ဂျៀងအဘွားအို၏ အသက်အရွယ်အရ, ဤကဲ့သို့ တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး အားမာန်အပြည့်ရှိသော လူငယ်လေးများကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်မိသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
"ခရီးပန်းလာလို့ သားလေး သေချာပေါက် အရမ်းပင်ပန်းနေမှာပဲ။ အဒေါ် ဈေးသွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ဒီည ဒီမှာ မချက်နဲ့တော့၊ တို့ဆီလာပြီး အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင်" ဟု ဂျៀងအဘွားအိုက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "ဈေးဝယ်တာကိုချင်းပိုင်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ အဒေါ်။ မေလီတို့နဲ့ တခြားသူတွေ အားသလားဆိုတာ သွားကြည့်ပေးပါဦး။ အားတယ်ဆိုရင် တို့နဲ့အတူ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
"အဒေါ် သွားပြီး ခေါ်လိုက်မယ်။ ငါပဲ ဈေးသွားဝယ်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အဒေါ်ဂျៀងက ပြုံးလျက် သဘောတူကာ ရပ်ကွက်ထဲ လှည့်လည်ဖိတ်ကြားရန် ထွက်သွားလေသည်။ ဒုတိယတပ်မှူးဂျៀងမှာ ဒေသတွင်း ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အရေးပေါ် အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားသဖြင့် အိမ်တွင် ရှိမနေဘဲ ညစာစားပွဲသို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ပေ။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရှုမေလီလည်း ထမင်းချက်စရာ မလိုတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ သမီးငယ်လေး ဂျៀងယုနှင့် သားဖြစ်သူ ဂျៀងကင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့ထံသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ဈေးဝယ်ထွက်သွားစဉ် ကျိုးကွေ့လိုင်က ပန်းသီးတစ်လုံးကိုယူကာ မိခင်ဖြစ်သူအတွက် အခွံသင်ပေးရင်း "မေလီ... မေနီတို့ ဒီမှာ ကားတစ်စီး ဝယ်ထားတယ်ဆို, အဲဒါ နောက်ကျရင် ဘလိုလုပ်ပြီး ပြန်မောင်းဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ အပြင်ဘက်မှာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး မကောင်းဘူးလို့ ကြားထားရတယ်လေ!" ဟု ပြောဆိုသည်။
အမှန်တကယ်ပင် ဤအချိန်ကာလတွင် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးများမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး ပထမဆုံး အဓိက အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပင် ၁၉၈၈ ခုနှစ်ရောက်မှသာ တည်ဆောက်ပြီးစီးမည် ဖြစ်သည်။
"မလုံခြုံဘူးဆိုရင်လည်း ရောင်းလိုက်မှာပေါ့။ မြို့တော်ကိုရောက်ရင် နောက်တစ်စီး ထပ်ဝယ်လိုက်ကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။
"အဲ့ဒီလောက်ထိ သဘောကြီးတာလားဗျ" ကျိုးကွေ့လိုင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သက်ပြင်းချကာ "ငွေဖြုန်းရတာကို သဘောကျတဲ့ မင်းအဖေကြောင့်ပေါ့။ အမေက ဝယ်ဖို့တောင် သဘောမတူခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံသွားဖို့ အသုံးဝင်နိုင်တယ်ဆိုပြီး သူက တယူသန် လုပ်နေတာလေ" ဟု ဆိုသည်။
"ရပါတယ်၊ အမေရယ်။ အဖေက ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာပဲဟာ၊ ပြီးတော့ အရင်တုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ မရှိခဲ့ဘူးလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
သားသုံးယောက်စလုံး သူ့ကို မှီခိုစရာမလိုဘဲ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာကြသော်လည်း အဖေဖြစ်သူက သူတို့အပေါ် အကြွေးတင်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု ခံစားကြရဆဲပင်။ သူ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာချိန်တွင် သူတို့က လူပျိုပေါက်ကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူများ ဘာများ သိနေလို့လဲ? သဘာဝကျကျပင် သူ ယခုအခါတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဤကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ လမ်းခရီးများ တကယ်ပင် မလုံခြုံပါက သူမလည်း ပြန်မောင်းရန် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ခရီးလမ်းမှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပြီး မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူမ စဉ်းစားဝံ့တောင် မစဉ်းစားရဲပေ။
