ထမင်းစားပြီးနောက် ယနေ့တွင် ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက အိမ်ပြန်ရန် အစောကြီး မလုပ်ပေ။ ယင်းအစား သူက ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး မိသားစုနှင့်အတူ တီဗီထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းကိန်က စာကျက်နေပြီး နားမလည်သည့် အရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရတိုင်း ရပ်တန့်ကာ မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။ ကျိုးရွှမ်က သူ့ကို တိကျရှင်းလင်းပြီး တိုက်ရိုက်လမ်းညွှန်ပြသပေးကာ သူ့ကိုစမ်းသပ်ရန် လေ့ကျင့်ခန်း ပုစ္ဆာအနည်းငယ်ကိုပါ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခိုင်းတတ်သည်။
ရှုမေလီက အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း “ကျိုးအိုကြီးရဲ့ ဒုတိယသားလေးက တကယ်တော်တာပဲ။ နောင်ကျရင် သူဘာလုပ်ချင်တာလဲဟင်” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။
“အခုထိတော့ သေသေချာချာ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဆက်ပြီး ပညာသင်ချင်နေတယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
“ဆက်ပြီး ပညာသင်ချင်တယ် ဟုတ်စ။ ဘွဲ့ရတာထက် ပိုမြင့်တာ ဘာရှိသေးလို့လဲ” ဟု ရှုမေလီက ပါးစပ်မှ အမှတ်မထင် လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမက အလယ်တန်း တတိယနှစ်အထိသာ ကျောင်းပြီးခဲ့သူဖြစ်ပြီး ထိုခေတ်ကာလအတွက်မူ ထိုပညာရေးကပင် အတော်လေး ထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပေပြီ။
“ဘွဲ့လွန် ပညာရပ်တွေလေ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြေကြားခဲ့သည်။
ရှုမေလီက ၎င်းကို အလွန်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည်ဟု ထင်မှတ်သွားသည်။ ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာသည်မှာ “သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိရင်တော့ သွားသင်သင့်တာပေါ့” ဟူ၏။
သူ့သား မဟုတ်သောကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ကလေးသာ ထိုမျှမြင့်မားသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ထደောက်ခံပေးမည်ပင် ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ သူက သူ့သား၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်းသိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“ဖေဖေ၊ သား မြို့တော်မှာ တက္ကသိုလ်သွားတက်လို့ ရမလားဟင်” ဟု ကျန်းကိန်က အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။
ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မြို့တော်က ကျောင်းတစ်ခုခုကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်မယ့် အရည်အချင်း မင်းမှာရှိရင် အဲဒီမှာ သွားပြီး ပညာသင်ယူဖို့က သဘာဝကျတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်ဖခင်နဲ့ မိခင်တွေလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေကြတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာပဲလေ”
သူ့ဘက်မှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သို့သော် ရှုမေလီကမူ ချက်ချင်းပင် ကန့်કွက်လာခဲ့သည်မှာ “ဒီပင်လယ်မြို့က တက္ကသိုလ်က မင်းအတွက် မကောင်းလို့လား။ မြို့တော်အထိကို သွားမှ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတော့ရော” ဟူ၏။
“မေမေ၊ သား မြို့တော်ကို သွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ သားရဲ့ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်ဖခင်နဲ့ မိခင်တွေက အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲဟာ” ဟု ကျန်းကိန်က သူမအား စိတ်အချစေရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်ဖခင်နဲ့ မိခင်တွေက သူတို့ဘာသာသူတို့တောင် အလုပ်တွေ ရှုပ်နေကြရတာပါ။ သူတို့ကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့” ဟု ရှုမေလီက ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုခဲ့သည်။
“ဒီစုတ်ပလုတ် ကောင်လေးက ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးသွမ်းတတ်လဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မသိသေးလို့ပါ။ ဒီက တက္ကသိုလ်တွေလည်း တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ တကယ်တော့ သူက ဒီမှာတောင် စာမေးပွဲ အောင်ပါ့မလားလို့ စိတ်ပူနေရတာပါ၊ သူက အများကြီး ကြိုတွေးနေပြီ” ဟု ရှုမေလီက တရားစွဲသလို တင်ပြလေသည်။
ထိုညအတွက် စကားဝိုင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ မိသားစု အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပြီး ညအတွက် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြချိန်တွင် ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက သူ့ဇနီးအား “ရှောင်ကိန်သာ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်အောင် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မြို့တော်မှာ သွားပြီး ပညာသင်ယူခွင့်ပြုလိုက်တာက ဘာမှားလို့လဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
“သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျုပ်တို့ဘေးနားမှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားက သဘောတူရင်တောင် ကျုပ်ကတော့ မခွဲနိုင်ဘူး။ သူ တစ်ခါတည်း အဲဒီဘက်အထိ ရောက်သွားရင် သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စောင့်ရှောက်ရတော့မှာလဲ” ဟု ရှုမေလီက ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့သည်။
“သူက တက္ကသိုလ်ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လိုဦးမှာလဲ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စောင့်ရှောက်တတ်အောင် သင်ယူရမယ်။ သူ့ရဲ့ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်ဖခင်နဲ့ မိခင်တွေက အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ စိတ်ပူစရာ ဘာရှိလို့လဲ” ဟု ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်။
သူက ကျိုးမိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ရခြင်းကို အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေပြီး ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍ အပြစ်တင်စရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ရှုမေလီအနေဖြင့် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့က ၎င်းတို့၏ ဘုရားစဥ်သားလေးကို စောင့်ရှောက်မည်မဟုတ်ဟု အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ တကယ့်ပြဿနာမှာ သူမ၏ သားဖြစ်သူနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ပင်လယ်မြို့ကရော အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ရှောင်ကိန်က မြို့တော်ကို သွားလည်ချင်တယ်ဆိုရင် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ သွားတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု သူမက ဆက်လက်ပူဆာနေခဲ့သည်။
“ရှောင်ကိန် မြို့တော်ကို တကယ်သွားချင်နေတယ်ဆိုတာ ကျုပ်ပြောပြမှ သိရမယ်။ ဒီည သူ့ကို ကြည့်လိုက်လေ— သူ့မှာ အင်အားဆိုတာ ဘုံးဘုံးလဲနေတာပဲ။ ဒါတွေက သူ့ရဲ့ ပညာရေးကို ထိခိုက်လာမှာကို ကျုပ်စိုးရိမ်တယ်။ အဲဒီ့အပြင် လူငယ်လေးတွေကို ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ အမြဲကြိုးချည်ထားလို့ မရဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဒုတိယနဲ့ တတိယသားတွေကို ကြည့်လိုက်လေ၊ ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိလို့လဲ” ဟု ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ထောက်ပြပြောဆိုခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် သူက လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့ကို အလွန်တရာ မြင့်မားသော လေးစားမှုဖြင့် ရှုမြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကလေးများကို ဤမျှအထိ ထူးချွန်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာကို မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပေ။ မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
သူ့မိဘများ ကိုယ်တိုင်ကပင် ချီးကျူးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ စင်ကြယ်ဖြောင့်မတ်ကာ ပညာတတ်ဆန်သော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် စစ်မှန်သော ပညာတတ်မိသားစု တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ပို၍ မကြာခဏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံကြရန် သူတို့က သူ့ကို အကြံပြုခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့သော အထင်အမြင်များစွာမှာ အမေကျိုး ကိုယ်တိုင်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အဘွားအိုကျန်း ယခင်က လာရောက်လည်ပတ်စဉ်တုန်းက အမေကျိုးက မိသားစုအရေးကိစ္စများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် ကျေးလက်ဒေသရှိ အရာများကို ဝါကြွားပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးတွင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရှိရုံသာမက သူမ၏ တတိယသား၏ မိသားစုတွင်လည်း အမျိုးသမီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး ရှိကြောင်း၊ ထို့အပြင် စတုတ္ထမိသားစုမှာဆိုလျှင် ပညာတတ်များဖြင့်ပင် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဆိုရလောက်အောင် ရှိနေကြောင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖော်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘွားအိုကျန်းမှာ မနာလိုမှုများဖြင့် စိမ်းပြာသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတွင် ဘွဲ့ရတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် မရှိပေ— ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းမှာ အထက်တန်းကျောင်းသာ ပြီးဆုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ မြေးအကြီးဆုံးမှာ လက်ရှိတွင် အထက်တန်းကျောင်း နှစ်ဝက် ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ရှိသေးရာ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ဆိုသည်မှာ ဝေးကွာလှသေးသည့် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော်လည်း ကျိုးမိသားစုအတွင်း၌ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားမည်မျှ ရှိနေသနည်း။ ဤခေတ်ကာလတွင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့တစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တန်ဖိုးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့အား ပညာတတ်မိသားစုဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ လုံးဝ ပိုကားပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက သူ့သားအကြီးဆုံးအနေဖြင့် ထိုမိသားစုဘက်နှင့် ပိုမို ရင်းနှီးလာစေရန် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် သူ၏ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်ဖခင်၏ သားအကြီးဆုံး၏ ခြေရာကို နင်းကာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်၌ အခြေကျစေရန် ကြိုးစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းမှာ ထိုကဏ္ဍရှိ တက်ကြွသော တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုမှ အနားယူခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင် အဆက်အသွယ်များ မရှိတော့ပေ။
စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မလုံမခြုံ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှုမေလီက သူမ၏ သား၏ ပညာရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမိသောအခါ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။ “ဒီလိုလုပ်တာက ရှောင်ကိန်ရဲ့ စာကျက်မှုကို တကယ်ပဲ အာရုံနောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်”
“သူ့ကို ဒီလိုသာ ပြောလိုက်ပါ— မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်မယ့် အရည်အချင်း သူ့မှာ ရှိတယ်ဆိုရင် သူ့ကို သွားခွင့်ပေးမယ်လို့ ခင်ဗျား ကတိပေးလိုက်ပါ။ ကျုပ်ကို ယုံပါ၊ ဒါက ဆိုးရွားတဲ့ ရလဒ်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ပြောဆိုခဲ့သည်။
သူက ဤကဲ့သို့သော အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စများတွင် ရှားရှားပါးပါးသာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ရှိပြီး ယခုနှစ်တွင် ရာထူးတိုးရန် အလှည့်ကျနေကာ အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်နေရသဖြင့် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့သား၏ အနာဂတ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် သူက ဝင်ရောက်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့သားအနေဖြင့် သူ၏ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်ဖခင်၏ မိသားစုနှင့် ပိုမို အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခွင့်ရရှိခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ ဖြစ်ထွန်းစေမည်ဖြစ်ပြီး— အစအနေဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများကို ကျယ်ပြန့်လာစေမည် ဖြစ်ပေသည်။
မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးသော်လည်း ရှုမေလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကန့်ကွက်မှုက သူမ၏ သား၏ ပညာရေးအာရုံစူးစိုက်မှုကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေမည်ကို အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် သူမသည် ထိုသတင်းကို ကျန်းကိန်ထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပြောပြခဲ့ရာ ထိုစဉ်က အနည်းငယ် မှိုင်တွေနေဆဲဖြစ်သော ကလေးငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပန်းပွင့်သွားခဲ့ပြီး စာမေးပွဲတွင် ရမှတ်များစွာ ရရှိအောင် ဖြေဆိုပြမည်ဟု အကြွင်းမဲ့ သေချာပေါက် ကြွေးကြော်လာခဲ့တော့သည်။
ယနေ့မှစ၍ သူက သူ၏ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်မိခင်ထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ အိမ်စာလုပ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
“မင်းဒီကောင်စုတ်လေးက အိမ်ကိုတောင် ဘယ်တော့မှ မချစ်တော့ဘူး! ကိုယ့်အမေနဲ့ဆို တစ်စက္ကန့်တောင် မခွဲနိုင်ဘူးပေါ့လေ!” ရှုမေလီက သူမ၏ သားဖြစ်သူက ကျောင်းအိတ်ကိုဆွဲကာ တံခါးဝဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး နံနက်စာပင် မစားဘဲ ထွက်သွားခြင်းကြောင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“သားကတော့ မေမေနဲ့ မခွဲနိုင်ပါဘူး!” ဟု ကျန်းယု ကလေးငယ်က သူမ၏ မိခင်၏ ခြေသလုံးကို ဖက်တွယ်ရင်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော ရှုမေလီက သူမ၏ သမီးလေးကို ပွေ့ချီကာ တီဗီကြည့်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကိန်က ကျိုးမိသားစုထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းတို့နှင့်အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နံနက်စာ စားသုံးခဲ့ကာ သူ့အမေ ပေးခဲ့သော ကတိကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့သည်။
