၆၀ ခုနှစ်များဆီသို့

စာဖတ်ပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

20

စာကြောင်းအကွာအဝေး

2.0
စာဖတ်နောက်ခံအရောင်

Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 595: Violence and fighting bravado

လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးရှ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ကာ မကြာခဏ အခြေအနေမေးမြန်းလေ့ရှိပြီး ထိုသို့ ဖုန်းပြောဆိုစဉ်အတွင်းမှသာ ဤဖြစ်ရပ်ကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အမေက အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဝမ်ယွမ် က သူ့ကို ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ပို့လိုက်ရတယ်လေ။ ကျွန်မလည်း ဒေါသထွက်တာပါပဲ။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက အဲဒီမောင်နှမတွေကို ဘာများ အကြွေးတင်ထားလို့လဲ။ ကောင်းတဲ့အရာဆိုလို့ ဘယ်တော့မှ အဝေမပါဘဲ ပြဿနာတက်ပြီဆိုရင်တော့ ဘေးဥပဒ် လာပေးဖို့ ရှေ့ဆုံးက ရောက်လာကြတာပဲ!" ဟု ကျိုးရှ က ဖုန်းထဲတွင် ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လေသည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ရှုရှင်းချန်းသည် အပြင်ဘက်တွင် ပစ္စည်းများ လှည့်လည်ရောင်းချရင်း ရန်ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဖောက်သည်တစ်ဦးက ဈေးဆစ်သည့်အခါ ရှုရှင်းချန်းက ညစ်ပတ်စွာဖြင့် ပိုက်ဆံမပါလျှင် အဝတ်အစားမဝယ်ရန် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုဖောက်သည်ကလည်း လွယ်လွယ်နှင့် လက်မခံဘဲ အခြားဝယ်ယူမည့်သူများ ဝင်မလာနိုင်အောင် ဆိုင်ရှေ့တွင် တားສີရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာသောအခါ ရှုရှင်းချန်းမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်လာပြီး ရန်ပွဲက ချက်ချင်းပင် ဖြစ်ပွားတော့သည်။

သူသည် အခြားသူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရုံသာမက မိမိ၏ ထုံးစံအတိုင်း အကြမ်းပတမ်းနှင့် တဇွတ်ထိုး လုပ်တတ်သည့် စရိုက်ကိုပါ ထုတ်သုံးခဲ့သည်။ ရန်ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း အုတ်ခဲတစ်ချပ်ကို ကောက်ကို="#{1}" ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုသူမှာ နေရာတင် လဲကျသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရှုရှင်းချန်း ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။

ရှုရှင်းမေသည် အစပိုင်းတွင် ဘာမှမသိခဲ့ပေ။ ကျန်းမေလျန်က သတင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် ကျိုးမိသားစုထံ အကူအညီတောင်းရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အမှုအခင်းမျိုး ဖြစ်ပွားလာသည့်အခါ ကျိုးမိသားစုမှတစ်ဆင့် အကူအညီတောင်းနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ရှုရှင်းမေသာ ရှိသောကြောင့်တည်း။

အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသော ရှုရှင်းမေသည် သူမကို နေရာတင် ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျိုးမိသားစုထံ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကမူ ဤကိစ္စနှင့် လုံးဝ မပတ်သက်လိုကြသလို သူနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် မလုပ်လိုကြပေ။

