အခန်း (၅၉၉) - မြို့တော်သို့ ပြန်ခြင်း
ဘာသာပြန်ဆိုရေးလုပ်ငန်းက မလွယ်ကူလှသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်မှာမူ ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ဘဝက အတော်လေး ပြည့်စုံနေပြီဟု ခံစားရသည်။
ယခုအခါတွင်မူ မြို့တော်သို့ မပြန်ကြမီ ၎င်းတို့၏ ချစ်လှစွာသော သမီးငယ်လေး အနည်းငယ် ထပ်ကြီးလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။
ကလေးငယ်တစ်ယောက်သည် နေ့စဥ်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာတတ်သည်ဆိုသော စကားမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာ၏။ ပထမလတွင် သူမသည် စားခြင်းနှင့် အိပ်ခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယခု ဒုတိယလတွင်မူ သူမသည် နိုးနေသည့်အချိန် ပို၍ များလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက အချိန်အများစုကို ဆက်လက်၍ စားခြင်း၊ အိပ်ခြင်းဖြင့်ပင် ကုန်ဆုံးစေဆဲဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦးဦးက သူမနှင့် သွားရောက် ကစားပြသည့်အခါတိုင်းတွင်မူ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ပြုံးပြတတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
နံရိုးနှင့် ဆောင်းဗူးသီး ဟင်းချိုမှာ အလွန် အရသာရှိပြီး လင်းချင်းဟယ်လည်း ဤဟင်းကို သဘောကျသည်။
ဘဝက ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် နွေးထွေးလှပေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ကျန်ရှိနေသည့် အလုပ်များကို တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်ပေးသည်။ သူသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီကာ အတူတူ ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။
သမီးဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ဆိုရလျှင်မူ သူမက အခန်းတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ကစားနေ၏။
သူသည် သမီးဖြစ်သူကို အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း နေ့စဥ်တိုင်းတွင် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် အတူအချိန်ကုန်ဆုံးရန် အချိန်ပေးမြဲဖြစ်ပြီး လင်းချင်းဟယ်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသား အတူတကွ ရှိနေကြသည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အချိန်လေးကို အလွန်တရာ နှစ်သက်သဘောကျနေခဲ့သည်။
"ရှင်က အခုဆို အတော်လေး ဝလာပြီနော်။ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ လိုနေပြီ" လင်းချင်းဟယ်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်အတွက် စားဖို့ အားလုံးကို ချန်မထားနဲ့လေ" ကျိုးချင်းပိုင်က အနည်းငယ် အားမလိုအားမမ ဖြစ်သွားရသည်။ မဝဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်မည်နည်း။ အစားအစာအများစုမှာ သူ့ရဲ့ဗိုက်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ကိုယ်မဝလာလျှင်ပင် အံ့စရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ရှင်က အများကြီး ချက်လွန်းလို့လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အစားစားချင်စိတ်ကလည်း ကောင်းနေတာကိုး" လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ဒါဆိုရင် ကိုယ် မနက်ဖြန်ကစပြီး ပြေးတော့မယ်" ဟု ပြန်ပြော၏။
"လုပ်လေ။ ရှင့်ရဲ့ ယခင်က ကိုယ့်အလေးချိန်နဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြည့်လိုက်။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံကို သဘောကျတယ်" လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် - "..." ဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
ထိုစဥ်က သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်နှင့် သုံးဆယ်ကြား အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အသက် လေးဆယ်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ သူ့ကို နောက်ပြောင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မည်ကဲ့သို့ ပုံစံရှိသည်ကို ဂရုမစိုက်ပါ — သို့သော် ဟောတရက် ဝက်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရန်ကား မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်သွားမည်ဆိုလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဟိုင်းရှားသည် တောင်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော်လည်း ဆောင်းရာသီမှာ အလွန်ပင် အေးမြဆဲဖြစ်ပြီး ခြောက်သွေ့သော အအေးမျိုးမဟုတ်ဘဲ စိုစွတ်ပြီး အရိုးထဲအထိ စူးဝင်အောင် အေးမြသော အအေးမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
