ဒီလိုခံစားချက်မျိုးရှိနေတာက အမေကျိုး တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါ၊ အဖေကျိုး လည်း အတူတူပါပဲ။
ဟင်းရည်ကို သုံးရက်မှ ငါးရက်တစ်ကြိမ်လောက်သာ ပို့ပေးလေ့ရှိပေမဲ့ ဒါဟာ အရင်တုန်းက ဘယ်တုန်းကမှ မရခဲ့ဖူးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပါ။ ဟင်းရည်တစ်ခွက်ဟာ သူတို့ဗိုက်ကို အပြည့်အဝမဖြည့်ပေးနိုင်ရင်တောင်မှ ဒီလိုပုံမှန်သောက်သုံးလာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေးမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ခံစားလာရတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။
"ချွေးမအငယ်ဆုံးက အလုပ်ကနေ အနားယူလိုက်တာကလည်း အကျိုးတော့ရှိသားပဲ" လို့ အဖေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"သူက သားလေးယောက်နဲ့ ကလေးတွေကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ၊ သူတို့ဆီက ဘာမှပိုပြီး ပို့ပေးစရာမလိုပါဘူး" လို့ အမေကျိုး က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ မကြာသေးခင်က လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရရင် အမေကျိုး တစ်ယောက် အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရပါတယ်—ဒါပေမဲ့လည်း လင်ချင်းဟဲ့ အနေနဲ့ ငွေတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူမသာ ငွေတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အမေကျိုး အနေနဲ့ စိတ်ထိန်းရခက်ခဲသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက် ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူမ ဟင်းရည်ပို့ပေးတာက ဒါဟာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ကိစ္စလို့ ထင်လို့ပါပဲ၊ သူတို့က ကလေးတွေရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေဖြစ်သလို ကလေးတွေကိုလည်း အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့ဖူးသူတွေမို့ပါ။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ကလေးတွေကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံတဲ့သူတွေဆိုရင် သူမ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံပြီး လုပ်ပေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ မုန့်ပေါင်းတွေက အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ မိသားစုလိုက် ထိုင်ပြီး မုန့်ပေါင်းတွေနဲ့အတူ သိုးသားဟင်းရည်ကို အရသာရှိရှိ စားသောက်ကြပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ သူ့ရဲ့နေရာလပ်ထဲမှာ အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့ စားစရာတွေ အများကြီး သိုလှောင်ထားပေမဲ့လည်း ဒေသခံတွေရဲ့ လူနေမှုစံနှုန်းကိုတော့ စွန့်လွှတ်မထားပါဘူး။ သူမကပဲ ပြောင်းဖူးမှုန့်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ကို ရောစပ်ပြီး မုန့်ပေါင်းတွေကို ဆက်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း မုန့်တွေ အများကြီးလုပ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးပါတယ်။ တခြားဟင်းလျာတွေမရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် ဒီမုန့်ပေါင်းတွေကိုပဲ ဟင်းရည်နဲ့တွဲစားပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ကြပါတယ်။ ဒါတောင်မှ သူတို့မိသားစုရဲ့ လူနေမှုအဆင့်အတန်းက ရွာမှာ ဒုတိယအကောင်းဆုံးလို့တောင် ပြောလို့ရနေပါပြီ၊ တခြားဘယ်သူမှတော့ ပထမနေရာကို ယှဉ်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲကြပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ ပိန်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့မှာ အားအင်တွေ ပိုလျှံနေပြီး ဘယ်မှာထုတ်သုံးရမလဲ မသိဖြစ်နေတယ်လို့တောင် ခံစားရပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အေးခဲနေတဲ့ ဆောင်းတွင်းမနက်ခင်းမှာ သူ ဘာလို့အရုဏ်တက်ကတည်းက ထပြေးနေပါ့မလား။ ပြေးရုံနဲ့လည်း သူ မကျေနပ်သေးပါဘူး၊ ခြံထဲပြန်လာရင် လက်ဝှေ့ထုတ်လေ့ကျင့်ပါသေးတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ သာ Da Wa က သေးသေးလေးပဲရှိသေးတယ်လို့ သတိပေးပြီး မတားခဲ့ရင် သူမကြောက်တာက သူ ကလေးကိုပါ ခြံထဲဆွဲခေါ်ပြီး လက်ဝှေ့ထိုးခိုင်းနေတော့မှာပါ။