ရှုရှင်းချန်း ဤကဲ့သို့ မောက်မာဇီကျကာ ဇွတ်တရွတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခင်ကလည်း စက်ရုံတွင် လူတစ်ဦးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျိုးမိသားစုက ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ထိုကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ညကျောင်းတက်စဉ်၌လည်း ရန်ပွဲများ စတင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ လမ်းဘေးဈေးဆိုင် တည်ထောင်သည့် အချိန်တွင်ပင် ဆက်လက်၍ ရန်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးမိသားစုသည် အခြားသူများ၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို လိုက်ရှင်းပေးနေရသည့် လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်နေသူများ မဟုတ်ပေ။ တစ်ကြိမ်ဖြင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်လုပ်ရမည်နည်း။ ရှုရှင်းမေသည် ၎င်းတို့မိသားစုအတွက် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင်မူ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ကျိုးမိသားစုက ဤကိစ္စတွင် လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြပြီး ကူညီလိုစိတ်ရော အဆက်အသွယ်များပါ မရှိကြတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှုရှင်းမေမှာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် လှည့်လာရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ တွေးကြည့်လျှင် နောက်ဆုံး အရှုပ်တော်ပုံ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူမသည် ဤနေရာသို့ ခြေပင်မချခဲ့ပေ။ ဟုတ်ပေသည်၊ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကလည်း ထိုမောင်နှမများ သူတို့အနားသို့ လှည့်လာသည်ကို လုံးဝ မလိုလားကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့်သာ နေထိုင်လိုကြသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ပြဿနာက ၎င်းတို့၏ တံခါးဝသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ ၎င်းတို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုရှင်းချန်းမှာ လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို ကွဲအက်စေခဲ့သဖြင့် ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုသတင်းကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်သွားရကာ အမေကျိုး ၏ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး နေရာတင် မေ့လဲကျသွားခဲ့ရလေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းလိုက်ကြလဲ။" လင်းချင်းဟယ်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားနေခြင်း မရှိဘဲ သာမန်အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုသကဲ့သို့သာ သဘောထားနေခဲ့သည်။

"ဝမ်ယွမ် ကပဲ ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာပါ" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဝမ်ယွမ် က စီးပွားရေးကဏ္ဍတွင် လုပ်ကိုင်သော်လည်း ကျန်ရှိသော သူ၏ မိသားစုဝင်များမှာမူ နိုင်ငံရေးရာထူးများ ရယူထားကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ရှုရှင်းချန်းအနေဖြင့် လူသတ်မှု မကျူးလွန်ခဲ့သမျှ ကာလပတ်လုံး လူတစ်ဦးကို ပြန်လွတ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးရသည်မှာ ကြီးမားသည့် အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထိခိုက်ခံရသူမှာ ဦးခေါင်းဒဏ်ရာကြောင့် သွေးအမြောက်အများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှုရှင်းချန်းကို ခုနစ်ရက်တိတိ ထိန်းသိမ်းသိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ငွေကြေးလျော်ကြေးပေးခြင်းဖြင့်သာ ဤကိစ္စကို အပြီးသတ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ကို ယွမ်ငါးထောင် ပေးဆောင်ရန် အမိန့်ချမှတ်ခဲ့သည်။

"အဲဒီ ကျန်းမေလျန် ကတော့ ကောင်းကင်ကြီးကို တိုင်တည်ပြီး ငိုယိုနေတာပဲ၊ သူ့ဘာသာသူ အရှက်ကွဲစရာ အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖန်တီးနေတာပေါ့။ သူ့ယောက်ျားက လူကို အဲဒီလို ရိုက်နှက်ထားပြီးမှ ပိုက်ဆံ မဆုံးရှုံးဘဲ လွတ်မြောက်သွားမယ်လို့ များ ထင်နေတာလား" ဟု ကျိုးရှ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် အခြားတစ်ဖက်သားမှာလည်း အမှားရှိသည်ဟု ဆိုကာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထိခိုက်ခံရသူမှာ ရန်ပြန်တွေ့ခဲ့သည် ဆိုလျှင်တောင် လက်သီးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှုရှင်းချန်းကမူ အုတ်ခဲကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချက်က ထိခိုက်ခံရသူကို အနစ်နာခံရသူ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ရှုရှင်းချန်းမှာမူ အစကတည်းက တရားမျှတမှု မရှိသူ ဖြစ်နေပေသည်!

"သူတို့က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှာနိုင်ခဲ့ကြလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယွမ်ငါးထောင်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသော ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ကျန်းမေလျန်က သုံးထောင် ပေးပြီး ရှုရှင်းမေက နှစ်ထောင် ပေးခဲ့ရတာ" ဟု ကျိုးရှ က ရှင်းပြလေသည်။

ကျိုးမိသားစုဘက်မှမူ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ပါဝင်ကူညီမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည် — အကယ်၍ အခြားသို့ ထင်မှတ်နေပါက ၎င်းတို့မှာ ရူးနေကြသည်သာ ဖြစ်ပေမည်။ ဤကိစ္စသည် သူတို့မိသားစုဘက်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပေ။ ဝမ်ယွမ် က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပေးကာ သူ့ကို အာမခံဖြင့် ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်းပင်လျှင် လုံလောက်သည်ထက် ပို၍ ရက်ရောနေပေပြီ။ သို့မဟုတ်ပါက ရှုရှင်းချန်း ဤမျှ ඉක්မြောက်စွာ ပြန်လွတ်လာနိုင်မည်လော။

