ကျိုးရှ ကိုယ်မနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ပြီးချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်ပိုင်အား ကျိုးစိနီ ရောက်လာမည့်အကြောင်း ပြောပြလေသည်။
"လာတာ အကောင်းဆုံးပဲလေ။" ကျိုးချင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အိမ်မှုကိစ္စများကို သူ့တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် လုံလောက်အောင် ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ကူညီရန် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက ပို၍ပင် အဆင်ပြေမည် ဖြစ်ပေသည်။
"စိနီနဲ့ ကွယ်တုန်းတို့က တကယ်ပဲ အဖော်စပ်မိကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားမိဘူး။" လင်းချင်းဟယ်က အိမ်ပြန်လမ်းတွင် အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုနှစ်ဦးကြားက ကွာဟချက်က သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ ဝမ်းကွယ်တုန်းက ရွေးချယ်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှ လူငယ်အမျိုးသမီး အများအပြားနှင့် ချိန်းတွေ့ဖူးသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ သဘောကျနှစ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမထင်ထားသည်က သူကြိုက်မည့်အမျိုးအစားမှာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသည့် အမျိုးအစား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုပင်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူက သာမန်နောက်ခံရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် စိနီကို တကယ်ပင် နှစ်သက်မိသွားခဲ့သည်။
အမှန်တရားမှာ သူမက သာမန်နောက်ခံမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ— ကျိုးရှန့်ဝေက ပို၍ပင် အလိုလိုက်ခံထားရသူမျိုး ဖြစ်သည်။ စိနီက အရုပ်ဆိုးလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ထိပ်တန်း အလှမယ်တစ်ဦးအဖြစ်လည်း ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။
ထို့အပြင် သူမက ကျေးလက်ဒေသတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အနာဂတ်အတွက် အကောင်းမြင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့ရာတွင် ဝမ်းအမေ၏ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ရိုးသားမှုကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲခဲ့ပြီး စိနီကလည်း နောက်ဆုံးတွင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဝမ်းကွယ်တုန်း၏ ရင်ခုန်သံက စိနီ့အပေါ်သို့ စစ်မှန်စွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ခြင်းပင်။
ကျိုးချင်ပိုင်ကမူ အံ့သြခြင်း မရှိပေ။
သူ့တူမလေးက အလွန်ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဇနီးတစ်ဦး လက်ထပ်ရသည်မှာ ကျင့်သီလရှိမှုကို ကြည့်၍ လက်ထပ်ရခြင်းပင်တည်း။ ဝမ်းကွယ်တုန်းသာ သူမကဲ့သို့သူကို မကြိုက်လျှင် သူက ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရှာနေတာလဲ။
"စိနီက အခုထိ နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"သူ ရောက်လာရင် သူ့ကို ဝင်ပြောလိုက်ပေါ့။" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ဆိုသည်။
ဝမ်းကွယ်တုန်းက ကောင်းမွန်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူနှင့် ပေါင်းသင်းရခြင်းက ဆိုးရွားသော ရလဒ်ဆီသို့ ရောက်သွားစေမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့တူမလေးကလည်း အချိန်တန်လျှင် အိမ်ထောင်ကျရမည်ဖြစ်ပြီး ဤလူငယ်လေးကလည်း အတော်လေး သင့်လျော်ပေသည်။ သူတို့က လိုက်ဖက်ညီကြလျှင် လက်ထပ်လိုက်ကြရုံသာ ရှိသည်။ အလွန်အမင်း တွေးတောပူပန်နေရန် မလိုအပ်ပေ။
ယနေ့က တန်ဆောင်တိုင် (မစ်ဆမ်း) ပွဲတော်နေ့ ဖြစ်သောကြောင့် ဂျန်းမိသားစုကို ညစာစားရန်၊ လမုန့်စားရန်၊ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရန်နှင့် စကားစမြည်ပြောရန် ဖိတ်ခေါ်ထားခဲ့သည်။
သကြားလုံးအူတိုင်ပါသော မုန့်များ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ပါသော မုန့်များနှင့် စေ့ငါးမျိုးပါသော လမုန့်များ ရှိသည်။ အရသာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။
ရှုမေလီက ကျင်ချားလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံချင်းသောက်ရင်း လမုန့်ကို စားသုံးကာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ "ဒီဗိုက်အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ ရှင် မကြာခင် မီးဖွားတော့မှာပဲ မဟုတ်လား။ အချိန်တန်ရင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အရာရာကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပေးဖို့ လိုတယ်နော်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျမအမေကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ၊ ကျမ လာပြီး ကူညီပေးမယ်။"
"စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်တူမကို လာခဲ့ဖို့ ငါ ပြောပြီးသားပါ။ သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။ ရှမမေနဲ့ သူ့မောင်လေးကိုသာ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးပါ။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒါဆိုလည်း အဆင်ပြေတာပဲ။" ရှုမေလီက ဤသို့ကြားလျှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မိသားစုဝင်တစ်ဦး လာရောက်ကူညီမည်ဆိုပါက အရာရာ ပို၍ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်ကမူ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူက ကိစ္စဟသမျှကို ကိုယ်တိုင် တစ်ယောက်တည်း အကောင်းဆုံး ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို မယုံကြည်ကြပါသနည်း။
