ကျောက်အဘွားက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒေါ်ဂိုက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏သမီး တစ်ဦးတည်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ "သူ ထွက်လာတာကို မင်း မတွေ့လိုက်ဘူးလား။ သူ ဟိုဒီ လမ်းလျှောက်နေမှာသေချာတယ်။ ဘာလို့ မလိုက်သွားရတာလဲ" ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဂိုမြောက်ကျွန်းက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး "သူက ကျွန်မကို မခေါ်ဘူးလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဒေါ်ဂိုက "အခု ဘယ်လိုခေတ်ရောက်နေပြီလဲ။ ဘာလို့များ အဲ့ဒီလောက်ထိ ရိုးအနေသေးတာလဲ။ သူ မခေါ်ရင် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီးပြောလိုက်ပေါ့။ သူ့ကို လိုက်ပြပေးမယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ဆိုသည်။
သူ့သမီးမှာ အလွန်တရာမှ ရိုးအလွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဆက်လက်၍ "သူက ဒီကို ရောက်စဆိုတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ မင်းက ဘာလို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ မသိရတာလဲ" ဟု ပြောလေသည်။
"အမေကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အမေပဲ ကျွန်မက ရုပ်ချောပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့သူဆို၊ သူတောင် ကျွန်မကို ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ အမြဲပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီလို လိုက်ကပ်နေရင် ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုး ကျသွားမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဂိုမြောက်ကျွန်းက ပြန်ပြောသည်။
ဒေါ်ဂိုက မျက်လုံးကို လှန်ပြစ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ကျိုးမိသားစုက ဘယ်လို အိမ်မျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သူတို့မှာ မတော်တဆ ကလေး ရလာလို့ ဒီကို အပန်းဖြေဖို့ လာကြတာ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ ငါ ရိပ်မိတယ်။ သူတို့က အချိန်တန်ရင် မြို့တော်ကို ပြန်သွားကြမှာ သေချာတယ်။ မင်း သူတို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို မလိုက်ချင်ဘူးလား"
လင်ချင်ဟယ်၏ ဗိုက်က ပို၍ပို၍ ကြီးလာနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူများ မသိဘဲ ရှိမည်နည်း။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာ ဤဒေသတွင် မရှိသောကြောင့် သတင်းပို့လည်း အလကားပင်ဖြစ်သည်။ လူတွေက ဂရုမစိုက်ကြပေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့က ရှေးဟောင်းကျိုးမိသားစုနှင့် ရင်းနှီးကြསྟེ་ မည်သူမျှ ကျေးဇူးမတင်သည့် ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်လိုကြမည် မဟုတ်ပေ။
ဤအချက်က ဒေါ်ဂို၏ ဆန္ဒအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမ၏သမီးသာ ကျိုးမိသားစု၏ သားနှင့် စုံဖက်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအခွင့်အရေး အားလုံးက သူမ၏ မိသားစုအတွက် အကျိုးရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလော။
"မင်းမှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီး ရှိရမယ်၊ နားလည်လား။ အဲ့ဒီလို ရိုးအရှက်သည်းနေတာ ရပ်လိုက်တော့! အဲ့ဒီလူငယ်က ရုပ်လည်းချောတယ်၊ သူ့မိသားစုကလည်း ပိုက်ဆံရှိတယ်။ အဲ့ဒီအပေါ်မှာမှ သူတို့က မြို့တော် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိကြတယ်။ တခြားလူတွေကို လုပ်နေကျ ပရိယာယ်လေးတွေ သွားမသုံးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ကျရင် သူ မြို့တော်ကို ပြန်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကျရင် မင်း ငိုရမလား မငိုရဘူးလား ကြည့်လိုက်ဦး" ဟု ဒေါ်ဂိုက စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ပြောသည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂိုမြောက်ကျွန်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး "အမေ, အဘွားကျိုးတို့ အိမ်ဘက်ကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား" ဟု အကြံပြုသည်။
