ကျိုးကွေ့လိုင် မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏အမေသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ခေတ်မီပြီး အတွေးအခေါ် တိုးတက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိပေ၊ ဤကိစ္စကိုမူ အလွန်တရာ အလေးအနက်ထား လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင် က ၎င်းကို စိတ်ထဲတွင် တကတក မှတ်ထားလိုက်သည်— *ကောင်းပြီလေ၊ ဇုံအမျိုးသမီးမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။* သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးလို လှಪနေသည်ဖြစ်စေ၊ ရဲမေတစ်ဦးကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ သူ လုံးဝ ပတ်သက်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည့်အတွက် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။
ဤကောင်လေး အခုလေးတင် ပြောသွားသည်ကို ကြည့်ဦး— ရဲမေတစ်ယောက်တဲ့! ဟိုအမျိုးသမီးက ရဲအရာရှိတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။
သေချာပေါက်ကို သူမ သတိထားရပေမည်။ မဟုတ်လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မိသွားပါက သူမအနေဖြင့် အနောက်အရပ်မှ နတ်မိဘမခင်ကြီး (Queen Mother of the West) ကဲ့သို့ နဂါးငွေ့တန်းကို ဆွဲငင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဖြတ်တန်းခွဲထုတ်ရန်အတွက် နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။
"မုန့်ညက်မည်း ကိတ်မုန့် စားလိုက်ဦး။ မင်းအဖေ မကြာသေးခင်ကမှ လုပ်နည်း သင်ထားတာ" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အား တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ "ကျွန်တော့်အဖေက ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားတစ်ယောက်လို ပိုပိုဆန်လာပြီ။ အတတ်ပညာမျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်လာနေပြီပဲ" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ထံသို့ အချစ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း "အဲ့ဒါကြောင့် မင်းအဖေနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရတာ ငါ့ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲပေါ့။ မင်းအဖေက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် မှာမူ သူ အတင်းအကြပ် ကျွေးမွေးခံလိုက်ရသလို ခံစားချက်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ရရှိသွားတော့သည်။
*ကောင်းပြီလေ။ ငါ ရှုံးပြီ။ ငါ ရှုံးပါပြီ။*
တတိယသားဖြစ်သူ ကျိုးကွေ့လိုင် မှာ တစ်ဝက်လောက် ဆက်နေကာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် နေ့စဉ်လိုလို အပြင်ထွက်နေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူက ကျန်းကျင့်ကို နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူတစ်ဦးတည်းသာ အများဆုံး ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ရုပ်ရှင်ပြားများစွာကို အသုံးပြုကာ ဓာတ်ပုံပေါင်းများစွာကို ဆေးကြောထုတ်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို အသစ်ဝယ်ထားသော ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ထဲတွင် သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ကျန်းကျင့်သည် ထိုပုံများထဲမှ အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်— ၎င်းတို့မှာ ကျိုးကွေ့လိုင် က လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်စုံတစ်ဦးကို အဖော်ပြုခိုင်းကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံကို ရိုက်ခိုင်းထားခဲ့သည့် ပုံများ ဖြစ်ကြသည်။
သူ့တတိယအစ်ကို၏ စုဆောင်းထားမှုများကို လှန်လှောကြည့်ရင်း ကျန်းကျင့်က သူသည် လက်လှမ်းမီသမျှ အရာရာတိုင်းကို ရိုက်ကူးထားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လှည်းဆွဲနေသည့် လုပ်သားတစ်ဦးကိုပင် မကျန်အောင် ရိုက်ထားခဲ့သည်။
လှည်းဆွဲသမားမှာ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ကင်မရာမှန်ဘီလူးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ဖြူစင်ဝင်းပနေသော သွားများကို ဖြဲပြကာ ပြုံးပြနေခဲ့သည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် က ထိုပုံများကို မရိုက်ကူးမီ ခွင့်တောင်းခဲ့ပြီး ဒေသခံများကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ကြသည်။
ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျင့်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကာ "တတိယအစ်ကို၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး အရာတွေကို အဲ့လောက်တောင် များများစားစား ရိုက်ထားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မင်းနားမလည်ပါဘူး။ ငါတို့နိုင်ငံက အခုလို အရှိန်အဟုန်နဲ့ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပြီး နေ့စဥ်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေတာ။ မကြာခင်မှာ ဒီလိုဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လမ်းရှုခင်းတွေနဲ့ လူနေမှုပုံစံတွေက ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုချိန်မှာသာ မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်ရင် နောက်လာမယ့် ငါတို့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေက ရှစ်ဆယ်ကျော်နှစ်တွေတုန်းက မြို့တော်နဲ့ ဟိုင်းစီးတီးတို့ ဘယ်လိုပုံစံရှိတယ်ဆိုတာကို ကြည့်ခွင့်ရကြလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ရှင်းပြသည်။
