ရှုစိန့်ချန်း၏ အခြေအနေကို မပြောလိုတော့ပေ။ လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင် ခရီးထွက်ရာတွင် အနည်းဆုံး လေးရက် သို့မဟုတ် ငါးရက်ခန့် ကြာမည်ဟု အစက တွက်ချက်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ သူထွက်သွားပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင်ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟိုင်မြို့သို့ သွားရုံနှင့်ပင် တစ်ရက်ကုန်ပြီဖြစ်ရာ ဆိုလိုသည်မှာ သူက တစ်ရက်တည်းနှင့် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ကားစီးကာ ပြန်လာခဲ့ခြင်းလော။ ဤမျှ လျင်မြန်သော လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် လင်ချင်းဟယ် အံ့သြသွားရသည်။
"ဒါတွေ အားလုံးက ငါတို့သမီးလေးရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြောင့်ပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာသော လေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် မဝမ်းသာဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူက ဆေးရုံကြီးတစ်ရုံ၏ ပတ်ဝန်းကျင် လူနေရပ်ကွက်အတွင်းမှ ရန်တန့်ပါသော အိမ်တစ်လုံးကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားခဲ့ရာ စစ်တပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် မိသားစုတစ်ခုနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိသားစု တစ်စုလုံးက အတူတကွ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ရန်အတွက် သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို အမြန်ဆုံး ရောင်းချလိုနေကြသည်။
ခြံဝင်းက မသေးလှပေ။ သို့သော် အမြန်ရောင်းချင်နေကြသောကြောင့် ဈေးနှုန်းကလည်း အလွန်အမင်း ကြီးမြင့်နေခြင်း မရှိပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်ကနှင့် မတူတော့ဘဲ ခြံဝင်းပါသော အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူရန် ယွမ် ကိုးထောင်ကျော် ကုန်ကျခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နံနက်ပိုင်းတွင် အိမ်စာချုပ် အမည်ပြောင်းလဲခြင်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်ကာ ရလဒ်ကို အလွန်ကျေနပ်အားရ မိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယနေ့နံနက်စောစောတွင် ကားစီးကာ ယခုအချိန်အထိ မြို့တော်သို့ အရောက်ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ၎င်းမှာ ဝတ္ថုတစ်ပုဒ်ထဲကအတိုင်း ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ "တစ်ဖက်လူကို တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အပြောင်းအလဲလုပ်နိုင်အောင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်သွားတာလားဟင်"
"အလုပ်လည်း ဖြစ်သွားတာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုသည်။ ထိုမိသားစု၏ သားဖြစ်သူမှာ စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် သဘောတူညီချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ စစ်သားတစ်ဦး၏ ရိုးသားပွင့်လင်းသော စရိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဒေသတွင်း အိမ်ခြံမြေစာချုပ် အမည်ပြောင်းခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် မည်သည့်အခက်အခဲမှ မရှိခဲ့ပေ။
သူ့အနေဖြင့်လည်း လူသစ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ယခင်က မြို့တော်တွင် မြေကွက်များ၊ စက်ရုံအဆောက်အအုံများနှင့် ဆိုင်ခန်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ဖူးပြီး ထိုကိစ္စအများစုကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးရာ အတွေ့အကြုံများစွာ စုဆောင်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကို ပြောရရင် ငါတို့မိသားစုက ဟိုင်မြို့နဲ့ တကယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကံစပ်နေတာပဲ"
ကလေးအဖေဖြစ်သူက သူမ သက်တောင့်သက်သာ မွေးဖွားနိုင်ရန် နေရာသွားရှာပေးရုံသာ ရှိသေးပြီး စံပြအိမ်ကလေးက သူ့ခြေရင်းဆီသို့ အရောက်လာပေးသလို ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာပင် မဟုတ်ပေလော။
