ရေချိုးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ညစာအတွက် ဟင်းချက်စရာရှိသေးသဖြင့် ခေါင်းလျှော်ခြင်းကိုမူ နောက်မှသာ လုပ်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တံခါးကိုခေါက်ပြီး ရေချိုးပြီးသားရေများကို သွန်ပစ်ရန် ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ရေချိုးလိုက်ရာ ခေါင်းမှသည် ခြေဖျားအထိ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရေချိုးပြီးသည်နှင့် သူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကိုကြည့်၍ “ရှင် အားတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားကြမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဘာတွေ ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ”
“သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သရေစာတွေ၊ ဥပမာ- စွန်ပလွန်းသီးလိုမျိုးတွေ ရှိမလားလို့ ကြည့်မလို့။ ပြီးတော့ အထည်အလိပ်နည်းနည်း ဝယ်လာခဲ့မယ်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဆီ ပေးပြီး ရှင်အတွက် အင်္ကျီနှစ်ထည်လောက် ချုပ်ခိုင်းမလို့ပါ”
“မင်းပဲ ချုပ်ပါလား” ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ကျွန်မ အပ်ချုပ်မတတ်ဘူးလေ” လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ “ကလေးတွေရဲ့ အင်္ကျီတွေကို အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ တတိယအစ်မတော်နဲ့ ကျိုးရှီး တို့ပဲ ချုပ်ပေးနေကြတာ”
“ကိုယ် သင်ပေးမယ်” သူက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ရှင် အင်္ကျီချုပ်တတ်လို့လား”
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါသည်။ “မတတ်ဘူး”
လင်ချင်းဟဲ့ က အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားကာ “ရှင်ကိုယ်တိုင်မှ မတတ်တာ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မကို သင်ပေးနိုင်မှာလဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ်နဲ့တော်တဲ့ အတိုင်းအတာကို ကိုယ်သိတယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးလို့ရတယ်” သူက သူမကို အကြည့်မလွှဲဘဲ ပြောသည်။ “ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ မင်းချုပ်ပေးတဲ့ အင်္ကျီကိုပဲ ကိုယ်ဝတ်မယ်”
မည်သည့်အတွက်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ထိုစကားတွင် အချွဲအနွဲ့အရိပ်အယောင်လေး ပါနေသလို လင်ချင်းဟဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အားနာမနေတော့ဘဲ “ရှင်သာ အဆင်ပြေတယ်၊ ကျွန်မ အထည်တွေ ဖျက်ဆီးမှာ မကြောက်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းမှာ အပ်ချုပ်တတ်သူဖြစ်ရာ ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်ကြောင့် သူမလည်း ချုပ်တတ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် အထည်အတိုအစများမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် အမှားလုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ကလေးများ၏ အင်္ကျီများကို ကိုင်တွယ်ရန်ပင် ကြောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အိမ်တွင် အထည်ဝယ်ခွင့်လက်မှတ်များ ပိုလျှံနေပြီဖြစ်၍ အမှားလုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ အထည်များကို သူကိုယ်တိုင်ကပင် လေ့ကျင့်ရန် ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အားနာစရာမလိုတော့ပေ။
ညစာအတွက် ရွှေဖရုံသီးထမင်း စားကြသည်။
တာဝါနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများမှာ အိမ်ကချက်သည့် အစားအသောက်များကို အလွန်သဘောကျကြသည်။ အဘိုးအဘွားများက အိမ်ဟောင်းတွင် ထမင်းစားရန် ခေါ်လျှင်ပင် သူတို့ညီအစ်ကိုသုံးယောက်မှာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်ပါလက်ပါဖြင့် ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းကာ ဆေးကြောသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သူ့အပြုအမူကို အတော်လေး ကျေနပ်သွားပြီး “နောက်မှ ရေနွေးတစ်အိုးလောက် တည်ပြီး ကလေးသုံးယောက်ကို ရေပတ်တိုက်ပေးလိုက်ဦး” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“အင်း” သူက သဘောတူသည်။