"အဲ့ဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲလား" ဟု ကျန်းကျင့်က မေးသည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေက နောင်ကျရင် တန်ဖိုးတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းကို တစ်ညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြောသည်။
"ဒီဓာတ်ပုံတွေ ဖော်ဖို့အတွက် မင်းဝယ်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ခွေတွေ ကုန်ကျစရိတ်က မသေးလှဘူးဆိုတာ ငါ သတိထားမိတယ်" ဟု ကျန်းကျင့်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ခွေများစွာကို ကုန်အောင် သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်ကျရင် ငါ ဒါတွေကို အလွယ်တလေး ပြန်ရှာနိုင်မှာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က လွယ်လွယ်ကူကူပင် လွှဲချပြောဆိုလိုက်သည်။ သူက ကျန်းကျင့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး "ညီလေး၊ ငွေအနည်းအကျဉ်းအတွက်နဲ့ ငါတို့ ကပ်စေးနည်းလို့ မရဘူး။ ပုံစံကြီးကို ကြည့်ရမယ်။ အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်— ဒီဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အရာတွေက တစ်နေ့ကျရင် စစ်မှန်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အတိတ်က အရာတွေဆိုတာ အခုချိန်မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလို့ မသတ်မှတ်ထားဘူးလား" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ကျန်းကျင့်မှာမူ ဤကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုကို မည်သို့မျှ အပြစ်တင်စရာ မတွေ့ရတော့ပေ။
"မင်း တံဆိပ်ခေါင်းတွေ စုဆောင်းတတ်လား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"မစုဘူး" ကျန်းကျင့်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ငါကတော့ စုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သိပ်တော့ မရှိလှဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းကို ပေးစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ဝင်စားရင်တော့ ငါ ပြလို့ရပါတယ်။ အကုန်လုံးက အကောင်းစားတွေချည်းပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောသည်။
မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့သော လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လှမ်းကြည့်ကာ "တတိယသား၊ သားက တံဆိပ်ခေါင်းတွေပါ စုဆောင်းနေတာလား။ ဘယ်တုန်းက စလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကောလိပ်တက်တုန်းက စခဲ့တာပါ။ ဟိုအရင် တံဆိပ်ခေါင်းဟောင်းတွေကို ရှာရတာ အရမ်းခက်တယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောသည်။
"ဘယ်လောက်ထိ ဟောင်းတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ အထိမ်းအမှတ် တံဆိပ်ခေါင်းတွေလေ။ လေးစုံတွဲအစုံလိုက်ကြီးပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူစွာ ဖြေကြားသည်။
"အဲ့ဒီတံဆိပ်ခေါင်းက ထုတ်ဝေမှု အတော်လေး များပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ငွေကြေးပမာဏ အကြီးအကျယ်တော့ တန်ဖိုးရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒါဆို တန်ဖိုးရှိတဲ့ တံဆိပ်ခေါင်းတွေရော ရှိသေးလား" ဟု ကျန်းကျင့်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ရှိတာပေါ့။ အခုချိန်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးနေတဲ့ တံဆိပ်ခေါင်း တစ်မျိုးရှိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာရှာ ငါ မတွေ့နိုင်ဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ပြောသည်။
"ဘယ်ဟာလဲ" ဟု ကျန်းကျင့်က တိုက်တွန်းမေးမြန်းသည်။
*"နိုင်ငံတော်ရဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေ အားလုံး နီရဲနေပြီ"* ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အဲ့ဒါကို မင်း သိတယ်ပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
"သိပ်သိတာပေါ့။ တခြား စီးရီးတွေ အများကြီး စုဆောင်းဖူးပေမဲ့ အဲ့ဒီ သီးသန့်တံဆိပ်ခေါင်းကိုတော့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့ကို မရဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က သက်ပြင်းချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောသည်။
"ငါ့မှာ ရှိတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။
ထိုသီးသန့်တံဆိပ်ခေါင်းကို ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် တံဆိပ်ခေါင်းအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဥ်က သူမအနေဖြင့် မြို့နယ်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ထူးခြားသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပထမအကြိမ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုစဥ်က လွတ်သွားခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင်မူ ၄ ခုအထိ လုံခြုံစွာ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုလေးခုစလုံးကို သူမ၏ လက်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကိုင်ထားခဲ့သည်။
တခြားတံဆိပ်ခေါင်းများ၏ ဈေးနှုန်းများမှာ ဤမျှအထိ မြင့်မားခြင်း မရှိသော်လည်း *နိုင်ငံတော်ရဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေ အားလုံး နီရဲနေပြီ* တံဆိပ်ခေါင်းကမူ အနာဂတ်တွင် သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိလာရန် ကံပါလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် သူမ စုဆောင်းစုပုံထားခဲ့သော ရွှေများထက်ပင် ပိုမို၍ တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့အမေက တကယ်ပင် ထိုမျှရှားပါးလှသော တံဆိပ်ခေါင်းကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။