"စုံစမ်းရမှာလား။ အခုတော့ မလိုသေးပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်းနဲ့ သူနဲ့က တကယ်တွဲဖြစ်မှ ပြောဖို့ မနောက်ကျပါဘူး။ အခု သွားစုံစမ်းနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ" ဟု ဒေါ်ဂိုက ပြန်ပြောသည်။
ရှေးဟောင်းကျိုးမိသားစုက ဖျက်ဆီးတတ်ရုံသာ သိကြသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကဆို အိမ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေတာလေ။ အကယ်၍ သူမ ကျိုးမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ချင်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိသွားရင် တစ်နေရာရာက ဝမ်းကွဲ တူမလေးတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ကူပြီး လှုပ်ရှားရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မယ်။
ဒေါ်ဂို၏ သေချာတွက်ချက်ထားသော ကြံစည်မှုကြောင့်—လင်ချင်ဟယ်၊ ကျိုးချင်းဗိုင်နှင့် ကျိုးမိသားစုတို့ လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ— ကိစ္စရပ်များမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ကျောက်အဘွားက အဝတ်အစားများ အကောင်းစားဝတ်ထားသော ဂိုမြောက်ကျွန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ဆုံမိခဲ့ဖူးပြီး လင်ချင်ဟယ်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေစဉ် ထိုအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြဖူးသည်။
လင်ချင်ဟယ်က "ဂိုမိသားစုကြီးက မကြာသေးခင်ကမှ ကံကောင်းပြီး ချမ်းသာလာတာလား မသိဘူး၊ သူတို့ရဲ့ သဘောထားတွေက တကယ် ပြောင်းလဲသွားပြီ" ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အရင်တုန်းကဆို သူမနဲ့ ချင်းဗိုင်တို့ကို တွေ့တိုင်း မျက်စိစပါးမွှေးစူးတတ်တဲ့ ရှေးဟောင်းဒေါ်ဂိုတောင်မှ အခုဆိုရင် အလွန်တရာကို ချိုသာပျူငှာစွာ ပြုမူနေပေသည်။
မနေ့က လမ်းဖြတ်သွားစဉ်တုန်းကဆို လင်ချင်ဟယ်ကို ခရမ်းချဉ်သီး စားချင်ရဲ့လားလို့တောင် လှမ်းမေးသေးသည်။
ထိုအချက်က လင်ချင်ဟယ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူမက ချဉ်စပ်ခရမ်းချဉ်သီးကို ကြိုက်နှစ်သက်သည် မှန်သော်လည်း ဘေးအိမ်ဖြစ်သော ကျောက်အဘွား၏ ခြံထဲကဟာကိုသာ အမြဲတမ်း ခူးစားလေ့ရှိသည်။ ဂိုမိသားစုဘက်က အစားအစာဆိုလျှင် လုံးဝ ထိတွေ့စားသုံးမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုကိစ္စတစ်ခုလုံးက စဉ်းစားလို့မရအောင် ဖြစ်နေသည်။ ဦးနှောက်ထဲ လုံးဝ ထည့်မတွေးနိုင်တော့သဖြင့် လင်ချင်ဟယ်က "ချင်းဗိုင်က ဒီမနက် အဏ္ဝါငါးတွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ်။ နည်းနည်းကြာရင် အဘွားက နည်းနည်းလောက် ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ဖာသာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ဒီမနက် လမ်းပေါ်မှာ နည်းနည်း ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်အတွက် အများကြီး လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ကျောက်အဘွားက ပြန်ပြောသည်။
သူမ လက်မှုပညာ လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်ချင်ဟယ်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် "အဘွား, ဒီလို လက်မှုပညာမျိုး လုပ်တာနဲ့ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံ ရလို့လား" ဟု မေးသည်။
ကျောက်အဘွားက ချိတ်ထိုးဦးထုပ်များကို ထိုးနေခြင်းဖြစ်သည်— ချိတ်ထိုးသည်ဟု ဆိုရမည်ထက် ဂျိုကာချိတ်ဖြင့် ထိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ချိတ်ပြီးတစ်ချိတ် ချိတ်ထိုးနေကာ ကျောက်အဘွား၏ လက်များမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်နေသည်။
ယခုနှစ်တွင် အသက်ငါးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမသည် တစ်ရက်လျှင် ဦးထုပ်တစ်လုံးနီးပါး ချိတ်ထိုးနိုင်သည်။
ကျောက်အဘွားက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းဖြင့် "ငါက အလကားနေရတာ ပوسနေမှာစိုးလို့ အိမ်မှာ လုပ်လို့ရအောင် နည်းနည်း ပါလာတာပါ။ ပိုက်ဆံတော့ သိပ်မရပါဘူး၊ တစ်လကို ၁၀ ယွမ်ကျော်လောက်ပဲ ရပေမယ့် မုန့်ဖိုးအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။
အမှန်တော့ သူမ၏ သားဖြစ်သူက သိတတ်လိမ့်နားလည်ပြီး လစဉ် စရိတ်စကများ ပေးသကဲ့သို့ သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ သုံးစွဲမှုမှာလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးသည်။ နောက်ဖေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ် ရှိပြီး တစ်ခါတလေမှသာ ကြက်ဥနှင့် ငါးကို ဝယ်ယူကြသည်။