တာဝါက သူ့မိခင်ဆီသို့ တိုးကပ်လာပြီး “မေမေ၊ ဘာလို့ ဖေဖေက ပန်းကန်ဆေးနေတာလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“ဘာလို့ မဆေးရမှာလဲ။ မင်းတို့အဖေ ပန်းကန်ဆေးတာ ဘာဖြစ်လဲ” လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မပြုံးမရယ်ဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။
“တခြားသူတွေရဲ့ ဖေဖေတွေက ပန်းကန်မဆေးကြဘူးလေ။ သားတို့ ဦးလေးတွေလည်း ဘယ်တော့မှ မဆေးဘူး” ဟု တာဝါက ပြန်ပြောသည်။
“ဒါက သူတို့ကိစ္စလေ။ မင်းတို့အဖေက ဝမ်းသာအားရနဲ့ လုပ်တာ။ မင်းတို့က ငယ်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ်ဆိုရင် ပန်းကန်ဆေးတဲ့အလုပ်က မင်းတာဝန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” လင်ချင်းဟဲ့ က ကြေညာလိုက်သည်။
တာဝါ၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ “မေမေ၊ သားကို ပန်းကန်ဆေးခိုင်းမလို့လား”
“ဘာဖြစ်လဲ။ ကြီးပြင်းနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ပန်းကန်မဆေးတတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းအဖေ ဆေးနေတာ မမြင်ဘူးလား” ဟု သူမက ပျင်းရိနေသော်လည်း ခိုင်မာသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“တခြားသူတွေက မဆေးကြပါဘူး” ကျိုးတာဝါ က ရေရွတ်သည်။
“တခြားသူတွေက ငါတို့မိသားစုလို ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ကြဘူးလေ။ တခြားသူတွေရဲ့သား ဖြစ်ချင်ရင်လည်း သွားလို့ရပါတယ်။ ငါတို့အိမ်မှာ ငါတို့စည်းကမ်းနဲ့ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအဖေတောင် လုပ်တတ်သေးတာပဲ၊ မင်းလည်း သင်ယူရမှာပေါ့”
“ဒါက မိန်းကလေးတွေ လုပ်ရမယ့်အလုပ်လေ” အာဝါ က ကြားဖြတ်ပြောသည်။ “သူတို့သာ သိရင် အစ်ကိုကြီးကို လှောင်ကြလိမ့်မယ်”
“မင်းတို့အဖေက မေမေ့ကို ကူပြီး ပန်းကန်ဆေးပေးတာက သူက လူကောင်းမို့လို့။ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထိန်းကျောင်းရတာ မလွယ်ဘူးဆိုတာ သူသိလို့ စေတနာနဲ့ ကူညီတာပါ။ မင်းတို့က မေမေ့ကို ကူပြီး ပန်းကန်ဆေးပေးတာက သားကောင်းပီသတာပဲ။ မေမေက သားယောက်ျားလေးသုံးယောက်ပဲ မွေးထားတာ၊ မိန်းကလေးမပါဘူး။ ဒါကြောင့် မေမေ့ကို ကူညီတာပေါ့။ ဒါကို ဘယ်သူက လှောင်ရမှာလဲ”
ကျိုးတာဝါ မှာ သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ကြောင်အသွားပြီး ပြန်ပြောစရာ စကားလုံးရှာမရတော့ပေ။
“မင်းတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာရှိရင် ပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မေမေ့ကို စကားနဲ့ မနိုင်ရင်တော့ အလှည့်ကျ ပန်းကန်ဆေးရမယ်” လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
“မေမေ၊ သားက လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ!” ကျိုးအာဝါ က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်သည်။
“နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ငါးနှစ်ပြည့်မှာပေါ့။ ခြောက်နှစ်ရောက်ရင် မင်းအစ်ကိုနဲ့အတူ အလှည့်ကျ ဆေးရမယ်။ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေက သားလိမ္မာလေးတွေဆိုတာ မေမေသိပါတယ်။ နောက်ဆိုရင်လည်း အရသာရှိတာတွေ အမြဲချက်ကျွေးမှာပါ”
အာဝါ ၏ မျက်နှာမှာ ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
“ခြောက်နှစ်ပြည့်ဖို့ အချိန်အများကြီး လိုသေးတာပဲ၊ ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ” လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ပါးလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
“မေမေ၊ သားကို ပန်းကန်မဆေးခိုင်းပါနဲ့နော်” အာဝါ က ချွဲနွဲ့ပြီး ပြောသည်။
“မေမေက အရသာရှိတာတွေ ချက်ကျွေးတာကို ပန်းကန်လေး နည်းနည်းလောက် ဆေးပေးဖို့ မလုပ်ချင်ဘူးလား” လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပျက်ဟန်ဆောင်၍ ကြည့်လိုက်သည်။
ကြောက်သွားသည့် အာဝါ က “ဒါဆို… သားကြီးလာရင် မေမေ့အတွက် ဆေးပေးပါ့မယ်!” ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“မေမေ့ရဲ့ အာဝါ က သားလိမ္မာလေးပါ” သူမက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
