လင်းချင်းဟယ်က မီမီလေး ချောမောလှပခြင်း ရှိမရှိကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်ပေ။
သူ့သမီးလေးသာ လုံခြုံကျန်းမာပြီး အကောင်းမြင်တတ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူတွေဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူမက အလှပဆုံးပဲ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်က ရုပ်ရည်လှပသော်လည်း စိတ်ထားမကောင်းဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ လောက်လောက်လားလား ချောမောနေပါစေ ရုပ်ဆိုးနေဆဲပင်တည်း။
သို့သော် လင်းချင်းဟယ်က ဤအတွေးများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြောမပြခဲ့ပေ။ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့မခံစားရလျှင်တောင်မှ သူမသည် တင်းမာသော မိခင်တစ်ဦး၏အခန်းကဏ္ဍကို သရုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူမသိသည်။
ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် စာရွက်ဖြူစင်စင်လေးများကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ မည်ကဲ့သို့သော လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာမည်ဆိုသည်မှာ လူကြီးများ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုအပေါ်တွင်သာ အလုံးစုံ မူတည်ပေသည်။ ပညာရေး၏ အရေးပါပုံမှာ သူ့အလိုလို ထင်ရှားနေပေပြီ။
သမီးငယ်လေးကို အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည့်အစား သူမက ချီပိုးပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အဖေကျိုး၊ အမေကျိုးနှင့် ဦးလေးကြီးဝမ်တို့ အားလုံးက ကလေးမလေးကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကလေးမလေးက အသားအရေ ဖွေးဥနူးညံ့ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်တတ်သော လုံးဝန်းသည့် မျက်လုံးလေးများ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံး မည်မျှပင် ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်နေပါစေ၊ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မလွှဲမရှောင်သာ ပျော့ပြောင်းသွားရမည်သာတည်း။
မိသားစုကြီးက ညစာကို အတူတကွ စားသုံးကြသည်။ အိပ်ပျော်နေသော မီမီလေးကို အိပ်ရာဝင်စေရန် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ရေချိုးခန်းသို့ အရင်ဆုံး သွားခဲ့ကြပြီး လုံးဝလန်းဆန်းတက်ကြွသွားသော ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့က သားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးပါပြီ၊ นอนခင်းတွေကိုလည်း ချည်သားအသစ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ပေးထားတယ်။ အနွေးဓာတ်က အပြည့်အဝရှိတော့ ကျွန်တော့်နှမလေး အေးခဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က သူ့နှမလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သင့်တော်သော အနေအထားဖြင့် လုံခြုံစွာ ပွေ့ချီရင်း ကြုံးဝါးပြောဆိုလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်ကြချိန်တွင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားကြတော့သည်။ အိမ်ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အပန်းအဖြေရဆုံးနှင့် အသက်ရှူချောင်ဆုံးနေရာ ဖြစ်ပေသည်။
തീർച്ചပါပဲ၊ ဟိုင်းစီးတီးမြို့ထဲက ဘဝကလည်း ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပါ၊ သို့သော် ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက်မျိုးတော့ လက္ခဏာ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတိုက်ခန်းငယ်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းက လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။
အဒေါ်မား၊ ဟွမ်ရှောက်လျူနှင့် မားချန်မင်တို့က မကြာမီမှာပင် ရောက်လာကြသည်။
သူတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရတာ တစ်ဝက်တီးလောက် ရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် သတင်းမေးရန် လာရောက်ကြခြင်းမှာ သဘာဝပင်တည်း။ သို့သော် အချိန်ကလည်း နှောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး မိသားစုကလည်း အခုမှ ရောက်ရှိလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်ရှိနေသည့် စကားများကို နက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ စကားစမြည် ခဏပြောဆိုကြပြီးနောက် သူတို့က ကြာကြာမနေဘဲ ပြန်သွားကြသည်။
သမီးဖြစ်သူကို ကျိုးချင်းပိုင်၏ စွမ်းရည်ရှိသော လက်ထဲတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က ဒုတိယသားထံသို့ လှည့်ကာ "လုပ်ငန်းတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်သွားဘူးမလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး အမေ။ အမေ စိတ်ချလက်ချ အနားယူနိုင်ပါတယ်။ တစ်နေ့ကုန် ပင်ပန်းလာတာဆိုတော့ အစောကြီး အနားယူလိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးရွှမ်က တိုက်တွန်းရှာသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ သသမီးငယ်အတွက်မူ သူမက ကျိုးချင်းပိုင်၏ ဘေးနားတွင် ကပ်လျက်ပင် သူမ၏ နွေးထွေးသေးငယ်သော စောင်လေးကို ခြုံ၍ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလေသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေရင်း ကလေးနို့တိုက်ရန် နှစ်ကြိမ်တိုင် တိမ်းမူးထမြောက်ခဲ့သည်။ ထိုနောက်တွင် သူမရော မီမီလေးပါ မိုးလင်းသည်အထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤသမီးငယ်လေးက ပြုစုရ အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးချင်းပိုင်က သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ အိမ်သို့ အပြီးတိုင် ပြန်ရောက်လာပြီး စိတ်အေးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် မနက်ခင်းတွင် လင်းချင်းဟယ် ထလာချိန်အထိ သူက ဆက်လက် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်တည်း။
