နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များ၏ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့ ဤအရာသည် အားနည်းချက်ကင်းစင်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် နေရာတိုင်းတွင် စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာများရှိနေသော မြို့ကြီးများတွင်ပေါ့။ ဘယ်သူကများ အပြစ်ကျူးလွန်ဝံ့ပြီး ဖြစ်လာမည့်အကျိုးဆက်ကို ရင်ဆိုင်ရဲမှာလဲ။
လောလောဆယ်တွင်တော့ အခြားပြောစရာ အထူးသဖြင့် မရှိပေ။
ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သားများက ညစာပြင်ဆင်ပြီးနောက် အတူတကွ စုဝေးစားသုံးကြသည်။
ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ယနေ့ အစောကြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ညနေ ခုနစ်နာရီခွဲတွင် ရောက်ရှိလာပြီး ညစာ မစားရသေးသော်လည်း အိမ်သို့ရောက်သည့်အခါ သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးငယ်များကို မတွေ့ရပေ။
သူတို့မှာ မိဘများထံသို့ သွားရောက်ကြသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် သူက လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ပင် မဝင်ရသေးမီ ကျိုးမိသားစုအိမ်သည် မီးရောင်များထိန်လင်းကာ စည်ကားနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ရှင်းနေပေသည်။
"ရှစ်နာရီ သို့မဟုတ် ကိုးနာရီမှ ပြန်လာမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ ဒီလောက်စောတာလဲ" ဟု ကျွယ်မေလီက မေးမြန်းသည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယသား၊ Xiao Geng ရဲ့ အဖေပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့သားကို ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းထံ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က မတ်တပ်ရပ်ပြီး "ဦးလေးကျန်း" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ပြုံးလျက် "ကျားသစ်မျိုး ဖက်ဆစ်မွေး၊ ခြင်္သေ့မျိုး ကျားသစ်မွေးတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က မျက်နှာပူစရာမလိုဘဲ "အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အပျော်သဘောဖြင့် သူ့ကို ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းကို "ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ကျွန်မတို့ စားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေ ကျန်သေးတယ်။ မစားရသေးရင် ရှင့်အတွက် တစ်ပွဲလောက် ပြန်နွှေးပေးရမလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
"အဲ့ဒီလောက်အထိ အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပြီး စားလိုက်ပါမယ်" ဟု ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းက ပြုံးလျက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့လည်း ထိုင်တာကြာပြီပဲ။ အရင်ပြန်ကြမယ်လေ" ဟု ကျွယ်မေလီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်တာ ဘာမှ အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တုံ့ပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းမှာ ဆက်လက်မစားတော့ဘဲ သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြပြီး၊ အဘိုးကျန်းနှင့် အဘွားကျန်းတို့ကမူ အနည်းငယ်ပို၍ ထိုင်နေကြပြီးနောက် ည ရှစ်နာရီကျော်တွင် ပြန်သွားကြသည်။
အိမ်တွင် လူသုံးယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ဒီကိုရောက်လာပြီးကတည်းက အဖေနဲ့အမေမှာ ဆွေမျိုးတွေ ပိုတိုးလာမှန်း မသိခဲ့ရဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ကျန်းမိသားစုဟောင်းက မဆိုးပါဘူး။ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရတာ တော်တော်ကောင်းတဲ့ လူတွေပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် အိမ်ခြံမြေအမြောက်အမြားကိုလည်း စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့်အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့ကို စီမံခန့်ခွဲကူညီပေးရန် ယုံကြည်စိတ်ချရသောသူတစ်ဦး လိုအပ်ပေမည်။ အခြားအရာများကို သူမ လွှတ်ထားနိုင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဤပိုင်ဆိုင်မှုများကို စောင့်ကြည့်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးဦးရှိစေလိုသည်။
"အင်းလေ။ ဆွေမျိုးတွေရှိတော့ အမေ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်အေးရတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မင်းက ကိုယ်တိုင်တောင် ရောက်လာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ကင်မရာပါ ယူလာသေးတာလဲ။ လေးတယ်လို့ မထင်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူသည် ဖလင်အသစ်လဲတော့မည့်ပုံစံကို သတိထားမိလိုက်ရာ ၎င်းမှာ နက်ဖြန်ခါ အပြင်ထွက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။
