သူတို့ မြို့တော်ကို ပြန်လာကြမယ့်ရက်ရဲ့ တစ်ရက်စောပြီး အားလုံးကို ရောက်မယ့်အချိန်အတိအကျကို အသိပေးဖို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့ကြတယ်။
ကျိုးရွှမ် က သူ့ရဲ့ ခဲအိုဖြစ်သူ ဝမ်ယွမ် ဆီကနေ ကားတစ်စီး ငှားလာပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူက တစ်ဝက်လောက် စောရောက်နေခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ရထားက မိနစ်သုံးဆယ်လောက် နောက်ကျနေတာကြောင့် သူနဲ့ ကျိုးကွေးလိုင်တို့ တစ်နာရီတိတိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတယ်။
မအေးဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ ဖူးဖောင်းနေတဲ့ အနွေးထွေး ဝတ်စုံတွေနဲ့ ရထားပေါ်က ဆင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ညီမလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။
သူတို့လည်း ချက်ချင်းပဲ အမြန်လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ စကားတောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ အဖေဆီကနေ အပြစ်တင်တာကို ခံလိုက်ရတယ်- "မြန်မြန်ဖယ်ကြစမ်း။ မီမီလေး အေးသွားလိမ့်မယ်။"
"ကားက ဘယ်မှာလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့လည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ရထားပေါ်မှာတုန်းကတော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ အခုလို အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဆောင်းလေပြင်းက အေးစက်ကိုက်ခဲနေတယ်။ မြို့တော်ရဲ့ ဆောင်းရာသီ အလယ်ပိုင်းဆိုတာ တကယ်ကို ရေခဲနဲ့ သင်းကျစ်တွေ ဖုံးလွှဲနေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပါပဲ။
"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ" လို့ ကျိုးရွှမ် က ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
သူက သူတို့ကို ကားဆီကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ကားထဲကို ဝင်ပြီး တံခါးတွေ ပိတ်လိုက်မှသာ အပူချိန်က အနည်းငယ် သက်သာလာတယ်။
ကျိုးရွှမ် က သူတို့ကို ကားမောင်းပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျိုးကွေးလိုင်က သူ့အဖေနဲ့အတူ နောက်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး လင်းချင်းဟယ်က ရှေ့ခုံမှာ ထိုင်နေတယ်။ ဒီလိုထိုင်တဲ့ အစီအစဉ်က တတိယသားဖြစ်သူအတွက် သူ့ရဲ့ ညီမလေးကို အသာအယာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုဖို့ အဆင်ပြေစေတယ်။
"အရမ်းလှတာပဲ" လို့ တတိယသားက ချီးကျူးမိမနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။
"ဒုတိယသား၊ လမ်းကိုသာ သေသေချာချာ ကြည့်စမ်း၊ သူ့ကို မကြည့်နဲ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးလိုက်တယ်။
"အိမ်ရောက်မှ ကြည့်မယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့" လို့ ကျိုးရွှမ် က ခေါင်းညိတ်ရင်း သဘောတူလိုက်တယ်။
"အဖေ၊ သမီးကို ပေးကိုင်ပါ" လို့ ကျိုးကွေးလိုင်က တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
"ဖယ်စမ်းပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူ့သမီးလေးက အခုမှ အိပ်ပျော်နေတာဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင် ပွေ့ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က သဘောကျစွာနဲ့ "တစ်နေ့ကျရင် ကလေး ငိုလာရင် ကြောက်မသွားနဲ့ဦး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"မကြောက်ပါဘူး။ ဒါက ငါတို့မိသားစုရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာလေ" လို့ ကျိုးကွေးလိုင်က ပြန်ပြောတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ ဒီအဖြေကို အတော်လေး သဘောကျသွားပုံရတယ်။ လင်းချင်းဟယ်ဘက်ကတော့... သူမက တကယ်ပဲ တင်းမာတဲ့ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ယူတော့မယ့်ပုံပါပဲ။ ကလေးကို တခြားသူတွေ အလိုလိုက်တာမျိုး သူမ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။
ဟိုင်းချယ်မြို့မှာတုန်းကတော့ တောင်းဆိုသမျှကို အကုန်လိုက်လျောပေးတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တာ။ သမီးလေးက ကုတင်ပေါ်မှာ ညည်းလိုက်တာနဲ့ သူက အမြန်ပြေးသွားတတ်တယ်။
အခု မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီး ဘဝတူ မောင်နှမတွေ အများကြီး ရှိနေပြီဖြစ်တာကြောင့် တင်းကျပ်တဲ့ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ဝင်ယူဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ လင်းချင်းဟယ် ခံစားရတယ်။ နောင်လာမယ့်ရက်တွေမှာ မီမီလေးက သူမရဲ့ အမေဆီကနေ တင်းကျပ်တဲ့ ဆုံးမမှုကို ခံရမှာဖြစ်ပြီး၊ တိတ်တဆိတ်နဲ့တော့ သူမရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေဆီကနေ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုကို ခိုးယူရှာဖွေနေဦးမှာ သေချာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး—သူမရဲ့ အားကိုးရာကြီးတွေက သူမအမေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မယှဉ်ဝံ့ကြပါဘူး။
