အခန်း (၅၆၇) - သားယောကျ်ားလေးကိုမှ ပိုလိုချင်တဲ့ အစွဲအလမ်းမျိုး မထားသင့်ဘူး
ကျိုးရှ နှင့် ကျိုးရွှမ် တို့သည် တစ်နှစ်တည်းတွင် မွေးဖွားခဲ့ကြပြီး အသက်အားဖြင့်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
ယခုနှစ်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် ပြည့်ကြပြီဖြစ်သော်လည်း ကျိုးရှ ကတော့ အိမ်ထောင်ပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ စကားစမြည်ပြောမှသာလျှင် ဤကိစ္စကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒုတိယအိမ်က ချွေးမကိုတော့ ပျော်လို့မဆုံးတော့တာပဲ။ သူမ အဲဒီလောက်အထိ ကြွားမာန်တက်နေတာကို မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုချွေးမမျိုးက ပေါင်းရတာတော့ လွယ်ကူလှတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ပြောပြလေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ စိတ်ထားကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး ချွေးမဖြစ်သူကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမအနေဖြင့် ပြဿနာများကို အစပျိုးတတ်သူမဟုတ်သကဲ့သို့ ထိုကောင်မလေးကို အထင်ကြီးခံချင်ဇောဖြင့် ဖားယားနေမည့်သူလည်း မဟုတ်ပေ။
ကျိုးရှ ၏ ချစ်သူကတော့ မာမြောင်မြောင်ဟု ခေါ်သည်။ သူမက တစ်ခါက လာလည်ဖူးပြီး ထိုစဉ်ကတည်းက အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ထိုကောင်မလေး၏ ဆိုးဝါးလှသော အမူအကျင့်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲကြရမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး ဆက်တွဲဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် စေ့စပ်လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများ အပြီးအပြတ် သဘောတူညီခဲ့ကြပြီး သတို့သမီးလောင်းမှာလည်း သူတို့အိမ်၏ တံခါးဝကို ခြေချတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ၏ ပြုမူပုံများကို ပြန်ပြောင်းသတိရရင်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ ကြည့်ရသည်မှာပင် အလွန်တရာမှ စိတ်မချမ်းသာဖြစ်မိရသည်။ "သူမကတော့ ဟိုကောင်မလေးကို ဘိုးဘေးဘီဘင်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ။"
"သူမ ပျော်နေရင် ပြီးတာပါပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အေးအေးလူလူ ပြန်ဖြေလေသည်။
"သူမ ဘာတွေများ မျှော်မှန်းနေလဲဆိုတာ ငါတော့ နားမလည်နိုင်ဘူး။ မြို့သူချွေးမတစ်ယောက် ရချင်လို့များလား။ အဲဒီလိုလူမျိုးက နောင်ကျရင် ယုံကြည်အားကိုးလို့ ရပါ့မလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမ၏ လက်တွေ့ဆန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။
ကျေးလက်ဒေသတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ကျေးလက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက သားကိုမွေးမြူပြီး အိုမင်းမစွမ်းချိန်တွင် အားကိုးရမည်ဟူသော ရှေးရိုးစွဲမူကို ယုံကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သားဖြစ်သူက ထိုသို့သော ချွေးမမျိုးကိုသာ လက်ထပ်ခဲ့လျှင် သူတို့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလများတွင်တော့ အဆင်ပြေကောင်း ပြေေပလိမ့်မည်။ သို့သော် မိဘများ အိုမင်းမစွမ်းလာသည့် အချိန်ကျလျှင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူမကို တကယ်ပဲ အားကိုးလို့ရော ရပါ့မလား။
"မင်းမှာလည်း အဲဒီလိုလူမျိုး အိမ်မှာ တစ်ယောက် ရှိပြီးသားပဲလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ထောက်ပြလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုမှ အားကိုးလို့ရတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့အစ်ကိုတွေနဲ့ လုံးဝယှဉ်လို့မရဘူး၊ အမေဖြစ်သူရဲ့ ပုံစံအတိုင်း အကုန်အတုယူထားတာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ပါဘူး။ မင်းနဲ့ စတုတ္ထမြောက်သားတို့ရော ဘယ်လိုနေကြလဲ။"
