အခန်း ၄၈။ ဂျင်း၊ စွန်ပလွံသီးနှင့် သကြားညိုပြုတ်ရည်
"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော် မစားတော့ဘူး!" ဒါဝါက စိတ်တိုတိုဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပြန်မခေါ်ခဲ့ပေ။ အစားတွင် သူမက အာဝါ ကို တိုးတိုးလေး လိုက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ အာဝါ လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူကို ချော့မော့နိုင်စေရန် ယုန်ရုပ်ပါသည့် သကြားလုံးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အချိန်ပိုနေသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ က ဆန်ဝါ ကို ခေါ်ကာ အိမ်ရှေ့တွင် နှင်းလူတူလုပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ မနေ့ညက နှင်းများ အကြီးအကျယ် ကျထားသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က မနက်စောစောကတည်းက ရှင်းလင်းပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမ အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် ဝက်စာပြင်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များပင် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။
သူ အလုပ်ချိန်စတင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမက ကူညီပေးရမည်မှာ သေချာသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင်မူ သူမအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အစီအစဉ်မရှိသေးပေ။ သူ့အလုပ်သူ လုပ်ပါစေတော့။
မိခင်နှင့်သားနှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေစဉ် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ချန်ဒါနီယန်း ရောက်လာသည်။
သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က "ချန်ဒါနီယန်း၊ ဘယ်သွားမလို့လဲရှင့်" ဟု နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ဆန်ဝါ ကိုလည်း ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် လူမှုဆက်ဆံရေးကို အားမနာပေ။ အကြောင်းမှာ ချန်ဒါနီယန်းသည် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့မိသားစုနှစ်ခုမှာ အဝေးမှဆွေမျိုးတော်စပ်ကြပြီး ကျိုးရွာတစ်ခုလုံးမှာလည်း ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ကတည်းက ဆက်နွယ်နေကြသဖြင့် ချန်ဒါနီယန်းမှာ အမြဲတမ်း အိမ်နီးချင်းကောင်းပီသသည်။
"ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယသားအိမ်ထောင်ဖက်က မနေ့ညက ကလေးမွေးလိုက်တယ်လေ" ဟု ချန်ဒါနီယန်းက ရှင်းပြသည်။ "အခုမှပဲ သိရလို့ သွားကြည့်တော့မှ အိမ်မှာ သကြားညိုကုန်နေမှန်း သိရတယ်။ ဒါနဲ့ အရောင်းအဝယ်သမဝါယမဆိုင်မှာ သွားရှာကြည့်မလို့ပါ"
"အဲ့ဒီသွားမယ့်လမ်းကို အချိန်ကုန်မခံပါနဲ့တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ "ဒီအချိန်ဆိုရင် သမဝါယမဆိုင်မှာ ပစ္စည်းတွေ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့ဒီမှာ မရဘူးဆိုရင် ကျွန်မဆီ လာယူပါ။ ကျွန်မ အရင်ကတည်းက ဝယ်စုထားတာရှိတယ်၊ လိုအပ်ရင် ယူသုံးလိုက်ပါ"
"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ" ဟု ချန်ဒါနီယန်းက အားနာခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းသည် ကလေးများကို လျစ်လျူရှုကာ အိမ်တွင် ရက်ရှည်လများ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့စဉ်က ချန်ဒါနီယန်းမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လာရောက်ကြည့်ရှုပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ သတိရသည်။ ပိုင်ရှင်ဟောင်းက ထိုအရာကို အရေးမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို လက်ခံရရှိထားသည့် လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုကျေးဇူးတရားကို မှတ်သားထားသည်။
ချန်ဒါနီယန်းတွင် သားနှစ်ယောက်ရှိပြီး လက်ရှိတွင် သားအကြီးနှင့် အတူနေသည်။ ဒုတိယသားမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သီးခြားခွဲနေသည်။ သူတို့သည် ရွာတွင် အိမ်ခွဲနေသည့် ပထမဆုံးမိသားစုဖြစ်ပြီး အေးချမ်းစွာဖြင့် ခွဲနေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာမှာ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး ပင်လျှင် လုပ်ဆောင်ရန် အားမထုတ်ရဲသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယသားတွင် ပထမဆုံးမြေး ရရှိလာသည့်အတွက် သူတို့ဘဝမှာ အဆင်ပြေနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
