"ကျောက်ရွှမ်က ရုပ်ချောရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ သူက စွမ်းရည်အစစ်အမှန် ရှိတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်၊ သူ့မိသားစုမှာလည်း ပိုက်ဆံရှိတယ်။ ဘယ်အချက်က သူ့ထက် ပိုမိုမကောင်းလို့လဲ" ဟု ကွော်မြောင်ကျွန်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောခဲ့သည်။
ကွော်အမေမှာ ပြန်ပြောစရာ မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ယောက္ခမနှင့်သာ စကားပြောရတော့သည်။
အဖွားကြီးကွော်သည် သူမ၏ချွေးမ၏ အကြံအစည်များကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် သူတို့အားလုံး စုဝေးနေကြခြင်း မဟုတ်ပါလော။ ယခုအခါတွင် လက်ထပ်ရန် လျှောက်ထားသူ၏ အခြေအနေများမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပေသည်။ ပို၍ကောင်းသည်မှာ ကြီးလေးပါး အိမ်သုံးပစ္စည်းများကိုပါ တာဝန်ယူပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
တီဗီတစ်လုံး၊ တိပ်စက်တစ်လုံး၊ ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အဝတ်လျှော်စက်တစ်လုံးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဤသည်မှာ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု စံနှုန်းပင်တည်း။ ဤကြီးလေးပါး အိမ်သုံးပစ္စည်းများကိုသာ သီးသန့်ဝယ်ယူမည်ဆိုလျှင် ယွမ်နှစ်ထောင်ကျော် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲနှင့် အခြားသော အထွေထွေအသုံးစရိတ်များကို ပေါင်းလိုက်ပါက စုစုပေါင်း နှစ်ထောင်ငါးရာအထိ လွယ်ကူစွာ ကုန်ကျသွားပေမည်။
အိမ်ထောင်ပြုရာတွင် ပစ္စည်းကြီးလေးပါးစလုံးကို ကတိပေးနိုင်သည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် သူ၏ ငွေကြေးအင်အားမှာ ထူးကဲစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်နေကြောင်း ပြောစရာပင်လိုမည် မဟုတ်ပေ။
အဖွားကြီးကွော်သည် ကျိုးမိသားစုဘက်ကို မျက်စိကျနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းအလုပ်ဖြစ်မဖြစ်ကို သူမ အာမမခံနိုင်ပေ။ ယခုကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဖက်စပ်မှုကို ကြုံတွေ့ရပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ဦးစွာ စေ့စပ်ထားသင့်ပေသည်။ သူမ၏မြေးမလေးမှာ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး လက်ထပ်စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် ဥပဒေအရ အသက်မပြည့်သေးပေ— ထိုအရာကို အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့်မှသာ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မိသားစုအတွင်းရှိ အကြီးအကဲများက အပြီးသတ် လက်ခံပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ကွော်မြောင်ကျွန်မှာ လုံးဝဆန္ဒမရှိလှသော်လည်း နာခံရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
ကွော်မြောင်ကျွန်သည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ အခါပေါင်းများစွာ ငိုကြွေးခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျိုးရွှမ် ကို ရှာတွေ့ရန်အတွက် သတ္တိကို မွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝတ္ထုများထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည့် ပုံစံများကို အတုယူကာ သူ့နှင့်အတူ ထွက်ပြေးလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ကျိုးရွှမ် ၏ ရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ရပ်တည်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မျက်နှာများ ရဲတက်လာပြီး ထိုစကားများကို အတင်းအကျပ်ပင် မထုတ်ပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမအနေဖြင့် လွတ်လပ်သော အချို့အလွန်ကို လိုက်စားရင်း အတူထွက်ပြေးကြရန် တောင်းဆိုဖို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ခဲ့ချိန်၌ ကျိုးရွှမ် မှာ မြို့တော်သို့ ပြန်မည့်ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနှင့်နေလေပြီ။
ထိုအချိန်က သြဂုတ်လကုန်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းဖွင့်ရက်အသစ်မှာ ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သူက ဤနေရာတွင် အတော်ကြာအောင် နေခဲ့ပြီးဖြစ်သလို သူ၏မိခင်ကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကွော်မြောင်ကျွန်မှာ လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ရလေသည်။
သူမသည် လင်းချင်းဟယ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ "အဒေါ်၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ လူငယ်ကျင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို့ကို မတွေ့မိပါလားရှင်" ဟုပင် ရဲရဲတင်းတင်း မေးမြန်းခဲ့သေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ အရင်က သဘောကျမိတာလေး ဘာလေးရှိတာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အခု အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စေ့စပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ။ ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ သူမရဲ့သားအကြောင်းကို လာမေးပိုင်ခွင့် ရှိနေလို့လဲ။
ကွော်မြောင်ကျွန် စေ့စပ်လိုက်ပြီဆိုသည့်သတင်းမှာ ဒေသတွင်း၌ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သတို့သားဘက်မှ ပစ္စည်းကြီးလေးပါး အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို တတ်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ သိက္ခာကြီးမားလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ သဘာဝကျစွာပင် ရှေးဟောင်းကွော်မိသားစုက ၎င်းကို လျှို့ဝှက်မထားခဲ့ကြပေ။
