ကျိုးရှ ရဲ့ လက်ရှိကိုယ်အလေးချိန်က အပေါင် ၁၄၀ ဝန်းကျင်လောက် ရှိနေသည်။
သူမက အရပ် ၁.၆ မီတာလောက်သာ မြင့်တာကြောင့် ဒါကို ဝသည်ဟု ယူဆလို့ရပေသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် သူမက ဘယ်လောက်တောင် ပိန်ခဲ့သလဲ။
အရမ်းကို သွယ်လျခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာတော့ သူမက ပိုပြီး ကောက်ကြောင်းပေါ်လာကာ သေးသွယ်မှု ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကလည်း ဆူဒါလင် ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကောင်းတာကြောင့်ဖြစ်ပြီး မီးတွင်းထဲမှာ သူမစားရတဲ့ အာဟာရဟင်းလျာတွေက အထူးသဖြင့် ကြွယ်ဝလွန်းလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
အခုတော့ ကျိုးရှo Mei ဟာ ကိုယ်အလေးချိန်ချချင်ရင်တောင် မချနိုင်တော့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို အစားအသောက်ဆင်ခြင်ဖို့ ပြောဖူးသော်လည်း ကျိုးရှo Mei ကတော့ သူမအနေနဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေဆိုတာ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ရှိမှ ကံကောင်းပုံပေါ်တယ်လို့ ဘေးကနေ အားပေးအားမြှောက် ပြောနေတဲ့ ဆူဒါလင် ကြောင့် ပိုဆိုးနေကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒါကို ကြားတဲ့အခါ စိတ်ထဲကနေ မျက်လုံးလှန်လိုက်ပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ ဘာမှ မပြောဝံ့ပေ။
သူမက ဝတဲ့သူတွေကို မုန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝတဲ့သူတွေက သူမထံက ဆန်ကို စားနေတာမှ မဟုတ်တာလေ။ တကယ်တမ်းမှာတော့ မိန်းမတစ်ယောက်က အနည်းငယ် ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ရှိတာက ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းလွန်ကဲအောင် ဝနေတာကတော့ လုံးဝကို တစ်မျိုးပါပဲ။
ပထမအချက်က လူကို ရင့်ော်သွားစေတယ်။ ဒုတိယအချက်က အလွယ်တကူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေတယ်။ တတိယအချက်ကတော့ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲစေတာပါပဲ။
အဝတ်ဆိုင်က အကြီးဆုံးဆိုဒ်ကိုတောင် ကိုယ်နဲ့မဆန့်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ရဲ့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းပုံကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ဆက်ပြီး အများကြီးစားဖို့ နူးနူးညံ့ညံ့ တိုက်တွန်းမှုကို မလိုက်နာခဲ့ပေ။ ယနေ့ကစလို့ သူမဟာ အစားအသောက်ကို ပမာဏလျှော့စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြုတ်ဖို့ ပြောင်းဖူးအနှစ်တွေ ဝယ်ခိုင်းခဲ့ပြီး ဗိုက်ဆာလာတဲ့အခါတိုင်း သူမရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အတိုင်းအတာထဲက ခရမ်းချဉ်သီး၊ သခွားသီးနဲ့ သစ်သီးတွေအပြင် အဲဒါတွေကိုပါ အနည်းငယ်စီ ကိုက်စားလေ့ရှိသည်။
သူမက အသား၊ ငါးနဲ့ ဟင်းချိုတွေကို ဆက်စားနေဆဲဖြစ်တာကြောင့် အာဟာရ မပြည့်ဝတာမျိုး မခံစားရပေ။ အဲဒါက ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်ပြီး မျှတတဲ့ အစားအသောက်ပုံစံပါပဲ။
အဘွားကြီးကျန်းက ထိုနေ့မှာ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး သူတို့စားနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစားအသောက်တွေက သဘာဝအတိုင်း အလွန်ကောင်းမွန်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က အများကြီး မစားနေတာကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ သူမကို တို့စရာတူနဲ့ နောက်ထပ် တစ်ကိုက်နှစ်ကိုက်လောက် ထပ်စားဖို့ ဆက်ပြီး တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။
အဘွားကြီးကျန်းက “ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာ အများကြီးစားတာ ပိုကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ဗိုက်ထဲကနေ ကလေးက အာဟာရကို မစုပ်ယူနိုင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အာဟာရတွေကို ပြန်ပြီး ဆွဲထုတ်ယူသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါဆို မိခင်ရဲ့ကျန်းမာရေးကို ပိုပြီး ထိခိုက်စေမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟူ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အဒေါ်လေးကလည်း မသိလို့ပါ။ ကျွန်မက တကယ်တော့ အများကြီးစားပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြည့်လေ၊ ဆိုးဝါးနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လည်း မဆိုးပါဘူး။ မင်းတို့က အခုတော့ ကောင်းတဲ့အချိန်ကာလတွေမှာ နေနေရတာကိုး။ ငါတို့ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့တုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် တကယ်ကို ခါးပတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကျပ်ထားရတာ။ ကိုယ်ဝန်ရှိချိန်မှာမှ နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းသွားတာပေါ့” ဟု အဘွားကြီးကျန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမလည်း အရင်တုန်းက ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို မကြာခဏ အမှတ်ရပြီး ပြောပြတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်လေးကျန်း၊ ဟိုင်စီးဘက်က အခြေအနေတွေကတော့ နည်းနည်း ပိုသာလောက်မယ် ထင်တယ်နော်”