စကားပြောနေရင်းဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ အတွေးပေါက်သွားသည်။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှစ၍ ရွာထဲတွင် ကလေးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မွေးဖွားနေကြသည်။ လကို ပြန်ရေတွက်ကြည့်လျှင် သူတို့အများစုမှာ ပြီးခဲ့သည့်ဆောင်းရာသီအတွင်း အိမ်တွင်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြရစဉ်က ရရှိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် ဘဝမှာ ရိုးရှင်းသည်။ အခြားဖျော်ဖြေရေးဟူ၍ ဘာမှမရှိသောကြောင့် လင်မယားနှစ်ယောက်ကြားတွင် ရှိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လေ့ကျင့်ခန်းမှာ ကန်မီးဖိုပေါ်တွင်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပျက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိုးချင်းပိုင် ပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိပေ။ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူမကို စံပြဇနီးသည်အဖြစ် သတ်မှတ်မိသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ ဘာလုပ်သနည်း။ ညတိုင်း သူမ၏ စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာရန်သာ ကြိုးစားနေတတ်သည်။
သူ့ကို စိတ်ဝင်စားလာအောင် သူမ ဘာမှထူးထူးခြားခြား လုပ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ နေ့စဉ် ထမင်းသုံးနပ် ချက်ပြုတ်ပေးခြင်း၊ အိပ်ခါနီးတွင် ဂျင်းနှင့် စွန်ပလွံသီးပြုတ်ရည် တစ်ခွက် ကျိုပေးခြင်းနှင့် ပထမရက်အနည်းငယ်တွင် ဆောင်းတွင်းအအေးဓာတ် ပျောက်စေရန် ဂျင်းရေနွေးဖြင့် ခြေထောက်ဆေးပေးခြင်းတို့ကိုသာ လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ အားလပ်ချိန်တိုင်းတွင် ဘာပြောစရာမှ မရှိသည့်တိုင်အောင် သူမအနား၌သာ ကပ်နေတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ နှင့်အတူ နှင်းလူတူကို ဆက်လက်ပုံဖော်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အလုပ်တွင် တိုးတက်မှုရှိသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင် ဒါဝါနှင့် အာဝါ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ နှင်းလူတူမှာ ပြီးခါနီးနေပြီဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် လာကြည့်ကြဦး။ ငါတို့လုပ်ထားတာ ဘယ်လိုလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
မိခင်ဖြစ်သူက မနက်က ကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားတော့သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဒါဝါ စိတ်ကြည်လင်သွားပြီး အမြန်ပြေးလာသည်။
"အမေကလည်း၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အရင်က မခေါ်တာလဲ!" ဟု အာဝါ က နှုတ်ခမ်းစူ၍ ပြောသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်လိုနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
"ဒီနှင်းလူတူမှာ မျက်လုံးနဲ့ နှာခေါင်း လိုသေးတယ်။ ဘာနဲ့ လုပ်ရင်ကောင်းမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အိမ်ထဲကနေ သစ်ကြားသီးသွားယူခဲ့! မျက်လုံးအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်!" ဟု အာဝါ က အော်ပြောသည်။
ဒါဝါ အိမ်ထဲပြေးဝင်ကာ သစ်ကြားသီးများ ယူလာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ နှင်းလူတူအတွက် လက်နှစ်ဖက်အဖြစ် အကိုင်းအခက်နှစ်ခုကို ယူလာသည်။ သစ်ကြားသီးများကို မျက်လုံးအဖြစ် တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ ရုပ်လုံးပေါ်လာတော့သည်။
"တော်လိုက်တာ! မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ကူးဉာဏ်က တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချီးကျူးသည်။ ဒါဝါက သူမကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း ပြန်မပြောပေ။ "နောင်ကျရင် ကြိုးစားပြီး ပညာသင်၊ အတတ်ပညာတွေ အများကြီး သင်ယူထားရမယ်။ အမေက မင်းတို့အပေါ်မှာပဲ အားကိုးရမှာနော်"
"ဒီရွာရဲ့ ထုံးစံကတော့ မိဘတွေက သားအကြီးဆုံးနဲ့ပဲ အတူနေရတာလေ" ဟု ဒါဝါက ရုတ်တရက် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အမေတို့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်းက မလုပ်ကျွေးတော့ဘူးပေါ့?"
