ကျန်းဘိုးအိုဟောင်းနှင့် ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းတို့က ကျန်းဂိန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တတိယမြောက်သားနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်ပါလာပြီး လည်ပတ်ကြလေသည်။
တတိယမြောက်သားက သူတို့ကို အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ထံ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။
အမေကျိုးက အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး "စတုတ္ထ့ရဲ့ဇနီး အဲဒီဘက်ကို ရောက်သွားကတည်းက သင့်တို့ရဲ့ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုတွေကြောင့်ပါပဲ" ဟု ပြောလေသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်တို့ကလည်း သိပ်ပြီး မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး" ဟု အဒေါ်ကျန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။
"သူတို့အဲဒီဘက်မှာ နေသားကျရဲ့လား မသိဘူး" ဟု အမေကျိုးက မေးမြန်းလေသည်။
"နေသားကျကြပါပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းက စိတ်ချလက်ချ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျౌကွေ့လိုင်က သူ ပြန်ယူလာသည့် ပုံများကို အဘွားဖြစ်သူအား ပြသလေသည်။ "အဘွား ကြည့်ပါဦး။ သမီးတို့နဲ့ တခြားသူတွေ အဲဒီဘက်မှာ အများကြီး ဝလာကြတယ်လေ။"
အမေကျိုးက ဓာတ်ပုံများကို ယူ၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကာ "သူတို့နှစ်ယောက်သား ဘယ်သူ့မှလည်း မသိဘဲနဲ့ အဝေးကြီးကို ထွက်သွားကြတာလေ။ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ပူပန်နေရတာနဲ့ အပြည့်ပဲ" ဟု ပြောလေသည်။
ကျౌကွေ့လိုင်က ဘာမှ မပြောတော့သော်လည်း ပူပန်စရာတော့ အမှန်တကယ် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အဖေက သုံးရက်တစ်ကြိမ် ငါးရိုကျပ်ပင်လယ်စာဈေးသို့ ကားမောင်းသွားကာ လတ်ဆတ်သည့် ပင်လယ်စာများကို ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။ ထိုပုဇွန်ကြီးများနှင့် လတ်ဆတ်သည့်ငါးများကို ဟင်းရည်ချက်သောက်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် လန်းဆန်းစေပြီး သူ့အမေကလည်း သူ့အဖေ၏ ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရလေသည်။
အဖေကျိုးက ကျန်းဘိုးအိုဟောင်းနှင့်အတူ စစ်တုရင်ထိုးရင်း ညစာချိန်နီးသည်အထိ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးရွှမ်နှင့် စီနီတို့မှာ ကြာနာမနေဘဲ မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဂန်ဇီနှင့် ဟူဇီတို့က အပြင်ဘက်တွင် ဈေးဆိုင်ထွက်နေကြသဖြင့် နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း ပြန်မရောက်နိုင်ကြသေးသောကြောင့် သူတို့အတွက် အစားအစာများကို သီးသန့်ဖယ်ထားပေးလိုက်သည်။
ကျౌကွေ့လိုင်က ကျန်းဘိုးအိုဟောင်း၊ ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ မြတ်နိုးရသော မောင်နှမဖြစ်သူ ကျန်းဂိန်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ ကျိုးရွှမ်က သူတို့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် "မနက်ဖြန် ကျုပ် ဆိုင်ကို စောင့်လိုက်မယ်လေ တတိယမြောက်သား။ ကျုပ်ပဲ အဘိုးကျန်းတို့နဲ့ တခြားသူတွေကို လိုက်ပြပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျౌကွေ့လိုင်က သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးရွှမ်က ခရီးသွားလမ်းညွှန်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးလေသည်။ ကျန်းဘိုးအိုဟောင်း၊ ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းနှင့် ကျန်းဂိန်တို့က မြို့တော်တစ်ခွင်သို့ လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
