ရှုရှန်းမေ ပြန်သွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ဘာသာပြန်ဆိုရေး အလုပ်ကို စတင် လုပ်ကိုင်တော့သည်။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်အတွင်း စာဖတ်ခြင်းကို သူမ မရပ်တန့်ခဲ့သော်လည်း အဲဒီတုန်းက ပျင်းရိနေခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ကို သိပ်မသုံးချင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါမှာတော့ သူမသည် ထိုအလုပ်ကို တစတစချင်း ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဘာသာပြန်ရလဒ်များတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ထင်ရှားသည်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိ အနေအထားနှင့်မူ အလွန်ပင် သင့်လျော်လှသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ၎င်းတို့၏ သမီးအငယ်ဆုံးကို ချော့မြူရင်း တေးညည်းလျက် ဝင်လာခဲ့သည်။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါ နိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဇို စီနီ က ပြုံးလျက် “စတုတ္ထဦးလေးက မီမီကို အရမ်းချစ်တာပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က “စီနီ၊ မင်း မနက်ဖြန် မြို့တော်ကို ပြန်တော့လေ” ဟု သူမအား ပြောလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက ဝမ်ဂိုတုန်းနှင့် ချစ်ကြိုက်နေသူ မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ စီနီ ကို ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ် လိုအပ်ခဲ့ပါက မတတ်နိုင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က အားလုံးကို စီမံနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမသည် သားဖွားပြီးနောက် နုနယ်ချိန်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် မှာလည်း ထိုကာလအတွင်း စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်သည့် ဖေဖေတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စီနီ ကို အရင်ပြန်စေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဇို စီနီ သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမတွင် မည်သည့်ကန့်કွက်ချက်မှ မရှိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးသည် သူမ၏ ညီမငယ်လေးကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်နိုင်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းမှာ အသုံးမဝင်သလောက်ပင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။ မြို့တော်သို့ ပြန်ကာ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအား “မင်းပြန်သွားတဲ့အခါ ဂိုတုန်းနဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးကို သေချာလုပ်ပါ။ သူက ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး စေတနာအပြည့်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိထားပြီးသားပါ” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် သူမသည် ကျိုးရှနီမေနှင့် ဖုန်းပြောဖြစ်စဉ်က ဤကိစ္စကို မေးမြန်းခဲ့ဖူးပြီး ကျိုးရှနီမေက ဝမ်ဂိုတုန်းသည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်နေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူ့သဘောထားက လုံလောက်အောင်ပင် ထင်ရှားနေပြီ မဟုတ်ပါလော။
ဇို စီနီ က “ကျွန်မ ဘာမှ မပြောခင် သူ့ကို အိမ်ခေါ်သွားပြီး အရင်ပြပါဦးမယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
စီနီ မှာ ဤဆက်ဆံရေးကို ကန့်ကွက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ မြင်နိုင်ပေသည် — သူမက ဝမ်ဂိုတုန်းအနေဖြင့် သူမကို လုံလောက်အောင် မသိသေးမည်ကို စိုးရိမ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို ကျေးလက်ဒေသသို့ ခေါ်သွားကာ အခြေအနေကို ပြသချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျေးလက်ဒေသ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူ၏ စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်လေမလားဟု တွေးမိပုံရသည်။
သို့သော် စီနီ မှာ ဤကိစ္စကို သေချာစွာ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ ဝမ်ဂိုတုန်းအပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ပါက သူ့ကို အိမ်သို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သွားချင်မည်နည်း။ အကယ်၍ ဝမ်ဂိုတုန်းသာ အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပါက ရွာရှိ သူမ၏ မိဘများ သိက္ခာကျသွားမည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာဖွယ် မရှိပေ။ အုတ်ခင်းအိမ်ကြီးမှာ လင်းလက်ပြီး ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဝမ်ယွမ် ကပင် အမြွှာလေးများ ကြီးလာသောအခါ မိခင်ဘက်မှ ဘိုးဘွားများထံ သွားရောက်လည်ပတ်ကြမည်ဟု ပြောဖူးပေသည်။
ထိုမိသားစုကို လူအထင်သေးခြင်း မရှိကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။
ဝမ်ဂိုတုန်းမှာလည်း ဤအချက်ကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဇို စီနီ က တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို လူချမ်းသာလေးတစ်ဦးအဖြစ် တွေးတောတတ်သော်လည်း သူက ထိုမျှလောက် နုနယ်လှသူတော့ မဟုတ်ပေ။ စစ်မှုထမ်းဖူးသူ မည်သူမဆို ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။