အထူးသဖြင့် ဆန်းလ ၁၂ လပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် ရာသီဥတုမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှိုင်းမှုံ၍ ရေခဲမတတ် အေးခဲလာခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် အပြင်ဘက်သို့ မထွက်ခွာမီ ဖောင်းကြွဂျာကတ်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဘောင်းဘီကိုပင် ထိုးဖောက်သွားနိုင်သည့် အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် နောင်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် ပြန်သွားရန် အစီအစဥ်ဆွဲခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် မီမီငယ်လေးမှာ အသက် နှစ်လကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူမကို အောက်တိုဘာလ ၁၀ ရက်နေ့တွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လဆန်းစာအရ စက်တင်ဘာလလယ်ပိုင်း ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ဖိတ်ဖိတ် လက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရက်ပေါင်း နှစ်လကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် အသက် သုံးလနီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် အဘွားအိုကျန်းထံသို့ သွားရောက်ကာ အဖော်ပြုပေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ မီမီငယ်လေးမှာ နို့အဝသောက်ထားပြီး အခန်းတွင်း၌ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်နေ၏။
သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးဦး ရှိနေရန် လိုအပ်ပေသည်။
အဘွားအိုကျန်းအနေဖြင့် ဧည့်ခန်းတွင်းတွင် ထိုင်ကာ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရင်း ဦးထုပ်တစ်လုံးကို ချည်ထိုးနေရန်သာ လိုအပ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးချင်းပိုင်က ဇနီးဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့စွန်ဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ကားကို သူ၏ အာကာသ အထူးနယ်မြေထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသား လမ်းကြောင်းလွှဲကာ အိမ်သို့ ပြန်မည့် ဘတ်စ်ကားကို စီးနោះရန် ဖြေးညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ခရီးစဥ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကားကို အာကာသနယ်မြေထဲတွင် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ ၎င်းကို ပြန်လည်ထုတ်ယူရန် အခြားအခွင့်အရေး တစ်ရပ်ကို ရှာဖွေကြမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့က ကားကို ကားကြီးတစ်စီးဖြင့် ဆွဲယူသွားရန် အကျွမ်းတဝင်ရှိသူ တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် ထိုသူက ကားကို မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း အဘွားအိုကျန်းအား ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။
အဘွားအိုကျန်းက သူတို့၏ စကားကို လုံးဝ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူမက ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ပို၍ လုံခြုံစိတ်ချရကြောင်း သဘောတူခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် အရာရာသည် လုံခြုံမှုမရှိကြောင်းနှင့် အချို့သော ရွာများတွင် တစ်ရွာလုံး လူအုပ်စုလိုက် လမ်းများကို ပိတ်ဆို့ကာ လူများကို လုယက်ကြပြီး သူစိမ်းများကို အနိုင်ကျင့်တတ်ကြကြောင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
ကားကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် တတိယမြောက်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင်သည် အဘိုးအိုကျန်းနှင့် အဘွားအိုကျန်းတို့အား အိမ်သို့ လာရောက်ကာ အချို့သော ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် ကူညီပေးကြပါရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
ရေခဲသေတ္တာ၊ အဝတ်လျှော်စက်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြားစက်တို့အားလုံးကို ဘေးအိမ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤလေးလံသော လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကို သူတို့နှင့်အတူ ပြန်ယူသွားနိုင်မည် မဟုတ်သလို ယူသွားရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိပေ၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့က အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုနှစ်ဦးအတွက်သာ ဤနေရာတွင် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အဘိုးအိုကျန်းကမူ ၎င်းတို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံရန် လုံးဝ ခေါင်းမာမာဖြင့် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် ငွေပေးချေမည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်သာ သူ့ထံမှ ငွေကို မယူခဲ့ပါက ၎င်းပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း ပြန်ရွှေ့သွားမည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ဦးလေးကြီးကျန်းပင်လျှင် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အထူးခရီးဖြင့် လာရောက်ခဲ့ရသည်။
နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ချဉ်းကူးလာသည်နှင့်အမျှ ဦးလေးကြီးကျန်းမှာ ကြွေးမြီများ ဆပ်ရန်အတွက် ပစ္စည်းများကို ခိုးယူရန် ကြိုးပမ်းနေကြသော သူခိုးများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသဖြင့် အလွန်ပင် အလုပ်များနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့လေသည်။
သူသည် ကျိုးချင်းပိုင်အား ယွမ်ငါးရာ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက လုံလောက်မယ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်, ဒါပေမဲ့ ကိုယ်သာ တစ်ထောင် ပေးခဲ့ရင်တောင် မင်းက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ယွမ်ငါးရာလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြပါစို့။ ဒါက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိစေပါလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စေတနာကောင်းကို ကိုယ် လက်ခံပါတယ် ညီလေး"
လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံး၊ ရုပ်မြင်သံကြားတစ်လုံး၊ ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အဝတ်လျှော်စက်တစ်လုံးတို့ ရှိနေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ၎င်းတို့အနက်မှ မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ယူသွားရန် အစီအစဥ်မရှိခဲ့ဘဲ အရာအားလုံးကို အဘိုးအိုကျန်းနှင့် အဘွားအိုကျန်းတို့အတွက်သာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းအားလုံးကို အသစ်စက်စက် ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်ထောင်လေးရာ သို့မဟုတ် တစ်ထောင်ငါးရာခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများအားလုံးမှာလည်း ကောင်းမွန်သည့် အနေအထားအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဦးလေးကြီးကျန်း ထောက်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း အဖိုးတန် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများစွာအတွက် ဘာငွေမှ မပေးခဲ့ဘူးဆိုပါက အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုနှစ်ဦးမှာ အသုံးပြုရသည်မှာ စိတ်မလုံခြုံသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ယွမ်ငါးရာကို ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။
ယွမ်ငါးရာပင် ဖြစ်သော်လည်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှု၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ ၎င်းသည် တစ်လက်စပစ္စည်းများအတွက်ပင်လျှင် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် အလွန်ပင် နိမ့်ကျနေသော်လည်း ၎င်းက အဘိုးအိုကျန်း၏ စိတ်ကို ရိုးသားဖြူစင်စေကာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိစေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မည်သူ့ငွေမှ ကောင်းကင်ယံမှ ကျလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ မြေးဖြစ်သူ၏ ဖခင်၏ မိတ်ဆွေမှာ စေတနာကောင်းမွန်သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို အလွန်အကျွံ အမြတ်ထုတ်၍ မဖြစ်ပေ။
"ဒီအိမ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ ဦးလေးကျန်း၊ ဒီအိမ်ကို ငှားရမ်းဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ တခြားနေရာတွေမှာလည်း ဝယ်ယူထားပြီးသား အိမ်တွေနဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ နောင်နှစ် နွေဦးရာသီ စတင်တဲ့အခါကျရင် သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ။ ကျွန်တော်က ငှားရမ်းခ ဈေးနှုန်းတွေကို သတ်မှတ်ပြီးသားပါ။ ဦးလေးကျန်း ငှားရမ်းပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီအတွက် ဦးလေးကျန်းက ကော်မရှင် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ယူပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောကြားခဲ့သည်။