ထို့ကြောင့် ကလေးမွေးဖွားပြီး၍ အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်ပါက ယာဉ်ကို ရောင်းချလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ကားတန်ဖိုးအတွက် အရှုံးအနည်းငယ်ပေါ်လျှင်တူတူတောင်မှ ဤဒေသတွင် ဆိုင်ခန်းများနှင့် အိမ်များကို လုံလုံလောက်လောက် ဝယ်ယူထားပြီးဖြစ်ရာ စုစုပေါင်းခြုံငုံကြည့်လျှင် အမြတ်ထွက်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့လေ... ဟိုက ရင်းနှီးဖော်ရွေတဲ့ ဂျៀងအဘွားကြီးက ဘယ်သူလဲဟင်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူတို့၏ မိသားစုချင်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှုအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ရာ သူမပြောပြီးသည်နှင့် သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတော့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် မေလီ၊ ဂျៀងကင်နှင့် ဂျៀងယုလေးတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဒါက ရှုအဒေါ်လား" ကျိုးကွေ့လိုင် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြသည်။
"ဒါက တတိယသားလား? အမလေး အရပ်ကလည်း တော်တော် ရှည်တာပဲ!" ဟု ရှုမေလီက အံ့သြတကြီး ပြောဆိုသည်။
သူမရော ဒုတိယတပ်မှူးဂျៀងပါ အရပ်ပုသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူမက အရပ် ၁.၆ မီတာခန့် ရှိပြီး ဒုတိယတပ်မှူးဂျៀងက ၁.၈ မီတာအောက် အနည်းငယ်သာ ငယ်သော်လည်း ကျိုးကွေ့လိုင်၏ အရပ်အမောင်းကို မြင်ရသောအခါ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"အရမ်းကြီးတော့ မရှည်ပါဘူး" ကျိုးကွေ့လိုင်က သွားဖြဲပြုံးပြသည်။ ထို့နောက် ဂျៀងကင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒါ ငါ့ရဲ့ ဘုရားစပ် မောင်လေးလား" ဟု မေးသည်။
"တတိယအစ်ကို" ဟု ဂျៀងကင်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။
"ဒီခရီးမှာ ဘုရားစပ်မောင်လေး တစ်ယောက် ရလာမယ်လို့ တကယ်မထင်ထားမိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ပြီး လက်ဆောင် မပြင်ဆင်ထားမိဘူး။ မနက်ဖြန် အားတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို မြို့ထဲ လိုက်ပြပေးပါ။ ညီလေး ကြိုက်တာပြော၊ အစ်ကို ပြန်လက်ဆောင်ပေးမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ကတိပေးသည်။
ဂျៀងကင်မှာ သူ့ထက် နှစ်နှစ်သာ ငယ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ အရပ်က ၁.၇ မီတာထက် အနည်းငယ် ပိုရှည်သည်။ သူက မည်သို့မျှ အရပ်ပုသူမဟုတ်သော်လည်း ကျိုးကွေ့လိုင်၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေရသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် ပိုပုနေသလို ဖြစ်နေသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရင်းအနှီးဆုံး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သဘောကျစွာဖြင့် "ကျောက်ကင်ကို မစနဲ့တော့လေ။ ဒီသားနှစ်ယောက်က နောက်မှ အချင်းချင်း သေချာ သိကျွမ်းကြတာပေါ့။ အစကတည်းက အဲ့လောက်တောင် ရင်းနှီးသလို မလုပ်နဲ့" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
သူမ၏ သားသုံးယောက်ထဲတွင် တတိယသားမှာ လူမှုဆက်ဆံရေး အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမဆို စကားစပြောနိုင်ကာ အလွယ်တကူပင် ရင်းနှီးသွားနိုင်စွမ်းရှိသည်။
"ရင်းနှီးသလို လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ၊ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘုရားစပ်မောင်လေးလေ!" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။ "ဒုတိယအစ်ကိုက ဒီမှာ တစ်လึ่งပဲ နေရမယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါပြီးရင် သူ့ကို သွားအစားထိုးပေးရမယ်။ ကျောက်ကင်... မင်း ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ချင်လား? မြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးမှ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပေါ့"