“အများကြီးတော့ မကွာပါဘူး” ဟု အဘွားကြီးကျန်းက ပြန်ဖြေသည်။
ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် အဘွားကြီးကျန်းက အနည်းငယ် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။ “ချင်းဟဲ့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အချိန်လွတ်ရဲ့လား”
“ကျွန်မတူလေး လာမှာလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ချွေးမက သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောထားတယ်” ဟု အဘွားကြီးကျန်းက အပြုံးနဲ့ ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ခေါ်လာခဲ့ပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမက အဘွားကြီးကျန်းနဲ့ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အလွန်အမင်း အခမ်းအနားဆန်ဆန် မနေတတ်ပေ။
“တစ်နာရီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ မင်းကို ပင်ပန်းသွားအောင် လုပ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် အဘွားကြီးကျန်း၏ ချွေးမဖြစ်သူ ရှူမေလီသည် သူမ၏သားဖြစ်သူ ကျန်းဂုံကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရှူမေလီ၏ ခင်ပွန်းသည်မှာ ဒေသဆိုင်ရာ ရဲစခန်း၏ ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး အချို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမကမူ လင်ချင်းဟဲ့ ကို မလေးမစားပြုဝံ့ခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။
သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ အကြောင်းကို ယောက္ခမဖြစ်သူထံမှ အကုန်ကြားထားပြီးဖြစ်ပေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မြို့တော်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်တွင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများကို သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးကာ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်များကို အစအဆုံး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဗဟုသုတမှာ ကျယ်ပြန့်လှပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျန်းဂုံ၏ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် မေးလိုက်သည် - “ဒီဘာသာရပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ညံ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အမှတ်တွေကော အဲဒီလောက်ပဲ ညံ့တာလား”
“ဒါတစ်ခုတည်းပါပဲ” ကျန်းဂုံက နည်းနည်းလေး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဝမ်းနည်းသလိုလိုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သူက အင်္ဂလိပ်စာကို ဘယ်လိုမှ ဦးနှောက်ထဲ မဝင်နိုင်ဘဲ ကျန်တာတွေအားလုံးကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။
“အဲဒါဆိုရင် ရပါတယ်” လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ အခြေခံက အရမ်းကို ဆိုးရွားနေတယ်။ သဒ္ဒါအက္ခရာကစပြီး ငါ ပြန်သင်ပေးရမယ်။ အချိန်ရရင် လာခဲ့ပါ။ တစ်နေ့ကို တစ်နာရီပဲ မင်းအတွက် အချိန်ပေးနိုင်မယ်”
“ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း သင်ပေးနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်” ကျန်းဂုံက သံသယမျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ!!” ရှူမေလီက အမြန်ဆုံး ဆူပူလိုက်ပြီးမှ လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ အမြန်လှည့်ကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည် - “ဆရာမလင်၊ ဒီကောင်စုတ်လေးကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ရှင်။ ကျွန်မတို့ အလိုလိုက်ထားလို့ ယဉ်ပါးမှု မရှိဘဲ ဖြစ်နေတာပါ”
လင်ချင်းဟဲ့ က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက ကျန်းဂုံ့ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - “ငါက မင်းကို သင်ကြားပေးဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးလို့ ထင်နေတာလား”
