ဘုရားသားသမီးခံယူပွဲကို အိမ်မှာပဲ ကျင်းပခဲ့ကြတယ်။
အဘိုးကျန်းတို့မိသားစုက ဟင်းပွဲတွေ ယူလာကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင်က မီးဖိုချောင်မှာ သစ်သားယောက်မကို ကိုင်တွယ်ကာ ဒုတိယအကြီးအکဲကျန်းနဲ့ ကျန်းဂုံတို့ကလည်း ဝင်ကူကြတယ်။
လင်းချင်းဟယ်၊ ရှုမေလီ၊ အငယ်ဆုံးသမီးလေး ကျန်းယု၊ အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘိုးအို၊ အဘွားအိုတို့ကတော့ ရရံးဝင်းထဲမှာ ထိုင်နေကြတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က စကားပြောရတာ ပေါ့ပါးလွယ်ကူပြီး ရှုမေလီကလည်း စကားဝှက်တွေနဲ့ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ဘူး။ လင်းချင်းဟယ်နဲ့က အရင်ကတည်းက တွေ့ဖူးပြီးသားဖြစ်နေလို့ အဘွားကျန်းက အစပျိုးပြောလာတဲ့အခါမှာပဲ သူမက ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်တယ်။
အခုလို လူချင်းတွေ့ဆုံပြီး အပြန်အလှန်ဆက်ဆံကြတဲ့အခါ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေချောမွေ့သွားတယ်။ ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်းဟာ တပ်မတော်က အနားယူထားသူတစ်ဦးလည်းဖြစ်တာကြောင့် ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်းနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကလည်း စကားစမြည်ပြောလို့ကောင်းမယ့် ဘုံအကြောင်းအရာတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်။
သဘာဝကျကျပါပဲ၊ ပွဲကတော့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှု အလွန်ခမ်းနားတယ်။
မျက်နှာတွေ ရဲတက်နေတဲ့ ကျန်းဂုံက ကျိုးချင်းပိုင်ကို အရက်ခွက်မြှောက်တိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်ကိုတော့ အရက်အစား ရေနဲ့ပဲ ကန်တော့ခဲ့တယ်။ ပြီးနောက် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ ဖခင်နဲ့ မိခင်အရင်းလို တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ လင်းချင်းဟယ်တို့လည်း ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့ကြတယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေနဲ့အတူ ဘုရားသားသမီးခံယူပွဲက တရားဝင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး မိသားစုနှစ်စုကလည်း အခုဆိုရင် ဆွေမျိုးတွေလို့ သတ်မှတ်လို့ရသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
သဘာဝအတိုင်းပဲ လင်းချင်းဟယ်က သူတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေတွေကို ရှင်းပြခဲ့တယ်။
အကြီးဆုံးသားက စစ်တပ်မှာရှိနေကြောင်း၊ ဒုတိယသားက ဘွဲ့လွန်ကျောင်းမှာတက်နေကြောင်းနဲ့ တတိယသားကတော့ ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်မှာ ပညာသင်ကြားနေကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှုမေလီ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားပြီး "ရှင်ကတော့ ကလေးတွေကို ပျိုးထောင်တာမှာ တကယ်ကို အရမ်းတော်တာပဲ" လို့ ချီးကျူးတယ်။
သားသုံးယောက်စလုံးက ထူးချွန်ထက်မြက်ကြတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း "သူတို့ဘာသာသူတို့ အရွမ်းစွမ်းရှိလို့ပါ။ မရှိရင်တောင် ကျွန်မက အတင်းလုပ်ယူလို့ ရတာမှမဟုတ်တာ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း မွေးမြူထားလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် တစ်မိသားစုလုံး ပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ" ရှုမေလီက "ဒါနဲ့လေ၊ ကျုပ်ရဲ့ယောက္ခမတွေနဲ့ ကျုပ်နဲ့က မြို့တော်ကို အလည်သွားချင်နေကြတယ်" လို့ ပြောပြတယ်။
"ဘာပြဿနာရှိမှာလဲ။ ခဏလောက်စောင့်ပြီး ရထားနဲ့ လိုက်လာခဲ့လိုက်လေ။ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယနဲ့ တတိယသားကို ကားနဲ့ လာကြိုခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ အိမ်ကို တန်းရောက်လာမှာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က တုံ့ပြန်တယ်။
ရှုမေလီက ပြုံးရင်း "ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို အနှောင့်အသွေးပေးမိပြီပေါ့" လို့ ဆိုတယ်။
