သူမ ထင်ထားသလောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်မနေခဲ့ပါဘူး။ လင်းချင်းဟယ် တစ်ညလုံး လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ပါဘူး။ ဘေးခန်းက အမျိုးသားကြောင့် သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။
သူ ပြန်ရောက်တုန်းက နှစ်ယောက်သား သဘောတူညီချက် ရယူထားခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အားလုံး သီးခြားအခန်းတွေမှာ အိပ်ကြမယ်ဆိုတာလေ။ သားသုံးယောက်က သူမနဲ့အိပ်ပြီး သူကတော့ ဘေးခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း အိပ်လို့ရတာပဲကို။ ဘာလို့ သူက ဒီလိုမျိုး ပြုမူနေရတာလဲ။ သူ ဒီခန်းထဲ ပြန်လာအိပ်ချင်နေတာ အထင်းသား ပေါ်လွင်လွန်းနေပါတယ်။
သူမ စိတ်ကို တင်းထားရမည်။ သူ့ဆန္ဒအတိုင်း မှန်သမျှ လိုက်မလျောပေးနိုင်ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ သူမဟာ သဘောကောင်းလွန်းတယ်လို့ သူ တကယ် ထင်သွားပါလိမ့်မည်။
စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းချင်းဟယ် သင်းမှေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဆောင်းရာသီ မွန်းလွဲပိုင်း အိပ်စက်ရတာကလည်း အလွန် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ် မွန်းလွဲ ၂ နာရီခွဲအထိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာပါ။ သူမ နိုးလာတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင်ဟာ ကန်စင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သားတွေကတော့ ဘယ်ကို ထွက်ပြေး သွားကြမှန်း မသိပါဘူး။
ဒီလို နှင်းကျနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် ဒီညီအစ်ကို သုံးယောက်က သောင်းကျန်းနိုင်ကြပါသေးတယ်။ လင်းချင်းဟယ် သူတို့ကို လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရပါပြီ။ သူတို့ စွမ်းအင်တွေက ကုန်နိုင်စွမ်း မရှိသလိုပါပဲ။
"သားတွေ ဘယ်သွားကြလဲ" စိတ်ထဲက သိနေပေမဲ့လည်း လင်းချင်းဟယ် ဘာစကားပြောရမှန်း မသိတာကြောင့်ပဲ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး စကားစပြောလာပါတယ် - "ပန်းသီးတစ်လုံးစီ ကိုင်ပြီး သူတို့ အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားကြတယ်"
လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တင့်ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာကော လုံးဝ ပျောက်သွားပြီလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ ပျောက်ပြီဆိုရင်တောင် တောင်ပေါ်မှာ ယုန်တွေ၊ တောကြက်တွေ ရှိလား သွားကြည့်ရတော့မည်။ အိမ်မှာ ငါ့အခန်းထဲ ဘယ်လိုပြန်ဝင်ရမလဲဆိုတာပဲ တစ်နေ့လုံး စဉ်းစားမနေနဲ့။
"မင်း စစ်ကြည့်လေ" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပြီး အကျီ ချွတ်ပါတော့တယ်။
လင်းချင်းဟယ် - "..." ဒီလို အေးတဲ့နေ့မှာ ရုတ်တရက် အကျီ ချွတ်ပြနေတယ်ပေါ့။ ဒါ ဘာပုံစံနဲ့ မြှူဆွယ်နေတာလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အကျီ သုံးထပ်ပဲ ဝတ်ထားတာပါ။ အတွင်းခံတစ်ထည်၊ လင်းချင်းဟယ် ရက်ပေးထားတဲ့ ဆvetတာတစ်ထည်နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ထည်က စစ်ကုတ်အကျီ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ လာပြီး သူမရဲ့ ကန်စင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ စစ်ကုတ်အကျီ မပါရင် သူ့မှာ နှစ်ထည်ပဲ ကျန်တော့တာမို့ ခဏလေးနဲ့ ချွတ်လိုက်လို့ ရသွားပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ဒဏ်ရာဟာ အခြေခံအားဖြင့် အဆင်ပြေသွားတာကို မြင်တော့ ပြောလိုက်ပါတယ် - "ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းကိုတော့ မသိဘူး။ နောက်ထပ် ပိုပြီး ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ရအောင်"
"မိန်းမ" ကျိုးချင်းပိုင်က အကျီ ပြန်မဝတ်ဘဲ သူမကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
"ဒီလောက် အေးတဲ့နေ့မှာ မအေးဘူးလား။ မြန်မြန် အကျီ ဝတ်စမ်းပါ။ အအေးမိပြီး မင်းကို ငါ ပြုစုရတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့" လင်းချင်းဟယ် သူ့မျက်လုံးတွေကို မကြည့်ရဲတာကြောင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပါတယ်။