တာဝါက သက်ပြင်းချကာ “မေမေက တစ်ခါတလေကျရင် မိထွေးလိုပဲ” ဟု ပြောသည်။
“အို… ဟုတ်လား။ မိထွေးဆိုရင် မင်းတို့အတွက် အင်္ကျီသစ်တွေ၊ ဂွမ်းအင်္ကျီတွေ ချုပ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ မိထွေးဆိုရင် မင်းတို့အတွက် ဦးထုပ်အသစ်တွေ ဝယ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ မိထွေးဆိုရင် နေ့တိုင်း အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာအသစ်တွေ ချက်ကျွေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီရွာမှာ ဘယ်သူကများ ငါ့ကို မိထွေးလုပ်စေချင်နေတာလဲ” ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
“ဟီးဟီး… သားက စတာပါ” ကျိုးတာဝါ က အမြန်ပြောလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ က ပြေးလာပြီး သကြားလုံးတောင်းသည်။ သူက White Rabbit နို့သကြားလုံးကို လိုချင်နေသည်။
“ညစာစားပြီးပြီးချင်း သကြားလုံးစားလို့ မရဘူး။ မနက်ဖြန်မှ စား” လင်ချင်းဟဲ့ က တားမြစ်လိုက်သည်။
သကြားလုံး သုံးထုပ်ဝယ်လာခဲ့ရာ ယခု နှစ်ထုပ်သာ ကျန်တော့သည်။ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က တစ်ထုပ်ကို အမြန်ဆုံး အကုန်စားပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဆန်ဝါ က ဆက်ပြီး အော်ဟစ်နေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ပန်းသီးတစ်လုံးကို လှီးပေးလိုက်ရာ သူလည်း ဝါးစားရင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေကို ကန်ပေါ်မှာ ကစားခိုင်းထားပြီး သူမကတော့ အင်္ကျီဆက်ရက်နေသည်။
ပန်းကန်ဆေးနေဆဲဖြစ်သော ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကလေးများ၏ ရယ်သံများနှင့် သူမ၏ စနောက်သံများကို ကြားနေရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုနွေးထွေးသွားသလို ခံစားရသည်။
ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် သူသည် ကလေးများကို ရေပတ်တိုက်ရန် ရေနွေးယူလာပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကုလားထိုင်ငယ်ပေါ် ထိုင်ခိုင်းကာ ခြေထောက်ဆေးပေးသည်။ သူသည် အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အလုပ်လုပ်ရင်း သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း ဝင်မပြောတော့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် စကားနည်းသော်လည်း ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည့် အရည်အချင်းရှိကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကလေးများကို ရေချိုးပေး၊ အဝတ်လဲပေးပြီး ကန်ပေါ်သို့ ပို့လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ အတွက် ခြေထောက်ဆေးရန် ရေတစ်ခွက် သီးသန့်ယူလာပေးသည်။ သူမလည်း မငြင်းဆန်တော့ဘဲ ခြေထောက်စိမ်လိုက်ကာ “မနက်ဖြန် မြို့ထဲရောက်ရင် ဘောပင်နဲ့ စာရွက်တွေ ရှိမလား ကြည့်ပေးပါ။ တာဝါအတွက် ဝယ်ပေးရမယ်။ သူက နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ခုနစ်နှစ်ပြည့်တော့မှာ၊ စာစတင်သင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ဟု ပြောသည်။
“အင်း” ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူသည်။
ကန်ပေါ်မှ တာဝါက “စာသင်ရမှာလား? ဘာလို့ စာသင်ရမှာလဲ။ သားက နောက်နှစ်ဆိုရင် ဖေဖေ့ကို ကူပြီး အလုပ်မှတ်တမ်းရမှတ်တွေ ရှာပေးတော့မှာ!” ဟု အော်ပြောသည်။
“အလုပ်မှတ်တမ်းရမှတ် ရှာရင်းနဲ့လည်း စာသင်လို့ ရတာပဲ” လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
“သား မသင်ဘူး!” တာဝါက ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ”
“စာသင်တာ အလကားပဲ!” တာဝါက ညည်းညူသည်။
“စာသင်တာ အလကားပဲ ဟုတ်လား? အဲဒါ ဘယ်သူပြောတာလဲ” လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒေါ်လေး ဒုတိယမြောက်က ပြောတာ။ စာသင်တာ အလကားပဲတဲ့။ မြို့ကလာတဲ့ ပညာတတ် လူငယ်တွေကို ကြည့်လေ၊ သူတို့ စာသင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လိုပဲ ကျေးလက်မှာ အလုပ်လုပ်နေရတာပဲ မဟုတ်လား” ဟု တာဝါက ပြောသည်။
“ကလေးအဖေ” လင်ချင်းဟဲ့ က “သွားပြီး ဘောပင်နဲ့ စာရွက်သွားယူပေးပါဦး” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။