ညနေခင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါ၏ စာရေးကျင့်ခြင်းနှင့် သင်္ချာအိမ်စာများကို ပြီးဆုံးအောင် ကြီးကြပ်ပေးပြီးနောက် သားသုံးယောက်ကို အိပ်ရာဝင်စေလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးသုံးယောက်ကို ကန်း (kang) အိပ်ရာ၏ အစွန်းဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး သူနှင့်သူ့ဇနီးအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူမသည် ယခုလက်ရှိ ရာသီလာနေသည်ကို သတိရလိုက်သည့်အခါ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
"အိပ်တော့လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဟုတ်ပြီ၊ အိပ်ကြစို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုနေ့က သိုးသားစားထားမိသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က "ကျွန်မ ရာသီလာနေတယ်။ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပါ" ဟု တည့်တည့်ကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာပင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကန်းကို ညနေစောင်းကတည်းက အပူပေးထားသဖြင့် တစ်ညလုံး နွေးထွေးနေသည်။ သူမ၏ ၇ ပိဿာချိန်ရှိသော စောင်နှင့် နောက်ထပ် ၄ ပိဿာချိန်ရှိသော စောင်တစ်ထပ်ကို ခြုံထားသဖြင့် အလုံအလောက်ပင် နွေးထွေးနေသည်။
"အိပ်လိုက်ပါတော့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရေရွတ်လိုက်သည်။ စိတ်ပျက်နေသော်လည်း သူ့ဇနီးကို ပွေ့ဖက်ထားရခြင်းကပင် သူ့အတွက် နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်စက်နေရင်း သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင် ဒီလိုပွေ့ထားရင် ကျွန်မ အိပ်လို့မရဘူးလေ!" ဟု သူမက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မကျေမနပ်သံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
*သူမစိတ်ထဲတွင်မူ 'ဒါဆို ဘောင်းဘီဝတ်လိုက်ပါလား! ဒီနေ့ညက သိုးသားတွေစားထားပြီး အကြာကြီးလည်း အတူမနေရသေးတော့ အခု အရမ်းကို "သွေးဆူ" နေတာပေါ့။ အဲဒါကြီးကို ကျွန်မဆီ ကပ်ထားရင် ဘယ်လိုလုပ် အိပ်လို့ရမှာလဲ' ဟု ပြန်တွေးနေမိသည်။*
"ဇနီးလေး" ဟု သူခေါ်လိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မကြားယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ သူမ မှားသွားပြီဟု တွေးမိသည်။ သူ ဘာမှလုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ကာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူနှင့်အတူ အိပ်ရာမျှဝေရသည့် လက်တွေ့ဘဝကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။
သားသုံးယောက်မှာမူ အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ညဘက်တွင် ဆီးအိုးသုံးရန် သို့မဟုတ် ရေသောက်ရန်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံ နိုးလာတတ်ပြီး မနက်မိုးလင်းသည်အထိ ပြန်အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
သူ့ဇနီးထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူ့ဇနီး၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားရခြင်းကပင် သူ့အတွက် အလွန်ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေသည်။
"မအိပ်သေးဘူးလား" ဟု အတော်ကြာမှ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။ သူ အိပ်မပျော်သေးကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ သူမ ခါးပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ့လက်မှာ အလွန်ပင် ပူနေသည်။
"ဇနီးလေး၊ ဒါက ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ" ဟု သူမ၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် မေးသည်။
"မသိဘူး" ဟု သူမက စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"ဇနီးလေး၊ ကိုယ့်ကို မလိုချင်ဘူးလား" ဟု သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
*မလိုချင်ဘူး။ လုံးဝမလိုချင်ဘူး! အိပ်သာအိပ်စမ်းပါ!* ဟု သူမ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
သူမသည် ကလေးများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်မှ ပို၍တိုးကပ်လာသည်။ သူ့၏ တပ်မက်မှုကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ၂၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် ၂၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အရွယ်ကောင်း၊ အားမာန်အပြည့်ရှိသည့် အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူ့အနီးကပ်ရှိနေမှုကြောင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသော်လည်း သူမ စိတ်ကို ခိုင်မာအောင် ထားလိုက်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးသရွေ့ သူ မည်မျှပင် တပ်မက်နေပါစေ သူမ သူ့ကို ထိခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
ည ၉ နာရီခွဲခန့်မှ သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီး အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရမှသာ မဝံ့မရဲနှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ *ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်တော့မယ်။ သူမက ကိုယ့်အပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ အစွဲတွေကို လုံးဝ မဖျောက်နိုင်သေးပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်စောင်တည်း အတူခြုံဖို့ သဘောတူတယ်ဆိုကတည်းက ဒါဟာ အစပျိုးမှုကောင်းတစ်ခုပါပဲ* ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုညက မီးဖိုကြီးတစ်ခုဘေးတွင် ကွေးအိပ်နေရသကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ဆီးနှင်းများ ဆက်လက်ကျနေသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပုံမှန်ပြေးနေကျအတိုင်း အပြင်ထွက်မပြေးတော့ပေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ့ဇနီးက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်နေသဖြင့် သူ သူမကို တွန်းဖယ်ရန် စိတ်မကူးနိုင်တော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ နိုးလာသောအခါ နံနက် ၇ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ကန်းပေါ်တွင် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှင် အပြင်ထွက်မပြေးဘူးလား"