သူတို့ဟာ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ နေရာဆီကို ကားမောင်းသွားခဲ့ပြီး ညစာစားချိန်နဲ့ အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့က မိသားစုရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးကို ပြန်ခေါ်လာတယ်ဆိုတာကို ကြားပြီးကတည်းက ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီတို့က အိမ်ကို စောစောပြန်လာနိုင်ဖို့ အထူးကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။
မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး စုံလင်နေကြတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အိမ်က လူနေခန်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်လူတွေများတဲ့အခါ ထိုင်ဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့၊ ရပ်ဖို့တောင် နေရာလွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီလင်မယားနှစ်ယောက် မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတာ တစ်နှစ်ခွဲကျော် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဒီလိုပြန်လာတာကိုတော့ နွေးထွေးပျူငှာတဲ့ ကြိုဆိုမှုနဲ့ တွေ့ဆုံကြရတယ်။
မီမီလေးက ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အိပ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ မျက်လုံးကြောင်နေပြီ။ သူမကို ဝိုင်းဝန်းကြည့်နေကြတဲ့ လူစိမ်းအုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကြောက်လန့်ပြီး ငိုတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူမရဲ့ အဖေ ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ငိုမည့်ဘေးက လွတ်သွားခဲ့ပြီး အဖေဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို အလိုလို တိုးဝင်သွားခဲ့တယ်။ အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိသူတိုင်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သူမ ဗိုက်ဆာနေပြီဆိုတာကို သိနိုင်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ကလေးကို သူ့ဇနီးဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်က သူမကို ချီပိုးကာ အတွင်းခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ကျိုးရှ က နောက်ကနေ အနားကပ်လိုက်လာပြီး "စတုတ္ထမမ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဒီလောက်ထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာလဲ။ ဝလာတာ လုံးဝ မတွေ့ရပါဘူး။ ဘာတွေစားနေတာလဲ" လို့ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်တယ်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမနဲ့ အလွန်ရင်းနှီးပေမဲ့ သူမရဲ့ သမီးလေးကို နို့တိုက်ဖို့ ကျောခိုင်းလိုက်ပြီးမှ "မနာလိုဖြစ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ကိုယ်က အစားသိပ်မစားတတ်ဘဲ အစားစားချင်စိတ် နည်းလို့ပါ" လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်မကတော့ စတုတ္ထမမလိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ ကလေးမွေးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ အစားစားချင်စိတ်က ရေခန်းသွားတဲ့ ရေလှောင်ကန်လို ဖြစ်နေတာ။ တားလို့ကို မရဘူး" လို့ ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူမက အမြဲတမ်း အခါခါ ဝိတ်ကျချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "တာလင်းက မင်းကို အခုလို ပုံစံအတိုင်းပဲ ကြိုက်တာလေ။ နေ့တွေအေးတဲ့အခါ မင်းကို ပွေ့ဖက်ရတာ ဂွမ်းထုပ်ကြီး ပွေ့ထားရသလို သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့။"
ကျိုးရှ က စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်တယ်- "ဒါဝါက ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောတယ်။ အာဝါရော ဖုန်းဆက်သေးလား"
"ဆက်တယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူမက မကြာခင်မှာ ဝက်သားခြောက်တွေ ပြင်ဆင်ပြီး သားဖြစ်သူ ပြန်လာတဲ့အခါ သူနဲ့အတူ ယူသွားလို့ရအောင် ဖယ်ထားပေးချင်နေတယ်။ သူလုပ်ရမှာက စစ်ဆေးရုံ စားသောက်ခန်းကို သွားပြီး အပူပေးခိုင်းလိုက်ုံပါပဲ၊ ဒါဆိုရင် အရသာရှိရှိ စားလို့ရပြီ။
ကျိုးရှ က ဟိုင်းချယ်မြို့မှာ သူတို့ရဲ့ ဘဝအကြောင်းကို ဆက်ပြောလာတယ်- "အဲဒီမှာ မွေးစားသား တစ်ယောက် လက်ခံခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား"
"အင်း။ လစ်ဂင် ရောက်လာတယ်။ သူက သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးပါ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောတယ်။
"တကယ်ကိုပါပဲ။ သူက အရမ်းကို စိတ်လက်ပေါ့ပါးတဲ့ ကလေးပုံစံမျိုးလေးပဲ" လို့ ကျိုးရှ က မှတ်ချက်ပြုတယ်။ "အမေနဲ့ အဒေါ်ကျန်းတို့လည်း အတူတူ စကားပြောရတာ ပျော်စရာကောင်းနေမှာ သေချာတယ်"
"အမေလည်း အခုဆိုရင် အများကြီး သက်သာသွားပြီ ထင်တယ် မဟုတ်လား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အိမ်ထောင်ဖက်ရဲ့ မိခင်အကြောင်းကို မေးလိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ လက်မောင်းထဲက ကလေးမလေးက ခဏလောက် နို့စို့ပြီး အမောဖြေဖို့ ရပ်လိုက်ကာ ပြန်ပြီး စို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ပြင်းထန်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရယ်မောချင်စရာ ဖြစ်စေပါတယ်။ ဒါက တကယ်ကို အစားစားခြင်းအတွက် သူမရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို ပေးအပ်ထားတာပါပဲ။
