၆၀ ခုနှစ်များဆီသို့

စာဖတ်ပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

20

စာကြောင်းအကွာအဝေး

2.0
စာဖတ်နောက်ခံအရောင်

အခန်း 51

တစ်ရွာလုံးတွင် စက်ဘီးက နှစ်စီးသာ ရှိသည်။ တစ်စီးမှာ ကျေးရွာခေါင်းဆောင်အိမ်တွင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စီးမှာမူ လင်ချင်းဟဲ့ တို့မိသားစုပိုင် ဖြစ်သည်။ စက်ဘီးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ထားရုံမျှနှင့်ပင် လင်ချင်းဟဲ့ တို့မိသားစုအပေါ် ရွာသူရွာသားများ ဘယ်လောက်အထိ ရိုသေလေးစားကြသလဲဆိုသည်ကို အလွယ်တကူပင် မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။

ဒုတိယအစ်မတော် မှာမူ အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမက လင်ချင်းဟဲ့ အရှက်ကွဲသည်ကို မြင်ချင်နေခဲ့သော်လည်း အဖြစ်အပျက်ကမူ တစ်ဖက်လူကသာ ကြွားဝါပြသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤအချက်က သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အတော်လေး ထိခိုက်သွားစေသည်။ နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်နေချိန်တွင် ဒုတိယအစ်မတော် က တစ်လောကလုံးက သူမကို အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုမူနေခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ကမူ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူမ ဘာကြောင့် စိတ်တိုနေသည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်နေကြသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် လူတိုင်း ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ၏ လူနေမှုစနစ်တွင် အားသာချက်တစ်ခုမှာ တစ်အိမ်ထောင်စီတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်းများ ရှိသည့်အတွက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း နေစရာမလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့က ဒုတိယအစ်မတော် ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ အစ်မတော်၊ ညီမတော်များ ဖြစ်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူမ၏ စရိုက်ကို သူတို့ အသေအချာ သိနေကြသည်။ သူမမှာ မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း ဤအချက်ကို ရိပ်မိသွားသည်။ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူက ချော့မော့ရန် ကြိုးစားရင်း "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ စတုတ္ထမောင်ရဲ့ စက်ဘီးက မင်းပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာထားမျိုးနဲ့ စိတ်ဆိုးပြနေတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးခွင့်တောင် မရှိတော့ဘူးလား" ဒုတိယအစ်မတော် က ချက်ချင်းဆိုသလို ဒေါသထွက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အသံကို တိုးတိုးလုပ်စမ်းပါ!" ဒုတိယအစ်ကိုက ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ တိုးတိုးလုပ်ရမှာလဲ။ ကျွန်မက ဘာများ ပြောမိလို့လဲ။ စကားတောင် ပြောခွင့်မရှိတော့ဘူးလား" ဟု သူမက ပြန်အော်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အကြောင်းမဲ့ ရန်ဖြစ်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယအစ်မတော် က ဒေါသအလျောက် ပစ္စည်းများ သိမ်းကာ သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကမူ ဘာမှမသိသလိုလိုနှင့် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုကလည်း သူမကို ပြန်ခေါ်ရန် မသွားတော့ဘဲ မိဘအိမ်တွင်သာ ခဏနေပါစေတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခုချက်ချင်း သွားခေါ်ရင်လည်း သူမ၏ ဒေါသက မီးတောက်နေဦးမည်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

လင်ချင်းဟဲ့ က ချုပ်စက်ကို ငှားသုံးရန် သွားမှသာ ဒုတိယအစ်မတော် ထွက်သွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ဒါက အချိန်အခါကောင်းပင်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ထဲတွင် သူမ အရှောင်ချင်ဆုံးလူမှာ ဒုတိယအစ်မတော် ပင် ဖြစ်သည်။ သူမက "ရေတွင်းရေကန် မနှောင့်ယှက်သလို" တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်သည့် နေထိုင်မှုပုံစံကိုသာ ပိုသဘောကျသည်။ ဒုတိယအစ်မတော် မရှိတော့ခြင်းက အဆိပ်သင့်စကားလုံးများ ကြားနေရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

