လင်းချင်ဟယ်က ရှုရှန်ကျင့်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက အစမဟုတ်သလို၊ ဒီတစ်ခါလည်း အဆုံးဖြစ်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူ့မှာသာ ဒီလိုစိတ်နေသဘောထားမျိုး ဆက်ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင် နောင်ကျရင် အတင်းအကြပ် ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရမည့် ဒုກ္ခတွေက ပိုများလာဦးမည်သာတည်း။
သို့သော်လည်း သူတို့မောင်နှမတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက တစ်စိမ်းတွေထက် သာလွန်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်ဟယ်အနေဖြင့် သူတို့ကိစ္စထဲကို အလကားနေရင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။ သူမသာ အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့လျှင်တောင် သူတို့က နားထောင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူမကသာ သူတို့ကို ဆုံးမဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာနေသည်ဟု ထင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးချင်ပိုင် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ဖုန်းခေါ်ရန် သွားသည်ကို လင်းချင်ဟယ် သိနေ၏။
သူ့အဖေ ဖုန်းခေါ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိပုံရသော ကျိုးဂွေလိုင်းက ဘိုးဘွားတွေဆီမှာ ညစာစားပြီးသည်နှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်သို့ ချက်ချင်းသွားရောက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“ဟီး၊ အန်တီက အမေ ဖုန်းဆက်တယ်လို့ ပြောတုန်းက ဖေဖေ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ဖုန်းခေါ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသားပါ ဖေဖေ” ဟု ကျိုးဂွေလိုင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
“ဘိုးဘွားတွေ ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေကြလဲ” ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က မေးမြန်းသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေက သိပ်မကောင်းလှဘူး၊ ခေါင်းကိုက်ပြီး ဖျားချင်သလို ဖြစ်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သက်သာသွားပါပြီ။ စိတ်မပူနဲ့တော့ ဖေဖေ” ဟု ကျိုးဂွေလိုင်းက စိတ်အေးစေရန် ပြန်ပြောပြသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က ရှုရှန်ကျင့်အကြောင်းကို မမေးပေ။ ယင်းအစား ဟူဇီနှင့် ဂန်းဇီတို့ အပြင်ဘက်မှာ ပစ္စည်းသွားရောင်းကြသည့်အခါ ပို၍သတိထားကြရန် သတိပေးဖို့သာ ဂွေလိုင်းကို မှာကြားခဲ့သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သိပြီးသားပါ၊ အဲ့ဒါကြောင့် သပ်သပ်သတိပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဖေဖေ၊ ကျွန်တော့်နှမငယ်လေးက ကျွန်တော်နဲ့ တူလား” ဟု ကျိုးဂွေလိုင်းက မေးမြန်းသည်။
သူ့သမီးလေးအကြောင်းကို ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့် ကျိုးချင်ပိုင်၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သွားသည်။ “သူက ငါနဲ့တူတယ်” ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
ထိုသို့သောစကားမျိုးမှာ သူ၏ ရိုးသားသည့် စိတ်ရင်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ သားအကြီးဆုံးနှင့် အသားသုံးယောက်က သူ့ကို ရုပ်ချင်းဆင်ကြပြီး သားအလတ်နှင့် သားအငယ်ဆုံးကတော့ သူတို့အမေနှင့် တူကြသည်။ ဒုတိယသားကြီး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ဘယ်လောက်အထိ ညှို့အားပြင်းထန်လာသည်ကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ့သမီးလေး ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ ကျိုးချင်ပိုင်အနေဖြင့် မည်မျှတင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ရှောက်ရမည်ကို မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။
