လင်းချင်းဟယ် က မေမေ့ (Mei Jie) သဘောမတူမှာကို စိတ်မပူပါဘူး။ ဒီအရောင်းအဝယ်က နည်းနည်း စွန့်စားရပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းတုန်းကလောက် ပြင်းထန်မနေပါဘူး။
ဒါ့အပြင် မေမေ့ မှာကလည်း လူကြီးတွေကို လုပ်ကျွေးရမှာ ဖြစ်သလို၊ အစားကြမ်းပြီး အဖေဖြစ်သူကို မွဲပြာကျစေနိုင်တဲ့ အသက်မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း ကျွေးမွေးရပါသေးတယ်။ ဒီကာလက အလတ်ပိုင်းအရွယ်တွေရဲ့ အကျပ်အတည်းကာလ (middle-aged crisis) ဖြစ်နေတာပါ။
တကယ်ကို အထက်မှာ လူကြီး၊ အောက်မှာ ကလေးတွေနဲ့ ကြုံနေရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ မိုက်မဲမနေဘူးဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အလုပ်အကိုင် အသီးသီး ရှိကြတာမို့ အဲဒီလောက်လည်း မအကြပါဘူး။ သူ့ဘက်ကသာ ပြဿနာမရှိရင် အဆင်ပြေမှာပဲလို့ လင်းချင်းဟယ် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပါတယ်။
သူ့လက်ထဲမှာ စပေ့စ် (space) တစ်ခုရှိနေတော့ ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်လိုက်ရောင်းလိုက် လုပ်ရတာက သူ့အတွက် ကစားနည်းတစ်ခုလိုပါပဲ။
အခု သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာကတော့ အနာဂတ်မှာ မနက်စောစော အစောကြီး ထရတော့မှာပါပဲ။
စောစောထတာကို ကျိုးချင်းပိုင် မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါ့မလား။ လင်းချင်းဟယ် ကတော့ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ်မထင်ပါဘူး။ သူ့စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ဒါကို မလုပ်ဖို့ပဲ ပြောမှာ သေချာပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ် ပြန်လာတဲ့အခါ တခြားရွာက လူအချို့ ကြက်ဥလာရောင်းတာနဲ့ ကြုံလိုက်ရတာကြောင့် အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ကြက်ဥ နှစ်ဂျင်း ဝယ်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ ဘာအကြံမှ မထွက်သေးပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင် က နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူ့မိန်းမက ဘာလို့ တစ်ခုခုပြောချင်နေပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းနေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။
သူ ချက်ချင်းတော့ မမေးခဲ့ပါဘူး။
မွန်းလွဲ သုံးနာရီကျော်သွားပါပြီ။ ဒီညအတွက် ပဲဌာနီမုန့် (bean paste bun) စားဖို့ စိတ်ကူးထားတာကြောင့် လင်းချင်းဟယ် ထမင်းဟင်း မချက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆောင်းရာသီ ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့တာကြောင့် ရေညှိနဲ့ နံရိုးစွပ်ပြုတ် ချက်လိုက်ပါတယ်။
ပိုနေတဲ့ ဝက်နံရိုးက သိပ်မကျန်တော့တာမို့ လင်းချင်းဟယ် အကုန်ထည့်ချက်လိုက်ပါတယ်။
ညနေဘက်မှာ မိသားစုတစ်စုလုံး ဟင်းလျာကို အတော်လေး သဘောကျခဲ့ကြပါတယ်။ စားသောက်ပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်စက်ဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီပဲဌာနီမုန့်ကြောင့် ကလေးတွေ သေးသေးလေးတွေမို့ အစာမကြေမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် မအိပ်ခင် ကလေးတွေနဲ့ ခဏ ဆော့ကစားပေးခဲ့ပါတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ဖက်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ကလေးတွေကို ဒီညလည်း သူ့ဘက်ကို ရွှေ့လိုက်ပြန်ပါပြီ။ သူက သူမနဲ့ စောင်တစ်ထည်တည်း အတူခြုံလိုက်တာပါ။
"ကျွန်မ ဝက်ဘေကွန် လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလို့ မေမေ့ ဆီမှာ အသားမှာထားတာ။ မေမေ့ က မနက်ဖြန် မနက် ၅ နာရီခွဲကျရင် လာခဲ့ပါတဲ့" လင်းချင်းဟယ် က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သားသတ်ရုံကိုလား" ကျိုးချင်းပိုင် က မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း" လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"မင်း အိပ်လိုက်လေ။ မနက်ဖြန် ငါ သွားလိုက်မယ်၊ မေမေ့ လည်း ငါ့ကို သိတာပဲ" ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောပါတယ်။
"မနက် ၅ နာရီခွဲဆို ကလေးတွေ အိပ်နေတုန်းပဲလေ။ တင့် အိမ်မှာပဲ နေပါ၊ ကျွန်မ ဘာသာ ကျွန်မပဲ သွားလိုက်မယ်" လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အိပ်တော့ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ သူမရဲ့ ကျောကို ခပ်သာသာလေး ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ ကျိုးချင်းပိုင် တိတ်တဆိတ် ထလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ လင်းချင်းဟယ် နိုးလာခဲ့ပါတယ်။
