"ဘယ်သူမှ ဒါကို ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူက မနေ့ညနေကမှ ပြန်ရောက်တာ၊ အခုလိုပဲ ပြောသွားတာပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်ချိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သူနဲ့ စကားများမနေပါနဲ့။ အစ်မတော်က ကိုယ်ဝန်ရှိထားတာဆိုတော့ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချော့မော့လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေနပ်သွားပုံရပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မတော် စိတ်ထဲ ထည့်မထားပါဘူး။"
သူမသည် လက်ထဲရှိ အထည်စကို ကြည့်လိုက်ပြီး "စတုတ္ထမောင်ရဲ့ ဆောင်းတွင်းအင်္ကျီအတွင်းခံ နောက်တစ်စုံချုပ်ပြီးရင် နွေရာသီဝတ်ဖို့ နှစ်စုံလောက် ချုပ်လို့ရမယ့် အထည်စ ကျန်ဦးမယ်ထင်တယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"နွေရာသီဝတ်က တစ်စုံဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ကျန်တာကို ကလေးသုံးယောက်အတွက်ပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ၊ သူတို့မှာ ဝတ်စရာ သိပ်မရှိဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်လာတုန်းက အဝတ်အစား သိပ်မပါလာခဲ့၊ နှစ်စုံပဲ ပါလာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ၎င်းမှာ မလုံလောက်သော်လည်း ထိုခေတ်ကာလ စံနှုန်းအရဆိုလျှင် လုံလောက်သည်ဟု ယူဆရသည်။ သို့သော်လည်း အပိုတစ်စုံချုပ်ပေးထားခြင်းက အထိအခိုက်မရှိသည့်အပြင် ကလေးသုံးယောက်အတွက်လည်း အသစ်လိုအပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချုပ်စက်ကို ကျွမ်းကျင်လာသည့်အတွက် သူမ၏ ချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဒုတိယအစ်မတော် ၏ မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသည့်အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်အနှောင့်အယှက်များက သူမကို ပို၍ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဒုတိယမြောက် ဆောင်းတွင်းအင်္ကျီကို နှစ်ရက်ခွဲအတွင်းမှာပင် ချုပ်ပြီးသွားသည်။ သူမသည် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နွေရာသီဝတ်အင်္ကျီများကိုပါ အပြီးချုပ်ကာ ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ကျိုးအိမ်ဟောင်းသို့ သွားစရာမလိုတော့ဘဲ ဒုတိယအစ်မတော် နှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်မှလည်း ကင်းဝေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
မနက်ခင်းတွင် မိသားစုသည် ဆားနယ်ထားသော ကြက်ဥများနှင့်အတူ ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်ကို စားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က "ဒီနေ့ ငါ နောက်ထပ် အသုတ်တစ်ခု ထပ်စိမ်ရဦးမယ်။ မင်းတို့တွေ စားတာ မြန်လွန်းတယ်" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
အချိန်သိပ်မကြာသေးသော်လည်း စိမ်ထားသောကြက်ဥများမှာ ကုန်ခါနီးပင်။ သူမသည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး ထံသို့ ကြက်ဥနှစ်လုံးစီ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပို့ပေးခဲ့ရာ စုစုပေါင်း လေးလုံးကုန်သွားပြီဖြစ်ပြီး ကျန်သည်တို့ကို သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သားများက စားကုန်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
"နောက်မှ အပြင်ထွက်ပြီး ကြက်ဥတွေ သွားဝယ်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒီနားတဝိုက်မှာ ဆိတ်သား ရောင်းတာ ရှိလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ဒီနားမှာတော့ မရှိဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ကာ "စားချင်လို့လား" ဟု မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ မြို့ထဲအထိ သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။"
နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ စက်ဘီးဝယ်တုန်းက ဆိတ်သားတစ်ဂျင်လောက် ပါလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆိတ်သားကို ဂိုဂျီသီးများနှင့်အတူ ตุ๋န် (ตุ๋န်) ချက်ပေးခဲ့ရာ ထိုဟင်းရည်မှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ တစ်ဂျင်လောက်သာ ရှိသော်လည်း မိသားစုတစ်စုလုံး အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရခဲ့ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့။ နံနက်စာစားပြီးနောက် ဝက်ကလေးနှစ်ကောင်ကို အစာကျွေးပြီးလျှင် စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်ကာ ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ယူဆောင်သွားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများအတွက် သိုးမွှေးဘောင်းဘီရှည်များ ထိုးရန် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရာသီဥတုမှာ အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်နေသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တစ်ထည်ထိုးချင်သည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အသင်းအဖွဲ့ ပစ္စည်းဖြန့်ဖြူးရေးစင်တာသို့ သွားသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူမှာ ၁၁ နာရီခွဲမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ဆိတ်သား သုံးဂျင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
"နှင်းတွေကလည်း ကျ၊ လေကလည်း တိုက်နေတာကို ဘာလို့ မြို့ထဲအထိ သွားရတာလဲ" ဟု သူ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"စက်ဘီးနင်းနေရင် မအေးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
သူသည် ဆိတ်သားတင်မကဘဲ ကြက်ဥ ငါးဂျင်ပါ ထပ်ဝယ်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အမြန်ဆုံး အိပ်ရာပေါ်သို့ သွားနားရန် တိုက်တွန်းပြီး ကိုယ်နွေးစေရန် ဂျင်းပြုတ်ရည် တစ်ခွက်ကို ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါဆို ပိုသတိထားဦးနော်!" ဟု သူမက ဆူပူလိုက်သည်။
"အမေ၊ အဖေက အမေ ဆိတ်သားစားချင်နေမှန်း သိလို့ အမေ့အတွက် သီးသန့်သွားဝယ်ပေးတာ" ဟု အာဝါ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အာဝါ ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး သူမနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိသည့်အခါ အလွန်ပင် ကြင်နာသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးပြနေသည်။
"ဒီနေ့တော့ စကားတွေ တတ်နေပါလား!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့သည့်ဟန်ဖြင့် အာဝါ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အာဝါ က တခစ်ခစ် ရယ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆန်ဝါ ကို ချီယူလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "သားလေးကို ပွေ့ထားလိုက်၊ သူက တစ်ကိုယ်လုံး နွေးနေတာ။"
ဆန်ဝါ သည် သူ၏ အဖေရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေကာ သူ၏ အဖေအတွက် အနွေးဓာတ်ပေးသူအဖြစ် တာဝန်ယူရသည်ကို ကျေနပ်နေပုံရပြီး သူ့အမေကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ဒီနေ့ နေ့လည်စာအတွက် ပဲငါးပိအစာသွပ် ပေါက်စီ မလုပ်တော့ဘူး၊ ခေါက်ဆွဲပြတ်ဟင်းပဲ လုပ်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကြေညာလိုက်သည်။
သူမသည် ယခင်က ပဲငါးပိအစာသွပ် ပေါက်စီ အများအပြား လုပ်ထားခဲ့ရာ အကြွင်းအကျန်များစွာ ရှိနေသည်။ မူလက နေ့လည်စာအတွက် စားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း စိတ်ပြောင်းသွားသည်။ ခေါက်ဆွဲပြတ်ဟင်းမှာ ကလေးများ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် မှို၊ အသားနုပ်နုပ်စင်းနှင့် ကြက်ဥများထည့်၍ ချက်ထားသော ဟင်းရည်ကို ပိုကြိုက်ကြသည်။ ဤရာသီတွင် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မရှိသဖြင့်သာ မထည့်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမချက်သော ဟင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မကန့်ကွက်ဘဲ ဘာချက်ချက် စားသည်။ ကလေးများ အစာစားပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ အပြင်တွင် နှင်းများ ဆက်လက်ကျနေပြီး အေးစိမ့်မှုမှာ ပြင်းထန်လှသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆိတ်သားကို သူမကိုယ်တိုင် ခုတ်ထစ်သည်။ အရေခွံနှင့် အရိုးများအပါအဝင် သုံးဂျင်ရှိသည်။ သူမသည် နောက်နေ့အတွက် တစ်ဝက်ကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။ ဤမျှ အေးစိမ့်နေသော ရာသီဥတုတွင် အသားမှာ လတ်ဆတ်နေဦးမည်ဟု သူမသိသည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် တင်၍ ตุ๋န် (ตุ๋န်) ချက်ထားလိုက်သည်။ ညနေလောက်ဆိုလျှင် ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
"အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ သားတို့ အင်္ကျီတွေ ထူထူဝတ်ထားကြ။ ပြီးတော့ ရေအေး လုံးဝမသောက်ရဘူးနော်! ရေအေးသောက်တာ မိရင်တော့ ထမင်းစားရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက Da Wa ကို အထူးသတိပေးလိုက်သည်။
Da Wa က မတရားသဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် မသောက်တော့ပါဘူး! ပြီးတော့ အပြင်က အရမ်းအေးနေတာ၊ လူမိုက်မှပဲ ရေအေးသောက်မှာပေါ့!"