“နှမလေးက ကျွန်တော်နဲ့တူတယ်လို့ စီနီအစ်မ ပြောတာပဲ!” ဟု ကျိုးဂွေလိုင်းက ကန့်ကွက်သည်။
“နှမလေးက ကျွန်တော်နဲ့တူတယ်လို့ စီနီအစ်မ ပြောတာပဲ!” ဟု ကျိုးရွှမ် က ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုကို ငြင်းခုံရန် ဖုန်းကို လုယူလိုက်ကာ နှမငယ်လေးအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းတော့သည်။
ယခုအခါ နိုဝင်ဘာလ၏ နောက်ဆုံးရက်များဖြစ်ပြီး နေရက်ပြက္ခဒိန်အရ ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ကာ ကိုက်ခဲနေအောင် အေးမြသော ရာသီဥတုကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နံနက်စောစောချင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ နှင်းခဲများကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ အစ်ကိုတွေပီပီ သူတို့သည် နှမငယ်လေးကို လုံးဝ မတွေ့ဖူးသေးသည်ဖြစ်၍ သဘာဝကျကျပင် ပူပန်နေကြသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် နားထောင်ပေးပြီး ဖုန်းပြောဆိုမှုအဆုံးတွင် “ဒီနှစ်ထဲမှာ သားကြီး ပြန်လာဖြစ်ဦးမလား” ဟု မေးမြန်းသည်။
“သားကြီးကတော့ သေချာပေါက် မပြောသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ နှမငယ်လေး မွေးပေးလိုက်ပြီဆိုတာ သူသိသွားပြီဆိုတော့ ဒီနှစ်တော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ပြန်လာဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာပါပဲ” ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်ပြောသည်။
သူတို့သည် သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ သူတို့အမေက မိသားစုအတွက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အံ့သြစရာကြီးကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ ပြန်လာခွင့် တကယ်မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် ပြန်လာခွင့်ရအောင် အကြောင်းဖန်လာလိမ့်မည်သာတည်း။
သူတို့ပြောသလိုပင် မှန်ကန်နေသည်။ ကျိုးရွှမ် က အိမ်ပြန်နိုင်ရန်အတွက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ခွင့်ရက်ချင်း လဲလှယ်ပေးရန် လက်ရှိတွင် တိုက်တွန်းစည်းရုံးနေလေသည်။
“ဒီလိုလုပ်တာက မျိုးဆက်သစ်အစ်မ (မောင်နှမဝမ်းကွဲ/ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ဇနီး) ရှေ့မှာ ခင်ဗျားကို အခက်တွေ့စေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခွင့်ရက်ကို ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် ပေးကိုပေးရမယ်” ဟု ကျိုးခိုင် က ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော့်အမေက နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် အသက်လေးဆယ်ပြည့်တော့မှာ။ နှစ်ဆန်းပိုင်းတုန်းက ကျွန်တော် ထွက်လာတုန်းက သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်းတောင် မသိခဲ့ရဘူး။ အခုတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို နှမငယ်လေး တစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး သူ့ကို သွားတွေ့မှကို ဖြစ်မယ်။”
သူပြောနေစဉ်မှာပင် ပစ္စည်းအကြီးစား အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအိတ်ထဲတွင် မည်သူ့ကိုမဆို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် စေတနာအပြည့်အဝဖြင့် ပစ္စည်းများ သိပ်သည်းစွာ ပါရှိနေ၏။ နို့မှုန့် ငါးထုပ် သို့မဟုတ် ခြောက်ထုပ်၊ မာလ်တ့်နို့စိမ်းမှုန့် (malted milk extract) လေးငါးဗူး၊ သစ်သီးဗူးအချို့နှင့် ဝိုက်ချိတ် (White Rabbit) နို့ဆီသကြားလုံး ခုနစ်ထုပ် သို့မဟုတ် ရှစ်ထုပ်တို့ ပါဝင်သည်။ ပစ္စည်းတိုင်းက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ ပစ္စည်းများချည်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤပစ္စည်းများသည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ကုန်ကျသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်လစာ ထောက်ပံ့ကြေးဖြင့်ပင် ထိုပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ကျိုးခိုင် ၏ စေတနာအစစ်အမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။
အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ရာထူးတူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာလည်း ယခင်နှစ်က အိမ်မပြန်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတွင် အိမ်ပြန်ချင်နေသူဖြစ်ပြီး သူ၏ဇနီးနှင့် ကားသားသမီးများက သူ့ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ သို့သော် အရည်အသွေးမြင့် အာဟာရဖြည့်စွက်စာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုသို့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းမျိုးကို ဝယ်ယူရန် ပုံမှန်အားဖြင့် နှမြောတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“ဒီနှစ်တော့ ကျွန်တော် ပြန်ပါ့မယ်။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် ခွင့်ရတဲ့အခါ ခင်ဗျားကို တန်းပြီး လွှဲပေးမယ်၊ ဒါမှ ခင်ဗျားလည်း အိမ်ပြန်ပြီး မိသားစုကို သွားတွေ့လို့ရတာပေါ့” ဟု ကျိုးခိုင် က ကတိပေးသည်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ ဒီနှစ်တော့ ငါ့ရဲ့ခွင့်ရက်ကို မင်းကိုပေးမယ်” ဟု လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် အိမ်မပြန်ရလျှင်တောင် သူ၏ဇနီးနှင့် ကားသားသမီးများက ထောက်ပံ့ကြေးနှင့် ဤပစ္စည်းအားလုံးကို လက်ခံရရှိသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားကြလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မိသားစု၏ ငွေကြေးအခြေအနေမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ရာ မည်သူကများ အာဟာရဖြည့်စွက်စာ အမြောက်အမြားကို ရူးရူးမိုက်မိုက် ဝယ်သုံးဝံ့မည်နည်း။ အခြေအနေများက ယခင်ကလောက် မကျပ်တည်းတော့သော်လည်း ဤပစ္စည်းများသည် ဈေးကြီးဆဲဖြစ်ပြီး လူအများစုမှာ ဝယ်ယူရန် ဝန်လေးကြဆဲပင်တည်း။
ခွင့်ရက်ကို သေချာအောင် ရယူပြီးနောက် ပျော်ရွှင်နေသော ကျိုးခိုင် သည် ဝင့်မေ့ကျားထံသို့ သွားရောက်ကာ အဆိုပါသတင်းကောင်းကို ပြောပြလေသည်။ “မေ့ကျား၊ မင်းမှာ ဒီနှစ်အတွက် ခွင့်ရက် ရှိလား”
“ဒီနှစ်မှာ ခွင့်ယူတဲ့သူတွေ အရမ်းများတော့ ငါလည်း ခွင့်ရလိမ့်မယ် မထင်ဘူး” ဟု ဝင့်မေ့ကျားက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် ခွင့်ရအောင် ငါ မင်းရဲ့ဌာနမှူးကို သွားတောင်းပန်ပေးမယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်သား အတူတန် ပြန်ကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ နှစ်သစ်ကူးမှာ မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာထားခဲ့ရမှာကို ငါ တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေမိတယ်” ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
ဝင့်မေ့ကျားက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်စိစောင်းကာ “ရှင်တို့ကို စတာပါ။ ကျွန်မက ခွင့်လျှောက်ပြီးသား၊ ခွင့်လည်း ရပြီးပြီ” ဟု ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ မသိသေးဘူးလို့ ပြောရတာလဲ”
“လင်းအန်တီ မွေးတာလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် သွားကြည့်ဖို့လိုတာပေါ့” ဟု ဝင့်မေ့ကျားက ဆိုသည်။
“သဘာဝကျတာပေါ့။ အဲ့ဒါ မင်းရဲ့အစ်မပဲလေ” ဟု ကျိုးခိုင် က သူမကို နွေးထွေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ဝင့်မေ့ကျား မျက်နှာ ရဲမသွားပေ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ နှစ်ဆန်းပိုင်းကတည်းက တည်ဆောက်ပြီးသားဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးရုံတွင် နှစ်ဦးစလုံး အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် အတူတကွ ရှိနေရသည်က များသောကြောင့် သူတို့ကို စုံတွဲတစ်တွဲအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးသား ဖြစ်နေကြပြီ။ ထိုကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသည့် စကားများက သူမကို နောက်ထပ် မျက်နှာရဲသွားစေမည် မဟုတ်တော့သလို သူမ၏ရင်ထဲတွင်တော့ ရှက်သွေးဖြာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က အသားအရေထိန်းသိမ်းသည့် အဆီခဲ (vanishing cream) ဗူးတစ်ဗူးကို ထုတ်ယူလာသည်ကို ကြည့်ရင်း “အရမ်းက ပေးထားတဲ့ဟာတောင် မကုန်သေးဘူး” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဘာလို့ မကုန်သေးတာလဲ။ ကိုယ့်မှာက ဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးစရာနေရာတောင် မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီလောက် စုဆောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး—ကြိုက်သလောက် သုံး။ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေမှာပါ လိမ်းလိုက်” ဟု ကျိုးခိုင် က တိုက်တွန်းသည်။
“ဘယ်သူက လက်နဲ့ခြေထောက်မှာ အသားအရေထိန်းခရင်မ် လိမ်းကြတာလဲ” ဟု ဝင့်မေ့ကျားက ဆူပူသည်။
“ငါတို့ ကလေးဘဝတုန်းက အမေက ငါတို့ကို အမြဲတမ်း အဲ့လိုလုပ်ပေးတာပဲ” ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောသည်။
ဆောင်းရာသီရောက်လျှင် သူတို့အသားတွေ အေး၍ ကွဲအက်သွားမည်ကို သူတို့အမေက စိုးရိမ်သဖြင့် အသားအရေထိန်းခရင်မ်များကို ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲစေခဲ့သည်။
ဝင့်မေ့ကျား၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ကလေးဘဝကတည်းက ကျိုးခိုင် ကို သိကျွမ်းလာခဲ့သူတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်းအန်တီသည် သူမ၏ ငယ်ဘဝကို ကျေးလက်ဒေသတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော်လည်း လင်းချင်ဟယ်၏ နေထိုင်မှုပုံစံမှာ မြို့တော်ရှိ သူတို့ထက် အမြဲတမ်း ပိုမိုခမ်းနားနေခဲ့သည်။ အိမ်မှာတုန်းကဆိုလျှင် ဝင့်မေ့ကျားသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် အသားအရေထိန်းခရင်မ်ကို နှမြောတသနှင့် သုံးရသည်— လက်နှင့်ခြေထောက်ဆိုစရာပင် မလိုပေ။
“ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အလွန်အကျွံ ပိုနေရင် လင်းအန်တီအတွက် စုထားလိုက်ပါ” ဟု ဝင့်မေ့ကျားက ကဲ့ရဲ့သည်။
“ငါ့အမေက ငါ့ထောက်ပံ့ကြေးကို မယူဘူး။ ပိုက်ဆံရှာပြီး ငါ့အနာဂတ်ဇနီးအတွက်ပဲ စုထားဖို့ သူက ပြောတယ်” ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဝင့်မေ့ကျား မျက်နှာ ရဲသွားရပါတော့သည်။ သူမက ခရင်မ်ဗူးကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး “နောက်တစ်ခါ မဝယ်နဲ့တော့” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ကုန်သွားရင် ပြောနော်” ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ပန်းသီးအကြီးစား သုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ဒီပန်းသီးတွေကို မင်းအတွက် ကိုယ် ဖယ်ထားပေးတာ။ ဆောင်းရာသီမှာ သစ်သီးများများစားနော်။”
“ရှင် ကိုယ့်အတွက်ရော မချန်ထားဘူးလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ကိုယ့်မှာ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါတွေက မင်းအတွက် သပ်သပ် ယူလာပေးတာပါ” ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
သူသည် အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူထွက်သွားသည်နှင့် အခြားသော သူနာပြုငယ်လေးတွေက ခရင်မ်ဗူးကို ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြပြီး ဝင့်မေ့ကျားကတော့ ပန်းသီးများကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင် က သူမအတွက် သပ်သပ်ယူလာပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူများကို ပေးဝေလိုက်၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့အပြင် သူမလည်း အလွန်အမင်း နှမြောသဖြင့် မပေးရက်ပေ။ ခရင်မ်အနည်းငယ်ကိုတော့ သူများကို ဝေမျှပေးလို့ရသော်လည်း ပန်းသီးတွေကတော့ သူမတစ်ယောက်တည်းအပိုင် ဖြစ်လေသည်။