Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 590: Giving birth and post-natal confinement

လင်းချင်ဟယ်၏ မီးဖွားရက်သည် မူလက အမျိုးသားနေ့ (National Day) ဝန်းကျင်ခန့်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ကြသဖြင့် သူမအနေဖြင့် လူသူရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့မိသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ဝမ်းဗရိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်လေးမှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး အားလပ်ရက်ကို လုံးဝလွန်သွားစေခဲ့သည်။ အောက်တိုဘာလ ၁၀ ရက်နေ့ မနက်ပိုင်းရောက်မှသာ ဝမ်းဗိုက်နာကျင်လာကာ မီးဖွားသည့် လက္ခဏာများ စတင်ပြသလာခဲ့သည်။

ယခင်က ကလေးသုံးယောက် မွေးဖွားဖူးခဲ့သည်ကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများနှင့်အတူ သွေးဆင်းလာခဲ့ပြီး ည ၁၀ နာရီ ကျော်ကျော်လေးတွင် မီးဖွားခြင်း အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

လင်းချင်ဟယ်တစ်ယောက် မိန်းမသားဖြစ်ရခြင်း၏ ကြီးမားလှသော ဒုက္ခဝေဒနာများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရလေပြီ။ ဤသို့ဖြင့် သူမ၏ဘဝသည် ပြည့်စုံသလောက် ရှိသွားခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဇနီးလေး... ရေစက်ဆုံတာ တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပါပြီ" ဟု ဇူချင်းပိုင်က သူမ၏ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသံဖြင့် ပြောဆိုရင်း သူအလွန်တရာ လိုချင်တောင့်တနေခဲ့ရသော သမီးလေးကို နောက်ဆုံးတွင် ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

လင်းချင်ဟယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ စကားပြောရန်ပင် အင်အားမရှိတော့တဖြင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျန်ရှိသမျှ အလုပ်မှန်သမျှကတော့ ဇူချင်းပိုင်နှင့် ဇူစိနီတို့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဇူချင်းပိုင်မှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် လက်တွေ့အတွေ့အကြုံ နည်းပါးနေသေးသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို သေချာလုပ်ထားခဲ့ပြီး ခေါင်းအုံးများကို သုံးကာ မကြာခဏ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ပါစေကာမူ မိမိ၏ မြတ်နိုးလှသော ပုလဲရတနာလေးကဲ့သို့ သမီးငယ်၏ သေးငယ်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာလေးကို ငေးကြည့်ရင်း လက်တွေ့တွင်မူ လက်စမသတ်ရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မိကာ လှုပ်ရှားရဲရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဇူစိနီကမူ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်လှသည်။ ထို့အပြင် အသစ်မွေးစ ကလေးငယ်မှာလည်း အလွန်ပင် ငြိမ်သက်သိမ်မွေ့ကာ မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်လျက် အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်စက်နေသဖြင့် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။

ထိုအချိန်က ရာသီဥတုမှာလည်း အလွန်ပင် သင့်တင့်မျှတနေပြီး အပူလည်းမလွန်၊ အအေးလည်းမလွန်ဘဲ အကောင်းဆုံး အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

လင်းချင်ဟယ်သည် ဆေးရုံတွင် သုံးရက်တိတိ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ အဖွားကြီးကျန်း၊ ရှယ်မေလီနှင့် ကျန်းကိန်တို့ကလည်း သူတို့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် နေ့စဉ် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သုံးရက်အတွင်း ကျန်းမာရေး သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လင်းချင်ဟယ်အနေဖြင့် ဆေးရုံတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ ရှေးစကားပုံရှိသည့်အတိုင်း ရွှေအိမ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေအိမ်ပဲဖြစ်ဖြစ် မိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးလောက် ဘယ်လိုမှ မသာပေ။ အိမ်ကသာလျှင် အနေအထိုင် အကောင်းဆုံးနှင့် အသက်သာဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

