အမေကျိုး တစ်ယောက် အစကတော့ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေခဲ့ပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ သူမရဲ့စိတ်တွေ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပါပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သူမရဲ့သားဖြစ်သူ အလုပ်ကနေ အနားယူသွားတာကို တကယ်ပဲ လက်ခံလိုက်ပုံရပါတယ်။ အဖေကျိုး ရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်းပဲ သူမအနေနဲ့လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုတွေ မလုပ်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ ဂျင်း၊ စွန်ပလွံသီးနဲ့ ကြံသကာရည်ကို သောက်ပြီးနောက်မှာတော့ အမေကျိုး ဟာ ပန်းကန်တွေနဲ့ ထမင်းချိုင့်ကို ဆေးကြောပြီး ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ လင်မယားနှစ်ယောက်ဟာ ပဲအနှစ်အဆာသွပ်ထားတဲ့ ပေါက်စီလုပ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
"စတုတ္ထမြောက်သားက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" လို့ အမေကျိုး က မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူ မြို့နယ်ထဲကို သွားတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဘာလို့ မြို့နယ်ထဲကို သွားရတာလဲ" လို့ အမေကျိုး က အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်မ သူ့ကို အဝတ်စလေးတွေ သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်တာ။ သူ ဝတ်စရာအဝတ်အစား သိပ်မရှိတော့ဘူးလေ။ နောက်ပိုင်း စက်ချုပ်စက်ကို ငှားပြီး သူ့အတွက် အင်္ကျီအစုံအလင် နှစ်စုံလောက် ချုပ်ပေးမလို့ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
ဒါကိုကြားတော့ အမေကျိုး က ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်ပါတယ်။
"ရှောင်ကူက ဘယ်တော့ အားလပ်ရက်ရပြီး ပြန်လာမှာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။
မူလပိုင်ရှင်က ရွာမှာ သူငယ်ချင်းမရှိဘူးလို့ ပြောရင်တော့ မှားပါလိမ့်မယ်။ သူမဟာ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ညီမဖြစ်သူ ကျိုးရှ ရှောင်မေနဲ့ အလွန်ရင်းနှီးပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စရိုက်ချင်း တူကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတတ်ကြကာ အပြင်အဆင်ကို အလွန်ဂရုစိုက်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကွာခြားချက်ကတော့ မူလပိုင်ရှင်က သူမရဲ့ခင်ပွန်း ကျိုးချင်းပိုင် ကို မှီခိုနေရပေမဲ့ ကျိုးရှ ရှောင်မေကတော့ သူမကိုယ်သူမ မှီခိုသူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက မြို့နယ်ထဲက စားသောက်ကုန်စက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တာဖြစ်ပြီး အတော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ရထားသူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက အလိုလိုက်ခံရလွန်းလို့ မူလပိုင်ရှင်လိုပဲ ပြဿနာရှာရတာကို ဝါသနာပါပါတယ်။
မူလပိုင်ရှင်က အတော်လေး ချောမောလှပပြီး ရွာသူရွာသားတွေမှာ မရှိတဲ့ "မြို့သူ" တစ်ယောက်လို ဟန်ပန်မျိုးနဲ့ နေထိုင်တတ်သူပါ။ ကျိုးရှ ရှောင်မေရဲ့ အဆိုအရတော့ ဒီမိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမပဲ ကြွားဝါပြသဖို့ ထိုက်တန်သူဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ ချွေးမသုံးယောက်ကတော့ သူမနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကျိုးရှ ရှောင်မေ အလုပ်စလျှောက်တုန်းက မူလပိုင်ရှင်က လက်ရမ်းပြီး စည်သွပ်ဘူးနှစ်ဘူးကို ဝယ်ပေးလိုက်ကာ စက်ရုံပိုင်ရှင်ဆီ လာဘ်ထိုးဖို့ ပြောခဲ့တာပါ။ အဲဒီလုပ်ရပ်ကပဲ သူမရဲ့အလုပ်ကို လုံခြုံစေခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးရှ ရှောင်မေက မူလပိုင်ရှင်ဘက်ကနေ မကြာခဏဆိုသလို ရပ်တည်ပေးတတ်ပြီး သူမလို အလှပဂေးတစ်ယောက်ကို စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုအတွက်နဲ့ မုဆိုးမလို အိမ်မှာပဲ ထိုင်နေခိုင်းထားတာ နှမြောစရာကောင်းတယ်၊ သူမရဲ့ စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုဟာ သူမနဲ့ လက်ထပ်ရတာ ဘဝရှစ်ခုစာ ကံကောင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောဆိုတတ်ပါတယ်။
