"ကျန်တာကိုတော့ ရှင်ဘာသာရှင် လုပ်လိုက်တော့"
သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် နှလုံးသားတွေ ရင်ဘတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် အသားအရေထိန်းသိမ်းတဲ့ ခရင်မ်ဘူးကို သူ့လက်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လိမ်းဖို့ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမခါးကို ဖက်လိုက်သည်။ "မိန်းမ..."
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အမြီးနင်းမိတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လိုပင်။ သူမချက်ချင်း သူ့လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး "ပြောစရာရှိရင် ပြော။ ကိုင်တွယ်မနေနဲ့!" လို့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင် နောက်ကလိုက်နေသလိုမျိုး အမြန်ဆုံး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ လန့်ဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ထွက်သွားတဲ့ ပုံစံလေးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ဘာဖြစ်နေမှန်း အသေအချာ မသိပေမယ့် သူ့မိန်းမနဲ့ အနီးကပ်နေချင်တာက သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို့ပဲ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း သူမကတော့ သူ့ရဲ့ အနီးကပ်နေမှုကို မကျင့်သားရသေးတာတော့ အမှန်ပင်။
*တော်လှန်ရေးက မပြီးဆုံးသေးဘူး၊ ရဲဘော်ကတော့ ပိုပြီး ကြိုးစားရဦးမယ်။*
ကျိုးချင်းပိုင် ခရင်မ်ကို လိမ်းလိုက်သည်။ အစကတော့ သူ ဒီလိုအရာတွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေမယ့် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်နဲ့ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်လို မကြည့်ကောင်းဘူးဆိုတဲ့ သူမရဲ့ မှတ်ချက်ကို သတိရသွားပြီးနောက် သူမအကြံပေးတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် ဖီးနစ်အမှတ်တံဆိပ် စက်ဘီးဝယ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ရွာထဲမှာ တောမီးလိုပဲ လျှင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဒီခေတ်မှာ စက်ဘီးဝယ်တယ်ဆိုတာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဇိမ်ခံကားဝယ်တာနဲ့ အတူတူပင်။ သူတို့ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှာ စပ်စုချင်တဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်တောင် စုရုံးနေမလဲဆိုတာ မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ရွာသားတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်မနေချင်ပေ။ လာတဲ့သူအများစုမှာ အမျိုးသားတွေဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အထဲမှာ ကျိုးမိသားစုမှ အစ်ကိုသုံးယောက်လည်း ပါဝင်သည်။ သူမက လူမှုရေးကိစ္စတွေကို ကျိုးချင်းပိုင် ဆီ လွှဲပေးလိုက်ပြီး နေ့လယ်စာပြင်ဖို့ အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။
အပြင်မှာတော့ အမျိုးသားတွေက စက်ဘီးကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြပြီး သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ မနာလိုတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်ရှိနေသည်။ ခဏအကြာတွင် အမေကျိုး က ဒုတိယအစ်မတော် ကို ခေါ်ပြီး ရောက်လာသည်။ အကြီးဆုံးချွေးမနဲ့ တတိယချွေးမကတော့ မြေပြင်မှာ နှင်းတွေ၊ ရေခဲတွေနဲ့ ချော်နေတာကြောင့်ရော၊ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကြောင့် ခရီးသွားရမှာ စိုးရိမ်ရတာကြောင့်ပါ အိမ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ကြသည်။
"လေးယောက်မြောက်ရေ၊ မင်းတို့ဆီမှာ စက်ဘီးက ဘာမှ သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့အရာကို ဝယ်ရတာလဲ? ဘယ်လောက်တောင် ပေးလိုက်ရတာလဲ?" ဟု အမေကျိုး က စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်စက်မှ မရှိပေ။