လင်ချင်းဟဲ့ က White Rabbit သကြားလုံးအချို့ ယူလာပြီး အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ သမီးသုံးယောက်နှင့် တစ်ဦးတည်းသောသားတို့ကို တစ်လုံးစီ ဝေပေးလိုက်သည်။

"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မ နှစ်လုံး လိုချင်တယ်" ဟု ကလေးမလေး ကျိုးယန် က ပြောသည်။

"မရတော့ဘူး။ စတုတ္ထအဒေါ်က လေးလုံးပဲ ယူလာတာ။ ယန်ယန်နဲ့ မင်းတို့ညီအစ်မတွေ တစ်ယောက်တစ်လုံးစီပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးတာနီ က သူမ၏ အစုကို သူမ၏ မောင်လေးကို ပေးရန် လုပ်သည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်တားလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ရပြီးသားလေ။ မင်းတို့ ညီအစ်မတွေပဲ အရသာရှိအောင် စားကြပါ။"

"စတုတ္ထအဒေါ် ပြောတာ နားထောင်လိုက်ကြ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကလည်း ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

ကျိုးတာနီ က သူမ၏ သကြားလုံးကို စားလိုက်ပြီး သကြားလုံး၏ အချိုဓာတ်ကြောင့် လူတိုင်း စိတ်ကြည်လင်သွားကြသည်။

လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အဝတ်အစားချုပ်သည့် အသေးစိတ်အချက်များကို သင်ပေးရန် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က တကယ်ကို ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်တော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် စိတ်ပါလက်ပါ သင်ပေးလိုက်သည်။

လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းက အလွန်ကောင်းသည်။ အကြောင်းမှာ မူလပိုင်ရှင်က အခြေခံများကို သိထားပြီးသားဖြစ်၍ပင်။ သူမက အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အဝတ်အစားများကို အောင်မြင်စွာ ချုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ အသားအရေက နောက်ပိုင်းမှာ အများကြီး ပိုကောင်းလာတာကို ငါ မြင်ရတယ်၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်" ဟု အလုပ်လုပ်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်လို့လား။ ကျွန်မလည်း ကိုယ်ခန္ဓာက ပိုပြီး ပေါ့ပါးလာသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီပန်းသီးတွေ စားရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးက မသေးဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဆိုသည်။

"သာမန်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အကြံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့၊ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက မြို့နယ်ထဲ သွားဖို့ လိုအပ်ရင် စက်ဘီးလာငှားဖို့ ပြောလိုက်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ တကယ်ကောင်းတာပဲ" အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့က သုံးဖြစ်ချင်မှ သုံးမှာဖြစ်သော်လည်း ဒီလို ခွင့်ပြုချက်ရထားခြင်းက သူမကို စိတ်အေးစေသည်။

စကားပြောနေရင်းနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒုတိယအစ်မတော် ဘာကြောင့် အဲဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေရသလဲဆိုသည်ကို တွေးမိနေသည်။ စက်ဘီးက သူမပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မကုန်ခဲ့တာလေ။ ဒါက စတုတ္ထမောင်၏ အငြိမ်းစားယူခွင့် ပိုက်ဆံဖြင့် ဝယ်ထားသည်မှာ ရှင်းနေသည်။ အခုတော့ ဒါက မိသားစုပိုင် ဖြစ်သွားပြီမို့ လိုအပ်ရင် တခြားအခန်းတွေလည်း ငှားသုံးလို့ ရတာပဲ။ ဒါက အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိတာပဲလေ။ ဒုတိယအစ်မတော် ဘာကို ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်နေရသလဲဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးလိုက်သည်။ "အာဟာရရှိတာတွေ များများစားပါ။ ကလေးမွေးလာရင် အရမ်းလိမ္မာလိမ့်မယ်။" သူမ ကိုယ်တိုင် ကလေးမမွေးဖူးသော်လည်း အရင်ဘဝတုန်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံမှ အကြံဉာဏ်များ အများကြီး ကြားဖူးခဲ့သည်။

လက်ရှိ မိသားစုအခြေအနေအရ သူတို့က ရွာထဲက တခြားသူများထက် အဆင်ပြေနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့်အတွက် သူမနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့က နေ့တိုင်း ကြက်ဥတစ်လုံးစီ အာဟာရဖြည့်ရန် ရနေသည်။ ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ဒီလို အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ အဝတ်ချုပ်နည်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ချုပ်ရိုးချုပ်သားနှင့် နည်းစနစ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြပေးနေသည်။