"သူ အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါ လူတွေရှေ့ ထွက်ပြလာဖို့တောင် မျက်နှာမရှိတော့ဘူး!" ဟု ကျိုးရှ က ဆက်လက်၍ မဲ့ရွဲ့ပြောဆိုသည်။

ရှုရှင်းချန်း ရောက်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူကမူ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေပေသည်။

"ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ဆက်မတွေးကြတော့နဲ့တော့။ ဒီဖြစ်ရပ်ကိုပဲ ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီတို့အတွက် သတိပေးသင်ခန်းစာ တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူတို့ကို ပြောပြီးသားပါ။ ကလေးတွေလည်း အကုန် နားလည်ပါတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဟူဇီနှင့် ဂန်းဇီတို့အနေဖြင့် ထိုသင်ခန်းစာကို ရင်ထဲတွင် အထူးပင် စွဲမှတ်ထားကြသည်။ ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ၎င်းတို့၏ အဒေါ်က သဟဇာတဖြစ်မှုက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်ဟု အမြတတရ ဆုံးမသင်ကြားပေးခဲ့သည်။

အကယ်၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဖောက်သည်များနှင့် တွေ့ကြုံရပါက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုပြဿနာကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ခေါင်းကိုက်စရာ ဖောက်သည်ကို ဖယ်ရှားနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး အမြတ်အစွန်း အနည်းငယ် လျော့သွားသည်ဖြစ်စေ၊ အမြတ် လုံးဝ မရသည်ဖြစ်စေ ပြဿနာ မရှိပေ။ ဖောက်သည်တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကြောင့် အခြားဖောက်သည်များ의 ဆိုင်လာရသည့် ခံစားချက်ကို ပျက်စီးစေရန် မလုပ်သင့်ပေ။

ဖောက်သည် တစ်ရာတွင် ကိုးဆယ့်ငါးဦးမှာ သဘာဝကျပြီး အရှက်အသေကို ထိန်းသိမ်းတတ်ကြသူများ ဖြစ်ကြကာ ကျန်ရှိသော ငါးဦးမှာမူ အလွန်နည်းပါးသော လူနည်းစုသာ ဖြစ်သည်။ လူနည်းစုလေး တစ်စုကြောင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည်အထိ မလုပ်သင့်ပေ။

ပစ္စည်းများ လှည့်လည်ရောင်းချနေစဉ်အတွင်း ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအနေဖြင့် ရွေးချယ်တတ်လွန်းသော ဖောက်သည်များနှင့် မည်သို့ မတွေ့ဆုံဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချလိုက်ခြင်းဖြင့် ထို "ကပ်ရောဂါဘုရားများ" ကို လွယ်ကူစွာ ဖယ်ရှားနိုင်ပေသည်။

၎င်းတို့၏ သဘောထား အပြုအမူ ကောင်းမွန်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဤကဲ့သို့သော ခက်ခဲသူများက ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာကို တားဆီးပေးမည့် အတားအဆီးများ ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟူဇီသည် ရှုရှင်းချန်း ပစ္စည်းများ လှည့်လည်ရောင်းချနေသည်ကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်တည်း မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် ရှုရှင်းချန်းမှာ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ပြိုလဲပျက်စီးရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခု ကြည့်လိုက်လေ— သူ မပျက်စီးသွားခဲ့ပေဘူးလော။

ယွမ်ငါးထောင်! ထိုငွေပမာဏကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် မည်မျှကြာမြင့်မည်နည်း။

တိုက်ရိုက် ပါဝင်ပတ်သက်နေကြသူများဖြစ်သော ကျန်းမေလျန်နှင့် ရှုရှင်းမေတို့ထားလော့၊ ပြင်ပမှ လူများပင်လျှင် ထိုသတင်းကို ကြားရုံဖြင့် ရင်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားနေကြရသည်။

ရှုရှင်းချန်းကို အိမ်သို့ ဆွဲခေါ်လာပြီးနောက် ရှုရှင်းမေသည် သူ့ပါးကို တစ်ချက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ကျန်းမေလျန်မှာမူ အသုံးမကျ၊ လူယုတ်မာ၊ စည်းစိမ်ဖြုန်းတီးသူဟု အော်ဟစ်ကာ ယခုထက် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

