"မင်းအဖေက မင်းတို့လာတာရှားလို့ဆိုပြီး ဘယ်နားမှာ နေရာကောင်းရှိမလဲ လိုက်ကြည့်နေတာလေ။ နေရာကောင်းတွေတွေ့ရင် ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီးဝယ်မလို့တဲ့" လို့ လင်းချင်းဟឺက သူ့ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြလိုက်သည်။
ကျိုးရွှမ် က ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မဆိုးပါဘူး။ အခုနောက်ပိုင်း ဆိုင်ခန်းတွေနဲ့ အိမ်တွေက ဈေးပိုကြီးလာနေပြီလေ" ဟု ပြော၏။
"အပြင်မှာတော့ ဒါတွေ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး" ဟု လင်းချင်းဟឺက သတိပေးသည်။
ကျိုးရွှမ် က ဒီကိစ္စကို ဘာလို့မသိဘဲနေမလဲ။ အပြင်မှာ လျှောက်မပြောဖြစ်ဘူးဆိုတာ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ သူက အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ်ဝင်လာကာ "ဘာလို့ ဒီကို လာပြီး အိမ်ခြံမြေတွေ ဝယ်ချင်နေရတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။
"ငါတို့ လာတာမှ မရှားတာ။ မင်းအဖေက စိတ်ဝင်စားနေမှတော့ သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်တာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးအတွက် ဝယ်ပေးနေတာဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ လင်းချင်းဟឺ မပြောပြခဲ့ပေ။ မိသားစုချင်းတောင်မှ တချို့ကိစ္စတွေက ပဋိပက္ခလေးတွေ ဖြစ်လာစေနိုင်တာကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ့ချင်းပိုင်က သမီးလေးအတွက် အကာအကွယ်ကို ပိုပြီးသေချာစေချင်ပေမဲ့ လင်းချင်းဟឺကတော့ တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံသင့်တယ်လို့ ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ သူမက ပစ္စည်းဥစ္စာ မလောက်ငှမှာကို မစိုးရိမ်ဘဲ တရားမျှတစွာ ခွဲဝေမပေးနိုင်မှာကိုသာ စိုးရိမ်တတ်သည်။ ကလေးတွေ အချင်းချင်း သင့်မြတ်စွာ နေထိုင်စေချင်ရင် အရာရာကို တန်းတူ ခွဲဝေပေးရပါမည်။ ရှေ့ကနေပြီး အနည်းငယ် ပိုပေးတာမျိုးက ကိစ္စမရှိပေမဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့ အလွန်အမင်း ကွာဟသွားတာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ပေ။
အဲဒါတွေကတော့ နောင်ရေးအတွက် ကိစ္စတွေပါ။ အခုအချိန်က ဘယ်လိုအချိန်လဲ။ အဲဒီလိုကိစ္စတွေ ပြောဖို့က အလွန်တရာ စောလွန်းနေသေးသည်။
"အဖေက အခုတော့ သူဌေးဖြစ်နေပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောင်ကျရင် အဲဒီဆိုင်တွေကို ဘယ်လိုစီမံခန့်ခွဲကြမှာလဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က မေးသည်။
"နောက်မှပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။ အချိန်တန်ရင် အဘိုးကျိုးကိုပဲ ငှားခိုင်းလို့ရတာပဲလေ" ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြောသည်။
ကျိုးရွှမ် က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ထိန်းသိမ်းပေးရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အလကားထားတာနဲ့ ဘာထူးတော့မှာလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်က နေ့လယ်ကျမှသာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျိုးရွှမ် က မိသားစုအတွက် ထမင်းဟင်းကို ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူအရင်ဝယ်ထားပြီးသားတွေအပြင် ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကိုပါ ထပ်ဝယ်လာခဲ့သေးသည်။ အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဟိုင်းမြို့ကို ရောက်လာကတည်းက လူစည်ကားရာ နေရာကောင်းတွေမှာ ဆိုင်ခန်းဆယ့်သုံးခန်းနဲ့ လူနေအိမ်ခြံမြေ ငါးခု ဝယ်ယူပြီးဖြစ်နေပါပြီ။ သူတို့လက်ရှိ နေထိုင်နေတဲ့ နေရာတောင် မပါသေးပေ။
