အခန်း (၄၇) - သူ့ကို ပျားရည်အရသာ မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ
"သူ့အဖေ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ လိုက်လျောခဲ့သည်။ ဗီရိုဆီ သွား၍ သူမအတွက် စာရေးကိရိယာများကို ယူပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ခြေထောက်ဆေးနေစဉ်အတွင်း နောက်တစ်နေ့ မြို့နယ်ထဲတွင် ကျိုးချင်းပိုင် ဝယ်ရမည့် ပစ္စည်းစာရင်းကို ရေးသားနေလိုက်သည်။
ဝယ်စရာပစ္စည်းက အတော်လေး များနေသည်။ ရေးပြီးသွားသောအခါ စာရင်းကို ကျိုးတာဝါ ကို ပြလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရေးထားတာတွေကို နားလည်လား။"
ကျိုးတာဝါ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စာတစ်လုံးမှ မဖတ်တတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
"ဒါက မနက်ဖြန် မြို့နယ်ထဲမှာ မင်းအဖေ ဝယ်ရမယ့် ပစ္စည်းစာရင်းပဲ။ မင်းသာ စာမသင်ဘူးဆိုရင် ဘာတစ်ခုမှ ဖတ်တတ်မှာ မဟုတ်သလို နားလည်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လို အလုပ်အကိုင်ကောင်းကောင်းမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ စာမတတ်ရင် မျက်လုံးရှိလျက်နဲ့ အမြင်အာရုံကန်းနေသလိုပဲ။ ပညာတတ်မှသာ ဘယ်နေရာသွားသွား အထင်သေးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ တစ်သက်လုံး ဒီရွာလေးထဲမှာပဲ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီး နေသွားရလိမ့်မယ်။ ရွာထဲက လူကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်။ ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ကျွေးဖို့ လယ်လုပ်ကြတယ်။ ၂၇ နှစ်၊ ၂၈ နှစ် ရောက်တဲ့အခါ သူတို့က ၄၇ နှစ်၊ ၄၈ နှစ်အရွယ်လို ရုပ်တွေ အိုမင်းနေကြပြီ။ အခု မင်းအဖေကို ကြည့်။ သူသာ တစ်သက်လုံး ရွာထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရင် သူလည်း သူတို့လိုပဲ ဖြစ်သွားမှာ။ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘေးမှာ ရပ်နေရင်း ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်သွားသည်။ *ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါ့မိန်းမက ငါ့ကို အိုနေပြီလို့ ထင်နေတာလား။*
"ကျွန်တော် မကြောက်ပါဘူး!" ကျိုးတာဝါ က ဟန်လုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။
"မဆိုးဘူး။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိရမယ်။ စာမသင်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အဖေတွေလိုပဲ ထွန်တုံးကို ထမ်းပြီး အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေရင်တော့ မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းအတွက် သီးသန့် ထမင်းစားရမယ်။ ပညာမတတ်တဲ့ဘဝက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကြိုပြီး ခံစားကြည့်ဖို့ ငါစီစဉ်ပေးမယ်။ အခုကတည်းက သက်သောင့်သက်သာ နေတတ်ပြီး နောက်မှ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မခံနိုင်မှာ စိုးလို့ပါ၊" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ကို သီးသန့် ထမင်းစားခိုင်းတော့မယ် ဟုတ်လား။" ကျိုးတာဝါ တောင့်ခဲသွားသည်။
"ဘာလဲ။ ကြောက်သွားပြီလား။" လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"လုပ်လေ! ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်မှာ မကြောက်ဘူး!" ကျိုးတာဝါ က စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ! အဲဒီစိတ်ဓာတ်အတိုင်း ဆက်ရှိနေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အော်... ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ဝက်သားအဆီမပါတဲ့ ဆန်ပြုတ်ပဲ စားရမှာနော်။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။" ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့သားကို သူမ ပညာပေးနေသည့်ပုံစံအပေါ် ဘာကန့်ကွက်ချက်မှ မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူ့ဇနီး၏ လက်ရေးမှာ လှပပြီး သေသပ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ သူ့ကို စာတစ်စောင်မှ တစ်ခါမျှ မရေးပေးဖူးပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ပါ။ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်က