ယွမ်သုံးထောင်ဆိုသည်မှာ ကျန်းမေလျန်၏ စုဆောင်းငွေ အားလုံးတော့ မဟုတ်ပေ— သူမသည် ထိုနှစ်အတွင်း သင့်တင့်သော ငွေပမာဏကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်— သို့သော်လည်း ထိုပမာဏမှာ ငွေအနည်းငယ်မျှတော့ မဟုတ်ပေ။

မူလက ကျန်းမေလျန်သည် ငွေများကို ပိုမိုစုဆောင်းကာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက အိမ်ရှင်များ သူမ၏ အိမ်ငှားခကို ဆက်လက် မတင်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ထိုအိပ်မက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ယွမ်သုံးထောင်။ ထိုငွေပမာဏကို ချွေတာခြင်းဖြင့် ပြန်လည်စုဆောင်းမိရန် မည်မျှကြာအောင် အချိန်ယူရမည်နည်း။

အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ဤဖြစ်ရပ်က အဆုံးအစမရှိသော ပြဿနာများကို ယူဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤဇာတ်လမ်းများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ ဟိုင်းရှိုရှိ အသက်ရှင် ရပ်တည်မှုကိုမူ မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

အကယ်၍ အမေကျိုး ဒေါသထွက်လွန်း၍ မေ့လဲသွားခဲ့ကြောင်း လင်းချင်းဟယ် မသိခဲ့ပါက သူမလည်း ဤကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားမိပေမည်။ သို့သော် ဖုန်းမှတစ်ဆင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိရှိပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် ကျိုးချင်ပိုင်ကို အသိပေးရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။

"သူမက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မေ့လဲသွားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သက်သာသွားပါပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

အမေကျိုး ကို ဤမျှဒေါသထွက်စေသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ သူမအနေဖြင့် ထိုမောင်နှမများအပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ဆက်လက်ထားရှိနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ မဟုတ်ပါက သူမ ဤမျှထိ စိတ်မသာမယာ ဖြစ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးချင်ပိုင်၏ မျက်နှာထားမှာ သိသိသာသာပင် မှိုင်းညို့သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးကို ကြောက်သွားအောင် မလုပ်နဲ့လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က နူးညံ့စွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ယောက်ျားမှာ တူဖြစ်သူအပေါ် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ မျက်နှာမသာမယာ ဖြစ်နေရခြင်းမှာ အမေဖြစ်သူ မေ့လဲသွားခြင်းကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရ၍သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။

"ကျွန်မတို့ မကြာခင် ပြန်ကြတော့မှာပါ" ဟု ပြောဆိုရင်း လင်းချင်းဟယ်က သူ၏ လက်ထဲမှ သမီးငယ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူမသည် ဤအရာမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသလောဟု တွေးတောမိသည်။ ဆင်ခြင်တုံတရားအရ ဆိုရလျှင် ဤအရွယ်တွင် ကလေးမွေးဖွားခြင်းက သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်များကို ကုန်ခမ်းစေသင့်ပေသည်— သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားပါစေ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိခိုက်မှု အချို့တော့ ရှိလာရပေမည်။

သို့သော် သူမအနေဖြင့် မည်သည့် ထိခိုက်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေဦးရာသီ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာလည်း အထူးပင် လန်းဆန်းတက်ကြွနေခဲ့သည်။

"ညစာအတွက် ဘာစားချင်လဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သိုးသားဟင်းရည်နဲ့ ရေနွေးငွေ့ပေါင်း မုန့်လုံးပဲ စားကြရအောင်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သိုးသားဟင်းရည်က လူကို အနည်းငယ် ပူနွေးကာ တက်ကြွလာစေတတ်သော်လည်း ပြဿနာမရှိပေ— သူမတွင် သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အမြောက်အများ စုဆောင်းထားရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချိန်ခွင်လျှာညီမျှစေရန် ထိုအရာများကို အနည်းငယ် ပိုစားလိုက်ရုံသာ ရှိပေသည်။

အထူးတလည် ရှုပ်ထွေးမနေဘဲ ကျိုးချင်ပိုင်သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ သမီးငယ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် "မင်းရဲ့ ဖေဖေက ဒီအတိုင်းပါပဲကွယ်။ သူ့ကို စိတ်မကောက်ကြေးနော်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။