"အဖေ၊ ဘယ်လိုဆိုင်ခန်းတွေ ဝယ်ခဲ့တာလဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က မေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးရွှမ် က ချက်ချင်းပဲ "အမေ ပြောပြတာလေ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က စိတ်မပါ့တပါ ဖြေလိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟឺက အထဲမှာ နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ထမင်းစားပြီးခါစအချိန်လေးမှာ သူမ အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးရွှမ် က သူ့အဖေနဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားရင်း "အဖေက တကယ် မျက်စိနောက်တာပဲ။ အခု လူတွေ အားလုံးက ပိုပြီး ချမ်းသာလာကြတော့ ဒီဆိုင်တွေက နောင်ကျရင် တန်ဖိုးတွေ ပိုတက်လာမှာ အသေအချာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
"အချိန်တန်ရင် ဒါတွေကို မင်းတို့ညီမလေးအတွက်ပဲ ထားခဲ့ပေးမှာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောသည်။
သူက ဘာမှ ဝှက်ဖုံးမနေဘဲ သမီးအပေါ် သက်ဆိုင်ရာဘက် လိုက်နေခဲ့သည်။ အသာ လင်းချင်းဟឺသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို သေချာပေါက် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေမှာ သေချာသည်။
ကျိုးရွှမ် ကတော့ အဲ့ဒါကို ရင်ထဲ သိပ်မထားဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သူ့အတွက်ပဲ ထားပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြော၏။
သူတို့က လူကြီးတွေ ဖြစ်နေကြပြီမို့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး အလေးမထားကြတော့ပေ။ သူတို့ရဲ့ နောင်လာမည့် ညီမလေးကမှ အခု ဘယ်လောက်တောင် ရှိသေးလို့လဲ။ ညီမဖြစ်သူအတွက် ပစ္စည်းဥစ္စာ ပေးအပ်တာကို သားတွေဘက်က ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိကြပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့သားရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ အဖြေကို အလွန် ကျေနပ်အားရနေပြီး "ဒါတွေကို အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့" ဟု မှာကြားသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးရွှမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟឺကတော့ ဒီကိစ္စတွေကို လုံးဝ မသိရှာပေ။ ရာသီဥတု ပိုပြီး ပူပြင်းလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တွေက အပူဒဏ်ကို အရမ်းခံစားလွယ်ကြတာကြောင့် သူမအတွက် အလိုက်သင့် နေထိုင်ရတာ ခက်ခဲလာသည်။
အဲဒီဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ရေကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲ အခဲခံထားကြသည်။ ရေခဲသွားတဲ့အခါ အဲဒီရေခဲတုံးကို ဇလုံထဲထည့်ပြီး ဇလုံတစ်လုံးလုံးကို လျှပ်စစ်ပန်ကာရှေ့မှာ တင်ထားလိုက်ကြသည်။ အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အေးမြတဲ့လေကို ရရှိစေပြီး သူမကို သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အိပ်စက်စေနိုင်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟឺက အိပ်ရာဝင်ခါနီးမှာမှ ထမင်းစားထားခဲ့ရပေမဲ့ ဗိုက်ဆာလာတာကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။
"ဒီရက်ပိုင်း ငါ့စားချင်စိတ်က တကယ် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ" ဟု လင်းချင်းဟឺက လန့်ဖျပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက သားယောကျ်ားလေး သုံးယောက်ကို မွေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတဲ့ ပုံစံမျိုးကိုတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ တကယ်ကို နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေမိသည်။ အခုတောင် စားချင်စိတ်က ဒီလောက်တောင် ကြီးနေရင် သမီးလေး မွေးလာတဲ့အခါ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။ အဲဒီကျရင် သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခဏတာ မျက်စိစုံမှိတ် အနားယူပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ နိုးလာတာကို မြင်တော့ ကညွှတ်ဖုတ်နဲ့ ပြောင်းဖူးတစ်ဖူးကို ယူလာပေးသည်။