နေထိုင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ တိုက်ခန်းတွင်သာ တည်းခိုကြသဖြင့် တည်းခိုခန်းသို့ သွားရန် မလိုပေ။
သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ကျိုးရွှမ်က ကျန်းဘိုးအိုဟောင်း၊ ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းနှင့် ကျန်းဂိန်တို့နှင့်အတူ ဟိုင်းရှစ်သို့ ပြန်မည့်ခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
အနည်းငယ် ပင်ပန်းခဲ့သော်လည်း ကျန်းဘိုးအိုဟောင်းနှင့် ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းတို့မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရကြပြီး ကျန်းဂိန်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဟိုင်းရှစ်သည် မြို့ကြီးပြကြီး တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း မြို့တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာမူ ၎င်းတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များထဲတွင်သာ ပုံဖော်ထားသည်ကို မြင်ဖူးခဲ့ကြသည့် တီယန်အန်မင်ရင်ပြင်ကြီး၏ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပုံစံကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖူးမြော်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက အမှတ်တရအနေဖြင့် ဓာတ်ပုံများများ ရိုက်ကူးပေးရန် လူများကို စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။ လိုက်ပါလာခြင်းအားဖြင့် သူက ကျန်းဘိုးအိုဟောင်းတို့ကို ရှေ့မှသွားစေကာ သူကမူ နောက်မှသာ ရိုးရိုးလေး လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် မိဘများ၏ ဘဝနေထိုင်မှုမှာ အလွန်ပင် အဆင်ပြေနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
သူ ဝင်သွားချိန်တွင် အမေဖြစ်သူက ပုဇွန်ဆီထုတ်ပလာများကို စားသုံးနေလေသည်။ ပုဇွန်ထုတ်များမှာ ကြီးမားပြီး လတ်ဆတ်လှသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ထိုမနက်စောစောကပင် သီးသန့်ထွက်၍ ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အဖေ၊ အမေ" ဟု ကျိုးရွှမ်က အိမ်ထဲသို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝင်လာရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒီလောက်နဲ့ ရောက်လာပြီလား။ အဘိုးကျန်းတို့က နောက်ထပ် ရက်အနည်းလောက် ဆက်မလည်ချင်ကြဘူးလား"
အဘိုးအဘွားများက အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားကြပြီး ကျန်းဂိန်ကမူ သူတို့နောက်မှ ကပ်ပါလာကာ သူမ၏မေးခွန်းကို ဖြေကြားလေသည်။ "ဘုရားမိခင်၊ သုံးရက်လောက် လည်ပတ်ပြီးပါပြီ။ ရှုခင်းတွေလည်း ကြည့်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေလည်း အများကြီး ရိုက်ခဲ့ကြတယ်လေ။"
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"အဘိုးအဘွားတွေကို လာပြီး ညစာစားဖို့ ခေါ်လိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ညွှန်ကြားသည်။
"ကျွန်တော် သွားခေါ်လိုက်မယ်" ဟု ကျန်းဂိန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ အမြန်ထွက်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကျိုးချင်းပိုင်က မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ကျိုးရွှမ်ကမူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ၏ဗိုက်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ငေးကြည့်နေလေသည်။
သူ့နှင့် သူ့မောင်နှမများမှာ အတော်ပင် ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကလည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတော်လေး အမွေးချင်း နီးကပ်စွာ မွေးဖွားလာကြဖူးသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်အချိန်က မည်သို့ရှိသည်ကို အမှန်တကယ် မတွေ့ဖူးကြပေ။ ယခုကမူ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