"ဒီကို အထူးသဖြင့် သယ်လာခဲ့တာပါ။ အဖေ၊ အမေကို နေ့တိုင်း ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးပါ။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်တစ်လျှောက် တိုးတက်မှုမှန်သမျှကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေးပါ။ နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်နှမကို ပြမယ်၊ သူ သေချာပေါက် ကြိုက်မှာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ကြေညာသည်။
သူ့အမေဝမ်းထဲမှာ ရှိစဉ်က သူ့ပုံသူ့ကားတွေ ရှိခဲ့ရင်ကောင်းမှာပဲလို့ သူ ဆန္ဒရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လက်တွေ့ဆန်ဖို့ လိုအပ်ပေသည်။ သူတို့တုန်းက အလွန်ဆင်းရဲခဲ့ကြပြီး သူတို့အမေက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ခိုင်းနိုင်ခဲ့တာကတင် ရိုးရာတစ်ခုလို အလွန်အံ့သြစရာကောင်းနေခဲ့ပါပြီ။
ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဓာတ်ပုံဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏ နောင်လာမည့်ညီမငယ်လေးအတွက်မူ ရနိုင်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုအကြံဉာဏ်ကို အတည်ပြုသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ "ဘာဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်မှာလဲ။ ကလေးမွေးလာမှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ကြိုက်သလောက် သွားရိုက်ကြပေါ့" ဟု ကန့်ကွက်သည်။
သူမမှာ ယခုအခါ ပုံစံပျက်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုအခြေအနေကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ဘာကြောင့် သိမ်းထားလိုမှာလဲ။
"လှပါတယ်။ တစ်ရက်ကို ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ထားရမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မျက်စိစွေကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ တတိယသားထံသို့ လှည့်ကာ "မင်းတစ်နေ့လုံး ခရီးပန်းလာတာပဲ၊ သွားပြီး အနားယူတော့" ဟု ပြောသည်။
"မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ပြောပြီးနောက် မိသားစုစီးပွားရေးအကြောင်း စတင်ပြောဆိုလာသည်။ အခြေခံအားဖြင့် စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။ "ကျွန်တော် အဘိုးနဲ့အဘွားဆီ ရောက်လာပြီဆိုတာ အသိပေးဖို့ သွားခဲ့တယ်။ အဘွားက ကြက်တစ်ကောင်သတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ယူလာခိုင်းချင်ပေမဲ့ ရာသီဥတုအခြေအနေအရ ရေခဲနဲ့တောင် အသားတွေက အလွယ်တကူ ပုပ်သိုးနိုင်တာကြောင့် ကျွန်တော် မယူလာခဲ့ပါဘူး"
"ဒီမှာ ဈေးရှိပါတယ်။ အိမ်ကနေ ကြက်တစ်ကောင်ကို အလကားနေရင်း ဆွဲလာစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးမိတာနဲ့ မယူလာခဲ့တာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"စောစော အနားယူတော့။ နက်ဖြန်ကျရင် Xiao Geng ကို မြို့ပြလိုက်ပြခိုင်းမယ်။ ဒီဘက်ကို ခရီးထွက်လာရတာ ရှားမှရှားတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ အခန်းထဲတွင် အိပ်စက်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ညစာစားပြီးနောက် အနည်းငယ် သရေစာစားသုံးကာ သွားတိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဘေးတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျိုးကွေ့လိုင် က နံနက်စာစားပြီးစီးကာ ကျန်းကုန်း ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ တတိယအစ်ကိုအား မြို့တွင်း လိုက်လံပြသရန် စီစဉ်ထားသည်။
ကျန်းကုန်းမှာ နေရာအများကြီးသို့ မရောက်ဖူးသေးသော်လည်း အပြဿနာမရှိပါ - သူတို့ အတူတကွ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနိုင်ကြသည်။
သူတို့သည် နေ့လယ်စာအတွက်လည်း အိမ်သို့ ပြန်လာမည်မဟုတ်ဘဲ အပြင်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ အပျော်ထုတ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ တတိယသားမှာ ဟိုင်းစီးသို့ အလည်အပတ် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း သူ့ကို လွတ်လပ်စွာ နေခွင့်ပေးရန် ဝမ်းမြောက်နေသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဟိုင်းစီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်းသည် သူ၏ အမြင်ကျယ်ပြန့်လာစေရန် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က "ငါတို့မှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်တော့ ရှိရမယ်။ သားတွေရှိတာ အလကားပဲ - သူတို့က တစ်နေ့လုံး ပြေးလွှားနေကြတာပဲလေ။ မိန်းကလေးတွေက ပိုပြီး ဂရုစိုက်တတ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ အဖေအိုနဲ့ အမေအိုရဲ့ ဘေးမှာ ဆက်ပြီး နေနိုင်ကြတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ထိုအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို ဝင်မပြောပေ။ ယနေ့ ရာသီဥတု သာယာသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် သူမက "အရပ်ဟောင်းဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားကြမလား" ဟု အကြံပြုသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ငါ အဲ့ဒီဘက်ကို ရောက်ပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောသည်။