အဓိကအချက်ကတော့ သူမက အလကားနေရတာကို မကြိုက်ပေ။ လုပ်စရာလေးတစ်ခု ရှိနေတာက ပိုကောင်းပြီး အပိုဝင်ငွေလေးကို မုန့်ဖိုးအဖြစ် သိမ်းထားနိုင်တာပေါ့။
လင်ချင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။
"ရှောင်ဂန် ပြောတာတော့ သူ နောက်ပိုင်းမှာ မြို့တော်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေချင်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီကောင်လေးက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အစပျိုးပေးလိုက်လို့ ဖြစ်မယ်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် သွားဖြစ်ရင်လေ, သူ့ကို အလိုမလိုက်နဲ့နော် ချင်ဟယ်။ လိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်း ဆူဆုံးမပေးပါ" ဟု ကျောက်အဘွားက ပြောသည်။
"ရှောင်ဂန်က စိတ်သဘောထား ဖွင့်လန်းတဲ့ကောင်လေးပါ၊ အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မှာ သေချာပါတယ်။ အဘွား အဲ့ဒါအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ဆိုသည်။
ကျောက်အဘွားက ပြုံးဖြီးသွားသည်။ "ငါက တခြား ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မမျှော်လင့်ပါဘူး။ သူသာ မင်းရဲ့ သားအကြီးနဲ့ သားအငယ်လို ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ကျိုးရွှမ် က အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျောက်ဂန်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့က ဘတ်စကတ်ဘော သွားဆော့နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး အသားပေါ်မှ ချွေးများပင် ခန်းခြောက်ခါစ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ဒီဘက်ကို မလာနဲ့၊ မင်းတို့ဆီမှာ ချွေးနံ့တွေ ထွက်နေတယ်။ အမြန်ဆုံး သွားရေချိုးလိုက်တော့" ဟု ဒုတိယသားဖြစ်သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် လင်ချင်ဟယ်က နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ကျိုးရွှမ် က ကျောက်ဂန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းလည်း ခဏနေရင် သွားရေချိုးလိုက်တော့"
"ဒုတိယအစ်ကို, ခင်ဗျား အရင်သွားလိုက်ပါ" ဟု ကျောက်ဂန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ ကစားစွမ်းရည်က ဘယ်လိုနေလဲ" လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးရင်း မေးသည်။
"ဘုရားဆန်ပြီး အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ပါတယ်" ဟု ကျောက်ဂန်က ကြေညာလိုက်သည်၊ ကျိုးရွှမ် ဖြစ်စေ၊ ကျိုးကွေ့လိုင် ဖြစ်စေ အတူတူပင်တည်း။ ကျိုးကွေ့လိုင်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး— အစပိုင်းကတည်းက သူက အားကစားသမား ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသဖြင့်လေ— သူ့ရဲ့ နူးညံ့ယဉ်ကျေးပြီး ပညာတတ်ဆန်တဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းထဲမှာ အဲ့ဒီလောက်ထိ အသေအပျောက်များတဲ့ အထိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဥယျာဉ်ထဲမှာ ဒုတိယအစ်ကို ဆော့တာကို ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အုပ်စုလိုက်ကြီး ရှိနေတယ်။ အဘိုးတွေနဲ့ အဘွားတွေတောင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကို လိုက်မေးနေကြသေးတယ်" ဟု ကျောက်ဂန်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောပြသည်။
ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက လူတွေက သူ့ရဲ့ တတိယအစ်ကိုအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးရာ သူက "အဘိုးတို့ခင်ဗျာ၊ အဲ့ဒီအတွေးတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်က အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ကျောင်းတက်နေဆဲပါ!" ဟု ပြန်ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအဖြေက အဘိုးကြီးကို အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားစေခဲ့ပြီး ပညာသင်ယူတာက ပြဿနာမဟုတ်ကြောင်း— သူ့ရဲ့ မြေးမလေးနဲ့ အရင်ဆုံး ဆုံကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲဟု ဆိုခဲ့သေးသည်။ သူတို့က ဦးဆုံး စေ့စပ်ထားပြီး ကျောင်းပြီးမှ တွဲနိုင်သည်တဲ့!
