ဒီအငယ်ဆုံးသမီးလေးကို မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာတော့ လင်းကျင်းဟယ်တစ်ယောက် သူ့ရဲ့အဓိကတာဝန်ဟာ ရိက္ခာထောက်ပံ့ပေးဖို့ သက်သက်သာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့အချိန်အများစုကတော့ ဖခင်နဲ့သမီးဖြစ်သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အချစ်တွေယုယပြနေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံပါပဲဆိုတာကို သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။
သားတွေက မိခင်ဘက်ကို ယိမ်းလေ့ရှိကြပြီး သမီးတွေကတော့ ဖခင်ဘက်ကို ပိုပြီးယိမ်းတတ်ကြပါတယ်။ ဒါက အကြွင်းမဲ့မှန်ကန်နေတာပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်းကျင်းဟယ်က သူမရဲ့သမီးလေးကို ပွေ့ချီတဲ့အခါ ကလေးမလေးက အနည်းဆုံး ပြုံးတောင်မပြပါဘူး။
ဒါဟာ ဆယ်လတိုင်တိုင် အခက်အခဲတွေကြားကနေ လွယ်မွေးလာခဲ့ရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ကလေးမလေးက သူမကို တစ်ချက်လေးမှ ပြုံးပြမနေပါဘူး။ အဲဒီအစား ကလေးမလေးက သူမရဲ့အဖေကိုသာ ချွဲနွဲ့ပြီး အဖေဖြစ်သူရဲ့အသံကို ကြားရတာကို အထူးသဖြင့် နှစ်သက်သဘောကျနေခဲ့ပါတယ်။
တစ်ခါတလေ ကလေးမလေး ငိုတတ်တာကလည်း အများအားဖြင့် သူမရဲ့အဖေ ရေချိုးခန်းထဲမှာရှိနေပြီး ချော့မမော့နိုင်တဲ့အချိန်မျိုးမှာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် မရပ်မနား ငိုတော့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်ကို ပွေ့ထုတ်လာပြီး သူမရဲ့အဖေ သူမကို နှစ်ခါလောက် လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ ကလေးမလေးက မှော်ဆန်သလို ငြိမ်ကျသွားပါတော့တယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရေချိုးပြီးလို့ သူမကို ကွေးကွေးလေး ပွေ့ချီလိုက်တာနဲ့ ကလေးမလေးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေဟန်နဲ့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တိုးဝင်ခွေနေတတ်ပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်တစ်ယောက် သူမရဲ့သမီးလေးဟာ အဖေဖြစ်သူကို လက်ဖဝါးပေါ်တင် ကစားနေနိုင်လောက်အောင် အဲဒီလောက် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို တွေးပြီး ခေတ္တမျှ စိတ်ကူးယဉ်ကြံဆမိပါသေးတယ်။
သူမက အဖေဖြစ်သူရဲ့ ဉာဏ်ရည်အဆင့်ကို သုညအထိ ကျဆင်းသွားအောင် ချော့မော့နိုင်ခဲ့တာပါပဲ!
တကယ်တော့ ဒါက သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်တွေးခေါ်မှု သက်သက်ပါပဲ။ သမီးလေးက လုံးဝကို ပုံမှန်ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာကတော့ တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ကလေးမလေး မိခင်ဝမ်းထဲမှာ ရှိစဉ်ကတည်းက ဗိုက်ကိုပွတ်ပြီး စကားတွေ ပြောပြလေ့ရှိတာကြောင့်များ ဖြစ်မလား။
"ဇနီးလေး၊ ဒီကြက်စွပ်ပြားက ရှင့်အတွက် သီးသန့်ချက်ထားတာပါ" လို့ ထမင်းစားချိန်မှာ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က မျက်လုံးကို လှည့်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်နဲ့ "ရှင်ဘာကို ဇနီးအတွက် သီးသန့်ချက်ထားတာလဲလို့ ပြောနေတာလဲ။ ရှင်က ရှင့်သမီးအတွက် ချက်ထားတာလေ" လို့ ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
"တစ်ယောက်သောက်၊ နှစ်ယောက်အတွက် အာဟာရဖြစ်တာပေါ့။ ဝလာမှာကို မကြောက်ပါနဲ့။ ဒီလောက်နည်းနည်းလေးစားပြီး ဘယ်လိုလုပ် ဝလာနိုင်မှာလဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ချော့မော့ပြောဆိုပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်ကတော့ သူမ အများကြီးမစားဘူးလို့ မထင်ပါဘူး။ ထမင်းတစ်ပန်းကန်၊ အသား၊ ငါး၊ ဥနဲ့ စွပ်ပြား - ပမာဏတွေက အများကြီး မကြီးမားရင်တောင်မှ ဒါဟာ သေချာပေါက် အများကြီးပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် နို့တိုက်ရတာ နည်းနည်းပင်ပန်းပေမဲ့ သူမရဲ့ အစားအသောက်ကို အထူးဂရုစိုက်တာကြောင့် တကယ်တော့ သူမ ဝလာတာမျိုး မရှိပါဘူး။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ သူမ အဲဒီအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့မိပါသေးတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းကျင်းဟယ်က စွပ်ပြားကိုတော့ သောက်လိုက်ပါတယ်။ သူမက ကျိုးဆီနီဘက်ကို လှည့်ပြီး "ဆီနီ၊ သမီးလည်း ပိုသောက်လိုက်ဦး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သမီး ဒီကိုရောက်လာကတည်းက အများကြီး ဝလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့၊ စတုတ္ထဦးလေး ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ။ ဝလာမှာကို မကြောက်ပါနဲ့။ မီမီ့အတွက် နို့ထွက်ကောင်းအောင် အများကြီးစားပါ" လို့ ကျိုးဆီနီက ဝင်ရောက်တိုက်တွန်းပါတယ်။
သူမရဲ့ ညီမတွေဖြစ်တဲ့ အာနီနဲ့ ဆန်နီတို့တုန်းကလည်း အများကြီးစားခဲ့ကြတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေလည်း တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာပါပဲ။
"ငါ့ကန့်သတ်ချက်ငါ သိပါတယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။ သူမက မိထွေးမဟုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သမီးလေးကို ငတ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ကလေးမလေးက အစာစားချင်စိတ်နည်းပြီး တစ်ခါတည်းနဲ့ အများကြီး မစားနိုင်သေးလို့ပါပဲ။
ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းကျင်းဟယ်က ကိုယ်လက်ကြောဆန့် လေ့ကျင့်ခန်းတွေ စလုပ်ပါတယ်။ ပန်းကန်နဲ့ ဇွန်းခက်ရင်းတွေကိုတော့ ဆီနီကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ထားခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ သမီးလေးကို ဝင်ကြည့်ဖို့ အထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
အခုဆိုရင် ကလေးမလေးက ဒုတိယလထဲကို ရောက်လာပါပြီ။ ဒီအရွယ် ကလေးအများစုကတော့ အတော်လေး ငိုယိုဆူပူတတ်ကြပေမဲ့ သူတို့မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်းကို ငြိမ်ကျပါတယ်။ သူမ မအမသာဖြစ်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ရာကနိုးလာစအချိန်တွေမှာ ညည်းသံလေးပဲ ပြုတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေဖြစ်သူက မပွေ့ချီထားရရင် ဒါမှမဟုတ် အဖေဖြစ်သူ ရှိနေမှန်း မသိရရင်တော့ သူမ ငိုပါတော့တယ်။
သူမက ထူးထူးကဲကဲကို ထက်မြက်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် လင်းကျင်းဟယ်ရဲ့ စိတ်ကူးတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လွင့်ပျံသွားရမှာလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင် ဝင်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အငယ်ဆုံးသမီးလေးက ဆက်ပြီး အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး အတော်လေး အိပ်မောကျနေတာကြောင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ အခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