"အိပ်လိုက်ပါ၊ ငါ သွားယူပေးမယ်" ကျိုးချင်းပိုင် က ချော့ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်မလည်း တင့်နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ ကလေးတွေ မနိုးခင် ပြန်လာလို့ ရတာပဲ" လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။
ဖျောင်းဖျလို့ မရမှန်း သိတာကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် လည်း မတားတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူမကို နွေးနွေးထွေးထွေး ထုပ်ပိုးပေးလိုက်ပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ် ခလုတ်တိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲကလည်း စိတ်ပျက်သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ အေးစက်တဲ့ လေတိုးဝှေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီမိသားစုအတွက် ဒီလောက်ထိ စနစ်တကျ အနစ်နာခံပေးရတာ သူမကိုယ်သူမ အတော်လေး မြင့်မြတ်လှပြီလို့ ထင်မိသွားပါတယ်။
"နောက်ဆို တင့်သာ ကျွန်မကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ရဲရင်၊ ကျွန်မက တင့်ထက် အများကြီး သာလွန်အောင် နေပြမှာနော်" လင်းချင်းဟယ် က သူ့နောက်မှာ ထိုင်ပြီး သူ့ခါးကို ဖက်ထားရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် - "... ငါ မင်းကို စိတ်ပျက်အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" မင်းက ငါ့မိန်းမပဲလေ။ ဒီဘဝမှာ ငါက မင်းရဲ့ အသစ္စာအရှိဆုံး အဖော်ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူက အချစ်စကားတွေ ပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆိုလိုက်တာပါ။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မြန်လှပါတယ်။ သူမ ပါလာတာတောင် စက်ဘီးနင်းရတာ မြန်ဆန်ပြီး တည်ငြိမ်လှပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ် နဲ့ဆိုရင် သားသတ်ရုံရောက်ဖို့ မိနစ်သုံးဆယ် လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
သူတို့ မနက် ၅ နာရီမှာ ထွက်လာခဲ့တာမို့ ၅ နာရီခွဲ အတိမှာ ရောက်သွားပါတယ်။
သူတို့ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မေမေ့ က စောင့်နေပြီးသားပါ။
လင်းချင်းဟယ် စက်ဘီးပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပါတယ် - "မမ၊ စောင့်နေရတာ ကြာပြီလား"
"မကြာသေးပါဘူး၊ မမလည်း ခုနကမှ ရောက်တာ" မေမေ့ က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်လုံး လာတာကို မြင်တော့ အကြောင်းအရာကို နှစ်ယောက်လုံး သိထားကြတယ်လို့ သူမ လိုလိုလားလား ထင်လိုက်ပါတယ် - "အိုချန် က ၅ ဂျင်း ရနိုင်တယ်တဲ့။ ဝက်သုံးထပ်သားရော ဝက်အဆီပြင်ရော ပါတယ်"
"အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ" လင်းချင်းဟယ် က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ဆက်ပြီး "မမ၊ အထဲဝင်ပြီး အသားယူပြပါဦး။ ဝက်အမြီး၊ ဝက်ပေါင်၊ ဝက်နံရိုး စတာတွေရော ကျွန်မကို နည်းနည်းပါးပါး ပေးလို့ရမလား ကြည့်ပေးပါဦး"
စကားပြောရင်းနဲ့တင် သူမက ၇ ယွမ် ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီ၊ ခဏစောင့်နော်" မေမေ့ က သူမရဲ့ ခြင်းတောင်းကို ယူပြီး အထဲဝင်သွားပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အပြင်ကို ယူထုတ်လာခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ် အများကြီး စစ်ဆေးမနေတော့ပါဘူး။ ယူလိုက်ပြီး "မမ၊ ဒါဆို ကျွန်မတို့ အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်။ အိမ်မှာ ကလေးတွေ အိပ်နေတုန်းမို့လို့ပါ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အေး အေး၊ မြန်မြန်ပြန်" မေမေ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူမကို တင်ပြီး ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။
"မင်းတို့ ဆက်ဆံရေး တော်တော်ကောင်းတာပဲ" ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်လေ" လင်းချင်းဟယ် ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ မနေ့က သူမ မေမေ့ ကို ၂ ဂျင်းတန် အမျိုးသား အစားအသောက် ကူပွန် ပေးခဲ့တာပါ။
အမျိုးသား အစားအသောက် ကူပွန် လိုမျိုး ပစ္စည်းက အလွန် တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုအတွက်တော့ သိပ်မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျိုးချင်းပိုင် က အဲဒါတွေကို အများကြီး ပြန်ယူလာခဲ့တာပါ။ ဒါတွေက အသေးလေးတွေပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ၅ ဂျင်းတန်နဲ့ ၁၀ ဂျင်းတန်တွေကို သူမ ထုတ်မသုံးရသေးပါဘူး။