"ငါတို့က အသက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေကြပြီလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခခံကြမှာတဲ့လား။ ရှောက်ရှောက်က အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာဆိုတော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရေ၊ ကျွန်မကိုယ်စား ယွမ်နှစ်ဆယ်တန် အနီရောင်စာအိတ်လေး တစ်အိတ်လောက် လိုက်ပို့ပေးပါဦး။"
"ကောင်းပြီလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သဘောတူ လက်ခံလိုက်သည်။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက သင့်လျော်မှန်ကန်ပြီး ယွမ်နှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာလည်း သင့်တင့်မျှတသော ပမာဏတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှ ၏ဇနီးသည် ကောင်းသည် မကောင်းသည်ကိုတော့ သူတို့အချင်းချင်း လျှို့ဝှက်စွာဖြင့်သာ ဆွေးနွေးကြလိမ့်မည်။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ အတူတကွ နေထိုင်ရမည့်သူများမှာ သူတို့မဟုတ်ကြဘဲ အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းက စည်းလွန်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ဂျိုးချင်းပိုင်ထံသို့ ထိုသတင်းကို ပြောပြရန် သွားခဲ့သည်။
ဂျိုးချင်းပိုင်က "သူက အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိပြီပဲ။ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်တဲ့ အသက်အရွယ် ရောက်နေပါပြီ" ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။
ကျေးလက်ဒေသများတွင် လူအများစုမှာ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်နှင့်ပင် လက်ထပ်ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို မျက်စိစွေကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကံကောင်းထောက်မသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကံကောင်းလို့ပေါ့၊ ငါတို့မိသားစုကတော့ အဲဒီလိုမျိုး အسرအမြန် အိမ်ထောင်ပြုပေးဖို့ မစဉ်းစားထားလို့။" မဟုတ်လျှင်ဖြင့် အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။
မေမေဖြစ်သူနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြသည်ဟု စဉ်းစားကြည့်ပါလေ—ထိုအခြေအနေမျိုးကို သူမ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမှန်းပင် သိမည်မဟုတ်ပေ။
ဂျိုးချင်းပိုင်မှာ ကြက်သားများကို တောက်ပိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်၏ အတွေးကို နားလည်သဖြင့် သူက အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီည ကြက်သားတွေ နည်းနည်းကြော်ပေးရမလား။ ပြီးတော့ ကျန်တာတွေကို ဟင်းချည်ပြုတ်လိုက်ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဂျိုးချင်းပိုင်က ကြက်သားများကို ကြော်ပြီးနောက် နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲမှ ငရုတ်သီးစိမ်းများကို ခူးဆွတ်ကာ အတူတကွ မွှေကြော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို မီးဖိုပေါ်တင်၍ တည်ထားလိုက်သည်။ ထိုမျှဖြင့် ညစာအတွက် ပြီးပြည့်စုံသွားလေပြီ။
ညစာစားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ရုပ်မြင်သံကြားကို ဖွင့်ကာ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အဖွားကြီးကျန်း ရောက်လာပြီး ဂျိုးချင်းပိုင် ပန်းကန်ဆေးကာ အိုးသန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကာ လင်းချင်းဟယ်အား "ငါ့တစ်သက်နဲ့မှ လူငယ်လေး ဂျိုးလိုမျိုး ယောက်ျားမျိုးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ မင်းကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲကွယ်" ဟု ပြောလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အိမ်မှုကိစ္စလေး နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ပေးတာပါ။ အဒေါ်ကြီးကလည်း တစ်ခုခုကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်ကြီး လုပ်နေသလိုမျိုး ပြောနေတာပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အဘိုးကြီးဆိုရင် မြေပြင်ပေါ်လဲကျနေတဲ့ ပုလင်းတစ်လုံးကိုတောင် ကောက်မထောင်ပေးတတ်ဘူး၊ အိမ်မှုကိစ္စ ဝိုင်းကူဖို့ဆိုတာ ဝေးရော" ဟု အဖွားကြီးကျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမအား ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဘဝရဲ့ ပထမတစ်ဝက်မှာ အပင်ပန်းခံ လုပ်ခဲ့ရတာဆိုတော့ အခု သူက ကျွန်မကို အနားယူပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေခွင့်ပေးတာက သင့်လျော်တာပေါ့။"