"ဆီးနှင်းကျနေလို့လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ သူတို့၏ ရင်းနှီးလွန်းသော အနေအထားကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် သူ့ခါးကို ဖက်ထားပြီး သူမမျက်နှာမှာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြုပ်နေကာ သူ့လက်ရှည်ကြီးမှာလည်း သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူတို့မှာ အလွန်အမင်း ချစ်ခင်နေကြသော လင်မယားစုံတွဲနှင့် တူနေသည်။
"ကျွန်မ အိပ်ပျော်လွန်းသွားလို့ပါ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့" ဟု သူမက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရင်း သူ့ပွေ့ဖက်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ "နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်လိုက်ဦး။ ကိုယ် မုန့်ပေါင်းမယ်"
မနက်စာအတွက် မုန့်ပေါင်းနှင့် ပုစွန်ဟင်းရည်ကို ကျိုးချင်းပိုင် က ပြင်ဆင်ပေးသည်။ သူသည် သူမ မျက်နှာသစ်ရန်အတွက် ရေနွေးပင် ပို့ပေးသေးသည်။ ဆီးနှင်းများ အလွန်အမင်း ကျနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် လင်မျိုးရိုးဟောင်းအိမ်သို့ သွား၍ ပြဿနာရှာရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ မုန်တိုင်းကို အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် စွန့်စားစရာ မလိုပေ။
သူမသည် သားသုံးယောက်ကို အစာကျွေးနေစဉ် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဝက်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို သွားရောက် ဂရုစိုက်ပေးသည်။ ကြက်ခြံမှာမူ ယခုအခါ လွတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးကျန်သော ကြက်မကို ဟင်းချက်စားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ကြက်ဥမအုပ်တော့သည့် ကြက်ကို အစာကျွေး၍ အလကား အချိန်ကုန်ခံနေစရာ မလိုပေ။ အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစားအစာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
ဆီးနှင်းများမှာ နံနက် ၁၀ နာရီအထိ ကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အတော်လေး ထူထဲနေပြီဖြစ်သည်။ ဆီးနှင်းများ ရပ်သွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အပ်ချုပ်လက်ရာကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို အနွေးထည်များ ထူထူထဲထဲ ဝတ်ဆင်ပေးပြီး အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေ၍ မဖြစ်ပေ။
လမ်းလျှောက်နေရင်း သူတို့သည် ကျိုးတုန်း နှင့် ကျိုးရှီး တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။ ကျိုးတုန်း သည် အပြင်တွင် ဆီးနှင်းများ တူးထုတ်နေသည်။ သူ့အဝတ်အစားမှာ နွေးထွေးပုံမရဘဲ အအေးဒဏ်ကြောင့် ပါးပြင်များမှာ နီရဲနေသည်။
"အဒေါ်!" ဟု ကျိုးတုန်း က သူမကို မြင်သည်နှင့် လှမ်းအော်ခေါ်သည်။
ကျိုးရှီး သည် အိမ်ထဲမှ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရပြီး "အဒေါ်၊ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရပြီး ရောက်လာတာလဲ။ အပြင်မှာ အေးတယ်၊ အိမ်ထဲကို အမြန်ဝင်ခဲ့ပါ။ ကန်းကို အပူပေးထားတယ်၊ အရမ်းနွေးတယ်" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အဒေါ်၊ ကလေးတွေကို အိမ်ထဲ ခေါ်ခဲ့ပါ" ဟု ကျိုးတုန်း ကလည်း ထပ်ပြောသည်။
ကလေးများ အိမ်ထဲဝင်ရန် စိတ်မပါသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို အပြင်မှာပင် ဆော့ခိုင်းထားလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မူ ဖိနပ်မှ ဆီးနှင်းများကို ခါထုတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမသည် ကျိုးရှီး ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒီနှစ်အတွက် စားစရာ လုံလောက်ရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ကျိုးရှီး က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့သည် စားနပ်ရိက္ခာ ခွဲဝေမှုတွင် အတော်အတန် ရရှိခဲ့ပြီး ငွေအနည်းငယ် ရှိသဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံမှ အပိုဝယ်ထားခဲ့ကြသည်။ ဤဆောင်းရာသီမှာ ယခင်နှစ်များထက် ပိုကောင်းသည်။ တစ်နေ့လျှင် နှစ်နပ်သာ စားရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဗိုက်ဝလုနီးပါး စားနိုင်ကြသည်။
အမှန်စင်စစ်မှာ ရွာထဲရှိ လူတိုင်းသည် နွေဦးရာသီ မရောက်မီအထိ တစ်နေ့သုံးနပ်အစား နှစ်နပ်သို့ လျှော့ချကာ စားသောက်နေကြရသည်။ နွေဦးပေါက်လာလျှင် အခြေအနေမှာ ပို၍ တင်းကျပ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စားနပ်ရိက္ခာ လက်မှတ်များအတွက် ငွေမသုံးချင်သူများမှာ အလွန်ပင် စုဆောင်းခြိုးခြံ၍ စားသောက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။
"အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်တော့ အမြဲရှိနေအောင် ဂရုစိုက်ကြဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးလိုက်သည်။ "အိမ်နီးချင်းရွာမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ စားစရာတွေ အခိုးခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားမိတယ်"
ဒါသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သတင်းအစုံသိတတ်သော ချန်ဒါနီယန်ထံမှ သူမ ကြားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ မိဘမဲ့နှင့် မုဆိုးမတစ်ယောက်မှာ ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရပြီး ဤအချိန်အခါတွင် စားစရာများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းသည် သေလမ်းနှင့် တူသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ အိမ်နီးချင်းများတွင် ပိုလျှံနေသဖြင့် အကူအညီ ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။
"ကျွန်မတို့ သိပါတယ်၊ အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်တော့ အမြဲရှိနေအောင် လုပ်ထားမှာပါ!" ဟု ကျိုးရှီး က ကတိပေးသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင်တော့ အဒေါ့်ဆီ လာပြောကြနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဇီးသီးခြောက်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ဒါလေးတွေ ယူထားလိုက်၊ စားကြဦး" ဟု ပေးလိုက်သည်။