"ဒါဆိုရင်လည်း အမေ မသိစေနဲ့လေ။ ကျုပ်တို့ခေတ်က လူတွေကျတော့ ဒီလိုပဲ မီးတွင်းအောင်းကြတာပဲ။ ကျန်းမာရေးနဲ့လည်း ညီညွတ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပါတယ်။" လင်းချင်ဟယ်ကတော့ အဲ့ဒါကို သိပ်ပြီး အလေးမထားတတ်ပေ။
ဒီခေတ်လူတွေက မီးတွင်းအောင်းတာကို အစွန်းရောက်တဲ့အထိ လုပ်ကြပြီး သားသည်မိခင်ကို အခန်းထဲမှာ အလုံပိတ်ထားရမယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကြသည်။ ဆံပင်မလျှော်ရ၊ ရေမချိုးရ၊ မျက်နှာမသစ်ရ၊ သွားမတိုက်ရလို့ တားမြစ်ထားတတ်သည်။ သူသာ ဒီနေရာမှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းလာခဲ့ရင်တောင် သည်းခံနိုင်ကောင်း ခံနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် နောင်လာမည့်ခေတ်တွေက ခေတ်မီပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ မီးတွင်းအောင်းနည်းကို သိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် သေချာပေါက် သည်းခံနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အမှန်တော့ ဒီခေတ်မှာ ခေတ်မီဆေးဝါးကုသမှု အခြေအနေတွေ မရှိတာကြောင့် နောင်ခေတ်တွေလိုမျိုးတော့ သူမ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့တိုင်အောင် သူမရဲ့မီးတွင်းအောင်းတဲ့ ကာလကို ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်ပြီး သင့်လျော်ာမန်ကန်အောင် အကောင်းဆုံးတော့ လုပ်ရပေမည်။
ကျိုးစိနီက မိမိငယ်လေးကို ပွေ့ချီပြီး ထွက်လာတာကို မြင်တော့ လင်းချင်ဟယ်က သူမရဲ့ အတွေးစကို ရပ်လိုက်ပြီး "သမီးလေး ပြန်နိုးလာပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သူ ဗိုက်ဆာနေပြီ ထင်တယ် အန်တီလေး" ဟု ကျိုးစိနီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
လင်းချင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ကို စနစ်တကျ ပြန်စုစည်းကာ ကလေးကို နို့တိုက်ဖို့ အခန်းထဲသို့ ချီသွားလေသည်။ ကျိုးစိနီက သူမရဲ့အန်တီလေးဟာ တကယ်ကို အသေးစိတ်တာပဲလို့ ခံစားရသည်။ တခြား ကျေးလက်ဒေသက လူတွေသာဆိုရင် အပြင်ဘက်မှာတင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ အလွယ်တကူ နို့တိုက်ကြလိမ့်မည်။
သို့သော် သူမရဲ့အန်တီလေးကတော့ နို့တိုက်ဖို့အတွက် အခန်းထဲကို အမြဲတမ်း ပြန်ဝင်တတ်သည်။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျိုးစိနီက ဒီလိုလုပ်တာက အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်နေသည်။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သူမလည်း အန်တီလေးရဲ့ နို့တိုက်တဲ့နည်းလမ်းကိုပဲ လိုက်နာတော့မည်။
ရုတ်တရက် ကျိုးစိနီရဲ့ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ သူမမှာ ရည်းစားတောင် မရှိသေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ အတွေးတွေက အဲ့ဒီလောက်အထိ ရောက်သွားရတာလဲ။
"ချင်ပိုင်၊ ရေနွေးအိုးလေး ဝင်ယူခဲ့ပေးဦး" ဟု လင်းချင်ဟယ်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ကျိုးစိနီရဲ့ဖခင် ကျိုးချင်ပိုင်က ရေနွေးသွားခပ်သည်။ လင်းချင်ဟယ်က သူမရဲ့အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို နို့တိုက်တာ အမြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူထက်သို့ ကလေးကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာတွေကို ကြည့်နေတာလဲ" ကျိုးချင်ပိုင်ရဲ့ အကြည့်တွေ ရပ်တန့်နေတဲ့နေရာကို လင်းချင်ဟယ်က ဖမ်းမိသွားပြီး စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူတို့ရဲ့သမီးလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ယခုဆိုလျှင် နိုဝင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ လဆန်းစာရင်းအရ ဆိုပါက ဆယ်လပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုက အေးမြလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဆောင်းရာသီက စောစောရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် မြို့တော်မှာ ခဏလောက် နှင်းတွေ ကျလာနိုင်ချေ ရှိသည်။ ဟိုင်းစီးမြို့ဘက်မှာလည်း နှင်းကျတတ်ပေမဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒီလောက်စောစော မကျတတ်ပေ။