"ဘာအနှောင့်အယှက်လဲ။ အလည်အပတ်လာပြီး အပြန်အလှန် တွေ့ဆုံကြတာက ပိုကောင်းတာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း "အဲ့ဒီမှာ အပန်းဖြေစရာနေရာတွေနဲ့ အလည်အပတ် ခရီးသွားစရာတွေ အများကြီး ဖွံ့ဖြိုးပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ ရောက်လာရင် စားရေးသောက်ရေးနဲ့ နေထိုင်ရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး" လို့ ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။
ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်းက "ဒါဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် သွားကြရမယ်" လို့ ဆိုတယ်။
"သွားမှာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့အဖေက ကောင်းကင်တံခါးဝကို သွားချင်နေတာ တစ်သက်လုံးပဲ။ အခု အဲ့ဒါတွေ ဖွင့်ပေးထားပြီဆိုတော့ သွားကြည့်ကြရတော့မှာပေါ့" လို့ အဘွားကျန်းက ဝင်ပြောတယ်။
"မှန်တယ်" လို့ အဘိုးကျန်းက ခေါင်းညိတ်တယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ကျန်းဂုံကို "ကြိုးစားပြီး ပညာသင်ယူပါ။ သာ တကယ်လို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် မြို့တော်က တက္ကသိုလ်မှာ တက်ဖို့အတွက် ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် လိုအပ်တဲ့ အသုံးစရိတ်တွေကို ဘုရားမိခင်က တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်" လို့ မှာတယ်။
ရှုမေလီ တစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတယ်။ လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ ပွင့်လင်းရိုးသားမှုကို သဘောကျပေမဲ့ သူမရဲ့သားကို မြို့တော်အထိ တက္ಕသိုလ်တက်ဖို့ လွှတ်ရမှာကိုတော့ နည်းနည်းတော့ နှမြောသလို ဖြစ်နေသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီဒေသကို သွားလည်တာကတော့ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပါပဲ။
"ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဖုန်းရှိတယ်။ နံပါတ်ကို မှတ်ထားလိုက်ပြီး အလည်လာဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ဖုန်းခေါ်လိုက်ပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားတယ်။
ဖုန်းနံပါတ်ကို ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းဂုံက ဘောပင်နဲ့ စာရွက်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ရေးမှတ်လိုက်တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ပွဲလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီး ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်းနဲ့ ရှုမေလီတို့လည်း ကလေးတွေကိုခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြတယ်။
ညဘက်ရောက်တော့ လင်မယားနှစ်ယောက် သူတို့အခန်းထဲမှာ စကားပြောနေကြတယ်။
"ဒီလိုဆွေမျိုးမျိုးတွေ ရတာက တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ" လို့ ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်းက မှတ်ချက်ချတယ်။
"မဟုတ်ဘူးလားရှင်။ ကျောင်းငယ်လေးရဲ့ ဘုရားဖေနဲ့ဘုရားမိခင်က အရမ်းကို ပွင့်လင်းပြီး စေတနာကောင်းတဲ့သူတွေ၊ သူတို့ရဲ့ သားတွေကလည်း အရမ်းကို အနာဂတ်တောက်ပကြတယ်။ အိမ်မှာ ဖုန်းလည်းရှိတယ်၊ ကားတောင်ရှိသေးတယ် - သူတို့ရဲ့ နေထိုင်မှုအခြေအနေက ကျွန်မတို့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်" လို့ ရှုမေလီက ပြောတယ်။
ඇත්තပြောရရင် သူမတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကလည်း ဆိုးလှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ခင်ပွန်းက ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး နှစ်ကုန်ရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်က ရာထူးတက်မှာမို့လို့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းလည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ရာထူးတက်ဖို့ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်း တပ်ဆင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကားဝယ်ဖို့အတွက် ငွေကြေးအရင်းအမြစ်တော့ မရှိကြသေးဘူး။