အဖွားကြီးကျန်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အဘိုးကြီးကျန်းလည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့တွင် ရုပ်မြင်သံကြားမရှိကြသောကြောင့် လင်းချင်းဟယ် ဝယ်ထားသော ရောင်စုံရုပ်မြင်သံကြားကို လာကြည့်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဂျိုးချင်းပိုင်နှင့် စကားစမြည်ပြောချင်၍ ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။
အဖွားကြီးကျန်းက ဂျိုးချင်းပိုင်နှင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေစဉ် အဘိုးကြီးကျန်းက တစ်ခါတရံ လှမ်းကြည့်နေသည်။ လင်းချင်းဟယ် ဖတ်နေသော စာအုပ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်စစ်စစ် ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် အံ့သြတကြီးဖြင့် "လူငယ်လေး ဂျိုးရဲ့ ဇနီးသည်၊ ဒါက အင်္ဂလိပ်စာအုပ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အင်္ဂလိပ်စာအုပ်လား။ မင်း ဖတ်တတ်လို့လား" အဖွားကြီးကျန်းလည်း အတူတူပင် အံ့သြသွားလေသည်။
"ကျွန်မက အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးတဲ့ ဆရာမလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဘိုးကြီးကျန်းနှင့် အဖွားကြီးကျန်း နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "မင်းက ဆရာမတစ်ယောက်လား။"
လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီမှာတော့ ကိုယ်ဝန်နဲ့မို့ ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းအောင် အနားယူနေတာပါ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုစုံတွဲမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ အံ့သြသွားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။ အဝတ်အစားပွပွများ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ထင်ရှားစွာ မပေါ်လွင်သေးသော်လည်း ညဘက် ရေချိုးချိန်များတွင် လင်းချင်းဟယ်၏ ဗိုက်မှာ သိသိသာသာ လုံးဝန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဝေးဝေးလံလံ ခရီးထွက်လာရဲတာလဲ" ဟု အဘိုးကြီးကျန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်းကလည်း ဒါတောင် မေးစရာလိုသေးလို့လား" အဖွားကြီးကျန်းက သူ့အား မျက်စိစွေကြည့်လိုက်သည်။
"ခွင့်ပြုချက်ထက် ပိုသွားတဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်များလား" အဘိုးကြီးကျန်း အံ့သြသွားပြီးနောက် သဘောမကျသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သားယောကျ်ားလေးကို အဲဒီလောက်အထိ လိုချင်နေတာလား။ သားယောကျ်ားလေးကိုမှ ပိုလိုချင်တဲ့ အစွဲအလမ်းမျိုး မထားသင့်ဘူးလေ။"
လင်းချင်းဟယ်မှာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ဦးလေးက ပြောင်းပြန်ကြီး ထင်နေပြီ။ တခြားသူတွေက မိန်းကလေးထက် ယောကျ်ားလေးကို ပိုလိုချင်ကြပေမယ့် ကျွန်မတို့မိသားစုကတော့ ယောကျ်ားလေးထက် မိန်းကလေးကို ပိုလိုချင်ကြတာပါ။"
ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ကျန်းစုံတွဲ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို သိရှိထားကြပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောရဲကြသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် မြို့တော်သို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက်၌ပင် ဆက်သွယ်မှုများ ဆက်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့မှာ မြို့တော်မှာ သားသုံးယောက် ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။ အကြီးဆုံးက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က တက္ကသိုလ်ပြီးသွားပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြည့်စွက်ပြောပြလိုက်သည်။