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ မသောက်ဘဲ နေရင် ညကျရင် ဆိတ်သား အပိုတစ်တုံး ရမယ်။"
"ကျွန်တော်ရော" ဟု အာဝါ က မေးသည်။
"အေး၊ မင်းလည်း အပိုရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သားများကြားက အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေမှုများကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ထံတွင်သာ အဓိက ကျရောက်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးကာ "မနက်ကတည်းက ပင်ပန်းနေမှာပါ၊ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။
"မင်းလည်း အိပ်လိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမထိုးနေသော သိုးမွှေးဘောင်းဘီကို သိမ်းလိုက်ပြီး မိသားစုတစ်စုလုံး အိပ်ရာပေါ်တွင် ခဏတာ အိပ်စက်လိုက်ကြသည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ ထိုးလက်စ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် မရှိတော့၊ ဝက်ကလေးများအတွက် အစာသွားပြင်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သိုးမွှေးထိုးရသည်ကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ဤသို့ နှင်းကျပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော နေ့ရက်များတွင် အချိန်ကုန်စေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ညနေ လေးနာရီခန့်တွင် ပထမဆုံးဘောင်းဘီကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။
ဆိတ်သားနှင့် ဂိုဂျီသီး ဟင်းရည်နံ့မှာ အခန်းတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဟင်းအိုးရပြီဟု သိလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ဟင်းရည်အချို့ကို ပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်ယူလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို သူ၏ မိဘများထံ သွားပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ Da Wa ကို မလွှတ်လိုက်ပါ၊ နှင်းများ ပြင်းထန်စွာ ကျနေသဖြင့် ကလေးများကို အိမ်ထဲတွင်သာ နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိစေချင်သည်။
"ဆိတ်သားဟင်းရည်လား? မင်းတို့ပဲ စားကြပါ၊ ငါတို့ဆီ ပို့စရာမလိုပါဘူး" ဟု သူ ရောက်လာသောအခါ အမေကျိုး က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ဇနီးက ပို့ခိုင်းလို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ပန်းကန်လုံးများ ရှာလိုက်သည်။ သူသည် ဟင်းရည်နှစ်ပန်းကန်ကို အသားတုံးများပါ ထည့်၍ ခပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မိဘများအတွက် ထားပေးခဲ့သည်။
သူသည် ကြာကြာမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အဖေနှင့် အမေကျိုး တို့သည် အားနာမနေတော့ဘဲ နွေးထွေးနေသော ဟင်းရည်ကို စတင် သောက်သုံးကြသည်။
"စတုတ္ထသမီးချွေးမရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ" ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
စိမ်ထားသော ကြက်ဥပဲဖြစ်စေ၊ ဆိတ်သားဟင်းရည်ပဲဖြစ်စေ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူမပို့ပေးသော ဂျင်းနှင့် သင်္ဘောသဖန်းသီးပြုတ်ရည်ပဲဖြစ်စေ၊ အမြဲတမ်း အရသာရှိလှသည်။ အမေကျိုး သည်ပင် ယခုနှစ်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပို၍ နွေးထွေးလာသည်ဟု ခံစားနေရပြီး ဤအာဟာရပြည့်ဝသော ဟင်းရည်များကြောင့်ပင် ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိနေသည်။