၏ သမီးငယ် နိုးလာသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သမီးဖြစ်သူ၏ အနှီးလဲပေးရန်နှင့် တင်ပါးဆေးကြောပေးရန် သွားခဲ့သည်။ သူမ သန့်ရှင်းသွားသည်နှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ကာ ငိုကြွေးနေသော သမီးငယ်ကို ပွေ့ချီကာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ငိုယိုနေသော သမီးငယ်လေးကို နို့တိုက်ရန် မတတ်သာဘဲ ခေါ်ယူလိုက်ရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က တစ်နှစ်တာ စာရင်းစာအုပ်များကို စတင်လေ့လာသုံးသပ်ပြီး သူတို့၏သားဖြစ်သူက ယေဘုယျအားဖြင့် အမှားအယွင်း မလုပ်တတ်သော်လည်း တစ်ကြောင်းချင်းစီကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသည်။
နို့တိုက်ချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က သမီးငယ်ကို အပြင်သို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဘေးတွင် သူမဘာသာသူ အနားယူနိုင်ရန် လှဲချပေးလိုက်သည်။
"ကျုပ် ကျောင်းသွားတော့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူက အိမ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ စာရင်းစာအုပ်များကို ဆက်စစ်ရန်နှင့် သမီးဖြစ်သူကို စောင့်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကတော့ တစ်ရက်တာအတွက် ခေတ္တပိတ်ထားသည်။ ဤနေရာရှိ ဘဝနှင့် အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်လာသည်အထိ ဆိုင်ကို ပိတ်ထားမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှသာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ဖွင့်မည်ကို ဆုံးဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။
အိမ်တွင် ကလေးငယ်ရှိနေသောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က အပြင်တွင် အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ အသွားအပြန် ခရီးက တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ ဘာသာပြန်ဆိုရန် လိုအပ်သော စာအုပ်အမြောက်အများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"အများကြီးပဲလား" စာရင်းများကို စစ်ဆေးခြင်း ပြီးလုနီးပါးဖြစ်နေသော ကျိုးချင်းပိုင် က စာအုပ်ပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ခဏခဏ သွားလာနေရတာ မလုပ်ရအောင် ဒါတွေအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် သယ်လာခဲ့တာပါ။ တစ်လကို တစ်ခေါက်သွားရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "မနက်ဖြန်ကစပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ပြန်ဖွင့်လို့ရပြီ။"
"ကောင်းပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ သို့သော် သူက ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို သွားယူကာ လုပ်ငန်းချိန်အသစ်ကို ရေးသားလိုက်သည် -
မနက် ၆:၃၀ မှ ၉:၀၀ ထိ၊ နေ့လယ် ၁၁:၃၀ မှ ၂:၀၀ ထိ၊ နှင့် ညနေ ၄:၃၀ မှ ၇:၃၀ ထိ ဖွင့်လှစ်ပါမည်။
စုစုပေါင်းအားဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ၈ နာရီကြာ ဖွင့်လှစ်မည် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ တစ်နေ့လျှင် ၈ နာရီဆိုသည်မှာ အလွန်လုံလောက်ပေသည်။ သူမက အကြံပြုသည် - "ပန်းကန်ဆေးတဲ့ကိစ္စကျတော့ အရင်က ယာယီအလုပ်သမားကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့အလုပ်အပေါ် သဘောထားက အလွန်လေးနက်ပြီး ဒီအလုပ်ကို တကယ် တန်ဖိုးထားတယ်။"
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည် - "ဇနီးလေး၊ သမီးကို စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ။ ကိုယ် အပြင်ထွက်ပြီး သူနဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ လက်ရှိတွင် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းချိန် ပိုတိုသွားသောကြောင့် လစာကလည်း အရင်လောက် မများတော့သော်လည်း ယခုထက်ထိ ယွမ်ငါးဆယ်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
မာဒေါ်ကြီးပင်လျှင် ထိုလစာပမာဏသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာမည်ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ ထိုနှစ်၏ လစာပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများနှင့်ပင် ပုံမှန်အလုပ်အများစုမှာ တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်သာ ရရှိကြဆဲ ဖြစ်သည်။