သူက ဒုတိယအကြီးအကဲဂျန်းနှင့် သူ၏ အလုပ်အကိုင် တိုးတက်မှုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြောဆိုနေသည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲဂျန်းက အတွင်းသတင်းအချို့ကို ဝေမျှရန် ဆန္ဒရှိနေသည်၊ "ဒီနှစ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ရာထူးတိုးဖို့ ရှိပါတယ်။"
"ဒီနယ်မြေကို ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး အရည်အချင်းကလည်း ထင်ရှားပါတယ်။ ရာထူးတိုးဖို့ဆိုတာ အချိန်ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။" ကျိုးချင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအကြီးအကဲဂျန်းက ထိုစကားကြောင့် အတော်လေး ကျေနပ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူက သားအကြီးဆုံး ကျိုးခိုင် အကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်က အကျဉ်းချုပ် ပြောပြပြီးနောက် ဒုတိယအကြီးအကဲဂျန်းက "နောင်ကျရင် ရှောင်ဂេងကို သူ့လက်အောက်မှာ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းဖို့ လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။" ဟု ပြောလာသည်။
"အချိန်တန်ရင် အကြီးကောင်ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ။" ကျိုးချင်ပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
ဒုတိယအကြီးအကဲဂျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ အကြီးကောင်မှာ အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စစ်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရလာသည်နှင့် တပ်စုမှူးရာထူးကို တန်းဝင်ရောက်ခဲ့ကာ လက်ရှိတွင် တပ်စုမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီဆိုသည့် သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
သူသာ လုံလောက်သော ရပ်တည်ချက် စွမ်းဆောင်ရည်များကို စုဆောင်းနိုင်သမျှ နောက်တစ်ဆင့်တွင် တပ်ခွဲမှူးဖြစ်လာရန်မှာ လက်တွေ့အားဖြင့် အာမခံချက် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
တပ်စုမှူးတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဒုတိယဗိုလ်နှင့် ညီမျှပေသည်။
သို့သော် အသက်အရွယ်က အဓိကအချက် ဖြစ်သည် — ယခုလက်ရှိတွင် သူက အသက် ၂၁ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ၏ အလားအလာမှာ နယ်နိမိတ်မရှိဟု ဆိုလျှင်ပင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
ဧည့်သည်များမှာ ညကိုးနာရီခန့်အထိ ရှိနေကြပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ အဘိုးဂျန်းနှင့် အဘွားဂျန်းတို့က ကြာရှည်မနေကြဘဲ "အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီ။ လူငယ်တွေလည်း စောစော အနားယူကြပါတော့။" ဟု ပြောကြသည်။
"ချင်ပိုင်ရေ၊ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားသည်။
"ဒီနားလေးတင်ပဲဟာကို၊ လိုက်ပို့ဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်ကနေ တံခါးသာ သေချာ သော့ခတ်လိုက်ပါကွယ်။" ဟု အဘိုးဂျန်းက ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူတို့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကာ တံခါးခတ်လိုက်သည်။ သူက ဇနီးသည် ခြေဆေးနိုင်ရန်အတွက် ရေပူတည်ရန် သွားလေသည်။
အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်၊ "အရမ်းကြီး အမြန်လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်ဆယ်ရက်လောက် ထပ်စောင့်ဦး။ ၂၅ ရက်နေ့ပြီးရင် ဖုန်းဆက်ပြီး စိနီကို လာဖို့ ရက်ချိန်းပေးလိုက်ပါ။"
"ကိုယ် စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။" ကျိုးချင်ပိုင်က ဇနီးသည်၏ ခြေထောက်များကို သေချာစွာ ဆေးကြောပေးရင်း ပြန်ပြောကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို အိပ်စက်ခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ခေါင်းကျသည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ရာသီဥတုက အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှခြင်း မရှိသော်လည်း သူမက ပါးလွှာသော စောင်လေးတစ်ထည်ကို ခြုံထားရင်း ပန်ကာကို ဆက်လက် ဖွင့်ထားရဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က အမြန်ရေချိုးရန် ထွက်သွားပြီး အဝတ်အစားအားလုံးကို လျှော်ဖွပ်ကာ အခြောက်လှန်းပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဇနီးသည်နှင့်အတူ အတူတကွ အိပ်စက်လိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လကုန်ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခင်နေ့ကတည်းက ကျိုးချင်ပိုင်သည် တူမဖြစ်သူ၏ ရထားရောက်ရှိမည့်အချိန်ကို ဒုတိယအစ်ကိုထံမှ အတည်ပြုပြီးဖြစ်သဖြင့် ဘူတာရုံသို့ မိနစ်သုံးဆယ် ကြိုရောက်နှင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ခရီးသည်များ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသောအခါ သူက ကျိုးစိနီ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းကွယ်တုန်းပါ ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဦးလေး။" ဝမ်းကွယ်တုန်းက သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