"နွေဦးပေါက်ရင် သူ့ကို နို့ဖြတ်တော့မယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောပြပါတယ်။
သူမက ဟိုဒီခရီးသွားချင်ပြီး ဆိုင်အချို့ ဖွင့်ချင်ပေမဲ့ အခုလက်ရှိမှာတော့ သွားလို့မရသေးပါဘူး။ ခရီးတစ်ခေါက်သွားဖို့ အချိန်အများကြီးယူရပြီး သူတို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးကတော့ နှစ်နာရီတစ်ကြိမ် နို့သောက်ရပါတယ်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွာသွားလို့ ရနိုင်မှာလဲ။
"နွေဦးပေါက်ရင်လား။ သူက ငယ်သေးတယ်လေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ချင့်ချိန်ပြောဆိုပါတယ်။
"မငယ်ပါဘူး။ သူက လေးလကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဆန်ပြုတ်စပြီး စားလို့ရပြီလေ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း "သူ့ကို ခြောက်လသားဖြစ်တဲ့အထိ စောင့်ကြရအောင်၊ ပြီးမှ အဲဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ဆိုပါတယ်။
လေးလနဲ့ နို့ဖြတ်မယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက အရမ်းကို ငယ်သေးတာပေါ့။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို အချိန်ပိုပေးပြီး နို့တိုက်သင့်တယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ ခြောက်လလောက်ဆိုရင် ပိုကောင်းပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး "ဒါဆိုရင် နွေဦးပေါက်ကျရင် ငါဘာလုပ်လို့ရဦးမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့ လာမယ့်နှစ်ကျရင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် မဖွင့်ဘူးလား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အရမ်းအလုပ်များမှာပေါ့။ ဆိုင်တွေကို လှည့်လည်စစ်ဆေးတဲ့အခါ ကလေးမလေးကိုပါ ခေါ်သွားလို့ရတာပဲလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဖြေပါတယ်။
"ရှင်က အလုပ်ရှုပ်ရမှာကို မကြောက်ဘူးပေါ့" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ လေးလဆိုတာ တကယ်ကို နည်းနည်းစောလွန်းတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အတွက် သူမက လေသံလျှော့လိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း ခြောက်လပေါ့။ ခြောက်လပြည့်ရင် သူ့ကို နို့ဖြတ်ပြီး တခြားအစားအစာတွေကို တိုက်ရိုက်ပြောင်းကျွေးတော့မယ်" ဟု ဆိုပါတယ်။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လို့ ပြီးသွားတဲ့အခါ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူပြီး ဖတ်ပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမအတွက် ဘာသာပြန်ဆိုရမယ့် အင်္ဂလိပ်စာအုပ်အချို့ကို ဝယ်လာပေးဖူးပါတယ်။ သူမက အားလပ်ချိန်ရတဲ့အခါတိုင်း အဲဒီစာအုပ်တွေကို ဘာသာပြန်လေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုပါတယ်။
သူမရဲ့ မြန်ဆန်မှုကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ စာအုပ်ဆိုင်ကပါ သူမထံ လာရောက်ဆက်သွယ်ပြီး ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ မျှော်လင့်လာကြပါတော့တယ်။
ဒါက လင်းကျင်းဟယ်အတွက် လုံးဝအသစ်စက်စက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်တာပါပဲ။ သူမ လာမယ့်နှစ်ကျရင် ပုံမှန်တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဘာသာပြန်အလုပ်ကိုပဲ အိမ်မှာနေရင်း သူမရဲ့ အချိန်ဇယားအတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်ကိုင်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေကို သူမ စဉ်းစားမိလိုက်ပါတယ်။
ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းဟာ အဲဒီအချိန်တုန်းက နိုင်ငံခြားလက်ရာမြောက်စာအုပ်အများစုကို တရုတ်ဘာသာသို့ ပြန်ဆိုဖို့ (သို့မဟုတ်) တရုတ်မှ တခြားသို့ ပြန်ဆိုဖို့ အလွန်တရာ လိုအပ်ချက်များပြားနေတာကြောင့် အထူးရေပန်းစားနေခဲ့ပါတယ်။