မူလတန်းကျောင်းတွင် သုံးနှစ် တက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် (သူမကိုယ်တိုင် ခက်ခက်ခဲခဲ တောင်းဆိုခဲ့ရသည့် အခွင့်အရေးပါ) သူမ စာတတ်သည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။ တကယ်တော့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်တုန်းကတည်းက ကျိုးမိသားစုက သူမ စာရေးစာဖတ်တတ်သည်ကို အားသာချက်တစ်ခုအနေဖြင့် သတ်မှတ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုညက ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်ပြန်မသွားခဲ့ပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ ဘယ်လောက်ပင် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ပါစေ၊ အလကားသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမက သူ့ကို ကန် (kang) ကုတင်၏ ထိပ်မှာ အိပ်စေလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ဘယ်နေရာမှာ အိပ်ရသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေရသည်ကိုပင် ပျော်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဆင့်ချင်းစီပေါ့။
"အဖေ၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ အိပ်မှာလား။" ကျိုးတာဝါ က သူ့၏ "ဆင်းရဲဒုက္ခ" အကြောင်းကို မေ့လျော့သွားပြီး မျက်လုံးလေးတွေ အရောင်တောက်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ ထင်းဖိုး သက်သာတာပေါ့။ ဟိုဘက်အခန်းက ကန် (kang) ကို အပူပေးစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးတော့ပါ။ သူ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သူမ သိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမက ဆန်ဝါ ကို ဖက်ထားရင်း မိခင်နှင့် သားသမီးများ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ သူမက သူတို့နှင့် အကွာအဝေးကို ထိန်းထားသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးချင်းပိုင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော်လည်း ဒီအခန်းထဲမှာ နေခွင့်ရသည်နှင့်တင် သူ ကျေနပ်နေရသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြေးရန် ထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထပြီး နှမ်းနှင့် ဝက်သားအဆီမပါသည့် ဆန်ပြုတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျိုးတာဝါ အတွက်ကတော့ ပြောင်းဖူးမုန့်ပြား အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
သူမ စိတ်မပျော့ပါ။ သူ အနာဂတ်တွင် ကြုံရမည့် ဘဝကို အခုကတည်းက ခံစားစေပြီး စာသင်သည်ကို ဆက်ပြီး ပျင်းနေဦးမလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရဦးမည်။
ကျိုးတာဝါ ကတော့ သူ့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထား၍ နှိပ်စက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ခြောက်သွေ့နေသည့် ပြောင်းဖူးမုန့်ပြားကို ဝါးရင်း ရေနှင့် မျိုချလိုက်ရသည်။ သူ့အဖေ၊ အမေနှင့် ညီငယ်များကတော့ မွှေးကြိုင်သည့် နှမ်းနှင့် ဝက်သားဆန်ပြုတ်၊ ကြက်ဥကြော်များကို စားသောက်နေကြသည်။ သူကတော့ မုန့်ပြားအနည်းငယ်နှင့် အချဉ်ရည်အနည်းငယ်သာ ရသည်။
"မကျေနပ်နဲ့။ ရွာထဲက လူအများစုက ကန်စွန်းဥခေါက်ဆွဲပဲ စားရတာ။ ပြောင်းဖူးမုန့်ပြား စားရတာကိုပဲ ကျေနပ်သင့်တယ်။ မင်း အရွယ်ရောက်ပြီး အိမ်ထောင်ကျရင် ငါတို့နဲ့ အတူတူ နေရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ ရှာဖွေစားသောက်ရမှာ။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးလိုက်သည်။
ကျိုးတာဝါ ကတော့ သူ့၏ အနာဂတ်နေ့ရက်များ မှောင်မိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိုးအာဝါ ကတော့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲပါ။ သူကတော့ အဲဒီလိုဘဝမျိုးနှင့် မနေချင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူက သူ့အမေ စကားနားထောင်ပြီး အနာဂတ်တွင် စာကြိုးစားတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အိမ်မှာ စက်ဘီးသွားငှားလိုက်ဦးမယ်။" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ကိုယ်ပိုင် တစ်စီးလောက် ဝယ်ထားရင် ကောင်းမလား။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချောမွေ့စွာ အကြံပြုလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "အိမ်မှာ တစ်စီးတော့ ရှိသင့်တာပေါ့။"