ညစာအတွက်ဆိုရင် မုန့်ပေါင်းတစ်လုံးနဲ့ သိုးသားဟင်းရည်တစ်ခွက်က လင်ချင်းဟဲ့ အတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အချိုးအစားကျနေပြီး အစားအသောက်ထဲမှာလည်း အဆီဓာတ် လုံလောက်စွာ ပါဝင်နေတာကြောင့် အဝလွန်မသွားအောင် သူမကိုယ်သူမ သတိထား စားသောက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့အမြင်မှာတော့ သူမက ပိန်လွန်းနေတယ်လို့ ထင်နေပါတယ်။ သူမ စားလို့ပြီးသွားတဲ့အခါ သူက မုန့်ပေါင်းနောက်တစ်လုံးကို သူမဆီတွန်းပေးလိုက်ပြီး သူနဲ့ကလေးတွေအတွက် ချန်မထားဘဲ စားလိုက်ဖို့ မျက်စိနဲ့ အချက်ပြလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ တွေဝေသွားပါတယ်။ "..." သူမက တိတ်တိတ်လေးပဲ အပိုင်းအစလေးကို ချိုးစားလိုက်ပြီး အပိုင်းကြီးကိုတော့ သူ့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က မယူပါဘူး။ "ပိုစားလိုက်ပါ" လို့ သူက တင်းတင်းမာမာ ပြောပါတယ်။ သူမစားတဲ့ပမာဏက အရမ်းနည်းလွန်းနေတာကို သူ သတိထားမိနေတာပါ။ သူက ဒီမုန့်ပေါင်းတွေကို ဗိုက်ပြည့်အောင် ငါးလုံးလောက် စားနိုင်ပေမဲ့ သူမကတော့ တစ်လုံးတည်းပဲ စားတာကိုး။
"ကျွန်မ ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောပါတယ်။
သူမက အဲ့ဒီအတိုင်း တင်းခံနေတာကို မြင်တော့ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ မုန့်ကို ပြန်ယူလိုက်ရပါတယ်။ "မင်းက ပိန်လွန်းနေတယ်" လို့ သူက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ် မေမေ၊ မေမေက ပိန်လွန်းတယ်" လို့ Da Wa က ဝင်ပြောပါတယ်။ "မေမေက တစ်လုံးပဲစားတာ၊ သားဆိုရင် နှစ်လုံးတောင် စားပြီးပြီ!"
"မေမေက သားထက်တောင် နည်းနည်းပဲ စားတာ" လို့ အာဝါ က ဝင်ပြောပါတယ်။ သူကတော့ တစ်လုံးခွဲ စားထားတာပါ။
"မေမေ!" ဆန်ဝါ က သူ့အမေကို ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူက မေမေနဲ့အတူ တစ်လုံးပဲ စားထားတာမို့ သူမနဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလို့ ခံစားနေရပုံပါပဲ။
"မြန်မြန်စားပြီးကြပါ၊ ပြီးရင် အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ဟင်းရည်ပိုသောက်ဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ရဲ့စေတနာကို မငြင်းတော့ဘဲ ဟင်းရည်တစ်ခွက်လောက် ခပ်သောက်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ချော့မော့ပါစေ သူမက လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ထိန်းထားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူတာကိုး!
ကျိုးချင်းပိုင် လည်း သူမကို ထပ်ပြီး အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။ ကလေးတွေ ဗိုက်ဝသွားတဲ့အခါ ကျန်တဲ့အစားအသောက်တွေကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ အကုန်စားပစ်လိုက်ပါတယ်၊ သူ့ရဲ့စားနိုင်စွမ်းက အတော်လေး ကြီးမားတာကိုး။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေရဲ့ပါးစပ်တွေကို သုတ်ပေးပြီး လက်တွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်ပါတယ်။ သူတို့အားလုံး ဆောင်းရာသီဝတ်စုံတွေကို ထူထူထဲထဲ ဝတ်ဆင်ပြီး နှင်းလူရုပ်တု ဆက်လုပ်ဖို့ အပြင်ကို ထွက်သွားကြပါတယ်။ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်လုံးမှာ လက်အိတ်တွေရှိကြပါတယ်—ဒါက လင်ချင်းဟဲ့ က မေကျဲ့ ကို သမဝါယမမှာ အမြဲကြည့်ပေးဖို့ မှာထားခဲ့တာပါ။ ပစ္စည်းတွေရောက်လာတဲ့အခါ မေကျဲ့ က သူမအတွက် သီးသန့်ဖယ်ပေးထားတာပါ။ လက်အိတ်သုံးစုံကို ခြောက်ယွမ်နဲ့ ရိက္ခာကူပွန်တစ်ခုပေးရပါတယ်၊ ဈေးကြီးပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ မနှောင့်နှေးခဲ့ပါဘူး၊ ကလေးတွေရဲ့လက်တွေ အေးခဲပြီး အနာဖြစ်မှာကို သူမ မလိုလားပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဆောင်းရာသီတွေက အနာဂတ်ကာလနဲ့ယှဉ်ရင် အရိုးထဲထိအောင် အေးစက်လှပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို ခေါ်ပြီး မိနစ်သုံးဆယ်လောက် အပြင်မှာ ဆော့ကစားစေပြီးမှ အိမ်ထဲပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ အပူပေးထားတဲ့ ကန် (kang) က နွေးနေပါပြီ။ ခြေထောက်ဆေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့က အိပ်ရာပေါ်တက်သွားကြပါတယ်။ Da Wa က ဂဏန်းတွေကို စတင်ရွတ်ဆိုပြနေပါပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးလာတာ တစ်လဝက်လောက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အခုဆိုရင် တစ်ကနေ နှစ်ဆယ်အထိ အမှားအယွင်းမရှိ ရေတွက်နိုင်နေပါပြီ။ ဆယ်အထိ ပေါင်းခြင်း၊ နှုတ်ခြင်းတွေကိုတောင် လုပ်နိုင်နေတာက သူ့ရဲ့ဉာဏ်ရည်မြင့်မားမှုကို ပြသနေပါတယ်။ သူသာ ဉာဏ်မကောင်းရင် အနာဂတ်မှာ ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စာရေးကျင့်ဖို့ စာအုပ်တစ်အုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကတော့ စာရေးချင်ရင်ရေး၊ ပုံဆွဲချင်ရင်ဆွဲပေါ့၊ ကလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ သင်ပေးရတာဖြစ်ဖြစ်၊ သုံးယောက်ကို သင်ပေးရတာဖြစ်ဖြစ် အားထုတ်ရတာက အတူတူပါပဲ။
"နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် အိမ်ကို ပြန်ဦးမှာလား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအတွက် ခြေဆေးဖို့ ရေပုံးယူလာရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
အစပိုင်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ရဲ့ဆိုလိုရင်းကို မသိလိုက်ပေမဲ့ ခဏနားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့မိဘအရင်းတွေအကြောင်း ပြောနေတာမှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။ သူမ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်နေ့အားမလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြစ်မှာပါ"
"ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးမယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပြန်တာ လုံလောက်ပါတယ်"
သူမက နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်လည်ပတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိသလို၊ လူမှုရေးအရ သွားဖို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက အပြစ်ရှာဖို့ သွားမှာဖြစ်လို့ သူ့ကို ခေါ်သွားတာက ပိုကောင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူမ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘဝကို လင်မိသားစုက ဖျက်ဆီးပစ်တာကို သူမ ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို "လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ" ရောက်လာခဲ့ရတဲ့အတွက် သူမမှာ ဘာအပြစ်မှမရှိသလို၊ လင်မိသားစုအပေါ်မှာလည်း ဘာတာဝန်မှ မရှိပါဘူး။
လင်မိသားစုအနေနဲ့ မူလပိုင်ရှင်က အရင်ကလိုပဲ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မျိုး လုံးဝမထားသင့်တော့ပါဘူး။ သူမရဲ့မိဘတွေက အသက်ရှင်လျက်ရှိပြီး အဖေနဲ့ အမေကျိုး ထက်တောင် အသက်ကြီးပါသေးတယ်။ သူမမှာ အစ်ကိုနှစ်ယောက်၊ အစ်မနှစ်ယောက်နဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ ဒီမောင်လေးကတော့ တော်တော်လေး သဘောကောင်းပါတယ်၊ သူက မူလပိုင်ရှင်ကို ထင်းခွေဖို့ အမြဲကူညီပေးလေ့ရှိပြီး ပိုက်ဆံဆိုတာလည်း ဘယ်တော့မှမယူပါဘူး—ဒါမှမဟုတ် ယူရင်လည်း Da Wa နဲ့ ကလေးတွေအတွက် သကြားလုံးဝယ်ပေးဖို့ပဲ သုံးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့မိသားစုကို သူ စောင့်ရှောက်ရတာမို့ အဆက်အသွယ် နည်းသွားခဲ့ပါတယ်။
အစ်ကိုအစ်မတွေနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ သူတို့နဲ့ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အဆင်ပြေနေခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကလည်း မူလပိုင်ရှင်က သူတို့ကို အမြဲတမ်း အကျိုးအမြတ်တွေ ပေးနေလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ပို့ပေးလိုက်တဲ့ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ အသစ်စက်စက်ကို မူလပိုင်ရှင်က ပျင်းရိတဲ့အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပေးလိုက်တာမျိုးပေါ့။ မောင်လေးတောင်မှ အဲ့ဒီအင်္ကျီကို မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျိုးချင်းပိုင် အခုဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကလည်း အဟောင်းကြီးပါ၊ သူက အသစ်ကို ပို့ပေးခဲ့တာကလည်း သူ့ယောက်မရဲ့အိပ်ရာက နွေးနွေးထွေးထွေးမရှိမှာကို စိုးရိမ်လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအင်္ကျီက စောင်အဖြစ်သုံးလို့ရတဲ့အထိကို ကြီးမားနေတာမို့ ဒါက အကြောင်းပြချက်သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဇနီးက ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်တာကို တိရစ္ဆာန်တွေကို သတ်ဖို့ ဓားသွေးနေတဲ့သူတစ်ယောက်လိုမျိုး ပြင်ဆင်နေသလို ခံစားနေရပါတယ်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။ "အရင်တုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် လူမိုက်ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြန်တွေးမိလို့ပါ"
ကျိုးချင်းပိုင်: "..."
"ငါ မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ခရီးတစ်ခုသွားဦးမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်ပါတယ်။ အကြွေးဆပ်ဖို့ကိစ္စကို တွေးမိလိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူမ ထိုင်မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ "မနက်စာစားပြီးရင် ထွက်သွားပြီး နေ့လည်စာစားချိန်လောက် ပြန်ရောက်မှာပါ။ အိမ်ကို စောင့်ပေးထားပါ"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ "မင်း တကယ်ပဲ ငါလိုက်ပို့ပေးဖို့ မလိုတာသေချာလား?"
"မလိုပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။