ဤတစ်ခေါက် ပြန်သွားခြင်းက ဇို စီနီ အနေဖြင့် ဝမ်ဂိုတုန်း၏ အစစ်အမှန် ရပ်တည်ချက်ကို မြင်တွေ့ခွင့်ရစေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ဇို စီနီ သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် က ဝမ်ဂိုတုန်းအား ဘူတာရုံသို့ သွားရောက်ကြိုဆိုရန် အထူးတလည် မှာကြားထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဇို စီနီ ဘူတာရုံမှ ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ဂိုတုန်းက စက်ဘီးကို ကိုင်လျက် သူမအား လက်ယက်ခေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဇို စီနီ သည် သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ “စောင့်နေရတာ ကြာပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မကြာပါဘူး” ဝမ်ဂိုတုန်းက သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူကာ စက်ဘီးနောက်တွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး သူမကို ရှေ့မှ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ “အဒေါ်လင်တို့နဲ့အတူ စောင့်ပြီး နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှ ပြန်လာမယ်လို့ ကိုယ်က ထင်ထားတာ”
“စတုတ္ထအဒေါ်က ကျွန်မကို စောစောပြန်လာဖို့ ပြောလို့ပါ” ဟု ဇို စီနီ က ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ဂိုတုန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဒေါ်လင်က ကိုယ့်စိတ်ကို နားလည်ပေးတာပဲ”
ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ဇို စီနီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏမျှ လမ်းလျှောက်လာကြပြီးနောက် သူမ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ “စက်ဘီးစီးစရာ မလိုပါဘူး။ ဘတ်စ်ကားစီးလို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဓာတ်ဆီနံ့က အရမ်းပြင်းတယ်။ မင်းက အဲဒါမျိုးနဲ့ မရင်းနှီးဘူးလေ” ဟု ဝမ်ဂိုတုန်းက ဖြေသည်။
ထို့အပြင် သူမကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကို သယ်ဆောင်သွားရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သူက မလုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သူ တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်ရှိ ရုံးစာရေးအလုပ်ဖြင့် သူ့ကို မဆုံးဖြတ်လိုက်ပါနှင့်၊ စစ်တပ်ထဲတွင် ရှိစဉ်က သူက အတော်လေး တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဇို စီနီ သည် နှုတ်ခမ်းကို စုချွန်လိုက်ပြီး သူ့စက်ဘီးနောက်ခုံတွင် ခဏမျှ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေပြီးမှ “ဒီနှစ် ခွင့်ရက်က ဘယ်တော့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“လဆန်းပိုင်းနှစ်ဆယ့်ခွန်ပါ” ဟု ဝမ်ဂိုတုန်းက ဖြေသည်။ တကယ်တော့ အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်သေးပေ — ၂၅ ရက်ဝန်းကျင်ခန့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ခွင့်တောင်းလို့ ရပါသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ချစ်သူမိသားစုထံ သွားရောက်ရမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်က နားလည်ပေးလိမ့်မည်။
ဇို စီနီ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ “ဒါဆို… ကျွန်မတို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့မှာလား”
“မင်းရဲ့မိဘတွေကို သွားတွေ့ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ” ဝမ်ဂိုတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ဇို စီနီ က “ကျေးလက်ဒေသကို ရောက်ရင် ခင်ဗျား သည်းခံနိုင်ချေ ရှိပါ့မလားမသိဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရဲ့ ခင်ပွန်းက မြို့တော်ကနေ ဖြစ်ပြီး အဒေါ့်အိမ်ကို သွားလည်တုန်းက လုံးဝ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ဂိုတုန်းက “မင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်ကို့ခင်ပွန်းက မင်းတို့အိမ်ကို မကြိုက်ဘူးလား” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဇို စီနီ သည် သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်သဖြင့် ဆက်မမေးတော့ပေ။ အကယ်၍… အကယ်၍သာ သူသာ မကန့်ကွက်ဘူးဆိုလျှင် သူမသည် သူ့ကို လက်ထပ်မည်သာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဂိုတုန်းသည် ဇို စီနီ ကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ နေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ရာ သက်ကြီးစုံတွဲက ဝမ်ဂိုတုန်းအား ညစာစားရန် အိမ်တွင် သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
သက်ကြီးစုံတွဲ၏ မျက်စိတွင် ဝမ်ဂိုတုန်းသည် ၎င်းတို့၏ စတုတ္ထမြောက် မြေးမောင်လေး ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက အကျအန ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ ကျေးလက်ဒေသ၏ အခြေအနေများကိုဆိုလျှင် မကြိုက်စရာ အကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။