"နှိုင်းယှဉ်မနေပါနဲ့။ အဓိကကတော့ သူတို့မိသားစုရဲ့ စရိုက်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုက အရမ်းကောင်းလို့ပါ" လို့ ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်းက ပြန်ပြောတယ်။
"ကျွန်မလည်း သိပါတယ်။ ပါးစပ်ကနေ အလကားပြောမိတာပါ" လို့ ရှုမေလီက တုံ့ပြန်တယ်။
ဒီပွဲအပြီးမှာတော့ မိသားစုနှစ်စုကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုလို့တောင် ရင်းနှီးလာခဲ့တယ်။ ကျန်းဂုံဆိုရင် စာလာလုပ်ဖို့ နေ့တိုင်းလိုလို ရောက်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်နောက်ကျမှ ပြန်ဖြစ်တဲ့အခါမျိုးမှာ လင်းချင်းဟယ်နဲ့အတူ ဒုတိယအကြိမ် ညစာဝင်စားလေ့ရှိတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ပုံမှန်ညစာကို လေးနာရီမှာ စားပြီး ခုနစ်နာရီကျော်မှာ နောက်ထပ်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အစားအစာတစ်ခု စားတတ်ကာ အိပ်ခါနီးရင်လည်း သရေစာလေး နည်းနည်း စားလေ့ရှိတယ်။ အလေးချိန် အရမ်းမတက်သွားစေဖို့ အစားကို နည်းနည်းနဲ့ အကြိမ်ရေများများစားတဲ့ နည်းလမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာနေတာပါပဲ။
နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် နီးကပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းကို ထပ်ပြီး ဝယ်ယူခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်လောက်ရောက်တော့ လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ထင်ရှားလာပြီဖြစ်ပြီး ဗိုက်က သိသိသာသာ ထွက်လာကာ နွေရာသီဝတ်စုံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ထားရင်တောင် ဖုံးကွယ်လို့ မရတော့ဘူး။ သူမရဲ့ စားသាង်းစားချင်စိတ်ကလည်း သိသိသာသာကို တက်လာခဲ့တယ်။
"ဘုရားမိခင်၊ အဘွားပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်၊ ညီမလေးတစ်ယောက်လိုချင်နေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား" လို့ ကျန်းဂုံက မေးတယ်။
"မင်းတို့ရှေ့က သားသုံးယောက်စလုံးက အားလုံးယောက်ျားလေးတွေချည်းပဲလေ၊ မင်းရဲ့ဘုရားဖေက သမီးလေးတစ်ယောက်လိုချင်လွန်းအားကြီးလို့ ရူးတပိုင်းတောင် ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ဆန္ဒပြည့်ဝစေဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ ကြိုးစားနေကြတာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အိပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲရင်း ပြန်ပြောတယ်။
ဒီအထူးကုလားထိုင်ကိုတော့ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ သက်တောင့်သက်သာ အနားယူနိုင်ဖို့အတွက် အထူးဝယ်ယူပြီး ဝင်းထဲမှာ ထားပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းဂုံက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စာဖတ်တာကို ဆက်လုပ်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ သဘောတူညီချက် ရသွားကြပြီး ကျိုးကွေ့လိုင်ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်ပါတော့တယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က မီးရထားဘူတာရုံကို ကားမောင်းပြီး သွားကြိုခဲ့တယ်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က အဲ့ဒီကားသေးသေးလေးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး အင်မတန် အံ့သြမှင်သက်သွားတယ်။
"ဖေဖေ၊ ဒါ... ကျွန်တော်တို့ကားလား" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အော်မေးတယ်။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က အေးစက်စက် ပြန်ဖြေတယ်။
"ကျွန်တော် နောက်နှစ်ဆို ကားမောင်းသင်လို့ရပြီပေါ့!" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောတယ်။
သူ့ရဲ့အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတွေ နှစ်ယောက်စလုံး ကားမောင်းတတ်ကြတာကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်းသာ မမောင်းတတ်သေးတာ ဖြစ်တယ်။ သဘာဝကျကျပဲ သူလည်း သင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့မိဘတွေက အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်တဲ့အထိ လုံးဝ မမောင်းခိုင်းဘဲ တားမြစ်ထားတာကြောင့် အခုအချိန်အထိ ရပ်တန့်ထားရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်က စက်နှိုးကာ သူတို့နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ဆီကို မောင်းနှင်လာခဲ့တယ်။