"အမေ၊ ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးတာလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်။
"ဘာကို ပြောရမှာလဲ။ မင်း ကလေးဘဝတုန်းက ဘာမှန်းညာမှန်း မသိဘဲနဲ့ သကြားလုံးရှာဖို့ ဗီရိုထဲ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရင်းနဲ့ ငါ့တံဆိပ်ခေါင်းတွေကို ဖျက်ဆီးမိမလို ဖြစ်ဖူးသေးတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ငါ သေသေချာချာ သိမ်းထားလိုက်တာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး "အဲ့တုန်းက ကျွန်တော်က ကလေးပဲ ရှိသေးတာလေ။ အဲ့ဒါကိုတောင် သတိမရတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ အလွန်လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းထားတာ။ မင်း ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် ပြပေးလို့ရပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
သူမအနေဖြင့် သူမ၏ ရတနာများကို ခွဲခွာရမည်ကို များသောအားဖြင့် ဝန်လေးတတ်သော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ် စနောက်ပေးခြင်းကမူ ပြဿနာ မရှိပေ။
"အမေ ပိုက်ဆံအိတ် သွားယူပေးမယ်!" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က အော်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားပြီး သူ၏အမေ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အတိုင်းအတာနေရာ (dimensional storage) ထဲမှ တံဆိပ်ခေါင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ မပျက်စီးဘဲ လုံးဝအသစ်စက်စက် အနေအထားအတိုင်း ရှိနေခဲ့ကာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ "အမေ တကယ်ရှိနေမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူးဗျာ! ဒါက ယုံနိုင်စရာကို မရှိဘူး၊ ဒီပုံကို အခုချက်ချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်မှ ဖြစ်မယ်" ဟု အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကင်မရာကို သွားယူရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းကျင့်က အနားသို့ တိုးလာပြီး "ဘုရားမိခင်၊ ဒီတံဆိပ်ခေါင်းက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ထိ ရှားပါးတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အလွန်တရာ ရှားတာပေါ့။ '၆၈ ခုနှစ်တုန်းက ထုတ်ခဲ့တာလေ။ အခုက ၁၉၈၅ ခုနှစ်— ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲဆိုတာ မင်းပဲ တွက်ကြည့်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"အဲ့ဒါ တကယ် ကြာပြီပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုထိ ဒီလောက်အသစ်အတိုင်း ရှိနေသေးတာလဲ" ဟု ကျန်းကျင့်က အံ့သြတကြီး မေးလေသည်။
"ဘယ်လိုမှ မနေပါဘူး၊ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ငါ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်လို့ပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က တံဆိပ်ခေါင်းကို တည်နေရာချကာ အမြန်ဓာတ်ပုံ နှစ်ပုံ ရိုက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ သူက ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ့အမေထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "အမေ၊ တခြား အဓိကထုတ်ဝေမှု အစုံလိုက်တွေကိုရော အကုန် စုဆောင်းထားသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အကုန်လုံးနီးပါးကို စုထားတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ ဖြေသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ "အမေ၊ အမေ့ရဲ့ အရသာနဲ့ ဝါသနာတွေက တကယ်ကို ထိပ်တန်းပဲ!" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။
ကျန်းကျင့်က ဘေးမှနေ၍ သူ၏တတိယအစ်ကို၏ ထင်ထင်ရှားရှား ပူဇော်ပသနေပုံကို သဘောကျကာ တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အစ်ကိုထွေး၊ သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ ပြန်သိမ်းတော့။ ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်ကြမယ်" ဟု ပြောသည်။
"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်မနေတော့ဘူးလား" ကျန်းကျင့်က မြို့တော်ကို ပိုမိုစူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ် အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။
"မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒုတိယအစ်ကို စိတ်တိုလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါသာ ဟိုဒီ ရွှေ့ပြောင်းနေမယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ဘာကိစ္စကိုမှ ငါ့ကို ယုံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ အိမ်ပြန်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ် သွားသိမ်းတော့မယ်" ဟု ကျန်းကျင့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကိုပဲ ယူခဲ့။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ထားခဲ့လိုက်တော့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း သိပ်သုံးဖြစ်မှာ မဟုတ်လို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အား လမ်းညွှန်မှာကြားလိုက်သည်။
"သိပြီလေ" ဟု ကျန်းကျင့်က ပြန်ပြောပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဘက်သို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။