"ရှန်းဇီ၊ မလိုပါဘူး။ ဒီအရာတွေကို ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေပဲ စားလိုက်ကြပါစေ၊" ဟု ကျိုးရှီးက ငြင်းဆန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက အနီရောင်ဇီးသီး လက်တစ်ဆုပ်စာပါ၊ အားနာမနေပါနဲ့၊" လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေက အနီရောင်ဇီးသီးကို ပိုစားပေးသင့်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း ကောင်းသလို သွေးအားလည်း ပြည့်စေတယ်လေ။"
ကျိုးရှီးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
ယခုနှစ်တွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် လုပ်အားခအဖြစ် ယွမ် ၃၄ ရမှတ်ထားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့အတွက် ထင်းခွေပေးခြင်းမှ ရသည့် အပိုဝင်ငွေကြောင့် ယွမ်တစ်ဆယ်နီးပါး ပိုရခဲ့သည်။ ယွမ်တစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ လျှော့တွက်၍ မရပါ၊ ထိုငွေသည် သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ပမာဏဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အရမ်းအေးနေတာပဲ။ အိမ်မှာ ထင်းကို လျှော့မသုံးပါနဲ့၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အကြံပေးသည်။ "မင်းအစ်ကိုက ငါ့ဆီကို ထင်းတွေ အများကြီး သယ်လာပေးတာ၊ နောက်နှစ်အထိတောင် သုံးလို့ကုန်မယ်မထင်ဘူး။ ထင်းပြတ်သွားရင် ဒီကိုလာယူလိုက်၊ နောက်မှ မင်းအစ်ကိုကို ပြန်ဖြည့်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။"
"ကျွန်မတို့ဆီမှာ ထင်းလုံလောက်ပါတယ်၊" ဟု ကျိုးရှီးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့သည် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံမှ ပြောင်းဖူးရိုး၊ ဂျုံရိုး၊ ဝါဂွမ်းရိုး၊ ပဲရိုးနှင့် ကန်စွန်းဥရိုးများကို ဝေစုအဖြစ် ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိသည်ဖြစ်၍ ထိုအရာများသည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ် ကန်း (မီးဖိုခုံ) ကို နွေးစေရန် လုံလောက်သည်၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏အစ်ကို ရှာလာသော ထင်းများနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် လုံလောက်သေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမနှင့် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ကောင်လေးများကို ခေါ်၍ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
"အစ်ကို၊ ဒါကြည့်။ ရှန်းဇီက ကျွန်မတို့ကို ပေးလိုက်တာ၊" ဟု ကျိုးရှီးက အနီရောင်ဇီးသီးအချို့ကို အစ်ကိုဖြစ်သူအား ဝေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး၊ မင်းပဲ စားလိုက်ပါ၊" ဟု ကျိုးတုန်းက ခေါင်းခါသည်။
"ရှန်းဇီက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ၊" ဟု ကျိုးရှီးက မှတ်ချက်ပြုသည်။
ယခုဆောင်းရာသီတွင် စောင်အသစ်ကြောင့် ပို၍ နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီပြီး နိုးထစရာ မလိုတော့ပေ။ ကျိုးတုန်းက ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် သူတို့အပေါ် တကယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမလိုပေ။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့သည် ဝက်သားခြောက်လုပ်ရန် စတင် စီစဉ်တော့သည်။ ဆောင်းရာသီ၏ နောက်ဆုံးလသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ဝက်သားခြောက်လုပ်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့လယ်တွင် သူမသည် မေကျဲ့ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် အသံကို လျှော့ချကာ သူမရယူလိုသော အသားများနှင့် ပတ်သက်သည့် အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
မေကျဲ့က ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါလိုက်သည်။ "မရပါဘူး၊ အဲဒါက အဆင်မပြေဘူး။ အဖမ်းခံရရင် ငါတို့ ဒုက္ခအကြီးကြီး ရောက်လိမ့်မယ်!"
"မေကျဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါသာ အဖမ်းခံရရင် မင်းတို့ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုချန် ပါဝင်ပတ်သက်တယ်လို့ လုံးဝ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိလာတာ ကြာပြီပဲ၊ ငါက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးမှာ ငါ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့မှာလည်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ့မှာ ကျွေးမွေးရမယ့် ကလေးသုံးယောက်ရှိတယ်၊ အခုဆို ငါ့ယောက်ျားလည်း အငြိမ်းစားယူသွားပြီ၊ မိသားစု အဆင်ပြေဖို့အတွက် ဝင်ငွေတိုးအောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှာမှရတော့မယ်။"
ချန်မေ၏ ခင်ပွန်းသည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် ချန်အမည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊" ဟု မေကျဲ့က တင်းခံသည်။
"မေကျဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့၊ ငါ ခဏခဏ မလုပ်ပါဘူး။ သုံးရက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရက်မှ တစ်ခါပဲ၊ တစ်ခါကို အသားအနည်းငယ်စီလောက်ပဲ။ ဘယ်အပိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတယ်။ တစ်ဂျင်ကို တစ်မတ်နှုန်း ပိုပေးပါ့မယ်။ ဒီခေတ်မှာ ကလေးတွေကို ကျွေးမွေးရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ငယ်ငယ်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကို သူတို့ကို မခံစားစေချင်ဘူး၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်တွန်းသည်။
တစ်ဂျင်လျှင် တစ်မတ်နှုန်း ပိုပေးမည်ဟူသော ကတိစကားက မေကျဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ သူမ၏ လင်ချင်းဟဲ့အပေါ် အမြင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့၏ ခင်ပွန်း ကျိုးချင်းပိုင်ကိုလည်း မြင်ဖူးသဖြင့် သူတို့သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူများဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်သော်လည်း သူတို့၏ အပြုအမူ အနေအထိုင်မှာ မြို့နေလူတချို့ထက်ပင် ပို၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည်။ သူတို့သည် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်မည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည့်သူများ မဟုတ်တန်ရာ။
"ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မြို့က ဝေးတယ်လေ၊ အထူးသဖြင့် ဆီးနှင်းတွေကျနေတဲ့အချိန်မှာ ပိုဆိုးတယ်၊" ဟု မေကျဲ့က တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောသည်။
သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရာထူးကို အသုံးချ၍ အပိုဝင်ငွေ ရှာချင်ခဲ့သော်လည်း နှစ်များစွာအတွင်း လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် ရရှိသည့် အနည်းငယ်သော အကျိုးအမြတ်မှလွဲ၍ မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။
"အခုချက်ချင်းတော့ မစပါဘူး၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ "အရမ်းအေးနေလို့ပါ။ အဲဒီလောက် ငွေအနည်းငယ်လေးအတွက်နဲ့ ပင်ပန်းမခံနိုင်ပါဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ အသိပေးရုံတင်ပါ။"
"နွေဦးပေါက်ရင် ငါ့စက်ဘီးနဲ့ အစ်ကိုချန်ဆီက အသားတွေကို မနက်စောစော သွားယူမယ်၊ ပြီးရင် ခရိုင်မြို့ကို တန်းသွားလိုက်မယ်၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မင်းအိမ်မှာ စက်ဘီးရှိလို့လား?" ဟု မေကျဲ့က အံ့သြစွာ မေးသည်။
"ဒီကိစ္စအတွက်ပဲ ကြိုပြင်ဆင်ထားတာပါ၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မေကျဲ့သည် စမ်းကြည့်သင့်သည်ဟု ခံစားမိလာသည်။
"မေကျဲ့၊ ပြန်သွားပြီး အစ်ကိုချန်နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ပါ။ သူ သဘောမတူရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ သဘောတူတယ်ဆိုရင်တော့ အခုပဲ ကတိပေးမယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆွဲထည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လုပ်ရပ်အတွက် ငါ့တာဝန်ကိုပဲ အပြည့်အဝ ယူသွားမှာပါ!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
