ဦးကျန်းနှင့် ဒေါ်ကျန်းတို့မှာ ညရှစ်နာရီ ကျော်လွန်မှသာ ပြန်လာကြသည်။
ကျိုးရှေပိုင်က သူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ပြန်လာကာ “ရှင်ကလည်း ကျောင်းသားကို စာသင်ပေးရသေးတာပဲ။ မပင်ပန်းဘူးလား” ဟု မေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ရှင်က ကျွန်မကို ကြွေပန်းကန်ပြားအစစ်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ။ အဲဒါက အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲဟာ၊ လိုအပ်တဲ့ ပညာရပ်ကလည်း အခြေခံအဆင့်ပဲ၊ ဘာအခက်အခဲမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မက ဟိုဟိုဒီဒီ သာမန်ပဲ ရှင်းပြပေးတာဆိုတော့ အားစိုက်ထုတ်စရာတောင် မလိုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သင်ကြားပြသတဲ့ ပုံစံက နောက်ခေတ်တွေကလိုမျိုးဆိုတော့ အလွန်ပဲ ထိရောက်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှေပိုင်သည် ဤသို့ကြားရသောအခါ ဆက်မပြောတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရာသီဥတု မသာယာပေ။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှိုင်းညို့နေပြီး မိုးရွာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။
ဒေါ်ကျန်းက “ဒီနေ့ ငါ့မြေးလေးနဲ့ စကားစမြည်ပြောချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မိုးရွာတော့မှာ မထင်မှတ်ထားဘူး” ဟု ပြောသည်။
“စောပါတယ်။ ဒီနှစ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်လည်း ကျန်သေးတာပဲဟာ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။ သူမက ပူပြင်းသည့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ အိမ်တွင်သာ အဓိကနေမည်ဖြစ်သည်။
ဒေါ်ကျန်းက သွားဖြဲပြုံးလိုက်ပြီး “ငယ်ငယ်ကျိုးက ဘယ်ကိုသွားတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ဈေးဝယ်သွားတာပါ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြေသည်။
ထိုစဉ်က အဘွားအို အတိုစားတစ်ဦးမှာ ဦးဂို၏အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ဒေါ်ကျန်းနှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့ဘက်သို့ မျက်စိစွေကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
အမှန်စင်စစ် ဤအဘွားအိုငယ်လေးက မျက်စောင်းထိုးသည်ကို လင်းချင်းဟယ် မြင်ဖူးသည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ သူမနှင့် ကျိုးရှေပိုင်တို့ အပြင်ထွက်၍ ဖြတ်သွားတိုင်း ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့က အိမ်နီးနားချင်းကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒေါ်ကျန်းအား အိမ်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး “အန်တီ၊ ဘေးအိမ်က မိသားစုရဲ့ မိသားစုနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင်” ဟု မေးသည်။
“သူတို့ရဲ့မျိုးရွယ်နာမည်က ဂိုပါ” ဟု ဒေါ်ကျန်းက ဖြေသည်။
“ကျွန်မတို့နဲ့ ကျိုးရှေပိုင်တို့ သူတို့ကို တစ်ခါမှ မထိခိုက်မိကြပါဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆုံမိတိုင်း သူက ကျွန်မတို့ကို ပိုက်ဆံပေးရန်ရှိနေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ လုပ်နေတာပဲ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
အန်တီကျန်းက အနည်းငယ် နှာခေါင်းရှုံ့သည့်လေသံဖြင့် “မင်းတို့က သူတို့မိသားစုကို ဘာမှ အကြွေးမတင်ပါဘူး။ ဒါက သူတို့မိသားစုက ဒီအိမ်ကို မျက်စိကျနေလို့ပါ” ဟု ပြောပြသည်။
လင်းချင်းဟယ် အံ့သြသွားသည်။ “ရှေးဦးစွာ ဂိုအိမ်တော်က မျက်စိကျနေတာပေါ့? ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ရှင်ပိုင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝယ်ဖြစ်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီအိမ်နီးနားချင်းကလည်း ဒီမှာ ဆက်နေနေတုန်းပဲလေ”