"သူ မြို့တော်ကို ပြန်သွားပြီ။ ကျောင်းဖွင့်တော့မှာလေ၊ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ကွော်မြောင်ကျွန်၏ မျက်နှာပေးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင်မူ နောင်တရခြင်းများဖြင့် အူမြစ်စိမ်းနေပြီဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သူမသည် သတ္တိကို အပြည့်အဝ မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တဝက်တစ်ပျက်နှင့် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ယုံကြည်မှုအသစ်များဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူက ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ကွော်မြောင်ကျွန်မှာ ယခုအခါ စေ့စပ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီဆိုသော်လည်း ရှေးဟောင်းကွော်မိသားစု၏ သဘောထားမှာ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ ကွော်မြောင်ကျွန်နှင့် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုထဲတွင် အခြားသော တူမများနှင့် အငယ်ဆုံးသမီးများ ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
အစောအယက် မရှိပါ။ သူတို့ စောင့်ကြည့်နိုင်သေးသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် တံတားကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လိုအပ်ချက်မရှိပေ။
ယခုအချိန်အထိတော့ အခြေအနေမှာ နှိုင်းယှဥ်းချက်အရ သာယာပြေပြစ်ဆဲပင် ဖြစ်နေသည်။
လင်းချင်းဟယ်ကတော့ ဂရုပင်မစိုက်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ကျိုးချင်ပိုင်မှာမူ မကြာသေးမီက သူမ၏ဗိုက်ကြီးမှာ ကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တင်းမာနေခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ပျင်းရိလေးကန်ခြင်းနှင့် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု အဆင်မပြေခြင်းတို့မှလွဲ၍ သူမတွင် အခြားသော ကိုယ်လက်မအီမသာဖြစ်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ လင်းချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင်ကမူ လုံးဝတည်ငြိမ်အေးဆေးစွာနေပြီး ကျိုးချင်ပိုင်ကို သူမအတွက် ပူပန်ခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။ သူက သူမကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ အိပ်စက်နိုင်စေရန်အတွက် ညဘက်အလယ်ပိုင်းတွင် ထကာ သူမကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုတတ်သည့် အလေ့အထပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်ဝန်ရင့်လာလေလေ သူမ၏ စားသောက်ဆန္ဒမှာ ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ညဘက်အလယ်ပိုင်းတွင် ဆာလောင်လာကာ သရေစာစားချင်စိတ် ပေါ်လာတတ်သဖြင့် မကြာခဏ နိုးထလာတတ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်မှာ တသီးတသန့် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်ပေးရသူဖြစ်သော်လည်း ထိုယောက်ျားလေးထံတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ လင်းချင်းဟယ်မှာ သူ့အပေါ်တွင် အနည်းငယ်သော လေးစားအားကျမှုကို မကူညီနိုင်ဘဲ ခံစားရသည်။ သူ၏ ဤကဲ့သို့ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ဘက်ခြမ်း— စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး လုံးဝမရှိဘဲ ပင်ပန်းသမျှကို ခံယူပေးနေခြင်းကို တွေ့မြင်ရရုံဖြင့် ဤကိုယ်ဝန်ဆောင်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိလှသည်ဟု သူမ ခံစားရလေသည်။
"နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ခင်ဗျား တောင့်တနေခဲ့တဲ့ သမီးလေး မွေးလာတဲ့အခါကျရင် ကျုပ်လို အဖော်ဟောင်းကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ စနောက်ခဲ့သည်။
"ဘယ်သူက အဖော်ဟောင်းကြီးလဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ဇနီးမယား၊ ကိုယ့်ရဲ့ ရတနာကြီးပဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ခင်ဗျားရဲ့ ရတနာကြီးလဲ။ ရှက်တတ်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူးလား"
"ရှင်က ကိုယ့်ရဲ့ ရတနာကြီးပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ယောက်က ရတနာလေးပေါ့။ နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ အသည်းနှလုံးတွေချည်းပဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ပြောလေသည်။
သူသည် ချိုသာသောစကားများကို ဘယ်သောအခါကမှ ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ခဲ့ပေ၊ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကာလအတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည့် သမီးလေး ရောက်ရှိလာခြင်းက သူ့ကို စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ချိုသာသောစကားလုံးများကို တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ပြောဆိုလာနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် လင်းချင်းဟယ်က ကြားရသည်မှာ အတော်လေး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းနေသည်ဟု တွေ့ရှိရသည်။ သူမက "ရက်တွေကို ရတွက်ကြည့်လိုက်ရင် အမျိုးသားနေ့လောက်ကျရင် ကိုယ်ဝန်စဥ်ပြည့်တော့မှာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူနဲ့။ အချိန်တန်လို့ လိုအပ်လာတာနဲ့ ကိုယ် ကိုယ့်ကားနဲ့ ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က အာမခံချက် ပေးလာခဲ့သည်။
"ရှင်ကတော့ ပြောဖို့ လွယ်တာပေါ့။ ကလေးမွေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းက လွယ်ကူဖူးလို့လဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မကျေမနပ် ညည်းတွားကာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ သူမမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲဖြစ်ကာ ကိစ္စရပ်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ တွေးပစ်နိုင်လောက်အောင်လည်း အသားမထူပေ၊ ထိုမျှမကတော့ဘဲ သူမမှာ ငယ်တော့သည်လည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ကလေးမွေးဖွားခြင်းဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော အန္တရာယ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။