ဇူချင်းပိုင်က သူမကို နွေးနွေးထွေးထွေး သေချာထုပ်ပိုးပေးပြီးနောက် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် တွန်းထုတ်ကာ ကားပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့သည်။ တူမဖြစ်သူက အငယ်ဆုံးကလေးငယ်လေးကို ပွေ့ချီထားပြီး မိသားစုလိုက် ကားမောင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် လင်းချင်ဟယ်၏ မီးတွင်းအနားယူခြင်းနှင့် နို့တိုက်ရသည့် ရက်များ စတင်လာခဲ့ပြီး ဇူချင်းပိုင်ကလည်း သမီးချစ်အဖေကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် တစ်ကိုယ်လုံး အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လုပ်ကိုင်တော့သည်။

လူတစ်ယောက်က သင်ယူလိုစိတ် အပြည့်အဝရှိနေမည်ဆိုပါက မဖြစ်နိုင်သည့်အရာဟူ၍ မရှိပေ။

သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ရိုးရှင်းပြီး မာနမကြီးတဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ အက္ခရာတစ်လုံးတည်းဖြစ်သော "မိ" (Mi) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဇူမိ (Zhou Mi) ပေါ့။ မူလက သူမကို ဇူမိမိ (Zhou Mimi) လို့ ခေါ်ချင်ခဲ့ပေမယ့် လင်းချင်ဟယ်က ကန့်ကွက်ခဲ့ပြီး "မိ" တစ်လုံးတည်းဆိုရင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း "မိမိ" ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ချစ်စနိုးနာမည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လေးဖက်စပ် ကလေးငယ်လေးဖြစ်သော မိမိလေးကို ပြုစုရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ ဝအောင်စားပြီးသည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားတတ်ကာ နို့ဆာချိန်ရောက်မှသာ နိုးလာတတ်သည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်များတွင် ကလေးက နို့တောင်း၍ ငိုပါက လင်းချင်ဟယ်အနေဖြင့် ထစရာပင် မလိုပေ။ ဇူချင်းပိုင်က အရာရာကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ပေးသည်။ သူက အနှီးလဲပေးခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးပြီးမှ ဇနီးဖြစ်သူကို နို့တိုက်နိုင်ရန် တိတ်တဆိတ် နိုးထပေးတတ်သည်။

ထိုသို့ ပြီးသွားသည်နှင့် လင်းချင်ဟယ်က ချက်ချင်းပင် ပြန်အိပ်ပျော်သွားတတ်ပြီး ဇူချင်းပိုင်ကမူ ကလေးလေထုတ်ပေးခြင်းနှင့် ပြန်အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ပေးခြင်းတို့ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပေးသည်။

မီးတွင်းကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် လင်းချင်ဟယ်သည် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကို များစွာစားသုံးခဲ့သော်လည်း ကိုယ်အထက်ပိုင်း ဝလာခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ အာဟာရဓာတ်အားလုံးသည် သမီးငယ်လေးဆီသို့သာ တန်းတရုတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကလေးမလေးမှာ မွေးစကနှင့် လုံးဝမတူတော့ဘဲ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ လင်းချင်ဟယ်ထံမှ မျိုးရိုးလိုက်လာဟန်တူသည့် နို့ကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေဖြစ်ပြီး သိမ်မွေ့လှပသော ဘုရွတ်မျက်ခုံးလေးများလည်း ပါရှိသည်။ လင်းချင်ဟယ်ကိုယ်တိုင်ပင် သူမကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြည်နူးပျော်ရွှင်သွားရသည်။

ဇူချင်းပိုင်က နေ့စဉ်အချိန်မှန်အတိုင်း ကင်မရာကိုယူကာ ဝင်လာပြီး ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးပေးတတ်သည်။ ထိုလူကြီးမှာ လုံးဝကို စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ တစ်နေ့ကို အနည်းဆုံး ဓာတ်ပုံ ငါးပုံခန့် ဆက်တိုက် ရိုက်ကူးနေတော့သည်။

"မင်းသမီးလေးတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ရိုက်ချင်ရိုက်၊ ငါ့ကိုတော့ ထည့်မရိုက်နဲ့နော်!" ဟု လင်းချင်ဟယ်က သူ့ကို သတိပေးလေသည်။

ဤကာလအတွင်း သူမ မည်မျှ ရုပ်ဆိုးဆိုးနှင့် အလှပျက်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် သိရှိနေသဖြင့် သူ့ကို ဓာတ်ပုံ လုံးဝမရိုက်ခိုင်းခဲ့ပေ။ ဇူချင်းပိုင်က အပြင်ပန်းတွင် ငြင်းခုံခြင်းမရှိသော်လည်း ခိုးပြီး ဓာတ်ပုံအချို့ကိုမူ ဆက်လက်ရိုက်ကူးထားခဲ့ဆဲပင်။