"ဒီည ငါ အခန်းထဲ ပြန်လာခဲ့မယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က အကျီ ပြန်ဝတ်ရင်း ခပ်အေးအေးပဲ အသိပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒါက သူမနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမကို အသိပေးရုံမျှသာ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတောင် လင်းချင်းဟယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ - ဒီည အခန်းထဲ ပြန်လာကြည့်ပါလားလို့ ကြိမ်းဝါးလိုက်ပါတယ်။
အိပ်ရာပေါ်မှာ ခဏလောက် အနားယူပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်ဟာ စပေ့စ်ထဲက စပျစ်သီးအချို့ကို ထုတ်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခိုးစားလိုက်ပါတယ်။
သူမက စပျစ်သီးတွေကို သုံးဝကို တစ်ခါတစ်ရံ ကျွေးလေ့ရှိပါတယ်။ သုံးဝ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကျွေးတာပါ။ တခြားသူတွေ မရကြပါဘူး။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်က ကြီးလွန်းပြီး စကားပြောတာ ပွင့်လင်းလွန်းတာကြောင့် ဒါကို မတော်တဆ ဖွင့်ပြောမိသွားနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် စပေ့စ်ထဲက ရိက္ခာတွေကို သူမ ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်ပါတယ်။
ပြောရရင် ဒီအတောအတွင်းမှာ စပေ့စ်ထဲက ပစ္စည်းအတော်များများ ကုန်သွားခဲ့တာပါ။ ပန်းသီးတွေ တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ သစ်တော်သီးတွေလည်း တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါတွေကတော့ ပိုပြီး သုံးစွဲမှု နည်းခဲ့တာပါ။ သူမ အများဆုံး ထုတ်တာက ကလေးသုံးယောက် စားဖို့ ပန်းသီးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
စပျစ်သီးတစ်သေတ္တာ၏ တစ်ဝက်ကျော်ကျန်ပါသေးသည်။ သူမကိုယ်တိုင် တစ်ခါတစ်ရံ စားလေ့ရှိပြီး သုံးဝကိုလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ကျွေးလေ့ရှိတာကြောင့် အများကြီး မကုန်သွားခဲ့ပါဘူး။
ဒါက သစ်သီးတွေပါ။ ရိက္ခာတွေအနေနဲ့ကတော့ ဆန်လေးအိတ် ကုန်သွားပါပြီ။ တစ်အိတ်ကို ဂျင်း ၂၀ နဲ့ ညီမျှပါတယ်။
ဂျုံမှုန့်ကတော့ ပိုကုန်ပါတယ်၊ အိတ်တစ်ဆယ်နီးပါး ကုန်သွားခဲ့တာပါ။
ဝက်သား အိတ်ကြီးတစ်အိတ် ကုန်သွားပြီး ခုနစ်အိတ် ကျန်ပါသေးတယ်။ ကြက်ဥ ဂျင်းတစ်ဆယ်ကျော် ကုန်သွားခဲ့ပြီး အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။
တခြား ကျောက်သကြား၊ သကြားညိုနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေ ကတော့ အများစု ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်။
သူမရဲ့ စပေ့စ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို စာရင်းပြုစုပြီးတဲ့နောက် လင်းချင်းဟယ် စိတ်လက် ပေါ့ပါးသွားပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ တန်ဖိုးတက်လာဖို့အတွက် တံဆိပ်ခေါင်းတွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းအချို့ကို စုဆောင်းထားရမယ်ဆိုတာ သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်အစုံလဲဆိုတာ အတိအကျ မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ အတိုချုပ်ပြောရရင် စုဆောင်းထားရုံပါပဲ။
မြို့ထဲသွားတဲ့ တစ်နေ့နေ့ကျမှ စာတိုက်ကိုသွားပြီး ဝယ်ယူမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ် ကန်စင်ပေါ်က ဆင်းပြီး ညစာပြင်ဆင်ပါတော့တယ်။ ဒီညအတွက် ရွှေဖရုံသီးထမင်းပါ။
ရွှေဖရုံသီးကို အသားနဲ့ ကြော်ပြီး ပေါင်းထားတဲ့ ထမင်းကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။ ရွှေဖရုံသီးထမင်း ဖြစ်အောင် အတူတူ မွှေပေးရပါတယ်။ စွပ်ပြုတ်အတွက်ကတော့ ရေညှိစွပ်ပြုတ်ပဲ ချက်လိုက်ပါတယ်။
ရိုးရှင်းပြီး အာဟာရပြည့်ဝပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခြံထဲမှာ သိုင်းကျင့်နေပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ် မြင်ပေမဲ့ မမြင်သလို ဟန်ဆောင်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူမ မီးဖိုချောင်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားပြီး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဆန်ဆေးပြီးနောက် ရေစိမ်ထားလိုက်တယ်။ အချိန်စောနေသေးတာမို့ အချိန်ရပါသေးတယ်။