“သတ္တိရှိတာကတော့ ချီးကျူးစရာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က တက္ကသိုလ်တစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူလှတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ လက်ရှိအမှတ်တွေက အများကြီး လိုအပ်နေသေးတယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
“ရပါတယ်! သားကအရင်တုန်းက စာကို သေသေချာချာ မလုပ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး သားကြိုးစားမှာပါ” ဟု ကျန်းကိန်က ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် သွားပြီး စာကျက်တော့။ မင်းရဲ့ ဘုရားစဥ်ကိုးကွယ်မိခင်က အနားယူချင်နေပြီ။ နားမလည်တာ ရှိရင် ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပါ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို မေးလေ” ဟု ကျိုးရွှမ်က ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူက အပြင်ထွက်ကာ အနည်းငယ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုနေခဲ့သည်— အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပင်လယ်မြို့သို့ ခရီးထွက်ရခြင်းမှာ ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“သွားပြီး ဆော့တော့လေ။ ငါက အဲလောက်တောင် ကြွေလွယ်ကြေလွယ် ဖြစ်နေတဲ့သူလို့ မင်းထင်နေတာလား” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။
ကျိုးရွှမ်က ကျောပိုးအိတ်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူက ဂိုမြောင်ကျွန်နှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့ပြီး သူမက စကားစမြည်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလာခဲ့သည်။
ကျိုးရွှမ်က သူမအား ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နှုတ်ဆက်ကာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ဤအိမ်နီးနားချင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ တိကျသော ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အမေအား မေးမြန်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဂိုမြောင်ကျွန်မှာ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသွားရသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်ရသည်။ သူက စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုပြီးနောက် လျှောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ယနေ့တွင် သူမသည် တမင်တကာပင် ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်: သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရေမွှေးအနည်းငယ် တို့လိမ်းထားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ အစ်မထံမှ သားရေဖိနပ်တစ်ရံကို ငှားရမ်းလာခဲ့ကာ၊ အတန်းဖော်ထံမှ စကတ်တစ်ခုကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး၊ မနေ့ကတည်းကပင် သူမ၏ ဆံပင်များကို လျှော်ဖွပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်...
“မြောင်ကျွန်၊ မင်းက ဘာလို့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတာလဲ” ဟု ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာနေသော အဘွားအိုကျန်းက မေးမြန်းခဲ့သည်။
“အဘွားအိုကျန်း၊ သားက လေညှင်းခံဖို့ ထွက်လာတာပါ” ဟု ဂိုမြောင်ကျွန်က ကျိုးမိသားစုနှင့် သူမတို့ မိသားစု၏ ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းစွာသိရှိထားသူဖြစ်သဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
အဘွားအိုကျန်းက သူမအား တစ်ကိုယ်လုံး အပေါ်အောက် ခြုံငုံကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့တော့ သေချာလေး ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ထားပါလား။ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဘယ်မှ သီးသီးသန့်သန့် သွားစရာ မရှိပါဘူး” ဟု ဂိုမြောင်ကျွန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ လေးပင်နေခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်လေးက သူမအား သေသေချာချာပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း သူမက သူ့နောက်သို့ မျက်ခြေမပြတ် လိုက်ကြည့်မိဆဲပင်။ သူက အလွန်ပင် တောက်ပကာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်— မြို့တော်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသူတစ်ဦးထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားတောက်ပသည့် ရောင်ဝါကို ဆောင်ကြဉ်းထားပေသည်။