"ဒီနေ့ ဘာစားချင်လဲ" ဟု ဇူချင်းပိုင်က ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် မေးမြန်းလာသည်။

"ဘာမှ အထူးတလည် လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဆိုရင် ရပါပြီ" ဟု လင်းချင်ဟယ်က လက်ကို ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

သူမက ထိုသို့ ပြောဆိုသော်လည်း ဇူချင်းပိုင်ကမူ နေ့စဉ် ခမ်းနားလှသော အစားအစာများကိုသာ သယ်ဆောင်လာပေးတတ်သည်။ တီလားပင် (sesame) စေ့များနှင့် ဂျင်းအစွယ်လေးများ ဖြူးထားသော ဘဲဥပြုတ်များကို အမြဲတမ်း ယူလာပေးသည်။ ထိုဂျင်းများကို အဖွားကြီးမာက အထူးတလည် ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဂျင်းစိမ်းများကို ပါးပါးလှီးကာ နေလှန်းထားပြီး ဥပြုတ်ထဲတွင် ထည့်မွှေကြော်စားရန်အတွက် အထူးသီးသန့် ပြုလုပ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေသခံတို့၏ ထုံးစံအရ မီးဖွားပြီးစ အမျိုးသမီးများသည် လေနှင့် စိုစွတ်မှုကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ဂျင်းကို စားသုံးကြရသည်။ လင်းချင်ဟယ်၏ မူလဇာတိမြို့တွင် ဤထုံးစံမရှိသော်လည်း လူကြီးသူမတို့၏ စေတနာကောင်းကို သူမ နားလည်သဖြင့် ဇူချင်းပိုင်က သူမအတွက် ထိုထုံးစံကို သေချာစွာ လိုက်နာဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ လင်းချင်ဟယ်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရသာကို တဖြည်းဖြည်း ကြိုက်နှစ်သက်လာခဲ့သည်။

ကြက်သားဟင်းနှင့် ဝက်သားဟင်းကဲ့သို့သော အဆီအအိများပြားသည့် အစားအစာများကို လွန်ကဲစွာ မစားဘဲ အရာရာကို အနည်းငယ်စီမျှသာ စားသုံးခဲ့သည်။ ငါးနှင့်ပတ်သက်၍မူ သမီးငယ်လေး မိမိအတွက် နို့များများထွက်စေရန်အတွက် ငါးစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို မှန်မှန်သောက်သုံးခဲ့ပြီး မီးတွင်းကာလအတွင်း ကိုယ်အထက်ပိုင်း အလွန်အမင်း ဝဝတုတ်တုတ် မဖြစ်သွားစေရန် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

လင်းချင်ဟယ် အစားစားပြီးနောက် ဇူစိနီက ပန်းကန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဝင်လာခဲ့သည်။ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် စတုတ္ထအဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်မှာ- "စတုတ္ထဦးလေးက ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သမီး တစ်ခါမှ မထင်ထားမိဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း သမီးကို ခေါ်စရာမလိုတာကိုး။ သမီး လုပ်စရာဆိုလို့ ဘာမှကို မကျန်တော့တာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

သူမလုပ်စရာ အလုပ်ဟူ၍ လက်တွေ့တွင် မကျန်တော့ပေ။ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ထမင်းချက်ခြင်း၊ ကလေးထိန်းခြင်း၊ အိမ်တံမြက်စည်းလှည်းခြင်းနှင့် ကြမ်းတိုက်ခြင်း အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင်ပင် လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဝင်ရောက်ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်။

ဘဝကမူ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေဆဲပင်။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်လာနေပြီး အနှီးပုံကြီးများစွာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း နေ့စဉ် အသုံးပြုမှုနှုန်းက မြင့်မားနေဆဲပင်။ စိနီက ၎င်းတို့ကို လက်ဖြင့် လျှော်ဖွပ်ပြီး လျှော်စက်ထဲထည့်ကာ ရေစစ်ထုတ်ကာ လှန်းဆင်းပေးသဖြင့် အသုံးအဆောင်များ ပြတ်လပ်သွားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းအပြင် သူမက တစ်ခါတရံ ကြမ်းတိုက်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအလုပ်များကို ကူညီပေးခြင်းများ ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုမျှသာလျှင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးမှာမူ အရာရာတိုင်းတွင် စွယ်စုံရလွန်းလှပေသည်!

