ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းနှင့် ရှောက်မေလီတို့က နားထောင်ရင်း အကူအမဲ့သလို ခံစားကြရသည်။
"ပြောရဦးမယ်၊ ဒုတိယအစ်ကို ရောက်လာပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို ခေါ်ပြီး ဟိုဒီ လျှောက်လည်ပေးဦးမှာ။ မနက်ဖြန် ညနေကျရင် ဟိုမှာပဲ ထမင်းစားဖို့ ဘုရားသခင်ရဲ့မိခင်က မှာထားတယ်" ဟု ကျန်းဂိန်းက ပြောပြသည်။
"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ဘုရားသခင်ရဲ့မိခင်နဲ့ ဖခင်တို့ကို ဘာဟင်းသီးဟင်းရွက်မှ မဝယ်ဖို့ သွားပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ မင်းအဖေနဲ့အတူ ငါပဲ သွားဝယ်လိုက်မယ်" ဟု ရှောက်မေလီက ညွှန်ကြားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျန်းဂိန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူလည်း ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ရာ ရေမိုးချိုးပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ တန်းဝင်ကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။
သူတို့၏ အထွေးဆုံးသမီးလေး ကျန်းယုက အစ်ကိုဖြစ်သူ ယူလာပေးသည့် မုန့်ကို စားရင်း "အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
ရှောက်မေလီက ပြုံးလိုက်ကာ ဝင်ထိုင်ပြီး တစ်ကိုက်ယူစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခင်ပွန်းသည်အတွက် နောက်တစ်ကိုက် ကောက်ယူပေးရင်း "ကျိုးမိသားစုဟောင်းက တကယ် ရက်ရောတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
തീർച്ചပါက တစ်စုံတစ်ရာကို အကျိုးအမြတ်ထုတ်လို၍ မဟုတ်ဘဲ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက စေတနာအပြည့်ရှိပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို မည်သူကမှ မနှစ်မြို့ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
ထိုသို့သော မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားချင်စိတ်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ကောင်းမွန်သော သက်ရောက်မှုရှိကြသောကြောင့်တည်း။ သူမ၏ သားကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ— ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကပင်လျှင် အခြားတစ်မျိုး ဖြစ်နေသလိုလို ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ရှေ့ကဆိုလျှင် သူက အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းစွန့်စားတတ်သူ ဖြစ်သည်။
"ဒီလိုဆွေမျိုးတွေက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ နောင်ကျရင် ပိုပြီး အပြန်အလှန် ဆက်ဆံသင့်တယ်" ဟု ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူသည်။
ထိုစဉ်အတွင်း လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့က ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကျောမှီထားစဉ် ကျိုးချင်းပိုင် က စာရင်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။
ဒုတိယမြောက်သားက စာရင်းစာအုပ်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝင်ငွေမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုများပြားလာသည်မှာ သေချာပေသည်။
"အိမ်မှာက လုပ်စရာ ဘာမှမရှိသလောက်ပါပဲ။ မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ကြဖို့လိုတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှိနေမှတော့ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေဖြစ်တဲ့ ကျုပ်တို့တောင် ဒီဆိုင်တွေကို ကောင်းကောင်း မစီမံနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျုပ်အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျုပ်ကို ပြန်ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့တောင် မမျှော်လင့်ရဲတော့ဘူးပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရွှမ် က အသံထွက်ကာ ရယ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဆေးလိပ်ဆိုင်ရဲ့ ဝင်ငွေက ဒီလောက်အများကြီး ခုန်တက်သွားရတာလဲ။"
"တတိယမြောက်က စစ်ဆေးခဲ့တာ။ သူက ပြည်ပသွင်းကုန် ဆေးလိပ်အုပ်စုတစ်စုကို ရှာဖွေတင်သွင်းလာတာလေ၊ အဲဒါနဲ့ အရောင်းအဝယ်က အရမ်းကောင်းနေတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ရှင်းပြသည်။
"တယ်လီဖုန်း တပ်ပြီးသွားမှတော့၊ အကြီးဆုံးသားက ဖုန်းဆက်လာသေးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ဖုန်းလိုင်းစပ်မိသွားတော့ တစ်ဖက်ကလူတွေက အကြီးဆုံးအစ်ကို့ကို သတင်းပေးလိုက်မယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက အလုပ်တာဝန်နဲ့ ခရီးထွက်နေတုန်း ဖြစ်မယ်၊ ပြန်မရောက်သေးလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့သားကို ခပ်စူးစူး အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူပါးစပ်လွန်သွားမှန်း သဘောပေါက်သွားသော ကျိုးရွှမ် က အမေဖြစ်သူဘက်သို့ မဝံ့မရဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမေ၊ အကြီးဆုံးအစ်ကို့အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့အကြောင်း အမေသိတာပဲ။ တကယ်တော့ ကျုပ်တို့ညီအစ်ကိုတွေအတွက်ကို လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးရွှမ် က အမြန်ချော့မော့ပြောဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်စိစွေကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ "ငါ့ကို လာပြောပြဖို့များ လိုသေးလို့လား။ ငါက မင်းတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ ဖုန်းမပြောရတာ ကြာပြီမို့လို့ပါ။"
သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ စိတ်ပူမိသည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း ဤအရာက ရှောင်လွှဲ၍မရမှန်းလည်း သူမ သိရှိထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏သားက ထိုလုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် ရှိနေသည်လေ၊ ၎င်းက သူ၏ တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားပင် မဟုတ်ပါလော။
"အကြီးဆုံးအစ်ကိုဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာခဲ့ရင် သူ့ကို ပြန်ဆက်လို့ရမယ့် အချိန်ကို ချိန်ညှိပြီး တတိယမြောက်ကို အသိပေးဖို့ အဖွားမားကို ပြောထားတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် တတိယမြောက်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူတို့ဆီကနေ ဆက်သွယ်လို့ရမရ တိုက်ရိုက် မေးကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ကမ်းလှမ်းသည်။
အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က "ကောင်းပြီလေ" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
ကျိုးရွှမ် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"သွားပြီး စောစော အနားယူလိုက်တော့။ တစ်နေ့ကုန် ခရီးဆက်လာရတာပဲဟာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ကျိုးရွှမ် က အရင်ဆုံး သွားရောက် အနားယူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က *နှင်းတောင်ပေါ်မှ မြေခွေးယဉ်ကျေးမှု* (Fox Volant of the Snowy Mountain) ဇာတ်လမ်းကို ခဏလောက် ဆက်ကြည့်ပြီးမှ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်အတူ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ "အကြီးဆုံးရဲ့ အလုပ်အကိုင်က လူကို စိတ်ပူစေလိုက်တာ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။
"သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ကိုယ့်ထက်တောင် သာသေးတယ်။ စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
သူ့သားအကြောင်း သူသိသည်— တပည့်က ဆရာကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိသလောက်ပါပဲ။ ထို့ထက်ပို၍ အကြီးဆုံးက သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိရှိနားလည်သူ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြာရှည်မစောင့်လိုက်ရဘဲ သူမသည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း အိပ်မောကျနေလေပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျိုးရွှမ် က အပြေးလေ့ကျင့်ရန် ထလာခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ပင်လယ်စာသွားဝယ်ရန် မထွက်ခွာမီ သူ့အမေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
"ဖားကား၊ ဒါ ကားကျုပ်တို့အိမ်က ကားလား" ကျိုးရွှမ် ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
တတိယမြောက်က အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်လွန်းသည်၊ မိသားစုက ကားဝယ်ထားတယ်ဆိုတာကို တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။ ကျိုးရွှမ် က မနေ့ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကားလို့သာ ထင်မှတ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တိုတိုတုတ်တုတ် ညည်းသံပြုကာ ကားကို မောင်းထွက်သွားသည်။
ကျိုးရွှမ် က ရပ်ကွက်ထဲတွင် တစ်ပတ် လမ်းလျှောက် အပြေးလေ့ကျင့်သည်။ ဤနေရာနှင့် မရင်းနှီးသေးသောကြောင့် သူ အဝေးသို့ မသွားခဲ့ဘဲ၊ အမေဖြစ်သူ တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်လာပါက အနားတွင် ရှိနေစေရန် ထိန်းသိမ်းထားသည်။
အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော ကျိုမိသားစုဟောင်းမှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် အပြေးလေ့ကျင့်နေသော ကျိုးရွှမ် ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီးမှ သူမ၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ရဲတက်လာတော့သည်။
ကျိုးညီအစ်ကို သုံးယောက်ထဲတွင် အကြီးဆုံးက အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ တတိယမြောက်က စကားအပြောအဆို အကောင်းဆုံးဖြစ်ကာ၊ ဒုတိယမြောက်က အချောဆုံး ဖြစ်သည်။
အခြားနှစ်ယောက်မှာလည်း သဘာဝအလျောက် ရုပ်ချောကြသော်လည်း ဒုတိယမြောက်က အားလုံးထဲတွင် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်— အထူးသဖြင့် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်နူးညံ့သည့် အရည်အသွေး ရှိနေသောကြောင့်တည်း။
ယခုအခါ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ မိန်းကလေးငယ်များအပေါ် သေလောက်အောင်ပင် စွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။
ကျိုမိသားစုဟောင်းမှ မိန်းကလေးငယ်၏ အမည်မှာ ကျိုမြောက်ကျွန် ဖြစ်သည်။ သူမလည်း အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်ထူးချွန်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ လန့်သွားသည့် သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