အခုလက်ရှိမှာ သူမအတွက် အချိန်အလုံအလောက်ရှိနေတာကြောင့် လက်ရှိအချိန်မှာ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားဖို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ရှုမေလီက ဝက်ခြေထောက်စွပ်ပြားကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာတဲ့အခါ လင်းကျင်းဟယ် ဘာတွေ အလုပ်များနေလဲလို့ မေးမြန်းပါတယ်။
အိမ်မှာနေရင်း အချိန်ပိုင်းဘာသာပြန်အလုပ် လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှုမေလီက ချက်ချင်းပဲ အံ့သြသွားပါတယ်။ "ငါလည်း အိမ်မှာလုပ်လို့ရမယ့် လက်မှုအလုပ်လေးတွေ လုပ်ချင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေလို ဦးထုပ်ထိုးတတ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလို ဘာသာပြန်အလုပ်လုပ်တတ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာမှမသုံးစားရတော့ဘူးဆိုတာကို ပိုပိုပြီး သဘောပေါက်လာရပြီ" လို့ ပြောပါတယ်။
"ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းက မကြာခင်မှာ အဓိကညွှန်ကြားရေးမှူးကတော် ဖြစ်တော့မှာလေ။ အချိန်လွတ်တဲ့အခါ သွားပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်မယ်၊ လက်ဖက်ရည်ရည်စုပ်မယ်၊ တယောသံနားထောင်မယ်ပေါ့။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
ရှုမေလီက ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ "ငါက အဲဒီလို လူနေမှုဘဝမျိုးကို မတတ်နိုင်ပါဘူး။"
"အရာရှိကတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာကို မတတ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းက ချွေတာလွန်းလို့ပါ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးငယ်လေးပဲဟာကို၊ ဘယ်လိုလုပ် အရာရှိကတော် ဖြစ်ရမှာလဲ" လို့ ရှုမေလီက ပြုံးရင်း ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ် - "ဒီဝက်ခြေထောက်နဲ့ မြေပဲစွပ်ပြားက မင်းအတွက် သီးသန့်ချက်ထားတာ။ နို့ထွက်ကောင်းစေဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်း ပိုသောက်ပေးရမယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့လေ။" လင်းကျင်းဟယ်က အနည်းငယ် အားနာရပေမဲ့ ရှုမေလီရဲ့ စေတနာအစစ်အမှန်ဆိုတာကို သူမ သိပါတယ်။ ရှုမေလီက သူမအတွက် ဝက်ခြေထောက်နဲ့ မြေပဲစွပ်ပြားကို အခုဆိုရင် အကြိမ်များစွာ ချက်ပြုတ်သယ်ဆောင်လာပေးခဲ့ပါပြီ။
"ရှောင်ကိန်းရဲ့ ဘုရားသခင်ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲ" လို့ ရှုမေလီက မေးပါတယ်။
"အခန်းထဲမှာ အငယ်ဆုံးသမီးလေးနဲ့ အိပ်နေတယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
"သူက သမီးကို တကယ်ချစ်တာပဲ" လို့ ရှုမေလီက ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းကျင်းဟယ်ကို စွပ်ပြားသောက်ဖို့နဲ့ ဝက်ခြေထောက်စားဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်လည်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်ပါတယ်။ နည်းနည်းဆီနေပေမဲ့ တကယ်ကို အရသာရှိလှပါတယ်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင်ရှေ့မှာတော့ အလိုလိုက်ခံချင်ယောင်ဆောင်နိုင်ပေမဲ့ အခုလို အထူးတလည် လာရောက်ပေးပို့တဲ့ ရှုမေလီရဲ့ ကြင်နာမှုကိုတော့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ပါတယ်။
"မင်း ဆက်အလုပ်လုပ်တော့လေ။ ငါ အရင်ပြန်တော့မယ်၊ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းအတွက် တခြားဟင်းတစ်ခုခု ထပ်ချက်လာခဲ့မယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ် အားလုံးကုန်အောင် စားသုံးပြီးသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရှုမေလီက ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ချင်းပိုင်က ဒီမနက် ငါးနဲ့ ပုစွန်တွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ်။ ရှောင်ကိန်းစားဖို့ နည်းနည်းယူသွားလိုက်လေ၊ သူက ပင်လယ်ငါးနဲ့ ပုစွန် ကြိုက်တယ်မလား" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ထရပ်ရင်း ပြောပါတယ်။
"မလိုပါဘူး၊ ငါဒီမနက် ကိုယ်တိုင်လည်း နည်းနည်းဝယ်လာခဲ့တယ်" လို့ ရှုမေလီက အမြန်ငြင်းဆန်ပါတယ်။
"နည်းနည်း ယူသွားလိုက်ပါ။ အားလုံး လတ်ဆတ်တာတွေချည်းပဲ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က တောင်းဆိုပါတယ်။ အချို့ကို ခွဲထုတ်ပေးပြီးနောက် ရှုမေလီ သေချာပေါက် ယူသွားအောင် သူမ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။