"ဒါဆို ခဏစောင့်၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံနဲ့ စက်မှုလက်မှု ကူပွန်တွေ ယူလာပေးမယ်!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမြန်ပြောလိုက်သည်။
စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ရသည်ကို သူမ အရှုံးဟု မထင်ပါ။ ယွမ်တစ်ရာကျော် ကုန်ကျပြီး ကူပွန်တွေ အများကြီး လိုအပ်လျှင်တောင်မှပေါ့။ အခုချိန်မှာ သူတို့ မဝယ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါ။ အရေးကြီးဆုံးက မေကျဲ့ ဆီကနေ ဝက်သား ရနိုင်ဖို့ စတင်စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမက အခု မေကျဲ့ နှင့် ရင်းနှီးနေပြီး မေကျဲ့ ၏ ခင်ပွန်းက ဝက်ခြံမှာ အလုပ်လုပ်သည်ကို သိသည်။ မေကျဲ့ ကနေတစ်ဆင့် အမြတ်အနည်းငယ် ရအောင် လုပ်လို့ရသည်။ အသား သုံးလေးပိဿာလောက်ပဲ ရလျှင်တောင် မြို့ထဲမှာ သွားရောင်းလျှင် ယွမ်ငါးလောက် အမြတ်ကျန်သည်။ ဒါဟာ တစ်ရက်စာ ဝင်ငွေကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တချို့လူများ၏ တစ်လစာ လစာနှင့် တူနေသည်။
စက်ဘီးဝယ်ပြီး လအနည်းငယ်လောက် သုံးလိုက်လျှင် အရင်းပြန်ကျေသွားမည်ဖြစ်သည်။ အရှုံးပေါ်ဖို့ အကြောင်းမရှိပါ။
ကျိုးတာဝါ က သူတို့ ပြောနေသည်ကို ကြားတော့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ကျွန်တော်တို့အိမ်က စက်ဘီး ဝယ်မှာလား။"
"ဟုတ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်များကို အထုပ်လေးနှင့် ထည့်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်ရင် စီးလို့ရလား။" ဟု ကျိုးတာဝါ က မေးသည်။
"မင်း မြို့နယ်ထဲမှာ စာသွားသင်ရင် မင်းအတွက် ကိုယ်တိုင် ဝယ်ပေးမယ်။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးတာဝါ က အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင်တော့ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပါ။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ နှုတ်ဆက်သည်ကို စောင့်နေရင်း ရပ်နေချိန်တွင် သူမ နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းမှာ သတိထားသွားနော်။"
*ထားလိုက်ပါ၊ သူ့ကို ပျားရည်အရသာလေး နည်းနည်း မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်ပါဦး။*
သူမက လမ်းမှာ သတိထားသွားရန် သတိပေးရုံတင်မကဘဲ ချိုမြိန်သည့် အပြုံးလေးကိုပါ ပေးလိုက်သည်။ ကျေနပ်သွားသည့် ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အိတ်နှင့်ခြင်းတောင်းကို ယူပြီး ထွက်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးတာဝါ ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း နေ့လယ်စာအတွက် ပြောင်းဖူးမှုန့်ပြုတ်ပဲ စားရမယ်။"
"ဒါဆို အမေတို့က ဘာစားမှာလဲ။" ဟု ကျိုးတာဝါ က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အမေတို့က မင်းအဖေ ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီး ဖက်ထုပ် စားမှာ။" ဟု သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးတာဝါ ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လတ်တလော ဂရုစိုက်မှုများကြောင့် အလိုလိုက်ခံထားရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အရင်းအချာ အမေနှင့် နေတုန်းက သူက ပြောင်းဖူးမှုန့်ပြုတ်ကို ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့သလို တစ်ခါတလေဆိုရင် ခြောက်သွေ့နေသည့် ကန်စွန်းဥတွေပဲ စားရသည် - အဲဒါတွေက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းသည်။
သူက စာမသင်ချင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်ပါ။ သူမက အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို White Rabbit သကြားလုံး တစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သော်လည်း ကျိုးတာဝါ ကိုတော့ မပေးခဲ့ပါ။
"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပေးတာလဲ!" ကျိုးတာဝါ က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ရမှာလဲ။ မင်း သူငယ်ချင်းတွေ White Rabbit သကြားလုံး စားဖူးတာကို မှတ်မိသေးလား။ သူတို့အဖေတွေက ငယ်ငယ်တုန်းက စာမသင်ခဲ့ကြတော့ သူတို့လည်း သကြားလုံး မရဘူးလေ။ မင်း ဒီလိုဘဝမျိုးကို ကျင့်သားရအောင် လုပ်ရမယ်။ ငါ့ကို ပြန်မပြောနဲ့။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။