"အဲ့ဒီဘက်က နေရာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကိုယ်ထင်တယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မြို့ကြီးပြကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ လုံးဝ ထိုက်တန်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"အခုတောင် မြို့ကြီးပြကြီး မဟုတ်ဘူးလား" လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ရယ်မောကာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
မည်သည့်ခေတ်ကာလပင် ဖြစ်စေ၊ မဟာဟိုင်မြို့သည် မဟာဟိုင်မြို့သာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော မဟာမြို့ကြီးတစ်မြို့ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
အိမ်ကို ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အထူးသဖြင့် ဤနေရာမှ ကိစ္စဟူသမျှကို ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့် သတ်မှတ်ထားသည်ထက် စောစောစီးစီးပင် ထိုဘက်သို့ သွားကြမည်မှာ သေချာနေပေသည်။
ထိုညနေတွင် လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ နေရာသို့ ညစာစားရန် သွားကြသည်။ ထိုသို့ရောက်ရှိစဉ် မနက်ဖြန်တွင် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြကြသည်။
"ဘေးအိမ်က အဲဒီ ပျက်စီးခြင်းကျရောက်ရမယ့် မိန်းမအိုကြီးကတော့ တကယ့်ကို နှောင့်ယှက်ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိန်းမပဲ!" ဟု အမေကျိုး က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလေသည်။ ထိုမိန်းမအိုသာ မရှိခဲ့ပါက သူမ၏ သားနှင့် ချွေးမတို့သည် ကိုယ်ဝန်ကို ဂရုစိုက်ရန်အတွက် ဟိုင်မြို့သို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အမြန်အဆန် သွားကြရမည်နည်း။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကြက်များမှာလည်း ကြီးထွားလာနေပြီဖြစ်ပြီး အချိန်တန်လျှင် လင်ချင်းဟယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ရန်အတွက် သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။ ယခုမူ ဟိုင်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် တစ်ကောင်မျှပင် စားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"အမေ၊ အဲဒီကိစ္စကို အခုတော့ မပြောပါနဲ့တော့" ဟု ကျိုးရှ က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "စတုတ္ထအစ်ကို၊ ဟိုင်မြို့ဘက် ရောက်သွားရင် လိုအပ်တဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းမှန်သမျှကို သေချာသာ ဝယ်လိုက်ပါ။ ယာယီပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဆင်းရဲစေနဲ့" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။
"ရက်တွေကို တွက်ကြည့်ရင် ကလေးက စက်တင်ဘာလမှာ မွေးမှာ။ အေးလာနိုင်ပြီး အနှီးတွေလည်း အခြောက်မြန်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဝတ်လျှော်စက် တစ်လုံး ဝယ်ထားရမယ်" ဟု အမေကျိုး က အကြံပြုသည်။
"သိပါတယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"စတုတ္ထချွေးမမှာ ဟိုင်မြို့ဘက်ရောက်ရင် စကားပြောစရာ လူရှိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အရမ်းပျင်းစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားစက် တစ်လုံးလည်း ဝယ်ခဲ့လိုက်။ အခု ငွေကြေး မရှားတော့ပါဘူး၊ အချိန်ကုန်လွန်ဖို့အတွက် ဝယ်ထားလည်း ရပါတယ်" ဟု အဖေကျိုး က အကြံပြုသည်။
အမေကျိုး က စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သော်လည်း ရုပ်မြင်သံကြားစက်တစ်လုံးမှာ ငွေကြေး အတော်အတန် ကုန်ကျပေသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်တွင် စာအုပ်များ ဖတ်ရှုနိုင်ပြီး အဆုံးတွင်လည်း ၎င်းတို့က ထိုနေရာတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့ကျသော အဝတ်လျှော်စက်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ ရုပ်မြင်သံကြား ဝယ်ရန် အဘယ်အဓိပ္ပာယ် ရှိမည်နည်း။
ငွေကြေး မရှားပါစေကာမူ ငွေကို ထိုကဲ့သို့ ဖြုန်းတီးသင့်သည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အမေကျိုး မှာ သူမ၏ အတွေးများကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲပေ။