ရက်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံကို ချုပ်ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီပါသည့် ကိုယ်ကျပ်အစုံဖြစ်သည်။ အိမ်ရက်ထည်ဖြင့် ချုပ်ထားသဖြင့် အတော်လေး နွေးထွေးသည်။

ကျိုးချင်းပိုင် က အဝတ်အသစ်ရတော့ အတော်လေး စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ သူမကို အဲဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံစရာ မလိုဘူးဟု ပြောသော်လည်း သူ ပျော်နေသည်မှာ သိသာသည်။ သူမ၏ ချုပ်ရိုးချုပ်သားများက အပြစ်ပြောစရာမရှိသလို အတိုင်းအတာကလည်း အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ဇနီးသည်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ထူးဆန်းသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောမှန်း မသိပေ။ အဝတ်တစ်စုံပဲလေ—ဘာကြောင့် သူမကို အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ။

ဒီနှစ်အတွက် Da Wa နှင့် သူ့ညီများအတွက်တော့ ချုပ်ပေးစရာ မလိုတော့ပေ။ သူတို့မှာ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများနှင့် အတွင်းခံ နှစ်စုံ ရှိပြီးသားမို့ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များပါ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးအတွက်တောင် အကုန်လုံး တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် နွေရာသီဝတ်အတွက်သာ ချုပ်ပေးရန် လိုတော့သည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်တော့ နွေရာသီဝတ်များ လိုအပ်ဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်လက သူမ သိပ်ထားသည့် ကြက်ဥငန်များက စားလို့ရပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးအိမ်ဟောင်းတွင် ချုပ်စက်ကို သုံးရင်း ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမ ကြက်ဥငန် နှစ်လုံးကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး အတွက် ယူသွားပေးလိုက်သည်။

သူမ ရောက်သွားသည်နှင့် ဒုတိယအစ်မတော် နှင့် တိုးမိသည်။ ဒုတိယအစ်မတော် က သူမကို မြင်တော့ ပြုံးပြီး "စတုတ္ထမောင်ရဲ့ ဇနီး ရောက်လာပြီကိုး။ ဒီအဝတ်တွေက အဖေနဲ့အမေကို သိက္ခာတင်ဖို့ ယူလာတာလား" ဟု ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ဒါက Qing Bai အတွက် အဝတ်ချုပ်ဖို့ပါ။ ဒီကြက်ဥငန် နှစ်လုံးကတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သိပ်ထားတာ၊ အဖေနဲ့အမေအတွက်ပါ။ ဒါနဲ့ ဒုတိယအစ်မတော်၊ အဖေနဲ့အမေအတွက်ကော ဘာများ သိက္ခာတင်ဖို့ ရှိလို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ချေပလိုက်သည်။

ဒုတိယအစ်မတော် က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ အိမ်အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် မင်းတို့နဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်လို့ ရမလဲ" ဟု ပြောသည်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ တကယ်လည်း မယှဉ်နိုင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဲဒီစကားကြောင့် ဒုတိယအစ်မတော် ဒေါသထွက်သွားပြီး နောက်လှည့်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

လင်ချင်းဟဲ့ က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ကာ အမေကျိုး ၏ အခန်းဆီ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သူမက ကြက်ဥငန်များကို ပေးလိုက်ပြီး "ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သိပ်ထားတာပါ။ အဖေနဲ့ အမေ စားကြည့်ကြပါ။ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ယူလာပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။

"Da Wa နဲ့ သူ့ညီတွေအတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ဒီကို ယူလာစရာ မလိုပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။

"အိမ်မှာ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီး ကြက်ဥများကို ထားခဲ့ကာ ချုပ်စက်ရှိသည့် ဂိုဒေါင်ခန်းဆီ သွားလိုက်သည်။

သူမ ချုပ်စက် စချုပ်တော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဝင်လာသည်။ "ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။

"ဘယ်သူ သိမလဲ။ ကျွန်မ ဝင်သွားကတည်းက သူမက တစ်မျိုးကြီးပဲ။ အခုနောက်ပိုင်း အဲဒီလိုဖြစ်တာ အကျင့်လို ဖြစ်နေပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။