အမေကျိုး ကတော့ ဒီစကားတွေကို ကြားရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လွန်းလို့ သူမရဲ့ခြေထောက်ကို ချိုးပစ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီစကားတွေက မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အလွန်စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီချွေးမနှစ်ယောက်ဟာ ပုံစံတူ အရုပ်နှစ်ရုပ်လိုပဲ အလွန်ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိကြပါတယ်။
ကျိုးရှ ရှောင်မေက အမေကျိုး ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်ပေမဲ့ မိသားစုထဲမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင် လောက် အရေးမပါလှပါဘူး။ သူ့အပြင် အစ်မနှစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်။ စုစုပေါင်း သားလေးယောက်နဲ့ သမီးသုံးယောက် ရှိတဲ့အတွက် အဖေနဲ့ အမေကျိုး အတွက်တော့ သားသမီးအမွှာအကွဲကိစ္စက သိပ်အရေးမကြီးလှပါဘူး။ အချစ်ဆုံးကတော့ အငယ်ဆုံးသား ကျိုးချင်းပိုင် ဖြစ်ပြီး သူကပဲ အောင်မြင်မှု အရှိဆုံးသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ နောက်ကပဲ လိုက်ရမှာပါ။
အမေကျိုး က "နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက ငါ သူ့ဆီ စကားပါးလိုက်တယ်။ သူ နောက်လကျရင် ပြန်လာမယ်တဲ့။ သူ ဘယ်တော့ လက်ထပ်မလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်လက်ထပ်နိုင်လေ ကောင်းလေပဲ" လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
တကယ်တမ်းပြောရရင်တော့ သူမဟာ သူမရဲ့အငယ်ဆုံးသမီးကို စိတ်ကုန်နေပါပြီ။ လစာ ၁၆ ယွမ်ရပေမဲ့ အိမ်ကို ၃ ယွမ်ပဲ ပို့နိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ ၁၃ ယွမ်ကတော့ သူမရဲ့ အလှအပအတွက်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားတာပါ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ပြန်လာတိုင်းလည်း သူမရဲ့ စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုက သူ့မိန်းမကို မကောင်းဆက်ဆံတယ်ဆိုပြီး အမြဲတမ်း လျှောက်ပြောနေတတ်ပါတယ်။ သူမက ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ သဘာဝရှိပြီး အမေကျိုး လည်း ဒါကို ငြီးငွေ့နေပါပြီ။
"အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ ရှောင်ကူလည်း ဒီနှစ်ဆို ၂၂ နှစ်ရှိပြီလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ၂၃ နှစ်ပြည့်တော့မှာ။ သူလည်း ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး" လို့ အမေကျိုး က ဆိုပါတယ်။
"သူ့အတွက် သင့်တော်တဲ့သူ ရှာပေးဖို့ စိတ်ကူးထားလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မုန့်နယ်နေရင်းနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ရွာသားတွေကို သဘောကျမှာလဲ။ နေ့တိုင်း မြို့ပြရိက္ခာခွဲတမ်းရတဲ့သူနဲ့ပဲ လက်ထပ်ချင်နေတာ" လို့ အမေကျိုး က ညည်းတွားပါတယ်။
"အဲဒီလို အတွေးအခေါ်မျိုးရှိတော့ ရှောင်ကူကလည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးသားပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
*ဘာရည်မှန်းချက်တွေလဲ* လို့ အမေကျိုး က တွေးလိုက်ပါတယ်။ *မြို့သူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရတာများ လွယ်လှသလား။* သူမသမီးက အလုပ်အကိုင်ကောင်းရှိပြီး မြို့မှာ ရာထူးရှိပေမဲ့လည်း အမေကျိုး ကတော့ သူမ မြို့ပြမိသားစုထဲကို ဝင်နိုင်မယ်လို့ မယုံကြည်ပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဒီအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ချန်ဒါနီယန်က တံခါးလာခေါက်ပါတယ်။
"ချန်ဒါနီယန်၊ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာပါ။ ဝင်ခဲ့ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ချန်ဒါနီယန် ဝင်လာပြီး အမေကျိုး ကို ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ အမေကျိုး ကလည်း သူမနဲ့ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ် ချင်းဟဲ့၊ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ မှာ ကြံသကာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယသားကလည်း ထုံအအနဲ့ ဘာမှမပြင်ဆင်ထားဘူး။ မင်းဆီမှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီး နည်းနည်းလောက် ခွဲပေးလို့ရမလား။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်" လို့ ချန်ဒါနီယန်က ပြောပါတယ်။
"ရပါတယ်၊ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမရဲ့ ဈေးနှုန်းအတိုင်းပဲ ယူလိုက်ပါ။ ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။