လင်းချင်ဟယ်က အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလားလို့ စဉ်းစားနေမိသည်။
"အခု ပြန်သွားရင်လည်း သိပ်အလုပ်မရှိပါဘူး။ သူကလည်း ငယ်သေးတယ်။ ပြန်ဖို့အတွက် ခဏလောက် စောင့်ဦးစို့" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ပြောသည်။
သူတို့ရဲ့အငယ်ဆုံးသမီးလေးက မီးတွင်းအောင်းတဲ့ တစ်လတာတောင် ပြည့်ရုံလေးပဲ ရှိသေးသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်က သူမကို ဒီလောက်နဲ့ မြို့တော်ဆီကို ခရီးကြမ်းကြီးနဲ့ ဒုက္ခခံပြီး အခုထိ မခေါ်သွားချင်သေးပေ။ သမီးလေး နည်းနည်း ပိုကြီးလာတဲ့အထိ စောင့်တာက ပိုကောင်းပေမည်။
လင်းချင်ဟယ်မှာလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ တကယ်တမ်းကျတော့ မြို့တော်မှာနေတာနဲ့ ဒီမှာနေတာ ဘဝနေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းက သိပ်ပြီး မကွာခြားလှပေ။ ပိုက်ဆံရှိရင် ဘယ်နေရာမှာမဆို သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ပြီး ပိုက်ဆံမရှိရင်တော့ ဘယ်နေရာမှာနေနေ အသက်ရှင်ရတာ ခက်ခဲတာပါပဲ။
လက်ရှိမှာ သူတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံက အလုံအလောက် ရှိနေတာကြောင့် ဒီမှာ ခဏလောက် ဆက်နေတာက လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်။
မီးတွင်းအောင်းတဲ့ကာလ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ လင်းချင်ဟယ်က ကျိုးစိနီကို ခေါ်ပြီး အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့ ထွက်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက ကျိုးချင်ပိုင်ကို လိုက်ခွင့်မပေးချင်ပေမဲ့ သူကတော့ သမီးလေးကို ချီပြီး လိုက်မယ်လို့ တဇွတ်ထိုး လုပ်နေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ရွှေပန်းကုံးလေး ဗိုက်မဆာရလေအောင် သူက ကလေးကို အချိန်ပြည့် ချီထားပေးသည်။
လင်းချင်ဟယ်က သူမအတွက် ဖော့ဂျာကင်တစ်ထည်နဲ့ ကျိုးစိနီအတွက် တစ်ထည် ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ထည်ကို ယွမ်တစ်ရာကျော် ကုန်ကျပြီး ဈေးပေါသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ထူးကွန်တဲ့ အရည်အသွေးအတွက်တော့ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။
သူမက အတွင်းခံတွေ၊ ဖိနပ်တွေနဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်အတွက် အိပ်ယာဝတ်စုံ နှစ်စုံကိုပါ ထပ်ဝယ်ပေးခဲ့သည်။
ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ သူမက အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ဂျာကင်တိုက်ဆိုင်ခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး တစ်ကြိမ် နို့တိုက်ခဲ့သည်။ လင်းချင်ဟယ်က စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
မွေးစကတည်းက ကလေးနို့မှုန့်တွေကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားဖို့ ဘာလို့ မတွေးမိပါလိမ့်လို့ သူမက တွေးမိရင်း ဝမ်းနည်းမိသည်။
ဈေးဝယ်ထွက်တာ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ သူတို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ရှုမေ့လီက ကျင်းကိန်နဲ့ ကျင်းယွီတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပေမဲ့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကြောင့် သူတို့က အဘွားကျင်းရဲ့ အိမ်မှာ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။ ကားစက်သံကို ကြားတာနဲ့ သူတို့က အမြန်ပြေးလာကြသည်။
"ဘယ်အချိန်က ရောက်ကြတာလဲ" လင်းချင်ဟယ်က ကားမောင်းထိုင်ခုံကနေ ဆင်းလာရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ် ကားမောင်းပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျိုးချင်ပိုင်က ကလေးကို ချီထားပေးခဲ့သည်။ ကျိုးစိနီက ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပစ္စည်းထုပ်တွေကို ဝင်ချပေးသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်က "အပြင်မှာ အေးတယ်။ အထဲ ဝင်ပြီး စကားပြောကြပါ" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဘုရားသခင်ဖေဖေ၊ မိမိ အိပ်ပျော်နေပြီလား" ကျင်းကိန်က သူတို့နောက်ကို ဝင်လာရင်း မေးလိုက်သည်။