ကျိုးစိနီက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် မေးလာသည်၊ "စတုတ္ထဦးလေး၊ စောင့်နေရတာ ကြာပြီလား။"
"မကြာသေးပါဘူး။" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က အတိုချုပ် ဖြေသည်။ "သွားကြစို့။"
သူက သူတို့ကို ကားဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အားလုံး ကားပေါ်ရောက်ကြသောအခါ အိမ်သို့ မောင်းနှင်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်းကွယ်တုန်းက ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ချသည်၊ "အဒေါ်လင်းရဲ့ ကျန်းမာတဲ့ အသားအရည်ကို မြင်ရတော့မှ ကျွန်တော် ပြန်သွားရင် ကျွန်တော့်အမေလည်း စိတ်အေးရတော့မယ်။"
သူ့အမေက ဤအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့ဖော်ပြခဲ့သည်။ စိနီ ရောက်လာတော့မည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက လိုက်ပါလာရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဝမ်းအမေက ခင်ဗျားကို အထူးတလည် လာခဲ့ဖို့ မှာလိုက်တာလား။" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် မေးသည်။
"ကျွန်တော့်အမေက အမြဲတမ်း အဒေါ်တို့အတွက် စိုးရိမ်နေတာလေ။" ဟု ဝမ်းကွယ်တုန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဒီမှာ ဘာစိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲ။ အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွတ်အချိန်တွေ ရှိနေတာလဲ။" လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"လာမယ့်လက ခွင့်ရက်ကို ကြိုတင်ယူထားတာမို့ ရက်အနည်းငယ် ဆက်နေလို့ရပါတယ်။ အလည်အပတ် ခရီးထွက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါဗျာ။" ဝမ်းကွယ်တုန်းက သွားဖြဲပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ရှင်က စိနီက လာမယ့်လကျရင် ကျမကို ကူညီဖို့ လာမှာဆိုတော့ ခွင့်ရက်ကို အစောကြီး ယူထားတာမလား။" လင်းချင်းဟယ်က စနောက်လိုက်သည်။
ဝမ်းကွယ်တုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကာ ကျိုးစိနီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးစိနီက အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ သူ့အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "စတုတ္ထအဒေါ်၊ မကြာသေးခင်က ခင်ဗျား ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေလဲဟင်။" ဟု မေးသည်။
"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ဒီကောင်လေးက အရမ်း အကျင့်ကောင်းပါတယ်။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
မကြာသေးရက်ပိုင်းအတွင်း ကလေးလှုပ်ရှားမှုများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း မီးဖွားတော့မည့် လက္ခဏာများမှာ ယခုထိ မပေါ်သေးပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆေးရုံတွင် ကြုံခဲ့ရသည့် ထိုတစ်ကြိမ်တည်းသော အဖြစ်အပျက်မှလွဲ၍ ချန်ရှန်း နှင့် ထပ်မံ မတွေ့ဆုံရသေးပေ။
"အိမ်မှာ အလွတ်အခန်းနှစ်ခန်း ရှိတယ်။ တစ်ယောက်တစ်ခန်း ယူလိုက်ကြ။ လာတုန်းမှတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အပြင်ထွက်ပြီး လည်ပတ်ကြရအောင် — ခရီးထွက်ရတာ ရှားမှရှားတာ။ ကွယ်တုန်းက ပြန်ရတော့မယ်၊ စိနီက ငါ့ကို စကူညီရတော့မယ်ဆိုရင် အလွတ်အချိန်တွေ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်။" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူတို့အား ပြောပြသည်။
"ဟုတ်ကဲ့။" ကျိုးစိနီက ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်းကွယ်တုန်းက သူမကိုယ်စား ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ထိုသို့တွေ့ရသဖြင့် ကျိုးစိနီက စကားမဆိုတော့ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ သူမက သူတို့ကို ရေချိုးခိုင်းကာ ခရီးပန်းလာသည်များကို သက်သာစေရန်နှင့် ဗိုက်ထဲသို့ အနည်းငယ် ဝင်အောင် ဦးစွာ စားသောက်ခိုင်းလိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်ခန့်ဖြစ်သဖြင့် ထိုနှစ်ဦးအား ဦးစွာ အနားယူခွင့်ပေးခြင်းက အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသမျှ အရာရာအတွက်မူ နေ့လယ်အိပ်စက်ပြီးမှ ဆွေးနွေးကြပေမည်။
"သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ် လိုက်ဖက်ညီကြတာပဲ။" လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်ပိုင်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"သူ လိုက်လာတာကတည်းက သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို အပြည့်အဝ ပြသပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ။" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က မှတ်ချက်ချသည်။
သူ့မူလအစီအစဉ်မှာ ဒုတိယအစ်ကိုက သူမကို လိုက်ပို့ပေးရန် ဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယအစ်ကို မလာဘဲ ဝမ်းကွယ်တုန်းဖြင့် အစားထိုး ရောက်လာသောအခါ သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်လာခြင်းအတွက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်မိနေတော့သည်။