ဖားနဲ့သားနှစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အခါ အဘွားကျန်းက လင်းချင်းဟယ်နဲ့အတူ ဝင်းထဲမှာ စကားထိုင်ပြောနေတုန်း ဖြစ်နေတယ်။
"ကျွန်မရဲ့ တတိယသားလေး ရောက်လာပြီ" လို့ ကားတံခါးပိတ်သံ ကြားလိုက်တာနဲ့ လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သွားကြည့်မှဖြစ်မယ်" လို့ အဘွားကျန်းက ပြုံးပြီး ပြောရင်း ထွက်လာခဲ့ရာ အရပ်ရှည်ရှည် ကျိုးကွေ့လိုင်က ခရီးဆောင်အိတ်ကိုဆွဲပြီး တံခါးဝကနေ ဝင်လာတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။
"အို၊ ငါက ချင်းပိုင်က အရပ်ရှည်လှပြီထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ တတိယသားက အခုမှ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား? ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရပ်ထောင်နေရတာလဲ" လို့ အဘွားကျန်းက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ပြောတယ်။
အသက်ငယ်သေးပေမဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့အဖေနဲ့ အရပ်တူလောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဖေဖေ၊ ဒီအဘွားက ဘယ်သူလဲ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့အဖေကို တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ မေးတယ်။
"အဘွားကျန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ညွှန်ကြားတယ်။
"အဘွားကျန်း" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က နာခံစွာနဲ့ နှုတ်ဆက်တယ်။
အဘွားကျန်းက နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "လာပါ၊ မင်းအမေ စောင့်နေတယ်" လို့ တိုက်တွန်းတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို အိမ်ထဲသယ်ဝင်လာပြီး သူ့အမေက အိပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ဗိုက်က ထင်ရှားနေပြီး အနည်းငယ် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လေး ဖြစ်နေတာက သူ့အဖေရဲ့ သေချာတဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံထားရတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေပါတယ်။
"တတိယသားလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောတယ်။
"အမေ၊ နေကောင်းရဲ့လား" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က တံခါးနားမှာ အိတ်ချလိုက်ပြီး လျှောက်လာရင်း မေးတယ်။
"အရမ်းကောင်းတယ်။ ခရီးပန်းလာမှာသေချာတယ်၊ သွားပြီး အရင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ဦး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားတယ်။
ခရီးသွားလာရင်း ထွက်လာတဲ့ ချွေးနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို သတိထားမိလိုက်တဲ့အခါ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဒီက ရာသီဥတုက သူတို့အိမ်ကထက် အများကြီး ပိုပူတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာသစ် သန့်စင်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဘွားကျန်းက လင်းချင်းဟယ်ကို "အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ အရပ်ကတော့ တခြားဟာနဲ့ မတူဘူးနော်။ ပြီးတော့ သူက ဆက်တက်နေတုန်းပဲ!" လို့ ပြောတယ်။
"သူ့ရဲ့အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အရပ် ၁.၉ မီတာလောက် ရှိတယ်။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် တတိယသားလည်း အဲ့ဒီအရပ်လောက်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒုတိယသားကတော့ အဲ့ဒီလောက်ကြီး ကြောက်ခမန်းလိလိ အရပ်မရှည်ဘဲ ၁.၈၆ မီတာလောက်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ကြီးထွားမှု ရပ်သွားခဲ့တာကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အရပ်အမောင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယသားကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ ကုမ္ဘန်ကြီးတွေလို ဖြစ်လာနေကြပါတယ်။