"နှစ်ဂျင်လောက် ရှိမလား"
"ရှိပါတယ်" လင်ချင်းဟဲ့ က အထဲဝင်သွားပြီး ကြံသကာ နှစ်ဂျင်ကို ချိန်ကာ ချန်ဒါနီယန် ယူလာတဲ့ အိုးထဲကို ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကြံသကာရဲ့ အရည်အသွေးကို မြင်တော့ ချန်ဒါနီယန် ကျေနပ်သွားပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က "ချန်ဒါနီယန် ဖြစ်လို့သာ ခွဲပေးလိုက်တာပါ။ တခြားသူဆိုရင်တောင် ကျွန်မ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မြို့နယ်ထဲကို အဝေးကြီးသွားပြီးမှ ဝယ်လာခဲ့တာပါ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ချန်ဒါနီယန် တစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး လင်ချင်းဟဲ့ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင်လည်း လာပြောဖို့ ကတိပေးကာ အိမ်ကို အမြန်ပြန်သွားပါတယ်။
အမေကျိုး ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမဟာ လူမှုဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ တကယ်ကို တတ်မြောက်နေပြီပဲလို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။
"တတိယမြောက်ချွေးမလည်း မီးဖွားဖို့ နီးနေပြီမဟုတ်လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။
"နောက်လဆိုရင် အချိန်ပြည့်ပြီ" လို့ အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ၁၁ နာရီလောက်မှာ မြို့နယ်ထဲကနေ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ စက်ဘီးပါလာတာကြောင့် သွားလာရတာ မြန်ဆန်ပါတယ်။ သူက ကူပွန်မလိုတဲ့ အဝတ်စတစ်ခုကို ဝယ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို အဝတ်စမျိုးက ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ မှာ ရှားပါးပြီး များသောအားဖြင့်တော့ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ဈေးပိုပေးပြီးမှ ဝယ်ရတတ်တာမျိုးပါ။
အဝတ်စအပြင် သူက စွန်ပလွံနီ၊ ဂျင်း၊ ပုစွန်ခြောက်၊ ရေမှော်နဲ့ ဆန်အနည်းငယ်ကိုပါ ဝယ်လာခဲ့ပါတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သိုးသားတစ်ဂျင်ကို ပါဝယ်လာခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ စက်ဘီးပါပဲ။
သူ မြို့နယ်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း သွားတာမဟုတ်ဘဲ အလုပ်က ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားအကြီးနဲ့ အတူသွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူလည်း ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ရှိနေတာပါ။ ကျိုးချင်းပိုင် က ဖီးနစ်အမှတ်တံဆိပ် စက်ဘီးအသစ်စက်စက်ကို စီးပြီး ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပိုက်ဆံ ၃၀၀ ယွမ်ပေးလိုက်ပြီး စက်ဘီးက ၂၅၀ ယွမ်နဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ကူပွန် ၃၂ ခု ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။ ဈေးကြီးပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဘာမှ စိတ်မပူမိပါဘူး။
"ဘာလို့ အခုမှ ရတာလဲ။ နောက်နှစ်မှ ရမယ်လို့ ထင်ထားတာ" လို့ သူမက ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော် အထူးခွင့်ပြုချက် ရခဲ့တာပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ နားလည်လိုက်ပါတယ်။ သူမှာ သူ့လမ်းကြောင်းနဲ့သူ ရှိတာကိုး။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ချီးကျူးစကားကြားချင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးကို သူမ မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"အပြင်မှာ အေးနေမှာပဲနော်" လို့ သူမက သူ့မျက်လုံးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ "မြန်မြန်ဝင်ပြီး ရေနွေးနဲ့ မျက်နှာသစ်လိုက်ဦး။ ပြီးရင် အသားအရေထိန်းသိမ်းတဲ့ ခရင်မ်လေး လိမ်းလိုက်"
"မင်း လိမ်းပေးလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ!" နောက်နှစ်မှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ဖို့အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရတာကို အလွန်ပဲ ဝမ်းမြောက်နေပါတယ်။
သူမက သူ့အတွက် ရေနွေးပြင်ပေးပြီး မျက်နှာသစ်ပေးလိုက်ကာ ခရင်မ်ကို ဂရုတစိုက် လိမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့အကြည့်တွေက သူမဆီမှာပဲ ကျရောက်နေတာကြောင့် သူမရဲ့နှလုံးသားက ခုန်နှုန်းမြန်လာရပါတယ်။