“အဲဒါက ဂိုအိမ်တော်က စိတ်သဘောထား မကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဒေါ်ကျန်းက ရှင်းပြသည်။ “ဗျန်မိသားစုက သားဖြစ်သူက သူ့ရဲ့ဖခင်၊ မိခင်နဲ့ ညီမဖြစ်သူတို့ကို ခေါ်ပြီး စစ်ထဲလိုက်သွားချင်နေတာ၊ ဆိုလိုတာက သူတို့ဒီမှာ ဆက်မနေတော့ဘူး၊ ဘယ်တော့မှလည်း ပြန်မလာတော့ဘူးပေါ့။ အဲဒါကြောင့် သူက ဒီအိမ်ခြံမြေကို ရောင်းချင်ခဲ့တာ။ လက်ရှိ စီးပွားရေးအခြေအနေအရဆိုရင် ဒီလိုမျိုး နေရာမျိုးကို ယွမ်တစ်သောင်းအောက်နဲ့ ရဖို့ဆိုတာ မတွေးနဲ့တောင် တွေးလို့မရဘူး။ အဲဒီလို ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုက ယွမ်တစ်သောင်းနဲ့အထက် တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အရေးတကြီး ရောင်းချင်နေတာကြောင့် ဈေးကို ၉,၀၀၀ လောက်ပဲ သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လင်းချင်းဟယ်က ဝင်ပြောပေးသည်။
“ဂိုမိသားစုက သူ့ရဲ့ အရေးတကြီးဖြစ်နေတာကို အသုံးချချင်ခဲ့တာပေါ့။ ဗျန်မိသားစုက အရေးတကြီး ရောင်းချင်နေပြီး ဝယ်မယ့်သူ ရှာမတွေ့ဘူးဆိုတာကို မြင်တော့ သူတို့က ဈေးကို ယွမ် ၈,၀၀၀ အထိ အတင်းလျှော့ချခိုင်းခဲ့သည်။ ယွမ် ၈,၀၀၀ နဲ့ ဝယ်တယ်ဆိုတာက ခိုးယူတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ ဗျန်မိသားစုက သားဖြစ်သူက အဲဒါကို လက်မခံခဲ့ဘူးပေါ့”
လင်းချင်းဟယ် ယခုအခါ နားလည်သွားလေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ရှင်ပိုင်က ဤအိမ်ကို ယွမ် ၉,၀၀၀ ဝန်းကျင်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဂိုမိသားစု၏ အကြံအစည်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့က ၎င်းတို့ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပါလျက်နဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက် အရေးတကြီး ရောင်းချင်နေတာကို အမြတ်ထုတ်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်ခြံမြေတစ်ခုကို ယွမ် ၈,၀၀၀ နဲ့ အလွယ်တကူ ရယူချင်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြံအစည်တွေက ထင်ရှားနေတာပဲ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ရွံရှာမှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အိမ်ခြံမြေတစ်ခုက အများအားဖြင့် ဘယ်လောက်ကျလဲ” ဟု ဒေါ်ကျန်းက မေးသည်။
“နေရာဒေသပေါ်မူတည်ပါတယ်။ ဒီလိုအိမ်မျိုးအတွက်ဆိုရင် ယွမ် တစ်သောင်းအောက် မကျနိုင်ဘူး၊ ကောင်းတာဆိုရင် ယွမ် ၁၂,၀၀၀ ကနေ စတယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြေသည်။ သူမသည် ဆုတာလင်နှင့် ကျိုးရှ တို့ ဝယ်ယူခဲ့သော အိမ်ကို မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းက ဤအိမ်ထက် ပိုငယ်ပြီး ပို၍ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ဈေးနှုန်းက အတော်လေး ကြီးမြင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒီက နေရာက တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ရိုးရိုးပြောရရင် ယွမ် ၉,၀၀၀ လောက်ဆိုတာ ကြီးတာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဒေါ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါတောင် ငါ့မြေးအတွက် လက်ထပ်တဲ့အခါ ထားရှိဖို့ ဝယ်ပေးဖို့ စဉ်းစားဖူးသေးတယ်” သို့သော် သူမက ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးမီ ကျိုးရှေပိုင်က ဝင်ရောက်ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ကန့်ကွက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။
“ဟိုဘက်က ရပ်ကွက်အချို့မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်ရာတွေ စတင်ဆောက်လုပ်နေပြီ၊ နောက်ကျရင် ဒီမှာလည်း ထပ်ဆောက်ကြဦးမှာပဲ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်ရာတွေက ပိုပြီး ခမ်းနားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်ရာကိုပဲ ဝယ်လိုက်ပေါ့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
“စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်ရာတွေက ဒီလို ဥယျာဉ်ပါတဲ့နေရာတွေလောက် မကောင်းပါဘူး။ သူတို့က မြေကြီးဆန်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးရှိတယ်၊ လူတွေနေတဲ့နေရာက လေဝင်လေထွက် ကောင်းဖို့လိုတယ်” ဟု ဒေါ်ကျန်းက မှတ်ချက်ချသည်။
လင်းချင်းဟယ် ရယ်လိုက်သည်။ “အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမ ပြောတတ်တဲ့ စကားနဲ့ တူလိုက်တာ။ အန်တီ၊ အဲဒါက ရှင့်ဘက်မှာ လူကြိုက်များတဲ့ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုလား”
“အဲဒါက အဓိကအားဖြင့် လူကြီးပိုင်းတွေ တွေးတတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးပါ” ဟု ဒေါ်ကျန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဤအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ စကားပြောပြီးနောက် ဂိုမိသားစုက သူတို့ကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေသည်။
ကျိုးရှေပိုင် ပြန်လာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။
“ဂိုမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာရုံစိုက်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျိုးရှေပိုင်က စိတ်ထဲမထားဘဲ ပြောသည်။ သူ့အတွက်မူ တစ်လကျော်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် ဤယွမ် ၉,၀၀၀ တန် အိမ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ လမ်းပေါ်မှ ပိုက်ဆံကောက်ရသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဂိုမိသားစုက ဈေးနှုန်းကို ယွမ် ၈,၀၀၀ အထိ လျှော့ချနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသလော။ သူတို့က ဘာအိပ်မက်တွေ မက်နေကြတာလဲ။ ရောင်းသူက ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို ရောင်းချရသည်ထက် 차라리 (ချာရာရီ - ပို၍ပင်) သိမ်းထားလိုက်ရန် ပို၍ ဆန္ဒရှိပေလိမ့်မည်။
မိုးရွာလာသောကြောင့် လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ဟိုင်ခိုသည် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရရာ မိုးရွာသွန်းမှုမှာ အနည်းငယ် ပိုများပုံရပြီး အပြည့်အဝ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ နွေရာသီ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးရွာသည့် အချိန်များ ပိုများလာမည်မှာ သေချာပေသည်။
သို့သော် ၎င်းက သူတို့ကို ဒုက္ခမပေးပါပေ။ အိမ်တွင် စားစရာများ ကြွယ်ဝစွာ သိုလှောင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် မိုးရွာသောရက်များတွင် အလွယ်တကူပင် အိပ်ငိုက်တတ်သည်။ စာအုပ်အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးနောက် သူမ ပင်ပန်းလာသဖြင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။ ကျိုးရှေပိုင်လည်း သူမနှင့်အတူ နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်ခဲ့ပြီး နိုးလာသောအခါ ဝက်ခြေထောက်နှင့် မြေပဲစွပ်ပြုတ်တစ်အိုးကို ပြုတ်ရန် ထလာခဲ့သည်။
သူ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်မှာ အတော်ပင် နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှေပိုင်က အခန်းထဲသို့ မဝင်မီ သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ငါတို့က ကလေးတွေကို ကြီးပြင်းလာအောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ ကိုယ့်မိသားစုကိုယ် တည်ထောင်ခဲ့ကြပြီးပြီ၊ အခု ကျန်တဲ့အချိန်တွေက ငါတို့နှစ်ယောက်အတွက်ပဲ ဖြစ်နေသလို ခံစားရတယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ကျိုးရှေပိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့မှာ သမီးငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိလာပြီပဲ။ ချစ်ခင်စရာလူ မရှိမှာကို စိတ်မပူပါနဲ့”