ဘိုးအိုဝမ်မှာမူ အစပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လင်ချင်းဟယ်ထံသို့ ငွေစက္ကူထူထူ အထပ်လိုက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ "မငြင်းနဲ့။ မင်းတို့ ငွေမရှားဘူးဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဘိုးတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာစေတနာပါပဲ။ ဟိုင်မြို့မှာ ရောက်နေချိန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ အဲဒါကို ယူသွားပါ။ ခြိုးခြံချွေတာနေစရာ မလိုဘူး။ လိုအပ်တဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းနဲ့ အသုံးအဆောင်မှန်သမျှကို ဝယ်သာဝယ်လိုက်ပါ။ နောင်တစ်ချိန် မင်းတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ အဟောင်းအနေနဲ့ ပြန်ရောင်းလိုက်ပေါ့။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ဖို့ပါပဲ"
လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမလည်း ငွေကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ဦးလေးဝမ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဟိုင်မြို့မှာ ကျိန်းသေပေါက် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ကြမှာပါ။ ဦးလေးလည်း ဒီဆောင်းတွင်းမှာ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို သေချာဂရုစိုက်ပါ။ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်က ငါးဂျယ်လီတွေ ပို့လာတိုင်း ဟင်းချိုချက်သောက်ဖို့ လုပ်ပေးပါမယ်။ ဦးလေးလည်း လာပြီး တစ်ခွက် သောက်ရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာနေပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာဂရုစိုက်ဖို့ လိုပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဘိုးအိုဝမ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုယ်သိပါတယ်။ ကိုယ်တောင် မလာဖြစ်ရင်တောင် ဒုတိယနဲ့ တတိယမြောက်သားတို့က ပို့ပေးမှာပါပဲ"
ညစာစားပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။
ကလေးများမှာ ပြန်မရောက်သေးဘဲ အိမ်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟယ်က "ဦးလေးဝမ်က ငါတို့ဆီကို ငွေတစ်ထောင်တိတိ ပေးလိုက်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ငွေစက္ကူများ အားလုံးမှာ ကြီးမားသပ်ရပ်သော အထပ်များဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး တစ်ထပ်လျှင် ငွေစက္ကူဆယ်ရွက်စီဖြင့် စုစုပေါင်း အထပ်ဆယ်ထပ် ပါရှိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က မည်သည့်အထူးအဆန်းမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လူအိုကြီး၏ မေတ္တာပြသသည့် သဘောသာ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူမ၏ အတိုင်းအဆမဲ့ အိတ်ကပ်အတု (spatial dimension) ထဲမှ ပန်းသီးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ စားစပြုသည်။ ၎င်းမှာ ဘိုးအိုဝမ်၏ စစ်မှန်သော စေတနာသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း အမေကျိုး မှာ ငွေကြေးအတွက် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဆို့နစ်သွားခဲ့မည်ဖြစ်ကာ မလိုအပ်ဘဲ ငွေမဖြုန်းကြရန် ပြောချင်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မပြောဘဲ ထိန်းထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။
သို့တိုင် လင်ချင်းဟယ်က ထိုကိစ္စကို အလွန်အမင်း စဉ်းစားနေခြင်း မရှိပေ။ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံမှာ ထိုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး တစ်ပြားတည်းသော ငွေကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲသုံးရန် အမြဲတမ်း ကြိုးစားတတ်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းရန် စတင် အလုပ်ရှုပ်လာသည်။