"အမေကြီးက အခုတော့ ဝပြီး ရုပ်ဆိုးသွားပြီလားဟင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဒုတိယသားဖြစ်သူအား ပုဇွန်ထုတ်ပလာတစ်လုံး ကျွေးလိုက်ရင်း သက်ပြင်းအသာချကာ ပြောသည်။
"အမေ့ဗိုက်က အရင်ကထက် အများကြီး ကြီးလာပြီး အခုဆိုရင် ထူးထူးခြားခြား လှပနေတယ်လို့ တတိယက ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ ပထမတော့ မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရတော့မှပဲ တကယ် ယုံသွားပါပြီ။ တချို့လူတွေကျတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာ အထူးသဖြင့် ပိုပြီး လှပနေတတ်ကြတာပဲ" ဟု ကျိုးရွှမ်က ပုဇွန်ထုတ်ပလာကို ဝါးရင်း သဘောကျစွာ ပြောလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက အကျင့်ချင်း တူနေကြတာပဲ။ ပါးစပ်ထဲမှာ မှန်တဲ့စကားဆိုလို့ တစ်ခွန်းမှ မပါဘူး။" တတိယကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ အမြဲတမ်း ကစားဖို့ ပြေးလွှားနေရသော်လည်း အားသည့်အခါတိုင်း သူမကို ချီးကျူးမွမ်းမွှားတတ်ကာ သူမက လှကြောင်း၊ ချောမောကြောင်းနှင့် ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာတောင် အလွန်ပင် ရုပ်ဆင်းလှပနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောတတ်လေသည်။
ချိုသာသည့် စကားချိုချိုများသာ ဖြစ်နေလျှင်တောင် နားထောင်လို့ ကောင်းနေဆဲပင် မဟုတ်ပါလော။
"လုံးဝ အမှန်တရားတွေချည်းပါပဲ" ဟု ကျိုးရွှမ်က အပြုံးဖြင့် အခိုင်အမာ ပြောလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "အရင်ဆုံး သွားလက်ဆေးလိုက်ဦး။ ခဏနေရင် ညစာစားလို့ရပြီ" ဟု တိုက်တွန်းသည်။
ကျိုးရွှမ်က အိတ်ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်သွားကာ အဝတ်အစားလဲရန် ယူလိုက်ပြီး ရေခပ်ကာ မျက်နှာသစ်လေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း ပုဇွန်ထုတ်ပလာများကို အားရပါးရ စားသုံးနေလေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမက မစားလျှင် အိပ်နေတတ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ပျင်းရိလာသလို ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ရာသီဥတုက အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေသဖြင့် မနက်စောစောနှင့် ညနေခင်းများတွင်သာ အပြင်ထွက်ချင်စိတ် ရှိသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းတောင် လုံးဝ မလှမ်းချင်ပေ။
ကျန်းဘိုးအိုဟောင်း၊ ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းနှင့် ကျန်းဂိန်တို့က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြပြီးနောက် လာရောက်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါက်ဆွဲများကို ချက်ပြုတ်ထားရာ လူတစ်ဦးလျှင် ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးစီဖြစ်ပြီး ခရမ်းချဉ်သီး၊ ကြက်ဥ၊ ပုဇွန်နှင့် ဝက်သားတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။
"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်လည်ကြမယ် ထင်ထားတာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ ဒီလောက်နဲ့ အမြန်ပြန်ရောက်လာကြတာပဲ" ဟု မိမိတို့လည်း စားပြီးသွားပြီဖြစ်၍ ၎င်းတို့ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ပြောကြသည်။
"ဒုတိယက တခြားနေရာတွေကိုပါ လိုက်ပြချင်သေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရာသီဥတုက အရမ်းပူနေတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံးနေရာတွေကိုပဲ လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့နေရာတွေကိုတော့ နောက်တစ်ခေါက်မှ ဆက်လည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပါ" ဟု ကျန်းဘိုးအိုဟောင်းက ပြန်ပြောသည်။