“ရှင် စဉ်းစားပုံကို ကြည့်ပါဦး။ သူ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူစရာတွေ ပေးလာမလဲဆိုတာကို စောင့်သာကြည့်ပေတော့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အသာအယာ ဆူပူလိုက်သည်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်ထက် ပို၍ ဒုက္ခရောက်စေသည်။ ယောက်ျားလေးများကိုမူ သေချာပေါက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြီးပြင်းလာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သဖြင့် သူတို့က လွတ်လပ်စွာ ကြီးပြင်းလာပြီး လောကကြီးတွင် ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်ကြပေမည်။ သို့သော် သမီးလေးများကိုမူ ထိုမျှပေါ့ဆစွာ ပြုစုပျိုးထောင်၍မရသလို၊ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်၍လည်း မရပေ။ ၎င်းတွင် ပို၍ သိမ်မွေ့နက်နဲသည့် အချက်များစွာ ရှိနေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ကျိုးရှေပိုင်က လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပယ်ချလိုက်သည်။
ကျိုးရှေပိုင်က သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိရုံမျှဖြင့် အရာရာတိုင်း ချောမွေ့ပြေပြစ်လိမ့်မည်ဟူသော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်မှာ သူ့ကို ဆက်လက်ဆူပူရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် အခြားကိစ္စများတွင် ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါတွင်မူ သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ သုညအထိ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။
“ထပြီး စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်လိုက်ဦး” ဟု ကျိုးရှေပိုင်က တိုက်တွန်းသည်။
သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်သွားပြီး ဝက်ခြေထောက်နှင့် မြေပဲစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူလာခဲ့သည်။ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော ဒေသန္တရ အစားအစာမျိုးနှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် ညစာအတွက် အများကြီး စားဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျိုးရှေပိုင်က ထမင်းချက်ထားခဲ့ရာ သူမသည် ၎င်းကို ဘဲဥပြုတ်တစ်လုံး၊ ဟင်းရွက်အနည်းငယ်နှင့် မန်ကျည်းသီး အခွံတပိုင်းတို့နှင့်အတူ ထမင်းပန်းကန်ကြီး နှစ်ပန်းကန်တိတိ စားသုံးခဲ့သည်။ ကျိုးရှေပိုင်၏ အားပေးမှုကြောင့် သူမသည် ဝက်ခြေထောက်ကိုပင် ကိုက်ဖြတ်စားသုံးခဲ့သေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ကိုယ်ဝန်ငါးလသာ ရှိသေးသော်လည်း အများအပြား စားသုံးပြီးနောက် အပြည့်အဝ ကျေနပ်မှုကို ခံစားရလေသည်။
“ကျွန်မကို ဒီလောက်အများကြီး စားဖို့ နောက်ထပ် မတိုက်တွန်းနဲ့တော့။ ဒီအရွယ်နဲ့ဆိုရင် အများကြီးစားရင် အလွယ်တကူ ဝလာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဝိတ်ကျဖို့လည်း ခက်တယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကြေညာသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆေးရုံမှာ မေးကြည့်ပြီးပြီလေ။ ကလေးမွေးပြီး နို့ဖြတ်ပြီးသွားရင် အာဟာရပိုတွေက ကလေးဆီကို အကုန်ရောက်သွားမှာပါ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဝိတ်ကျသွားမှာ အသေအချာပါပဲ” ဟု ကျိုးရှေပိုင်က အာမခံသည်။
လင်းချင်းဟယ်က တစ်ခွန်းတစ်လေမျှ မယုံကြည်ပေ။ “ဒါဆို ဘာလို့ ရှာမေးလ်က ဝိတ်မကျတာလဲ”
“သူမက ဒါလင်နဲ့ ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ကျိုးရှေပိုင်က ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းပြသည်။
“ကျွန်မကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ရှာမေးလ်က တော်တော်နဲ့ ဝတ်လို့အဆင်ပြေတဲ့ အဝတ်အစား ရှာရခက်တယ်ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ညည်းညူနေတာပဲလေ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။