စက်ဘီးအသစ်စက်စက်၊ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားမလဲ? သူက စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူထားတာမို့ ပုံမှန်ရတဲ့ လစာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ရှေ့မှာလည်း သုံးစွဲရမယ့် ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိသေးတာကို သူ ဘာလို့ ပိုက်ဆံစုဖို့ မစဉ်းစားရတာလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
"မြို့ထဲသွားရင် ပိုအဆင်ပြေမှာမို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"အဲ့လောက်လည်း မဝေးပါဘူး! စက်ဘီးရှိတာနဲ့ မရှိတာ ဘာထူးလို့လဲ? ပြီးတော့ မင်းလည်း မြို့ထဲ အဲ့လောက် ခဏခဏ သွားနေရတာမှ မဟုတ်တာ!" ဟု အမေကျိုး က ဒေါသကို ထိန်းရင်း ပြောသည်။ သူမသည် သားအငယ်ဆုံးကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည့်အတွက် လူတွေရှေ့မှာ အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ စကားမျိုး မပြောဘဲ ထိန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
"ဝယ်ပြီးသွားပြီလေ၊ ပြန်လည်း လဲလို့မရတော့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
အမေကျိုး မှာတော့ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒါဟာ သူမမိန်းမရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိသည်။ သူမ ပြောင်းလဲလာပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ အခွင့်အရေးကိုပဲ စောင့်နေတာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်မိသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့က မိသားစုခွဲနေကြပြီ ဖြစ်တာကြောင့် အမေကျိုး လည်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်ဆုံးမှာ လူတွေကို လူစုခွဲလိုက်ပြီး သူ့အမေ၊ အစ်ကိုသုံးယောက်နဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကို ခြံထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"လေးယောက်မြောက်၊ အခု စက်ဘီးဝယ်ပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မဝယ်နဲ့တော့နော်။ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေလည်း မကြာခင် ကြီးလာကြတော့မှာ၊ ဒီခြံကိုလည်း ပြန်ပြင်ရဦးမယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အကြံပေးသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုကတော့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ စက်ဘီးကို မနာလိုတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေသည်။ စက်ဘီးအစစ်! အိမ်မှာရှိတဲ့ စက်ချုပ်စက်လိုပဲ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။
တစ်ဖက်တွင်တော့ ဒါဝါ၊ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့က စက်ဘီးကို ပတ်ကြည့်နေကြပြီး အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ထိတွေ့ကြည့်နေကြသည်။
အိမ်ထဲမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က မီးဖိုချောင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဒီနေ့ သူမ ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က စားသောက်တာကို ကြိုက်သူမှန်း သူမသိသည်။ သူက တစ်ခါစားရင် ပန်းကန်လုံးကြီးကြီးနဲ့ အကုန်ကုန်အောင် စားနိုင်သူဖြစ်သည်။ ဒီလောက်စားနိုင်တာမို့ သူ့မှာ အားအင်တွေ ပြည့်လျှံနေပြီး သူမကို အမြဲတမ်း စနောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာနေတာ မဆန်းပေ။
သူမကတော့ ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အပြင်မထွက်ဘဲ သူ့ယောက်ျားကိုပဲ တာဝန်လွှဲပေးလိုက်သည်။
ခဏတာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် အစ်ကိုတွေ ပြန်သွားကြသော်လည်း အမေကျိုး ကတော့ စက်ဘီးဘယ်လောက်ပေးရလဲဆိုတာကို ခဏလောက် တိတ်တိတ်လေး မေးကြည့်ဖို့ ကျန်ခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ သူမမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "ဒါ မင်းမိန်းမရဲ့ အကြံပဲမလား?"