"ဘယ်လိုအိမ်တွေလဲ? ဆိုင်ခန်းတွေ ဟုတ်လား?" အဘိုးအိုကျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ချင်းပိုင်က အရင်ကတည်းက ဝယ်ထားခဲ့တာပါ။ အခု ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်ကို ပြန်တော့မှာဖြစ်လို့ သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲပေးမယ့်သူ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူးလေ။ ဦးလေးကျန်းအနေနဲ့ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလားဟင်? ဦးလေးကျန်းရဲ့ လစာကို ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ တွက်ချက်ပေးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခြေခံလစာတော့ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုသည်။
"မင်းတို့က ငါ့ကို ရာခိုင်နှုန်း ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီဆိုင်ခန်းတွေက ဘယ်မှာလဲ? ချင်းပိုင်၊ ဒီကနေ့ ငါ့ကို အဲ့ဒါတွေကို လိုက်ပြစမ်းပါ။ နောင်နှစ်ကျရင် အဲ့ဒါတွေကို ငှားရမ်းဖို့ ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်" အဘိုးအိုကျန်းက ရင်ဝယ်ပါလာသည့် စေတနာဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"အဲ့လိုလုပ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ ပေးရမှာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က အခိုင်အမာ ဆိုသည်။ "ဦးလေးကျန်း ရာခိုင်နှုန်းကို ယူကို ယူရပါမယ်။ ဦးလေးကျန်း ဘယ်လောက်ပဲ ရှာနိုင်မလဲဆိုတာက ဦးလေးကျန်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်အပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည်နေမှာပါ"
ကျိုးချင်းပိုင်သည် အဘိုးအိုကျန်းအား ဆိုင်ခန်းများနှင့် အိမ်များကို လိုက်လံစစ်ဆေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် အဘိုးအိုကျန်းမှာ လုံးဝပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသည်။
"မင်းက ဘာလို့ ဆိုင်ခန်းတွေနဲ့ အိမ်တွေ အများကြီး ဝယ်ထားခဲ့တာလဲ?" ဟု သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် အလွတ်အချိန်တုန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း ပတ်ကြည့်နေတုန်း ကောင်းတာတွေ့လို့ ဝယ်လိုက်တာပါ။ အခု အဲ့ဒါတွေကို ပြန်လာပြီး စီမံခန့်ခွဲဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီအတိုင်း အလွတ်ထားခဲ့ရင်လည်း အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာမို့လို့ ဦးဆုံး ငှားစားဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ" ကျိုးချင်းပိုင်က ရှင်းပြရင်း စာရင်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆိုင်ခန်းနဲ့ အိမ်တွေရဲ့ လိပ်စာအားလုံးကို ဒီမှာ ရေးထားပေးပါတယ်။ ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်အတွက် သူတို့ကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ နောင်အနာဂတ်ကျရင် ကျွန်တော် အဲ့ဒီထဲက အချို့ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ကိုင်ဖြစ်ချင် ဖြစ်လာမှာပါ"
"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါ့ကိုပဲ ပုံအပ်လိုက်ပါ။ မင်းအတွက် အိမ်လုအားလုံးကို တစ်ခုမကျန် စေ့စေ့စပ်စပ် စာရင်းလုပ်ပေးထားပါ့မယ်" ဟု အဘိုးအိုကျန်းက အမြန်ဆုံး အာမခံချက် ပေးခဲ့သည်။
"အကယ်၍ အိမ်ဖျက်သိမ်းတာမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူမဆို ဒီအိမ်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆက်သွယ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ဒါက မြို့တော်က ဖက်ထုပ်ဆိုင်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" အဘိုးအိုကျန်းက သဘောတူလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဦးလေးကြီးကျန်းက ရဲကားတစ်စီးဖြင့် ၎င်းတို့အား ဒုန္နရဲဘူတာရုံသို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
"ဘေဘေ၊ မေမေ၊ သမီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် လာလည်မယ်နော်!" ကျန်းကိန်းက ၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေရင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
"လိပ်စာကို မှတ်မိရဲ့လား" လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"မှတ်မိပါတယ်! သမီး သေသေချာချာ မှတ်မိပါတယ်!" ဟု ကျန်းကိန်းက ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်း မလာခင်မှာ မင်းရဲ့ မိဘတွေဆီကနေ ခွင့်ပြုချက် အရင်တောင်းရမယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ခိုးပြီး လာဖို့ လုံးဝ မလုပ်ရဘူးနော်" လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးခဲ့သည်။
"သမီး သိပါတယ်!" ကျန်းကိန်းက လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။