လင်းချင်ဟယ်က အားလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ချင်းပိုင်မှာ သမီးချစ်အဖေစစ်စစ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။ သူက ကလေးကို ဒီလောက်အထိ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်နေသည်ဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော မိခင်နေရာမှ ပါဝင်လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း လင်းချင်ဟယ်က တွေးတောမိလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်းပိုင်ကမူ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် အောင်မြင်သော အိမ်ရှင်အဖေကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဇူစိနီ မရှိလျှင်တောင်မှ သူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် ဘာကိုမှ ကြွားဝါခြင်းမရှိဘဲ အရာရာကို ချောမွေ့ပြေပြစ်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အဖွားကြီးကျန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မီးတွင်းကာလအတွင်း ဇနီးဖြစ်သူကို ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်ပေးသော အမျိုးသားမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးကြောင်း ချီးကျူးပြောဆိုခဲ့ပြီး ဤဘဝတွင် လင်းချင်ဟယ်က လူကောင်းနှင့် ဖူးစာဆုံခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

မီးတွင်းကာလအတွင်း လင်းချင်ဟယ်သည် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်ဟူသမျှကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာခြင်း မရှိဘဲ ခေတ်မီစံနှုန်းများကိုသာ ရွေးချယ်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ တစ်လခွဲ အပြည့်အဝ မရောက်မီမှာပင် ခေါင်းလျှော်ခဲ့ပြီး အခန်းတွင်း လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်အောင်ပြုလုပ်ကာ လေဒဏ်တိုက်ခတ်မှု မရှိစေရန် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ရက်ပေါင်းငါးရက် ကြာပြီးနောက်မှာပင် သူမအနေဖြင့် အိပ်ရာထဲမှ ထကာ အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လုံး လှဲလျော်နေရခြင်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်သားများ တောင့်တင်းနာကျင်လာကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

ဇူချင်းပိုင်ကမူ သူမကို အစောကြီး ခေါင်းလျှော်ခိုင်းသည်ကို အစပိုင်းတွင် သဘောမတူခဲ့ပေ။ အဖွားကြီးကျန်းပင်လျှင် သဘောမတူခဲ့ပေ။ သို့သော် အဆုံးတွင် သူက ငြင်းခုံ၍ မနိုင်တော့သဖြင့် ရေနွေးထဲသို့ ရွက်လှရွက်ပုန်း (mugwort) ရွက်များကို ထည့်ပြုတ်ပေးခြင်းဖြင့် အပေးအယူလုပ်ကာ လိုက်လျောပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိုးဖုံးပေါ်တွင် နွေးထားသော သဘက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို လျင်မြန်စွာ သုတ်သင်ခြောက်သွေ့ပေးခဲ့ကာ အစိုဓာတ်များ လုံးဝမဝင်ရောက်နိုင်စေရန် သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဇူချင်းပိုင် မည်သို့ပင် ရေရွတ်နေစေကာမူ လင်းချင်ဟယ်အနေဖြင့် ခေါင်းလျှော်ပြီးသွားသောအခါ သေဆုံးနေရာမှ ပြန်ရှင်လာရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပိုမိုပေါ့ပါး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားခဲ့သည်။

ရေချိုးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရက်ပေါင်းဆယ့်နှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရေချိုးခဲ့ရာ အလွန်ပင် မွန်မြတ်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပြည့်အဝ တစ်လပြည့်မြောက်သွားခဲ့ပြီး လင်းချင်ဟယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။ မီးတွင်းစင်စစ် ပြီးဆုံးသည့်နေ့တွင်ပင် သူမသည် လန်းဆန်းစေသော ခေါင်းလျှော်ခြင်းနှင့် ရေချိုးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်ကို ခံယူရန် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အမေသာ မင်း ခေါင်းလျှော်ပြီး ဒီလိုရေချိုးတာ သိသွားရင် သေချာပေါက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေလိမ့်မယ်" ဟု ဇူချင်းပိုင်က သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သုတ်သင်ပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။