သူမ အဲဒါတွေကို သိမ်းထားမှာပါ။ လွယ်လွယ်နဲ့ ထုတ်သုံးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ ထောက်ခံစာဖွင့်ပြီး မြို့တော်ဟောင်းဆီ သွားသင့်သလားလို့ သူမ တွေးတောနေမိပါတယ်။
မြို့တော်ဟောင်းကို ဘာလို့ သွားမှာလဲ။
သဘာဝအတိုင်း ရတနာတွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအကြောင်း ပြောဖို့ စောလွန်းပါသေးတယ်။ ကလေးတွေက ငယ်သေးတာမို့ ခရီးသွားဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။ သူတို့ ပိုကြီးလာတဲ့အထိ စောင့်ရပါဦးမယ်။
"ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာတွေက တရားမဝင်ဘူးလို့ တင့် ထင်သလား" လင်းချင်းဟယ် က မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒီမှာ တရားဥပဒေနဲ့ မညီတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ပြန်လည်ရောင်းချတာမှ မဟုတ်တာ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အိမ်က ကလေးရော လူကြီးပါ အဆီဓာတ် စားသုံးဖို့ လိုအပ်တာပဲ။ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်တာပဲကို၊ ဘာလို့ တရားမညီရမှာလဲ။
နောက်နှစ် နွေဦးကျရင် ပြန်ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးထားတာမို့ လင်းချင်းဟယ် ဒီစကားကြောင့် စိတ်မသက်သာပါဘူး။
"အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်။ အိမ်က ကလေးတွေ နိုးနေပြီလား မသိဘူး" လင်းချင်းဟယ် က ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ ထုတ်မပြောပေမဲ့လည်း၊ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့မိန်းမမှာ ပူပန်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ခံစားနေရဆဲပါ။
သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နံနက် ၆ နာရီပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီရာသီက ဆောင်းရာသီ အောင်းတဲ့ ရာသီဖြစ်တာမို့ အိမ်တိုင်း အစောကြီး မထကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် ရွာတစ်ရွာလုံး ငြိမ်သက်နေပါတယ်။
"တင့်ရဲ့ အရင်အလုပ်က ငြိမ်းချမ်းရေးယူသွားတဲ့ ခွေးတွေ ရှိလား" ရုတ်တရက် လင်းချင်းဟယ် က အိမ်စောင့်ဖို့ ခွေးတစ်ကောင် လိုအပ်နေတာကို သတိရသွားပါတယ်။
"ငါတို့ မွေးလို့ရလို့လား" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ် က သူ နည်းနည်း ဝမ်းသာသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဘာလို့ ဝမ်းသာသွားမှန်း သူမ မသိပါဘူး၊ ခွေးမွေးတာတစ်ခုတည်းကိုပါ။ ကလေးတွေက ငယ်သေးတာမို့ ခွေးတစ်ကောင် မွေးတာက အတော်လေး ကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခုပါပဲ။
"ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက လာတာမှ ရမယ်နော်။ သာမန်ခွေးတွေက ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး။ ကျွန်မကတော့ မမွေးချင်ပါဘူး" လင်းချင်းဟယ် က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရှိတယ်။ ငါ မပြန်ခင်တုန်းက အထက်လူကြီးက မေးသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မမွေးချင်ဘူးထင်လို့ ငါ ငြင်းခဲ့တာ။ ဒဏ်ရာရလို့ အနားယူလိုက်ရပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက် နည်းနည်း ခွေနေပေမဲ့ အိမ်စောင့်ဖို့တော့ အတော်လေး တော်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သခင်ပေါ်မှာလည်း သစ္စာရှိတယ်" ကျိုးချင်းပိုင် က အတည်ပြုပေးပါတယ်။
"ကြည့်ရတာ ဒီခွေးကို တင့် အရင်က မွေးဖူးပုံရတယ်" လင်းချင်းဟယ် က စကားလုံးအတိအကျကို ထိထိမိမိ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့မိန်းမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့မိန်းမက ဒီလောက်ထိ အကင်းပါလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
ဒီခွေးက တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ အရင်က ရဲဘော်ရဲဘက် ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လိုပဲ ဒဏ်ရာရပြီး အနားယူခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီမှာပဲ ရှိနေတုန်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
"မနက်စာ စားပြီးရင် ကွန်မြူးန် (ဇာတိမြို့နယ်ရုံး) သွားပြီး ဖုန်းဆက်မေးကြည့်လိုက်ပါ" လင်းချင်းဟယ် က ညွှန်ကြားလိုက်ပါတယ်။
သူမ က စပေ့စ်ထဲက ဝက်သုံးထပ်သားနဲ့ အဆီပြင်အချို့ကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဝက်နံရိုးအချို့ကိုလည်း ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ မေမေ့ ဆီက လာတာမို့လို့ သိသာတဲ့ ရင်းမြစ်ကလာတာဖြစ်ပြီး၊ အရမ်းလွန်လွန်ကဲကဲ မဖြစ်သရွေ့တော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။