လင်းချင်းဟឺက ကညွှတ်ဖုတ်နဲ့ ပြောင်းဖူးကို ဝါးစားရင်း အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဒီရက်ပိုင်း သူမ တကယ်ကို အစာအများကြီး စားနိုင်နေတာကြောင့် တစ်ခုခုဆိုရင် ဆန်လုံးညိုနဲ့ သက်သတ်လွတ်အစားအစာတွေကိုသာ ရွေးချယ်စားသုံးဖြစ်နေသည်။
ဩဂုတ်လ ရောက်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် လင်းချင်းဟឺ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင်က အမြဲ တွဲပေးရသည်။ နောက်တစ်လဝက်ဆိုရင် စက်တင်ဘာလကို ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ လနဲ့တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူမက အခု ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ခုနစ်လအရွယ် ဗိုက်ကြီးက သေးတော့မသေးတော့ဘဲ လင်းချင်းဟឺကို အနည်းငယ် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲစေသည်။
တစ်ခါတလေကျရင် သူမရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက အတော်လေး ဆိုးသွမ်းလာတတ်ပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ တစ်ခွန်းတစ်လေမှ မညည်းညူဘဲ အားလုံးကို သည်းခံပေးရှာသည်။
ဒုတိယသား ပြန်လာတိုင်း သူက အပြင်ကို လုံးဝမထွက်ဘဲ သူ့ဇနီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အိမ်မှာပဲ နေတတ်သည်။ တကယ်လို့ အပြင်ထွက်စရာ အကြောင်းရှိလာရင်တောင် ဘေးအိမ်က အဘိုးကျိုးရဲ့ ဇနီးဟောင်းကြီး (အဘွားကျိုး) ဆီ သွားပြီး သူ့နားမှာ လာထိုင်ပေးဖို့ အဖော်ခေါ်ထားခဲ့တတ်သည်။
"ငါ လမ်းတော့ လျှောက်မှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ပိုပြီး ဝလာတော့မှာပဲ" ဟု အိမ်သာဝင်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟឺက ပြောသည်။
ဒီရက်ပိုင်း သူမက စားကောင်းရည်သောက် ဝါသနာပါသူနဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို နှစ်သက်သူ တစ်ယောက်လို ဖြစ်လာနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ချက်ချင်းပင် "ဒါဆို လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
သူက သူမကို တွဲပေးရင်း အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အဝင်ဝနားမှာ လေညင်းခံထိုင်နေတဲ့ ကော့အမေ (Mother Guo) နဲ့ ဆုံသွားကြသည်။ သူတို့ကို မြင်တော့ သူမက ပြုံးရင်း "လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့လား" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ဖြစ်ပြီး ဗိုက်ကို ထိန်းလျှောက်နေရတာကြောင့် အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့ အချင်းများတာမျိုး ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပင်။ တစ်ဖက်လူက ယဉ်ကျေးစွာ အစပြုနှုတ်ဆက်လာတာကြောင့် သူလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဗိုက်နဲ့ဆိုတော့ လမ်းလျှောက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ နောင်ကျရင် ကလေးမွေးရတာ ပိုလွယ်ကူစေမှာပေါ့" ဟု ကော့အမေက ကြင်နာစွာ အကြံပေးသည်။
"အစ်မကော့၊ ငါတို့ အခုတော့ စကားမပြောနိုင်သေးဘူးနော်။ ပန်းခြံဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားမလို့" ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြောသည်။
"သွားကြပါ၊ သွားကြပါ" ဟု ကော့အမေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ဝေးရာကို လျှောက်သွားကြပြီးနောက် လင်းချင်းဟឺက ကျိုးချင်းပိုင်ကို "သူ့ပုံစံက ကြွက်နီတစ်ကောင်က ကြက်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားရလို့ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ အလကားနေရင်း တွေးနေတာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒီမှာ လာနေတာ လပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒီလမှသာ ကော့မိသားစုက ဖော်ဖော်ရွှရွှ အမူအရာတွေ ပြလာကြတာ ဖြစ်သည်။ ကော့အမေက သူတို့ကို တွေ့တိုင်း ဦးဆောင်ပြီး နှုတ်ဆက်တတ်သည်။ ဒါက တစ်ခုခု ရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့ မဟုတ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့မိသားစုကို မနှောင့်ယှက်သမျှ ကိစ္စမရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု လုပ်လာမယ်ဆိုရင်တော့ သူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။