"မဟုတ်ရပါဘူး! အဖေနဲ့ အမေ အိုလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်က အမေ့ကို နေ့တိုင်း ပေါက်စီနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ကျွေးမှာပေါ့!" ဟု ဒါဝါက ကြုံးဝါးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအခါမှ သတိရသွားသည်။ ဒေသခံထုံးစံအရ မိဘများသည် အငယ်ဆုံးသားနှင့်သာ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့မိသားစုနှင့်သာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဘိုးဘွားများမှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာရပ်တည်နိုင်ကြသဖြင့် ပြဿနာမရှိသေးသော်လည်း သူမအနေဖြင့် သူတို့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်စေချင်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့ ကျန်းမာရေး မကောင်းပါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ သူမပခုံးပေါ်သို့ အပြည့်အဝ ကျရောက်လာပေလိမ့်မည်။
ကလေးများကို ပြန်လည်ဆော့ကစားရန် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ အိမ်ထဲဝင်ကာ ဂျင်း၊ စွန်ပလွံသီးနှင့် သကြားညိုပြုတ်ရည် အသစ်တစ်အိုးကို ကျိုလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်သို့ ယူလာသည့် အပူထိန်းဗူးထဲသို့ အချို့ကို ထည့်လိုက်ပြီး ဒါဝါကို ဘိုးဘွားများထံ ပို့ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။
ကလေးသုံးယောက်လုံးကိုလည်း တစ်ယောက်တစ်ခွက်စီ တိုက်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း သောက်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် ထိုပြုတ်ရည်၏ နွေးထွေးမှုထက် ပိုကောင်းသည့်အရာ မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နောက်တစ်ဆင့်အဖြစ် ပဲအနှစ်ပါသည့် ကောက်ညှင်းပေါက်စီများ လုပ်ရန် စီစဉ်သည်။ အလုပ်ရှုပ်သည့် ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း အချိန်ပိုရှိနေသည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် မပင်ပန်းပေ။ သူမ၏ သိုးမွေးဘောင်းဘီမှာ မပြီးသေးသော်လည်း ကလေးများကို အာဟာရပြည့်ဝအောင် ကျွေးမွေးခြင်းကိုသာ သူမ ဦးစားပေးသည်။
သူမ အလုပ်လုပ်နေစဉ် သားများမှာ ဘိုးဘွားများအိမ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝိုင်းကူပေးကြသည်။ သူမ သူတို့ကို မနှင်ထုတ်ဘဲ ဝိုင်းကူခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့မှာ အောင်မြင်မှုရရှိသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိကြသည်။
ကျိုးမိသားစုအိမ်တွင် အဖေကျိုး က ပြုတ်ရည်ကို သောက်သုံးနေသည်။ ဤခေတ်တွင် ဆီ သို့မဟုတ် သကြားပါသည့် မည်သည့်အရာမဆို ဇိမ်ခံပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ သူသည် မိမိအတွက် တစ်ခွက်ငှဲ့သောက်ပြီး ကျန်သည့်အိုးကို ဇနီးဖြစ်သူအတွက် ထားပေးလိုက်သည်။
"ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါဦး။ ဘာလို့ ထိုင်ကြည့်နေတာလဲ" ဟု အဖေကျိုး က ပြောသည်။
"ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး" ဟု အမေကျိုး က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလေးဆီကနေ ဒီလောက်အထိ ရိုသေမှုရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"
"သူမ အေးချမ်းစွာ နေပေးနေတာကိုက တော်လှပြီ" ဟု အဖေကျိုး က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ "ကျန်တာတွေကိုတော့ အတင်းတောင်းဆိုမနေပါနဲ့။ သူမက တစ်ခုခု ပေးလာရင် စားရုံပဲ။ မပေးလာရင်လည်း မတောင်းဆိုနဲ့"