"သူ အခုလေးတင်ပဲ အိပ်ပျော်သွားတာ" ကျိုးချင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဘာလို့ သူက အမြဲတမ်း အိပ်နေရတာလဲ။ ကျုပ်တို့ လာတိုင်း သူက အိပ်နေတာချည်းပဲ" ဟု ကျင်းယွီက တီတီနာနာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမက သူမရဲ့ညီမငယ်လေးကို မြင်ချင်ပေမဲ့ ကလေးက အလိုက်မသိဘဲ သူတို့ ရောက်လာတိုင်း တစ်ခါတလေတောင် မနိုးလာတာကို တွေ့ရသည်။
"ညီမလေးက ငယ်သေးလို့လေ။ စားတာကလွဲပြီး သူလုပ်တတ်တာ အိပ်တာပဲ ရှိတာပေါ့။ အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ကြီးလာမှာလဲ။ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ အခု ဘယ်လောက်တောင် ဖြူပြီး နုဖတ်နေလဲ" ဟု ရှုမေ့လီက ထောက်ပြပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျင်းယွီက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ညီမငယ်လေးက တကယ်ကို ပိုပိုလှလာနေသည်။ မွေးစတည်းက အနည်းငယ် နီရဲနေခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူမရဲ့ အရေပြားက လုံးဝ ဖြူစင်နုဖတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကလေးက အိပ်ပျော်နေသော်လည်း ကျင်းယွီက ခိုးပြီး အချက်ပေါင်းများစွာ လှမ်းကြည့်ကာ အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။
"သူ ကြီးလာလေလေ၊ ဘုရားသခင်မေမေနဲ့ ပိုတူလာလေလေပဲ" ဟု ကျင်းကိန်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
"သမီးတွေက မိခင်ကို ပုံစံတူယူကြတာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ဘုရားသခင်မေမေနဲ့ တူနေတာ သဘာဝကျတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နှာခေါင်းကတော့ မင်းရဲ့ဘုရားသခင်ဖေဖေနဲ့ အတိအကျ တူနေတာပဲ" ဟု ရှုမေ့လီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် နှာခေါင်းကြီးကြီး ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျင်းယွီက ကျိုးချင်ပိုင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်ရဲ့ နှာခေါင်းက မြင့်ပြီး တည့်မတ်ကာ ထင်ရှားတဲ့ မြင့်မားတဲ့ နှာတံရှိပြီး သူ့ကို အလွန် ရဲတင်းတက်ကြွတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ့ရဲ့ သားသုံးယောက်စလုံးက သူ့ရဲ့နှာခေါင်းကို ရရှိထားကြပြီး ထူးဆန်းစွာနဲ့ ဒီအငယ်ဆုံးသမီးလေးကလည်း အဲ့ဒါကို ဆက်ခံထားရပြန်သည်။
"မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အမွေဆက်ခံရင်တောင်မှ အရမ်းကြီးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နှာတံမြင့်တဲ့သူတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် ကံကောင်းတတ်ကြတယ်" ဟု ရှုမေ့လီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မေမေ၊ သမီးရဲ့နှာခေါင်းက ကြီးလား" ဟု သေးငယ်တဲ့ ကျင်းယွီက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"သမီးက သင့်အဖေကို ပုံတူကူးထားတာလေ။ မိမိလိုပဲ၊ သမီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကံကောင်းတဲ့ ညီအစ်မတွေပေါ့" ဟု ရှုမေ့လီက ပျော်ရွှင်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတဲ့ ကျင်းယွီက အဲ့ဒီအဖြေအတွက် ကျေနပ်သွားသည်။ လင်းချင်ဟယ်က သူတို့ကို ပြင်ပဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျိုးချင်ပိုင်က သူတို့နဲ့ မပူးပေါင်းခင်မှာ သူ့ရဲ့သမီးငယ်လေးကို သေချာ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ်က ရုပ်မြင်သံကြားကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "ဒီလအတွက် လစဉ် စာမေးပွဲရထွက်လာပြီလေ။ သမီးတို့ ဘယ်လို လုပ်လိုက်ရလဲ" ဟု ကျင်းကိန်ကို မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အတန်းထဲမှာ အဆင့် (၇၀) ရတယ်" ဟု ကျင်းကိန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အရိပ်အယောင်လေးနဲ့ ဖြေလိုက်သည်။ သူ အကြိုးစားဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အကွာအဝေးက နည်းနည်းတော့ လိုနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကို တက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့လက်ရှိ အဆင့်တွေက