ညသန်းခေါင်ယံအချိန်က သူတို့၏ သမီးငယ်လေးကို အပြင်သို့ ချော့မော့ခေါ်ထုတ်သွားကာ အိပ်ပျော်အောင် ပြန်ချော့သိပ်ပြီးမှ အထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြောင်း လင်းချင်းဟယ် သိပေသည်။ သူတို့သမီးငယ်လေး မွေးဖွားလာချိန်မှစ၍ ဤကဲ့သို့ပင် အမြဲဖြစ်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်အဖို့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဥ်အချိန်က အခက်အခဲရှိခဲ့သော်လည်း ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် သူလည်း သူမနည် အခက်အခဲ တွေ့ခဲ့ရပေသည်။
ယခုအခါတွင် သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ကြပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ အနားယူနိုင်ကြပြီဖြစ်ပြီး မိုးမလင်းသေးခင် အစောကြီး ထစရာ မလိုတော့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်က အရင်ဆုံး ထလာကာ သွားတိုက်မျက်နှာသစ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယသားက အငယ်ဆုံးဦးလေးထံမှ ပေါက်ပေါက်ဆန်နှင့် ပဲနို့များကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
ပေါက်ပေါက်ဆန်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အငယ်ဆုံးဦးလေး၏ ဆိုင်က အမြဲတမ်း ထိပ်တန်းရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည် — ၎င်းတို့က အလွန်အရသာရှိပြီး သန့်ရှင်းကာ တန်ဖိုးလည်း သင့်တင့်လှပေသည်။
"အမေ၊ မနက်စာ စားမလား။ ဖေဖေ နောက်ပိုင်း နိုးလာရင် ကျွန်တော် နွေးပေးမယ်" ဟု ကျိုးရွှမ်က ပြောသည်။
"တတိယကောင် နိုးပြီလား" ဟု သွားတိုက်ဆေးမြှုပ်များကို ထ่มထုတ်ရင်း လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"မနိုးသေးဘူး။ ကျွန်တော် သွားခေါ်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့က ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် မစသေးဘဲ စားသောက်ပြီးနောက် ကျောင်းတက်ရန် ရှိသေးပေသည်။ တတိယသားက ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေလျက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သွားတိုက်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က မနေ့ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သော ဆံပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆံပင်ညှပ်ချိန် တော်တော်ရောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"ရှည်နေပြီလား" တတိယသားက သူ့ခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ရှည်နေပြီ" ဟု ပေါက်ပေါက်ဆန်ကို ကိုက်စားရင်း လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဆံပင်ပုံစံ ပြောင်းချင်တယ်။ အခုတော့ ဘတ်ကတ် (ခေါင်းပြောင်ပုံစံ) ဆက်မထားချင်တော့ဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီပုံစံပဲ ထားလာတာဆိုတော့ ပြောင်းလဲချိန် တန်ပါပြီ" ဟု သူက ကြုံးဝါးပြောဆိုလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း သူ့ဘာသာသူ ထားစေလိုက်သည်။ သူက အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား — တစ်ခါတစ်ရံ မိုက်မဲမှုမျိုး ရှိတတ်သည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။
"အမေ၊ အဒေါ်နဲ့ စန္နီအမလိုမျိုး ဝလာပြီး ပြန်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ။ ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းထားတာလဲ။ သွားတုန်းကအတိုင်းပဲ သိပ်မကွာပါလား" ဟု သွားတိုက်ပြီး ပြန်လာပြီးနောက် တတိယသားက သွားဖြဲပြုံးရင်း ပြောသည်။
"မင်းက မင်းအဒေါ်တို့အကြောင်းကိုတောင် ဝေဖန်ရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား" လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က သိချင်လို့ပါ! အရင်က အာနီအမ ဝလာတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်။ အမြွှာမွေးတာ အရမ်းပန်းပန်းတော့ သူက မောပန်းပြီး အမှန်တကယ်ပဲ ပိန်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမေနော်၊ အမေ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာတယ်၊ အသားအရေလည်း အတိုင်းပါပဲ။ ကလေးအခုလေးတင် မွေးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဘယ်နေရာမှာများ ပုံစံရှိလို့လဲ။ မာဆက် (အနှိပ်ခန်း) သွားလာရတဲ့သူလိုပဲ" ဟု သူက တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသည်။
ဟန်ဆောင်၍ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်သည် ထိုချီးကျူးစကားများကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေမိသည်။ "စကားများနေမယ့်အစား မြန်မြန်စားစမ်းပါ — ကျောင်းသွားချိန် ရောက်ပြီ"