ထိုမျှသာမကသေး၊ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ အကယ်၍ ဆိုးသည်ထားဦးတော့၊ ၎င်းသည် အိမ်ထောင်ပြုသွားမည့် သမီးတစ်ဦးဖြစ်သော စီနီ နှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်ဂိုတုန်းအနေဖြင့် ကျေးလက်ဒေသတွင် အမြဲနေထိုင်သွားစရာ မလိုပါ။
အမေကျိုး ကမူ ကျိုးချင်းပိုင်၊ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် သူမ လုံးဝ မတွေ့ဖူးသေးသော မြေးမငယ်လေးတို့အကြောင်းကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။
သေချာပေါက်ပင် မီမီငယ်လေးသည် ဇိုးမိသားစု၏ တတိယမြောက် မျိုးဆက်များထဲတွင် အသေးဆုံးနှင့် အတန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာလေး ဖြစ်လေသည်။
“ဘွားဘွား စိတ်မပူပါနဲ့။ စတုတ္ထဦးလေးက အခုဆို အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်နေပါပြီ။ ဟိုတုန်းက ကျွန်မတို့ မသွားသင့်ဘူးလို့ ပြောကြတုန်းက ကျွန်မ စိုးရိမ်နေဆဲပါပဲ။ ဟိုရောက်မှသာ စတုတ္ထဦးလေးက ဘယ်လောက်အထိ အံ့သြစရာကောင်းကြောင်း သိခဲ့ရတာပါ” ဟု ဇို စီနီ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပြသည်။
ပထမနှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်အတွင်း အနည်းငယ် လက်မလည်သေးသည်မှလွဲ၍ စတုတ္ထဦးလေးမှာ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျိုးရှနီမေက ပြုံးလျက် “စတုတ္ထချွေးမ ဖုန်းပြောတုန်း ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ စတုတ္ထအစ်ကိုက သူ့သမီးလေးကို အရမ်းအလိုလိုက်နေတော့ သူမမှာ လုပ်စရာ အခန်းကဏ္ဍတောင် မရှိတော့ဘူးတဲ့” ဟု ပြောသည်။
ဇို စီနီ က ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စတုတ္ထအဒေါ် ဘာပဲ တောင်းဆိုပါစေ စတုတ္ထဦးလေးက အကုန်လုပ်ပေးပါတယ်”
“သူမက အခုထိ သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ပိုင်း ပိုအေးလာမှာကို ကိုယ်က စိုးရိမ်နေမိတာ” ဟု အခြားစိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
ကျိုးရှနီမေက “အဝတ်အစားတွေ သေချာထုပ်ပိုးပေးထားလိုက်ရင် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး” ဟု အားပေးသည်။
သူတို့သည် သားဖွားပြီးနောက် နုနယ်ချိန်ကို ကာလကျော်လွန်ပြီးခါစသာ ရှိသေးရာ ကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် ငယ်သေးသည်။ ခရီးသွားခြင်းကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည် — နှစ်လအရွယ်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ နှစ်လအရွယ်ဆိုသည်မှာလည်း ငယ်သေးသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။
စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း ကျိုးရှနီမေက ထိုစုံတွဲအား “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်ကြမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဇို စီနီ မျက်နှာ ရဲသွားသည်။ သူမသည် ဝမ်ဂိုတုန်းနောက်သို့ လိုက်သွားရန် သဘောတူပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သက်ကြီးဝါကြီးများစွာ ရှေ့တွင်မူ ရှက်ရွံ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“လဆန်း ၂၀ ဝန်းကျင်လောက်ကျရင် ပြန်ဖို့ အချိန်ခဏပေးကြတာပေါ့” ဟု ဝမ်ဂိုတုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။
ဝမ်ယွမ် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ဘက်ကနေ ဖေဖေနဲ့ မေမေအတွက် ဒေသထွက်ကုန်ပစ္စည်းလေးတွေ နည်းနည်း ပါသွားပေးပါဦး”
သူနှင့် အာနီတို့မှာ သီးသန့် ထမင်းချက်စားတော့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထမင်းဖိုးအတွက် ယွမ်ငါးဆယ် ပေးကာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး မိသားစုနှင့်အတူ ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် ယူသွားပေးပါ့မယ်” ဟု ဝမ်ဂိုတုန်းက လက်ခံလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ် က “ရှင်ယူသွားတာ ရှင့်ဟာ။ ကျွန်မဟာက ကျွန်မဟာ” ဟု တင်းခံသည်။
“ကောင်းပြီလေ” ဝမ်ဂိုတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ ကမူ မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ အမြွှာနှစ်ကောင် ငြိမ်ငြိမ်နေကြရန်သာ သေချာဂရုစိုက်နေသည်။ ၎င်းတို့က ယခုတလော အလွန်ပင် ဆိုးသွမ်းလှသဖြင့် သူမကို ခေါင်းကိုက်စေသော်လည်း သူမက ၎င်းတို့ကို တန်ဖိုးထားဆဲဖြစ်ကာ ဆဲဆိုရိုက်နှက်ရန် လက်မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။
အဘိုးဝမ်လည်း ယနေ့တွင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်ကို၊ တတိယအစ်ကို၊ ဟူဇီ နှင့် ဂန်းဇီတို့ ရောက်လာကြပြီးနောက် လူစုကြီးသည် ညစာကို အတူတကွ ဝိုင်းဖွဲ့စားသုံးကြသည်။
နေ့စဉ် လူအများအပြားအတွက် ထမင်းချက်ပြုတ်ရခြင်းမှာ အလုပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လက်ပွန်းတတီး ကူညီကြသူများ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် အခက်အခဲမှ မရှိပေ။
သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြစဉ် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှုရှန်းမေ သည် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့ထံမှ အကူအညီ တောင်းခံလာလေတော့သည်!