အချို့သော အလှည့်ပတ်များကို ပြီးဆုံးစေပြီးနောက် ကျိုးရွှမ် က အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကျိုမိသားစုဟောင်း၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် သူမက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိသော်လည်း သူတို့က အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မိသားစုအချင်းချင်းကြား ဆက်ဆံရေး အခြေအနေများကို သူ မသိသေးသောကြောင့် မည်သည့်စကားမှ မဆိုခဲ့ပေ။
ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ကျိုမြောက်ကျွန်က သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာနှင့် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသော ရင်ဘတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သူ မိသားစုအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ သူမ၏ မျက်လုံးများက လိုက်လံကြည့်ရှုနေမိသည်။
"မင်းက ဘာလို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားမဝယ်သေးတာလဲ။ တခြားလူတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ရွေးစားဖို့ စောင့်နေတာလား" ဟု ကျိုအမေက အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကာ သူမ၏သမီးဖြစ်သူမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ကြက်သေသေကာ ငေးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မကျေမချမ်းဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်သည်။
"အမေ၊ သမီး ခုနက လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်လို့ပါ။ သူက ကျိုးမိသားစုအိမ်ထဲ ဝင်သွားတာ" ဟု ကျိုမြောက်ကျွန်က မျက်နှာရဲရဲဖြင့် ပြောသည်။
"ကျိုးမိသားစု ဟုတ်စ" ဟု ကျိုအမေက မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူတို့၏ မိသားစုကိုယ်တိုင်၊ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို့မိသားစု၊ နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဘက်က ဆွေမျိုးများအားလုံးမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသော တူညီသည့် ရပ်ဝန်းကွက်လပ်ထဲတွင် ပြည့်ကျပ်စွာ အတူတကွ နေထိုင်ကြရသည်။ မူလက သူတို့သည် ဘီမိသားစုဟောင်း ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းကို အသုံးချကာ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် သီးခြား အိမ်ထောင်စုများအဖြစ် ကွဲထွက်ကာ ဤကျဉ်းမြောင်းလှသော နေထိုင်မှုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုးမိသားစုက ယင်းကို ဦးစွာ လုယူသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။ အသစ်ရောက်လာသူများမှာ မြို့တော်မှ ဖြစ်ကြသည်ဟု ကြားသိရသည်။ ကျိုမိသားစုက အစပိုင်းတွင် အသစ်ရောက်လာသူများမှာ နောက်ခံမရှိဟု ယူဆခဲ့ကြသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူတို့က ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ကျန်းမိသားစု၏ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နေကြသည်။
ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ကျန်းမိသားစုတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆွေမျိုးများ ဘယ်တုန်းက ရရှိသွားခဲ့မှန်း မည်သူက သိမည်နည်း။ ထို့အပြင် မိသားစုနှစ်ခုကြား ဆက်ဆံရေးမှာလည်း စစ်မှန်စွာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသည်— လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ကျန်းမိသားစုအိုကြီး စုံတွဲက သူတို့၏ မြေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ သူတို့နှင့်အတူ ခရီးထွက်သွားခဲ့ကြသေးသည်။
"သူက ကျိုးမိသားစုထဲက တကယ်ဟုတ်ပါ့မလားလို့။ အရမ်းလည်း ရှည်တယ်။ တော်တော်လည်း ချောတာပဲ" ဟု ကျိုမြောက်ကျွန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောသည်။
"တော်စမ်းပါတော့။ ငါတို့အိမ်က သူတို့ကြောင့် လက်ဦးမှု ရယူခံလိုက်ရတာလေ။ ငါကတော့ ကျိုးမိသားစုကို လုံးဝ သဘောမကျဘူး" ဟု ကျိုအမေက တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။
"အမေက သူတို့ကို မတွေ့ဖူးသေးပါဘူး" ဟု ကျိုမြောက်ကျွန်က အမြန် ငြင်းဆန်သည်။
"ငါ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်။ မင်းပြောနေတဲ့ကောင်က အဲဒီကောင် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုအမေက ပြန်ပြောသည်။
"မဟုတ်ဘူးလေ။ သမီးမြင်တဲ့ကောင်က အရပ်လည်းရှည်တယ်၊ အဲဒီလောက်လည်း အသက်မကြီးဘူး။ ဒါ သူ့အစ်ကို ဖြစ်ရမယ်" ဟု ကျိုမြောက်ကျွန်က ရှင်းပြသည်။
မိခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့က ကျိုးကွေ့လိုင် ကို ရည်ညွှန်းနေကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
"ငါကိုယ်တိုင် တွေ့ရတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ဦးမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မိသားစုကိုတော့ ငါ လုံးဝ သဘောမကျဘူး" ဟု ကျိုအမေက သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုမိသားစုဟောင်း၏ ကြံစည်ချက်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ဘက်က ဖော်ရွေသော သဘောထားကို ထားရှိမည်ဆိုလျှင်သာ အံ့သြစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူတို့က လူမြင်ကောင်းအောင် ပြဿနာမရှာကြလျှင်တောင်မှ ကျိုအမေကတော့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များကို ရင်ထဲတွင် ဝှက်ထားမည်မှာ သေချာပေသည်။