သူမဘေးတွင် ရှိနေသော ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုကောင်လေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - “ပေတက္ကသိုလ်ရဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာဌာန ဌာနမှူးက မင်းကို မသင်ပေးနိုင်ဘူးလား”
ရှူမေလီ ရပ်တန့်သွားသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက လင်ချင်းဟဲ့ သည် အရင်က တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများ သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြတုန်းက သူမက အရည်အချင်းရှိမှန်း သိခဲ့သော်လည်း ပေတက္ကသိုလ်၏ နိုင်ငံခြားဘာသာဌာန *ဌာနမှူး* ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ!
“အခုလောလောဆယ်တော့ ရပ်ဆိုင်းထားပါတယ်” လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို လုံးဝ မဂရုစိုက်ဘဲ ရှူမေလီ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ဇနီးသည်က အလျင်အမြန် လက်လှမ်းကာ သူမ၏သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည် - “ဌာနမှူးလင်ကို လေးစားသမှု ပြုပြီး သေချာသင်ယူစမ်း! သူက အဘွားဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး မင်းအတွက် တစ်နေ့ကို တစ်နာရီ အချိန်ပေးနေတာကွ!”
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ကျန်းဂုံ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ငါ့သားသုံးယောက်လုံးက ပေတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေချည်းပဲ။ ငါ့ရဲ့သင်ကြားရေးနည်းလမ်းတွေက လုံလောက်မှုရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် အရွယ်ရောက်စ အတ္တကြီးပြီး မောက်မာနေသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရသည်ကို သဘာဝကျကျပင် အမှုမထားပေ။ သူက အိမ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ မောက်မာနေပါစေ၊ သူမရဲ့အိမ်ခေါင်မိုးအောက်မှာတော့ မောက်မာလို့ မရပေ။ အဲဒီလို အပြုအမူမျိုးကို အပြင်မှာပဲ ချန်ထားခဲ့ရပါမယ်။
ကျန်းဂုံက သူမ၏ နောက်ခံက ဒီလောက်အထိ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက ပေတက္ကသိုလ်ရဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာဌာန ဌာနမှူးဖြစ်ပြီး သူမရဲ့သားသုံးယောက်လုံးကလည်း ပေတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေသည် — တကယ်ကို အားပါးတရ လေးစားစရာပါပေ။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လို အတုအယောင် နာမည်ကောင်းမှ မရှိပေ။
စိတ်ဓာတ်ကျသွားသော သူသည် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သင်ခန်းစာကို စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်။ သူမ၏ သင်ကြားပြသပုံမှာ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ထိရောက်မှု ရှိလှသည်။ ကျန်းဂုံ့မှာ ဦးနှောက်လုံးဝ မရှိသူတော့ မဟုတ်ဘဲ စာကျက်ရန် သဘာဝအလျောက် အနည်းငယ် ပါရမီပါရှိနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် အယူအဆများကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
တစ်နာရီဆိုတာ ပုံမှန်ဆိုရင် ကြာမြင့်လှသည်ဟု ခံစားရတတ်သော်လည်း သူတို့သတိမထားလိုက်မိခင်မှာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
ကျန်းဂုံက ပိုပြီးသင်ယူချင်သေးသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ တစ်စုံတစ်ရာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို အပြင်သို့ နှင်ထုတ်လိုက်သည် - “တစ်နာရီပြည့်ပြီ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့တော့”
“ဒီတစ်နာရီဆိုတာ အရမ်းမြန်သွားတာပဲ!” ရှူမေလီသည် သင်ခန်းစာတစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး နားထောင်ခဲ့ပြီး လုံးဝ စွဲလမ်းနှစ်ခြိုက်နေခဲ့သည်။ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်ကာ သူမက အပြုံးဖြင့် သားဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည် - “ဌာနမှူးလင်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ!”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဌာနမှူးလင်” ဟု ကျန်းဂုံက ပြောလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော လေသံကြောင့် သူက အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း တစ်နာရီအကြာတွင်မူ သူသည် သူမကို စစ်မှန်စွာ လေးစားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျောင်းက ပုံမှန်ဆရာတွေထက် ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်းပြတတ်ပေသည်!