ကော့အမေက ထွက်သွားတဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သမီးလေးက ဒီအထိ ဘယ်လိုတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးပေ။ ဒါဆိုရင် သူမ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဦးဆောင်ပြီး ကျိုးမိသားစုနဲ့ စကားသွားပြောသင့်သလား။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မလုပ်ခင်မှာ ကော့အမေက သခွားသီး အနည်းငယ်ကို ယူလာပြီး အဘွားကျိုးရဲ့ အိမ်ဘက်ကို သွားကာ စကားစမြည် ပြောဖို့ ထိုင်လိုက်သည်။
အဘွားကျိုးက သူမနဲ့ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးခြင်း မရှိဘဲ ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ အိမ်နီးနားချင်း သက်သက်သာ ဆက်ဆံသည်။
"ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရလာပြီး လာလည်တာလဲ" ဟု အဘွားကျိုးက မေးသည်။
"ကျွန်မတို့ခြံထဲက သခွားသီးတွေက အတော်လေး ကြီးလာပြီလေ၊ ဒါကြောင့် အဒေါ်တို့ ဟင်းချက်လို့ရအောင် သုံးလေးတောင့် လာပေးတာပါ" ဟု ကော့အမေက အပြုံးနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။
"ရှင်တို့ရဲ့ စိုက်ခင်းကို ကြည့်ဦး၊ စားလို့ရတဲ့ အရွယ်ရောက်တာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ ကော့မိသားစုမှာ လူတွေက များတော့ နောက်ကျရင် ကျွန်မဆီကဟာတွေ နည်းနည်းပြန်ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု အဘွားကျိုးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။
ကော့အမေက အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူမ ပြောချင်တဲ့ဘက်ကို စကားကို လှည့်လိုက်သည်။ "ပြောရဦးမယ်၊ ကျိုးမိသားစုက အဲဒီ လူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲရှင်။ အတော်လေး ခန့်ညားတာပဲ" ဟု မေးသည်။
"အဲဒါ သူတို့ရဲ့ ဒုတိယသားလေ" ဟု အဘွားကျိုးက အချက်အလက် ပေးလိုက်သည်။
"ဒီနှစ် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင်" ဟု ကော့အမေက အဖြေကို ကြာပြီကတည်းက သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ မေးလိုက်သည်။
အဘွားကျိုးက သူမရဲ့ အပြုအမူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကော့မြောင်းကျွင်း (Guo Miaojun) ရဲ့ မကြာသေးခင်က လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတယ်ဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက "သူက ဆယ့်ကိုးနှစ်လေ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
"ဆယ့်ကိုးနှစ် ဟုတ်စ? ကျွန်မရဲ့ မြောင်းကျွင်းနဲ့ အသက်တူတူပဲပေါ့" ဟု ကော့အမေက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မြောင်းကျွင်းက အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ၊ အဲဒီကောင်မလေးက အိမ်ထဲအိမ်ပြင် အရာရာကို အကုန်လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှောက်ကeng ရဲ့ ဒုတိယသားကတော့ တက္ကသိုလ်တက်နေဆဲပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု အဘွားကျိုးက မှတ်ချက်ချသည်။
"တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဟုတ်လား" ဟု ကော့အမေက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အံ့ဩသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။ မူလကတော့ သူ့ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ စပ်ဆက်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားသေးတာ" ဟု အဘွားကျိုးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။