ဂျៀងကင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် မြို့တော်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးပေ၊ ထို့ကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သွားချင်ရင် သင့်အဖေကို သွားမေးလိုက်လေ။ သူသာ သဘောတူရင် အမေက ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး" ဟု ရှုမေလီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ပြီး ပွင့်လင်းသော အကျင့်စရိုက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျိုးရိုးလိုက်လာခဲ့ပုံရသည်။
ဂျៀងကင်မှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူလည်း သဘောတူမည်ကို သူ သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
"သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဂျៀងဦးလေးကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်လေ။ သူက မြောက်ဘက်ပိုင်းက ရှုခင်းတွေကို သွားကြည့်ချင်နေတာ အမြဲတမ်းပဲ။ တတိယကောင်... ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်လာခဲ့ဖို့ သတိရဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မှာကြားသည်။
"ကျွန်တော် ကင်မရာ ယူလာတယ်။ အရင်ဆုံး အမေနဲ့ အဖေတို့ရဲ့ ပုံကို ရိုက်ပေးမယ်။ အရင်တစ်ခေါက်က အမေတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် လာတုန်းက ကင်မရာ ယူလာဖို့ မေ့သွားကြတယ်လေ။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ အချိန်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်လေ!" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောဆိုသည်။
သူက ကင်မရာကို ယူရန် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က ချက်ချင်းပင် "အမေက ဝနေပြီ၊ ဓာတ်ပုံ မရိုက်ချင်ဘူး" ဟု ငြင်းဆန်သည်။
"အမေ မဝပါဘူး၊ အမေက သာယာလှပတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြည့်ဖြိုးနေတာပါ။ တန်မင်းဆက်တုန်းကသာ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းကျင့်ဖေးတောင် အမှီလိုက်ရခက်လောက်တဲ့အထိ အရမ်းလှတာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ချော့မော့ပြောဆိုသည်။
"ဒီပါးစပ်ကနေ မှန်တဲ့စကား တစ်ခွန်းမှ မထွက်လာဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အပြုံးလေးဖြင့် ဆူပူလိုက်သော်လည်း အုပ်စုလိုက်ဓာတ်ပုံ ရိုက်ရန်အတွက် ထရပ်လိုက်သည်။
"ဓာတ်ပုံရိုက်မှာလား? ဒါပေမဲ့ အမေက အဝတ်အစားတောင် မလဲရသေးဘူးလေ" ဟု ရှုမေလီက ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့လာသဖြင့် ပြောသည်။
"ရှုအဒေါ်က တည်ကြည်ခန့်ညားတဲ့ ပုံစံရှိပါတယ်။ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရပ်နေပါစေ၊ အဒေါ်ကိုယ်တိုင်က ရှုခင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဘာမှ လဲစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က တစ်စွန်းတစ်စ မကျန်အောင် ချီးမွမ်းပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှုမေလီမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်နှာပွင့်လန်းသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့လည်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ဆိုးသွမ်းလှသော တတိယသားမှာ ချွဲနွဲ့ပြောဆိုရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည် — သူပြောလိုက်သော စကားချိုချိုလေးများကိုသာ နားထောင်ကြည့်ပေတော့။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ဂျៀងကင်ကို ဘေးအိမ်သို့ သွားခိုင်းကာ ဘိုးဘွားများကိုပါ ခေါ်လာစေပြီး အားလုံး အတူတူ အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြရန် လုပ်ဆောင်သည်။ "ပုံထုတ်တဲ့အခါ အပိုလေးတွေပါ ထပ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ထိုစဉ် ကျိုးချင်းပိုင် ဈေးဝယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာရာ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပစ္စည်းများ သယ်ကူရန် သွားရောက်ပြီး လူငယ်လေး ကင်ကလည်း အိမ်နီးနားချင်းများကို ခေါ်ရန် ပြေးသွားလေသည်။