“ပြန်သွားပြီးရင် ဒီနေ့ ငါသင်ပေးခဲ့တာတွေကို အလွတ်ကျက်ခဲ့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ စစ်ဆေးမှာ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ရှူမေလီသည် ငွေထုတ်ရန် သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို တားလိုက်သည် - “အဒေါ်လေးကျန်းကို ကျွန်မ ပြောပြီးသားပါ။ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။ ဒီကောင်လေးက နည်းနည်းပါးပါး လာသင်ယူတာပါပဲ။ မစ္စရှူ၊ အဲဒီလောက်အထိ အခမ်းအနားဆန်ဆန် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”
“အဲဒီလို လုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲရှင်။ ကျူရှင်ခမပါဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပညာသင်ပေးတာမျိုး ရှိနိုင်မလဲ” ဟု ရှူမေလီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တောင်းဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျန်းဂုံ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် ကျွန်တော် လာခဲ့ပါမယ်” ဟု ကျန်းဂုံက ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ပဲ လာခဲ့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူလိုက်သည်။
ကျန်းဂုံက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အားနာနေပုံရသော ရှူမေလီက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားရင်း လမ်းတွင် အဘွားကြီးကျန်း၏ အိမ်ဘက်သို့ ခဏဝင်ကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
မိခင်နှင့်သားဖြစ်သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ အဘွားကြီးကျန်းက အခြေအနေကို လာရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်။ “မေလီပြောတာ ကျူရှင်ခကို လက်မခံဘူးဆိုတာ ဟုတ်လား”
“ကျွန်မက ကောင်လေးကို အထက်တန်းအဆင့် ဗဟုသုတ နည်းနည်းပါးပါး သင်ပေးတာပါပဲ အဒေါ်လေးရယ်။ ကျွန်မနဲ့ဆိုရင် အဲဒီလောက်အထိ အခမ်းအနားဆန်ဆန် လုပ်နေစရာ လုံးဝ မလိုပါဘူး” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အဘွားကြီးကျန်းက ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ထပ်မံမပြောတော့သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် မြေးဖြစ်သူက သစ်သီးအချို့ ယူလာစေရန် ချွေးမဖြစ်သူကို ညွှန်ကြားပြီးသား ဖြစ်နေပေပြီ။
ထိုအချိန်မှစ၍ ကျန်းဂုံသည် ကျူရှင်လာတက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများကို အမြဲတမ်း ယူလာပေးခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပါ — သူက ဝယ်လာပေးတာဖြစ်လို့ သူမလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စားသုံးခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြီးအကဲကျန်း ညနေခင်း အလုပ်မှ ပြန်လာသောအခါ သမီးဖြစ်သူကိုသာ တွေ့ရပြီး သားဖြစ်သူကိုမူ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။ သားဖြစ်သူမှာ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းသွားတက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူက “ဘာဖြစ်လို့ ငါ့သား ရှောင်ကျန်းက မကြာသေးခင်ကမှ အင်္ဂလိပ်စာလေ့လာဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်လာရတာလဲလို့ ခံစားနေရတာပါလိမ့်” ဟု တတွတတွနှင့် ပြောနေမိတော့သည်။