"အမေ၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်တာပါ။ လိုအပ်တာအတွက် သုံးမှာပါ။ စက်ဘီးက လိုအပ်လို့ ဝယ်တာ၊ သူ့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမရဲ့ သားအငယ်ဆုံးက ရိုးသားပြီး လိမ်လေ့မရှိသူဖြစ်သည်။
"အမေ၊ နေ့လယ်စာ စားသွားမလား? ခေါက်ဆွဲပြုတ် ကျိုထားတယ်" ဟု အပြင်ထွက်လာရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က သာမန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
*ရိုးရိုးနေ့ရက်လေးမှာပဲ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားနေကြတာပေါ့လေ? ပိုက်ဆံ နှစ်ရာကျော်တောင် သုံးထားတာကို ဒီလိုပဲ စားနေတုန်းပဲ! သူတို့ တကယ်ပဲ ဘဝကို ဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲ မသိကြဘူး!* ဟု အမေကျိုး က တွေးမိသည်။ သူမ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာမှာပဲ ပြန်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမနဲ့ သူမမိသားစုက ဝက်သားနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို အရသာရှိရှိ စားသောက်ကြသည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကလေးတွေက စက်ဘီးကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကလေးတွေကို စက်ဘီးစီးပြဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူကတော့ စိတ်မပါပုံရသည်။ သူက သူမကိုပဲ စီးခိုင်းချင်တာဖြစ်ပေမယ့် သူမက အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်လို့ ငြင်းဆန်တာကို မြင်တော့ သူ့သားသုံးယောက်ဘက် လှည့်လိုက်ပြီး "နွေဦးရောက်ရင် မင်းတို့အားလုံးကို ခေါ်သွားပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။
သူက သူတို့ကို စက်ဘီးအမှန်တကယ် မစီးပေးခဲ့ပေမယ့် စက်ဘီးပေါ်ကို ပွေ့တင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် သူတို့ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ခံစားကြည့်နိုင်ကြသည်။ သူတို့အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ကျိုးမိသားစု အိမ်ကြီးမှာတော့ အမေကျိုး က သားအငယ်ဆုံးမိသားစုက ပိုက်ဆံသုံးတတ်ပုံမရကြောင်း သူမယောက်ျားကို တိုင်တန်းနေသည်။ အဖေကျိုး က အစပိုင်းမှာ လျစ်လျူရှုထားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ "အခုက မိသားစု နှစ်စု ခွဲနေကြပြီလေ။ သူတို့ ဘဝ သူတို့ နေကြမှာပေါ့။ ဘာကို ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာလဲ? လေးယောက်မြောက်က ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့သူပါ၊ သူ စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း ပိုက်ဆံသုံးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။
အဖေကျိုး က သူ့သားအငယ်ဆုံးကို ဂုဏ်ယူပြီး ယုံကြည်သည်။ သူက သူ့သားရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိပြီး သူ့ကို ဝေဖန်ဖို့ ငြင်းဆန်သည်။
အမေကျိုး က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ယောက်ျားတွေက ဘာသိလို့လဲ? စနစ်တကျ မသုံးရင် ရွှေတောင်ကြီးရှိရင်တောင် မိသားစုကို မထောက်ပံ့နိုင်ဘူး!"
"မင်း သူတို့ဆီ သွားကြည့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဝက်ကလေးတွေက ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? သူတို့ ကြီးလာရင် ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်လုပ်ပြီး ရမှတ်တွေ ရလာလိမ့်မယ်။ အခြေအနေက ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အဖေကျိုး က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘဝလေး အဆင်ပြေပြီး ရှိတာတွေကို မဖြုန်းတီးမိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။" သူမ ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီနှစ် ရှောင်မေ ပြန်လာရင် ပိုက်ဆံပိုယူလာဖို့ မှာရမယ်။ ဒါဝါ အိမ်ထောင်ပြုရင် သူ့အဘိုးအဘွားတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့အပေါ်မှာပဲ မှီခိုရမှာ။ သူ့မိန်းမက အားကိုးလို့ မရဘူး!"
"ဒါဆိုလည်း ရှောင်မေကို ပိုက်ဆံပိုယူလာခိုင်းလိုက်ပေါ့" ဟု အဖေကျိုး က သဘောတူလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဝါက ကျိုးမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံး မြေးဦးမဟုတ်ပါလား။
သားအငယ်ဆုံးနဲ့ မြေးဦး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုစုံတွဲတစ်တွဲအတွက် အသက်သွေးကြောတွေ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လက်ရှိမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ မိသားစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ရှိနေကြသည်။
သူမရဲ့ အိမ်မှာတော့ ဒုတိယအစ်မတော် တစ်ယောက် စိတ်အေးမရ ဖြစ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ဘဝက ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ စက်ဘီးကို ဝယ်လိုက်နိုင်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။