"ဂျៀងဦးလေး... တတိယသားက ဒီမှာ တစ်လึ่งနေပြီးရင် သူ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ နေရာချင်း လဲမှာပါ။ ကျောက်ကင်နဲ့အတူ နောက်က ပြန်လိုက်ခဲ့ချင်လား? မြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးရင် ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှုမေလီနှင့် စကားပြောနေရင်း အဘိုးဂျៀងကို အကြံပြုသည်။
"အင်းလေ။ အချိန်တန်ရင် အဲ့မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေကြတာပေါ့။ လှည့်ပတ်ကြည့်ချင်တာလည်း ပါတာပဲလေ" ဟု အဘိုးဂျៀងက မည်သို့မျှ တွေဝေမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။
"ရှင် တစ်ယောက်တည်း သွားမလို့လား" ဟု ဂျៀងအဘွားအိုက ဝင်မေးမိသည်။
"ဒါဖြင့်ရော၊ ဘွားအိုက လိုက်ချင်လို့လား" အဘိုးဂျៀងက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးသည်။
"အတူတူ သွားကြတာ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ရာသီဥတုကလည်း အခုမှ ကောင်းတုန်း၊ နောက်ကျရင် အေးလာတော့ ခရီးသွားရတာ အဆင်မပြေဘူး" ဟု ဂျៀងအဘွားအိုက ဆင်ခြေပေးသည်။
"ဒါဖြင့် အားလုံးပဲ အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။
မူလက ဂျៀងကင်အတွက် သက်သက်သာ ခရီးထွက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအဘွားများနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့အတွက် မိသားစုလိုက် အလည်အပတ်ခရီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။ ကန်းဇီမှာ အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နှင့်ပြီဖြစ်ရာ ဒုတိယနှင့် တတိယသားတို့အတွက် အခန်းလွတ်နေပြီး အဘိုးအဘွားများနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့အတွက်လည်း ဘေးချင်းကပ်အခခန်းတွင် အလွယ်တကူ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။
ဒုတိယတပ်မှူးဂျៀង တစ်ယောက် အိမ်သို့ အဘယ်ကြောင့် ပြန်မလာသေးကြောင်း လင်ချင်းဟဲ့က မေးမြန်းသည်။
"သူက ညစ်ရှစ်နာရီ ကိုးနာရီလောက်မှ အလုပ်ပြီးမှာ။ တို့ရပ်ကွက်က စီမံခန့်ခွဲမှု ကောင်းပေမဲ့ အောက်ဘက်ကျတဲ့ နေရာတွေက တော်တော် ရှုပ်ထွေးတယ်လေ" ဟု ရှုမေလီက ရှင်းပြသည်။
"ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းက လူတစ်ယောက် မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ လုယက်ခံရတယ်လို့ ကြားတယ်။ လူထွက်တဲ့အခါ အားလုံး သတိထားကြရမယ်" ဟု အဘိုးဂျៀងက သတိပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သိသည်မှာ ၁၉၈၀ နှင့် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်လွယ်သော ကာလများ ဖြစ်ကြသည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအစောပိုင်းတွင် တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် နှိမ်နင်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် အခြေအနေများ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း ယခင်နှစ်များမှာမူ ဥပဒေစိုးမိုးမှု လုံးဝမရှိဘဲ လူများက လမ်းပိတ်ကာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လုယက်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။
စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ စတင်လာသည်နှင့်အမျှ နှိမ်နင်းမှုများမှာ ယာယီအားဖြင့် လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး မြို့ပြသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသော လူငယ်များအကြား အလုပ်အကိုင် ရှားပါးမှုများက ပိုမိုဆိုးရွားလာစေကာ လူဆိုးဂိုဏ်းများ ပျံ့နှံ့ပေါများလာစေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းအမျိုးမျိုး ပါဝင်သော်လည်း အဓိကမြို့ကြီးများမှာမူ ယေဘုယျအားဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ တည်ငြိမ်မှု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။