"သုံးယောက်စလုံး ယောကျ်ားလေးတွေချည်းပဲလား" အဘိုးကြီးကျန်း အံ့သြတကြီး အမေးရှိသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ သူက သမီးလေးတစ်ယောက် အရမ်းလိုချင်နေတာဆိုတော့ ဆက်ကြိုးစားရတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူက ဘာကြောင့်များ ကျွန်မအတွက် ကျွဲလို မြင်းလိုလို အလုပ်လုပ်ပေးချင်မှာလဲ။ ကျွန်မအတွက်တော့ အတော်လေး ခက်ခဲပါတယ်— သူ့ရဲ့ သမီးရူးသွပ်မှုအတွက်နဲ့ ကျွန်မတောင် အလုပ်ကနေ နုတ်ထွက်ခဲ့ရတာလေ။"
ဤစကားကို ကြားသောအခါမှ အဘိုးကြီးကျန်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။
ဒေါ်ကြီးကျန်းက ပြုံးလျက် "ဒါက တကယ်တော့ တော်တော်ကောင်းတာပဲလေ။ ဒီအသက်အရွယ်မှာ ကလေးက ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကံတရားပဲပေါ့။ ကံတရားကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လို့မှ မရတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြောခဲ့သည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်၏ ချွေးမသည်ပင်လျှင် မြေးယောက်ျားလေး တစ်ဦး ရှိနှင့်ပြီးနောက် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ထပ်မံမွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ မိသားစုစီမံကိန်း မူဝါဒများ တင်းကျပ်လာချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း အဆက်အသွယ်များသုံးကာ ဒဏ်ငွေမပေးရဘဲ အိမ်ထောင်စုစာရင်း တရားဝင် ဝင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
"ဒါက အမှန်ပဲ" ဟု ဂျိုးချင်းပိုင်က အဖွားကြီးကျန်း၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။
အဖွားကြီးကျန်းက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ချင်းဟယ်က ဘာအဆင့်တွေကို သင်ပေးတာလဲ။ အလယ်တန်းလား၊ အထက်တန်းလား။"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က "အဒေါ်ကြီးရဲ့ မြေးလေးက အင်္ဂလိပ်စာအတွက် အပိုသင်တန်း လိုအပ်နေလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါ့မြေးက ဒီနှစ်မှ အထက်တန်းပထမနှစ် စတက်တာလေ။ တခြားဘာသာရပ်တွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာက တော်တော်ညံ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာ အိမ်တွင်းပြူရှင်ဆရာလည်း မတွေ့ရသေးဘူးလေ" ဟု အဖွားကြီးကျန်းက တွေဝေလျက် ပြောပြလေသည်။ "ဟုတ်တယ်လေ၊ ချင်းဟယ်၊ မင်းက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတော့..."
"အဲဒါ ဘာမှပြဿနာ မရှိပါဘူး။ သူ အဖရတဲ့အချိန်တိုင်း ဒီကို လွှတ်လိုက်ပါ။ တစ်နာရီလောက်တော့ ကျွန်မ အလကား သင်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"မင်းက သေချာပေါက် သင်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့က အလကားတော့ ခံယူလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ပိုက်ဆံတော့ ပေးရမှာပေါ့" ဟု အဖွားကြီးကျန်းက အမြန်တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။
"အဒေါ်ကြီးရယ်၊ နောက်တစ်ခါလာရင် ခရမ်းချဉ်သီးလေးတွေ နည်းနည်းပါးပါး ယူလာပေးရင် ရပါပြီ။ ဒီမှာ ကျွန်မ မစိုက်ဖြစ်ဘူးလေ။ ပိုက်ဆံကိစ္စကို မပြောကြပါနဲ့တော့— အထက်တန်းကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်ကို ကျူရှင်ပြတာ အပင်ပန်းကြီးလှတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"နေပါဦး၊ မင်းက တကယ်ရော ဘယ်အဆင့်အထိ သင်ပေးခဲ့တာလဲ" ဟု အဖွားကြီးကျန်းက ရုတ်တရက် စပ်စုချင်စိတ်ပေါ်လာကာ မေးလိုက်သည်။
"တက္ကသိုလ်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဘိုးကြီးကျန်းနှင့် အဖွားကြီးကျန်း နှစ်ဦးစလုံး အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ လင်းချင်းဟယ်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကို နိုင်ငံခြားဘာသာရပ် သင်ကြားပေးခဲ့သော တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ထိုအင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကြီးကို သူမ အလွယ်တကူ လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပေတော့။