"ငါ ပြန်ပြီး သူ့ကို ပြောကြည့်ပါ့မယ်၊" ဟု မေကျဲ့က တွန့်ဆုတ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဝက်ဝမ်းဗိုက်သားနဲ့ ခါးသား နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်တယ်။ ဘယ်နှစ်ဂျင်လောက် ရနိုင်မလဲ? ဝက်သားခြောက်လုပ်မလို့၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
"ဝက်သားခြောက်အတွက်ဆိုရင်တော့ သုံးဂျင် ဒါမှမဟုတ် လေးဂျင်လောက် ရနိုင်မယ်။ အသားအပိုင်းကတော့ ဘာရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရဦးမယ်။ မနက် ၅ နာရီခွဲလောက် လာခဲ့ပါ၊ အဲဒီမှာ စောင့်နေမယ်၊" ဟု မေကျဲ့က ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမသည် စောလွန်းသည့်အချိန်အတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်—၅ နာရီခွဲဆိုသည်မှာ အလွန်စောလွန်းလှသည်! ဝက်သတ်ရုံသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် စတင်အလုပ်လုပ်သည်ကို သူမ မသိခဲ့သဖြင့် ၅ နာရီခွဲဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး၊ နေမထွက်သေးဘဲ လူမြင်နည်းသောအချိန်ဖြစ်၍ ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်သွားပြီးနောက် မေကျဲ့သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလုပ်သို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အလုပ်ဆင်းသည်နှင့် သူမသည် အိမ်သို့ အပြေးပြန်သွားပြီး နေ့ခင်းအိပ်ပျော်နေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို နှိုးကာ ထိုကိစ္စကို တိုင်ပင်သည်။
"အိုချန်၊ ဒီအလုပ်ကို လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လား?" ဟု မေကျဲ့က အကြောင်းစုံကို ပြန်ရှင်းပြပြီးနောက် မေးသည်။
မေကျဲ့သည် လုပ်လိုစိတ်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးတွင် အလုပ်ရှိသော်လည်း သူမ၏ ရာထူးမှာ အာမခံချက် အပြည့်အဝ မရှိသေးပေ—သူမသည် အလုပ်ရလာသည်မှာ အကြီးအကဲဟောင်း၏ ချွေးမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားစဉ်ကဖြစ်၍ ဖြစ်သည်။ ကလေးမွေးပြီးပါက သူမ ဆက်လုပ်ခွင့်ရမရ မသေချာပေ။ သူမသည် ယာယီဝန်ထမ်းအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး သူမ၏အလုပ်သည် ဆက်သွယ်မှုအပေါ်တွင် အများကြီး မူတည်နေသည်။
အလုပ်စလုပ်ကတည်းက သူတို့၏ ငွေကြေးဖိအားမှာ လျော့ကျသွားသော်လည်း အဆင်ပြေသည်တော့ မဟုတ်သေးပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းမှ ယွမ်သုံးဆယ်သာ ရသဖြင့် ကလေးသုံးယောက် ကျောင်းတက်နေရခြင်းနှင့် ယောက္ခမများကို လစဉ်ပေးကမ်းရခြင်းတို့ကြောင့် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှအစ ဂရုစိုက်နေရသည်။
"သူမက ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူလို့ သေချာလား?" ဟု အိုချန်က မျက်နှာတည်ဖြင့် မေးသည်။
"သူမက ယုံကြည်စိတ်ချရလို့ပဲ ဒီအချိန်ထိ အဆက်အသွယ် လုပ်နေတာပေါ့။ သူမယောက်ျားက အငြိမ်းစားယူသွားပြီ၊ မိသားစုကို သူမကပဲ ရှာကျွေးနေရတာ။ ငါထင်တာတော့ သူမက အတော်လေး ထက်မြက်တဲ့သူပဲ၊" ဟု မေကျဲ့က ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် နွေဦးပေါက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီး တစ်ခါလောက် စမ်းခိုင်းကြည့်လိုက်။ အဆင်မပြေရင် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်မယ်၊" ဟု အိုချန်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မေကျဲ့သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အသားအနည်းငယ်ဆိုသည်မှာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပိုရခြင်းဖြစ်၍ ကလေးများအတွက် ကြက်ဥဝယ်ကျွေးနိုင်မည့် ပမာဏဖြစ်သည်။
"သူမက ဝက်ဝမ်းဗိုက်သားနဲ့ ခါးသား တောင်းထားတယ်။ ဘယ်လောက်လောက် ရနိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ?" ဟု မေကျဲ့က မေးသည်။
"သူမအတွက် ငါးပေါင်လောက်တော့ ရနိုင်မယ်၊" ဟု အိုချန်က အံ့သြသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီခေတ်မှာ ဝက်သားခြောက်လုပ်ဖို့ အသားဝယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... သူတို့ကတော့ တကယ်ကို အသက်ရှင်တတ်တဲ့သူတွေပဲ။"
"အဲဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ၊" ဟု မေကျဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။