ဒီတစ်ခါတော့ ဒုတိယအစ်ကို့ အလှည့် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက ဘတ်စကတ်ဘော ဆော့ပြီးတာနဲ့ ပြီးချင်းချင်း ထွက်သွားကာ အလွန်တရာ အေးစက်စက်နှင့် တည်ကြည်စွာ ပြုမူနေခဲ့သည်။
လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က သူ့ကို အထင်ကြီးနေကြတာကိုး"
"ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို— အသက်အရွယ်တူ သမီးမိန်းကလေး ရှိတဲ့ ဘယ်မိသားစုကများ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘဲ နေမလဲ။ အကယ်၍ ဒါသာ ငါတို့မိသားစု ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့မှာ မိသားစုချင်း ဆက်သွယ်ရမယ့် ကံပါလာလားဆိုတာကို တွေ့ချင်မိမှာ သေချာတယ်" ဟု ကျောက်အဘွားက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောသည်။
"အဘွားရာ, စနောက်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့" ဟု လင်ချင်ဟယ်က နှစ်လိုဖွယ် ပြန်ပြောသည်။
ခဏကြာတော့ ကျိုးရွှမ် က ရေချိုးပြီးခါစ ပုံစံဖြင့် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာ ပြန်ရောက်လာပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောခန့်ညားနေသည်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားနဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် ရုပ်သံမင်းသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ အလျော့ပေးရမူ မရှိပေ။
ကျိုးသားသုံးယောက်စလုံးက ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားနှင့် ရုပ်ချောမောမှုကို အမွေဆက်ခံထားကြသည်။
ကျိုးရွှမ် ရေချိုးပြီးစီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဂန်က ဘေးနားတွင် ဝင်၍ ရေချိုးလိုက်သည်။ သူက ဤနေရာတွင် အဝတ်အစား အစုံလိုက် ထားရှိထားသည်။ မကြာသေးခင်ကမှ စာကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာနေခဲ့သဖြင့် ပစ္စည်းများကို သီးသန့် ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ဤနေရာသို့ အမြဲတမ်း လာ၍ စားသောက်ကာ စာကျက်လေ့ရှိသောကြောင့် ဘုရားစာပေအရ မိဘထွေး/သားထွေး ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှုမေလီက သူ့ကို သစ်သီးဝလံအချို့ ယူလာခိုင်းလေ့ရှိသည်။
ကျိုးမိသားစုက ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း သူမက ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း မရှိဘဲ အခွင့်ကောင်းယူနေ၍ မဖြစ်ပေ။
ကျောက်အဘွားနှင့် ကျောက်ဂန်တို့ ရှိနေစဉ်တုန်းက ကျိုးရွှမ် က ထိုအကြောင်းကို မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် အဘိုးအဘွားနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့ အိမ်ပြန်သွားကြသည့်အခါကျမှ ကျိုးရွှမ် က သူ့မိခင်ကို "အမေ, အဖေ ဘယ်သွားတာလဲ။ မကြာသေးခင်ကမှ ဘာလို့ သူက အဲ့ဒီလောက်ထိ အလုပ်များနေပုံ ပေါ်နေရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
သူက နေ့တိုင်း ကားမောင်းပြီး ထွက်သွားနေသည်။