လင်ချင်းဟယ်၏ ပထမဆုံး စဉ်းစားချက်မှာ ယခုပင် ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုပ်ပိုးရန် အမှန်တကယ် မလိုအပ်ဘဲ — အားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြီးအစီး သိမ်းဆည်းနိုင်မည်နည်း — ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်များကိုသာ ယူသွားပြီး ရောက်ရှိလာမှသာ ကျန်သည်များကို ကိုင်တွယ်သင့်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး။ ဒီကလေးအဝတ်အစားတွေနဲ့ အနှီးတွေကိုတော့ ယူသွားရမယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
မှန်ပေသည်။ သူသည် သမီးဖြစ်သူအတွက် ကလေးအဝတ်အစား အစုံအလင်နှင့် အလွန်ထူထဲသော အနှီးအထပ်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် အနှီးတစ်ခုချင်းစီကို လက်ဖြင့် လျှော်ဖွပ်ကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်သိမ်းထားခဲ့ပြီး ယခုလက်ရှိတွင် သိမ်းဆည်းထားမည်ဖြစ်သော်လည်း မွေးရက်မတိုင်မီ တစ်လခွဲအလိုတွင် ၎င်းတို့အားလုံးကို အစအဆုံး ပြန်လည်လျှော်ဖွပ်မည်ဟု ဆိုသည်။
သူက သူ့ကိုယ်သူ အလုပ်ရှုပ်နေစေမည့် နည်းလမ်းများကို အမှန်တကယ် သိပေသည်။
သို့သော် သူ မည်မျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်ချင်းဟယ်အနေဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးခြင်းက သူမအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အထွေထွေ အားလုံးကို ကင်းဝေးစေသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခုလုံးကို သူ့လက်ထဲသို့ လွှဲအပ်ထားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"ဖေဖေ၊ ဟိုင်မြို့က တိကျတဲ့ လိပ်စာကို သားတို့ကို မပြောရသေးဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ "နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ လာဖို့ စဉ်းစားနေတာလား" ဟု မေးသည်။
"လာရမှာပေါ့! မေဖေ ကလေးမွေးတဲ့အချိန်မှာ မရှိနိုင်တာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာတော့ လာလည်လို့ရတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီနေရာက သားတို့အတွက် နေရာတောင် မဆန့်လောက်အောင် သေးလို့လား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မေးမြန်းသည်။
"အဲ့ဒါမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အခန်းသုံးခန်း ရှိတယ်၊ အလွန်တရာ ဆံ့ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် ရပြီပေါ့" ကျိုးကွေ့လိုင်က အလွန်တရာ ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် နွေရာသီတွင် ထိုနေရာ၌ သေချာပေါက် နေထိုင်မည်ဖြစ်သည်။ "ဖေဖေ၊ လိပ်စာကို ပြောပြပါ။ သား မှတ်ထားမယ်"
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့အား လိပ်စာကို ရွတ်ပြလိုက်သည်။
"တတိယအစ်ကို၊ ခင်ဗျားက ထက်ဝက်လောက် ကြာတဲ့အခါ ပြန်လာပြီး ကျုပ်နဲ့ နေရာပြောင်းပေးရမယ်နော်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကို၊ အဲ့ဒါကို မေ့လိုက်ပါတော့။ ခင်ဗျားမှာ နွေရာသီ ကျူရှင်သင်တန်းတွေ ပို့ချရမယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်သုံးစာရင်းစာအုပ်တွေကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရသေးတယ်။ ခင်ဗျားက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောသည်။
"ဒါဆို မင်းရော ဘာ လုပ်မှာလဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးသည်။
"သားက မေဖေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သွားမှာလေ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မေဖေ့ဗိုက်က ကြီးနေတော့မှာ။ သားက သွားပြီး မပြုစုပေးသင့်ဘူးလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သဘာဝအကျဆုံး ကိစ္စတစ်ခုသလို ဆင်ခြေပေးသည်။
ကျိုးရွှမ် က သူ့အား ဆက်လက် ငြင်းခုံနေတော့ခြင်း မရှိပေ။
လင်ချင်းဟယ်လည်း ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဆိုင်များကို စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် တစ်ဦးဦးက ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဟိုင်မြို့သို့ မည်သူသွားလည်မည်ဆိုသည့် ကိစ္စကိုမူ ၎င်းတို့ဘာသာ ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းနိုင်ကြပေသည်။