"အမေ ကျန်းမာရေးအတွက် အရမ်းမပူပန်ပါနဲ့။ အများစုကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်လွန်လို့ ဖြစ်တာပါ။ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့အထဲမှာမှ အရာရာတိုင်းကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်နေရတာလဲ။ သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာလေးတွေက အမြဲတမ်း ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သွားတတ်တယ်" လို့ ကျိုးရှ က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးက ရှုရှန့်ချန်ဘက်ကရော သူမရဲ့ မိခင်ဘက်ကပါ ရှုပ်ထွေးနေတာတွေပါ။
"သူမ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ကျန်တဲ့အကြောင်းတွေကို ဆက်မတွေးချင်တော့ဘူး။ "ပေါက်ပေါက်ဆိုင်က ဘယ်လိုနေလဲ"
"လုပ်ငန်းကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မတို့ မီနူးထဲကို သိုးသားခေါက်ဆွဲ ထည့်လိုက်တာကြောင့် အခြေအနေတွေ အတော်လေး ကောင်းလာတယ်" လို့ ကျိုးရှ က ပြုံးရင်းပြောတယ်။ "ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးတော့ ကျန်နေတဲ့ အကြွေးတွေကို အကုန်ဆပ်ပြီးသွားပြီ"
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက သူတို့ အကြွေးရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဆပ်ခဲ့ပေမဲ့ လုံးဝ မကျေသွားသေးဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထမမကို ပေးရမယ့် ကျန်နေတဲ့ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကျန်တော့အောင် အကြွေးအားလုံးကို ဆပ်ပြီးပြီလို့ တကယ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောနိုင်ပါပြီ။
"ဘာလို့ အဲဒီလောက်ထိ စိတ်ဖိစီးနေရတာလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က နူးနူးညံ့ညံ့ ဆူငေါက်လိုက်တယ်။
"အကြွေးဆပ်တာက သဘာဝကျတာပေါ့" လို့ ကျိုးရှ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောတယ်။ "တကယ်လို့ အကြွေးတွေ အကုန်ဆပ်ပြီးသွားပြီဆိုရင် ကျွန်မလည်း အကြွေးကင်းစင်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခံစားရတယ်။ အနာဂတ်မှာ တာလင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကလေးလေးယောက်ကို ကျွေးမွေးဖို့ ဝင်ငွေတွေကို သိမ်းထားနိုင်တော့မယ်"
"ကလေးလေးယောက်ကို ကောလိပ်ကျောင်း တက်ခိုင်းဖို့ စဉ်းစားထားတာလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးပြုံးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ကောလိပ်ကျောင်းသား လေးယောက်တောင် ဖြစ်လာဖို့တော့ ကျွန်မ မရဲဝံ့ပါဘူး။ ကလေးတွေက ပညာသင်ချင်စိတ်ရှိပြီး သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး တာလင်းနဲ့ ကျွန်မတို့က အကုန်လုံးကို အစွမ်းကုန် ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာပါ" လို့ ကျိုးရှ က ကြွေးကြော်လိုက်တယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီလို အတွေးအခေါ်မျိုးကို သဘာဝကျကျပဲ သဘောကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ စီးပွားဖြစ် အိမ်ခြံမြေတွေ တရားဝင် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ ပိုလျှံနေတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကို အိမ်တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံး ဝယ်ယူစုဆောင်းထားဖို့ ကျိုးရှ ကို အကြံပြုခဲ့တယ်။
ခြွင်းချက်အချို့ကလွဲလို့ နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေရဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေအတွက်ကတော့ မြို့တော်လိုနေရာမျိုးမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ရုန်းကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်— တစ်သက်တာလုံး အလုပ်လုပ်ရင်တောင် မလုံလောက်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်က အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုတော့ အသေးစိတ် ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။
ကလေးကို နို့တိုက်ပြီးနောက်မှာ သူမက လေထုတ်ဖို့ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးပြီး နားဖို့အတွက် ကုတင်ပေါ်မှာ အသာအယာ လှဲချပေးလိုက်တယ်။ ကလေးကို အမြဲတမ်း ချီထားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကလေးက အမြဲတမ်း အချီခံချင်တဲ့ အကျင့်ဆိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
"သူမက သိပ်ချောတာပဲ။ ကြီးလာရင်တော့ တကယ့်ကို အလှမယ်ကြီး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ စတုတ္ထမမလိုပဲ ပုံစံတူနေတာပဲ" လို့ ကျိုးရှ က မှတ်ချက်ပြုတယ်။
"ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ချောချင်ချောမှာပေါ့၊ ကြီးလာရင် ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်းပြောတယ်။
"ဒီလိုမျိုး မျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မဆိုးသွားစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး" လို့ ကျိုးရှ က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်တယ်။