"ဘယ်တုန်းက သွားခဲ့တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ခဏလောက်ကမှပါ။ အဲ့ဒီဘက်ခြမ်းမှာတော့ လက်ရှိအချိန်အထိ ဘယ်သူမှ အိမ်ခြံမြေ မရောင်းချင်ကြသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် တစ်ချက်လောက် ထပ်စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ငါ တွေးထားတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဆေးရုံသို့ စစ်ဆေးမှုခံယူရန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေချောမွေ့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က ဆေးစစ်ချက်အစီရင်ခံစာနှင့်အတူ ဆွေးနွေးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက "ချင်းဟဲ့လား" ဟု ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အလတ်စားအသက်အရွယ်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အရပ်မရှည်သော်လည်း သူ့မျက်နှာကိုတော့ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ထင်ရသည်။
"ရှင် ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ငါက ချန်ရှန်း လေ" အာ၊ ဤအလတ်စားအသက်အရွယ်ရှိ အမျိုးသားမှာ ချန်ရှန်း မဟုတ်ပေဘူးလား။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် သတိရလာသော်လည်း စိတ်ထဲမှနေ၍ သူတို့မှာ တကယ်ပင် ရန်သူနှင့် လမ်းကျဉ်းတွင် ဆုံရသလိုမျိုး ဆုံနေကြရသည်ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် သူမအား ပြန်လည် ပြန်ပေးဆွဲရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည့် လူယုတ်မာ ချန်ရှန်း မဟုတ်ပေဘူးလား။
သူသည်လည်း ထိုစဉ်က ပထမဆုံးအသင်း စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ကြသည့် ကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့် တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ မထွက်ခွာမီလေးတွင်ပင် သူမ၏ ဒုတိယသားက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ဝန်ခံခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဒုတိယသား၏ လက်ချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရဖူးသည်။
ထိုနှစ်က တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲပြီးနောက် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းများသည် ဤဘဝတွင် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ထပ်မံဆုံတွေ့ကြတော့မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူ့ကို လာတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ အတော်လေး အိုမင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ ပထမအကြိမ် မြင်လိုက်စဉ်ကပင် သူ့ကို မမှတ်မိခဲ့ပေ။
သူမက သူ့ကို မမှတ်မိသော်လည်း ချန်ရှန်း ကမူ သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ သူသည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ကျင်းပသည့်နှစ်ဖြစ်သော ၇၇ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ ပြောင်းလဲသွားသည်သာမက သူမ၏ အရည်အချင်းက ပို၍ပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သိမ်မွေ့သော ရောင်ခြည်ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
"ကျွန်တော့်အိမ်က ဟိုင်းစီးမှာပါ။ ကျောင်းပြီးတော့ ဒီမှာပဲ တာဝန်ကျဖို့ လျှောက်ထားခဲ့တာပါ" ဟု ချန်ရှန်း က ပို၍ သေသပ်လှပဟန်ပြလိုသဖြင့် ဖြေကြားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ချန်ရှန်း က စကားအနည်းငယ် ပိုပြောလိုသဖြင့် "ရှင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မြို့တော်က တက္ကသိုလ်တစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာပဲ" ဟု ဆက်မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "အလည်အပတ် လာကြည့်တာပါ" ဟု အေးစက်စက် ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုအချိန်တွင် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ရှန်း မှာ ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မသက်မသာဖြစ်ခြင်းတို့ဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲ တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ဤနေရာတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ အထူးသဖြင့် ကျေးလက်သားက နှစ်များစွာ ကြာလာသော်လည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ယခုအခါ ပို၍ တောင့်တင်းခိုင်မာလာပုံရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ချန်ရှန်း မှာ သူမနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူက အလွန်တရာမှ ယုတ်ညံ့နေသလို ခံစားနေရသည်ကို မကူညီနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို "သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ချန်ရှန်း ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ဇနီးနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ချန်ရှန်း က သူတို့ ထွက်သွားကြသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည်လည်း အခြားလူနာခန်းဆီသို့ လှည့်ကာ ထွက်သွားရုံမှတပါး အခြားမရှိတော့ပေ။