"အဒေါ်ကြီးက အရမ်းကို ဖော်ရွေတာပဲ။ ကျုပ်တို့ ရောက်သွားတော့ ဧည့်ခံဖို့ ကြက်တစ်ကောင်တောင် အသတ်ခံပေးတယ်" ဟု ကျန်းအဘွားအိုဟောင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလေသည်။
သူမက အမေကျိုးထက် အသက်ငယ်သဖြင့် အဒေါ်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မည်သူ့ကို ဆိုလိုသည်ကို သိရှိသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဧည့်ခံဖို့အတွက် ကြက်သတ်တာက သဘာဝကျတာပေါ့" ဟု ပြောပြီးနောက် ကျန်းဂိန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို့ကို ပီကင်းတက္ကသိုလ်နဲ့ ဆင်ဟွာတက္ကသိုလ်တွေဘက် လျှောက်လည်ဖို့ ခိုင်းခဲ့သေးလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းဝင်းတံခါးတွေမှာလည်း အမှတ်တရအနေနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ခဲ့ပါတယ်" ဟု ကျန်းဂိန်က ခေါက်ဆွဲကို စုပ်ရင်း အပြုံးဖြင့် ဖြေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျန်းဂိန်က အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ကျိုးရွှမ်အား မနက်ဖြန် မနက်စာစားရန် ပြန်လာဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့နောက် အတူတူ လည်ပတ်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။
ဒုတိယဦးစီးမှူးကျန်း၊ ရှုမေ့လီနှင့် ၎င်းတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးတို့မှာ အိမ်တွင် ရှိနေကြသည်။ သူ ဒီလောက်နဲ့ အမြန်ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြသဖြင့် တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်လာရတာလဲ။ အဘိုးနဲ့ အဘွားရော ပြန်လာကြပြီလား" ဟု ရှုမေ့လီက မေးမြန်းသည်။
"အားလုံး ပြန်လာကြပါပြီ။ အဘိုးနဲ့ အဘွားက ပင်ပန်းနေကြလို့ အခုချက်ချင်း လိုက်မလာကြသေးတာပါ" ဟု ကျန်းဂိန်က ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်ရင်း ပြောသည်။ သူ့လက်ထဲတွင်မူ ဒုတိယအစ်ကို ဝယ်ပေးလိုက်ပြီး ယူသွားရန် ပြောထားသည့် မြို့တော်ထွက် ဒေသထွက်ကုန်ပစ္စည်း အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
"သားအတွက် တစ်ခုခု ထလုပ်ကျွေးလိုက်ဦး" ဟု ဒုတိယဦးစီးမှူးကျန်းက ဇနီးဖြစ်သူအား ပြောသည်။
"ကျွန်တော် စားပြီးပြီ။ ဘုရားဖခင်က ပုဇွန်၊ အသား၊ ကြက်ဥတွေ အပြည့်အစုံပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး ချက်ကျွေးတယ်။ ဗိုက်တင်းနေပြီ" ဟု ကျန်းဂိန်က ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ဇစ်ကို ဖွင့်ကာ ငွေအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "အဲဒီဘက်မှာ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့က ဘေလ်ရှင်းဖို့အတွက် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်နေကြတာနဲ့ ကျွန်တော် သိပ်ပြီး မသုံးလိုက်ရပါဘူး။ အမေ၊ ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်"
ရှုမေ့လီက အားနာသွားသည်။ "သားက ဟိုမှာ သွားလည်တာ၊ ကောင်းတာစားတာနဲ့ လက်ဆောင်တွေ ဝယ်လာဖို့ သွားတာလေ။ သားရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အလကားနေရင်း ပြန်မယူနိုင်ပါဘူး။"
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကို လာလည်တဲ့အခါ ဘာအတွက်မှ ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုဘူးလို့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့က အတင်းအကျပ် ပြောနေကြတာနဲ့လေ" ဟု ကျန်းဂိန်က ခေါင်းကုတ်ရင်း ရှင်းပြသည်။
သူက သူ၏ မြတ်နိုးရသော မိဘမောင်နှမများ၏ မိသားစုကို အလွန်ပင် နှစ်သက်သဘောကျသည်။ သူ့ရဲ့မောင်နှမများအားလုံးက အလွန်ပင် ရွှင်လန်းတက်ကြွပြီး စိတ်ထားထူပြောကြွယ်ဝကြပေသည်။