သူမအနေဖြင့်လည်း ကျောင်းသို့ တစ်ခေါက် သွားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ဘာသာပြန်လုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆွေးနွေးရန် သူမ စီစဉ်ထားသည်၊ မဟုတ်ပါက ကျောင်းမှ သူမအတွက် ချထားပေးသော အဆောင်ခန်းနေရာကို အလဟဿ အضیခံလိုက်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ကျိုးကွေးလိုင်က စားရင်းသောက်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ဖေဖေကတော့ အတော်လေး ဝလာတယ်နော်"
သူ့ဖေဖေက အရပ်ပုသူ မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သိသိသာသာ ကိုယ်လုံးထွားလာကာ ယခင်ကဲ့သို့ ပိန်ပါးပြီး ကြံ့ခိုင်သော ပုံစံထက် သားသတ်သမားတစ်ဦး၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ကို ဆောင်နေပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ရုတ်တရက် ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာခြင်းကြောင့် ကျန်းမာရေး ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာမည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က "ကျောင်းဆင်းရင် အိမ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အစောဆုံးပြန်လာပြီး ညီမလေးကို စောင့်ပေး၊ ဖေဖေ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လို့ရအောင်" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သားသည်ကာလအတွင်း ကျိုးချင်းပိုင်က အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အလဟဿ မဖြစ်စေရန်အတွက် သူမ အားလုံးကို စားသုံးခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် မီမီလေးကို နို့တိုက်ရန် အာဟာရ လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူမ၏ ပမာဏကို သေချာ ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
ထိုကြောင့် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာအများစုကို ကျိုးချင်းပိုင်ကသာ စားသုံးခဲ့ရသည်။ ဘာကိုမှ အလဟဿ မဖြစ်စေချင်ဘဲ ကလေးကို ပြုစုရင်း လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ဖြစ်သည်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် သူ့၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ အဆမတန် မြင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မနေ့ကတင်လျှင်ပင် ကျိုးရှ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုအား ကလေးမွေးခဲ့သည်မှာ စတုတ္ထချွေးမဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဘယ်လိုလုပ်၍ သူကသာ အဝကြီး ဝလာရတာလဲဟု စနောက်ခဲ့သေးသည်။ သူက အလွယ်တကူပင် ပေါင်သုံးဆယ်ခန့် တက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် အမေကျိုးကမူ ပြုံးဖြီးနေခဲ့သည်။ သူမတို့မျိုးဆက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အသားဖြိုးဝလွန်းခြင်းဆိုသည်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု၏ လက္ခဏာပင်တည်း။
ကွယ်ရာတွင် အမေကျိုးကပင် လင်းချင်းဟယ်အား သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် အငတ်မခံရန် မှာကြားခဲ့ဖူးသည်။ ရှူရှิ่งချန် မည်သို့ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟူသော အမှတ်တရကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရရှာပုံရသော အမေကျိုးက သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီး ထိုလူယုတ်မာနှင့် ပတ်သက်၍ အစောကြီးကတည်းက တင်းတင်းမာမာ မလုပ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေခဲ့သည်။
ထိုစဥ်က သူမက လင်းချင်းဟယ်ကို အပြစ်တင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကာလက အရာရာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဘွားအိုမှာ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်၊ အခြေခံမူနှင့် မဆိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး လင်းချင်းဟယ်လည်း သူမကို မျက်နှာသာပေးရန် ငြင်းဆိုမနေခဲ့ပေ။
ကျိုးရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေးလိုင်တို့က သူတို့၏ မိခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို သဘောတူ လက်ခံလိုက်ကြသည်။ ကျောင်းသို့ မသွားမီ သူတို့က အိပ်မောကျဆဲဖြစ်သော နှမငယ်လေးကို ချောင်းကြည့်ကြပြီး စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နံနက်ခုနစ်နာရီ ကျော်ကျော်တွင် နောက်ဆုံး၌ နိုးလာခဲ့သည်။ ပြန်လည်နွှေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ပေါက်ပေါက်ဆန်ဟောင်းများနှင့် ပဲနို့တို့မှာ မီးခိုးတထောင်းထောင်း ထနေခဲ့သည်။
ပေါက်ပေါက်ဆန် နှစ်လုံးနှင့် ပဲနို့တစ်ခွက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
"ကိုယ်အလေးချိန် ကျအောင် အစားအသောက် ဆက်လျော့တော့" ဟု ဒုတိယနှင့် တတိယသားတို့ကို အစောပိုင်းက ပိုစားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား"
"ချစ်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် အသားတွေ အများကြီး တက်လာတယ်။ ဒီအရွယ်နဲ့ဆို ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်" ဟု ပြောရင်း လင်းချင်းဟယ်က သူ့ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် တို့ထိုးလိုက်သည်။
"တစ်လခွဲအတွင်းနဲ့ ကိုယ်အလေးချိန် ကျအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်" ဟု အပိုပေါင်များကို လုံးဝ အလေးအနက်မထားဘဲ ကျိုးချင်းပိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။