မလုံလောက်သေးဘဲ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် (၃၀) အတွင်းမှာ ပါဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ ဒုတိယနဲ့ တတိယအစ်ကိုတွေ တက်တဲ့ တက္ကသိုလ်မှာ မဟုတ်ဘဲ အနီးအနားက တခြားတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှာ တက်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲ့ဒါကလည်း မြို့တော်မှာပဲ တည်ရှိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"အဲ့ဒါကလည်း တော်တော်ကြီး တိုးတက်လာတာပါပဲ။ သမီးက အရင်က အဆင့် (၁၀၀) အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တာလေ" ဟု ရှုမေ့လီက အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပျက်နဲ့လေ။ သမီးက အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"
ပညာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေက ၁၉၈၂ ခုနှစ်နဲ့ ၁၉၈၃ ခုနှစ်ကြားမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယခုအခါမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းတွေကို အရင်က နှစ်နှစ်စနစ်အစား သုံးနှစ်စနစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကျင့်သုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူက လက်ရှိမှာ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်ရဲ့ ပထမဆုံး စာသင်နှစ်ဝက်မှာ ရှိနေတာကြောင့် သူ့ရှေ့မှာ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။
ကျင်းကိန်က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မြို့တော်က ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ဝင်နိုင်အောင် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှာပါ!"
ရှုမေ့လီက ယခုအခါမှာတော့ အနည်းငယ် လက်လျှော့လိုက်ရတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။ သူမက လင်းချင်ဟယ်ကို သက်ပြင်းချရင်း "ဒီကောင်လေးက အိမ်ကို တကယ်ကို တွယ်တာမှု မရှိဘူး၊ နေရမယ့်နေရာမှာ မနေချင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အိမ်မှာ မနေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ကြီးပြင်းလာလို့ပါ။ လူငယ်တွေဆိုတာ အပြင်ထွက်ပြီး လောကကြီးကို ကြည့်သင့်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
ရှုမေ့လီက နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "နောင်တစ်ချိန် သူ မြို့တော်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အန်တီလေးချင်ဟယ် သူ့ကို သေချာလေး မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်" ဟု ပြောသည်။
"အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ဒီခေတ်မှာ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေ အများကြီးက အဝေးကြီးကို သွားပြီး ပညာသင်ယူနေကြတာပဲဟာ" ဟု လင်းချင်ဟယ်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါ မှန်တာပေါ့ မေမေ။ သမီး အဝေးကြီးမှာ ပညာသွားသင်ရုံနဲ့ မေမေက ကမ္ဘာပျက်တော့မလို ဖြစ်နေတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန် သမီး အိမ်ထောင်ပြုပြီး အပြင်ထွက်သွားရင် မေမေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ကျင်းကိန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှုမေ့လီက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည် - "ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မင်းက မေမေ့ကို အခုကတည်းက မောင်းထုတ်ချင်နေပြီလား"
"မောင်းထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မေမေ၊ မေမေ အဲ့ဒါကို အကျင့်လုပ်ထားရမယ်လေ။ သမီး ကြီးလာရင် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အိမ်ကနေ ထွက်သွားမှာ သေချာပါတယ်။ အမြဲတမ်း ဘယ်ရှိနေမလဲ" ဟု ကျင်းကိန်က ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။
"ငါက အသုံးမကျတဲ့ ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်ကို မွေးထားမိတာပဲ! မင်း သွားချင်တဲ့နေရာ သွားတော့၊ ငါ မင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး!" ဟု ရှုမေ့လီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။