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော ငွေပမာဏ တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အလုပ်နေရာကို ကမ်းလှမ်းရန် သွားခဲ့ရာ အိုလ်ဒ် မယ်ဒမ်ဟုက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ယွမ်ငါးဆယ်အတွက်ဆိုလျှင်ပင် လုပ်ကိုင်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။
မူလက သူမမိသားစု၏ ငွေကြေးအခြေအနေမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသည်။ သူမရော သူမ၏ အဖော်ပါ တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်မရှိကြဘဲ ၎င်းက တစ်မိုးအောက်တည်းတွင် အတူနေထိုင်ကြသော ချွေးမနှစ်ဦးက သူတို့ကို အထင်သေးစေရန် မကြာခဏ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
"ဆိုင်ကို ခြောက်နာရီခွဲမှာ ဖွင့်တယ်။ ဒေါ်ကြီးဟု၊ ခုနစ်နာရီမှာ လာခဲ့လို့ရပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှာကြားခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါကို သတိရထားမယ်" ဟု အိုလ်ဒ် မယ်ဒမ်ဟုက သူ ပို့ဆောင်ပေးစဉ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင် က သိုးသားနှင့် ဝက်သား ရောင်းချသူများနှင့် ဈေးနှုန်းများကို စုံစမ်းရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဈေးနှုန်းများမှာ တစ်ရှိန်ထိုး တက်လာခဲ့သည်။
သို့ဖြစ်စေကာမူ ကျိုးချင်းပိုင် က အမြောက်အမြား မှာယူခဲ့သည်။ ရာသီဥတု အေးမြမှုနှင့် သူတို့၏ ရေခဲသေတ္တာကို ထည့်တွက်ပါက ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ သိမ်းဆည်းထားရန်မှာ ပြဿနာ လုံးဝ မရှိပေ။
စိတ်ဓာတ် တက်ကြွရွှင်လန်းနေသော ကျိုးချင်းပိုင် က အိမ်သို့ ချက်ချင်း မပြန်သေးဘဲ သူတို့ပိုင်ဆိုင်သော ဆိုင်အားလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအား အားဖြည့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ငါးကျိန်းပြားနှင့် ပင်လယ်ရေမှို နှစ်ဂျင်ကို ယူခဲ့သည်။
"စတုတ္ထဘိုးဘိုး၊ စတုတ္ထဘွားဘွားက ကန်စွန်းဥ စားရတာ ကြိုက်တယ်။ ဒါတွေကို ဒီမနက် ဈေးကနေ ကျုပ် သွားဝယ်လာတာ - မွှေးပြီး ချိုတယ်။ စတုတ္ထဘွားဘွား သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပါ။ အိမ်ကို နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားပါဦး" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က ကန်စွန်းဥ အိတ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ။" ကျိုးချင်းပိုင် က တူမဖြစ်သူ၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ သူက အိတ်ကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး "ဘိုးဘွားက တခြားဆိုင်တွေကို သွားကြည့်မလို့ပါ။ မင်းတို့ဆိုင်ရှေ့ဖြတ်သွားတုန်းက အငှားချထားတာ တွေ့လိုက်တယ်?" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့။ ကျုပ်က လောလောဆယ် လုပ်ငန်းမလုပ်ချင်သေးလို့ ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းထားတာပါ" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့တွင် ဆိုင်ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်ရာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ဖွင့်မည်ကို ဆုံးဖြတ်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သမီးငယ်လေးမှာ ဆက်လက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ဘာသာပြန်အလုပ်တွင် နစ်မြုပ်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဇနီးလေး၊ လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင်လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုလို ပြန်ရောက်လာကြပြီဆိုမှတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းလျှောက်ထွက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့ချက်ချင်း မထွက်သွားနိုင်သေးပေ။ သမီးငယ် မိမိဘာသာ နိုးလာသည်အထိ စောင့်ကာ အရင် နို့တိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက အချိန်ပြည့် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရလိမ့်မည်။
"အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးသွားပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။"