လင်းချင်းဟယ် ဆန်စိမ်ထားပြီး စွယ်တာဘောင်းဘီ ဆက်ရက်ဖို့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
ညီအစ်ကိုတွေမှာ စွယ်တာအကျီတွေ ရှိပေမဲ့ သိုးမွေးဘောင်းဘီတော့ မရှိကြသေးပါဘူး။ ရာသီဥတုက အလွန်အေးလွန်းတာကြောင့် သူမ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ရပါတယ်။ ကလေးတွေက တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိပေမဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေး ထားဖို့တော့ လိုပါသေးတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် သိုင်းကျင့်ပြီးတဲ့အခါ ချွေးတွေအများကြီး ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ ရေချိုးဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒါကိုသိတော့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါတယ် - "ဒီလိုရာသီဥတုမှာ ဘာရေချိုးတာလဲ။ ရေချိုးခန်းမှ မရှိတာ။ ခဲမတတ် အေးမှာ မကြောက်ရင်တော့ သွားချိုးလေ"
တကယ်ကို အပိုတွေ စဉ်းစားနေတာပါ။ မလိုတာတွေကို ပြဿနာရှာနေတာပဲ။
"နွေဦးရောက်အောင် စောင့်တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ရေချိုးခန်း ဆောက်ကြတာပေါ့" ဒါကို ကြားတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
"အင်း၊ အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်း စဉ်းစားပေါ့။ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ကုန်မလဲဆိုတာ အဲဒီကျမှ ပြောတာပေါ့" လင်းချင်းဟယ် ဒါကို ထောက်ခံလိုက်ပါတယ်။
ရေမချိုးဘဲ ရေပတ်တိုက်ရုံနဲ့တင် သူမအတွက်တော့ တကယ်ကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ရပါတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ သူမက ဆောင်းရာသီမှာ ချွေးမထွက်တာကြောင့်ပါ၊ မဟုတ်ရင်တော့ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
"ရေနည်းနည်း နွေးပြီး ကိုယ်တိုင် ပတ်တိုက်လိုက်" လင်းချင်းဟယ် သူ ချွေးထွက်နေတာကို မြင်တော့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အကျီ လဲရမယ်" ကျိုးချင်းပိုင် သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
လဲချင်ရင် လဲလေ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ပြောနေတာလဲ။
"အကျီ လဲပြီးရင် ရေနွေး သွားတည်လိုက်။ အိမ်မှာ ဆပ်ပြာရှိတယ်။ မင်းဘာသာမင်း လျှော်လိုက်" လင်းချင်းဟယ် သူ့ကို အလိုလိုက်မည် မဟုတ်ပါ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် သူမကို မတတ်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်တုန်းက သူမဟာ အရာရာကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာပါ။ အရာရာလို့ ပြောရင်လည်း ပိုမယ် မဟုတ်ပါဘူး။ အခုတော့ အဲဒီလို ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုမျိုး မရှိတော့ပါ။
သူ့အကျီကို သူကိုယ်တိုင် လျှော်ရတော့မည်။
ဒါပေါ့၊ သူ ဘယ်လိုလျှော်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်း ရှိစဉ်တုန်းက သူ့အကျီ သူလျှော်ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာကတော့ သူမ၏ စိတ်မဝင်စားတဲ့ သဘောထားပါပဲ။
လင်းချင်းဟယ်က မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ပါတယ်။ အမျိုးသားဆိုတဲ့ သတ္တဝါတွေကို အလိုလိုက်လို့ မရပါဘူး။ သူတို့ကို ခိုင်းစေလို့ပဲ ရတာပါ၊ မဟုတ်ရင် အလိုလိုက်လေ ပိုဆိုးလေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။
ခဏလောက် ရပ်နေပြီးတဲ့နောက် ကျိုးချင်းပိုင်ဟာ သူမထံမှ တခြား တုံ့ပြန်မှု မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့မိန်းမဟာ စိတ်မာတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။
သူ့ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားလို့များ ဒဏ်ရာရသူအတွက် အထူးပြုစုမှု မရှိတော့တာများလား။
ကျိုးချင်းပိုင်ဟာ အမှန်တရားကို ရှာတွေ့သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ ရေစတင် တည်ပါတော့တယ်။
"မိန်းမ၊ မင်းရော ရေပတ်တိုက်ချင်လား" ရေနွေးတည်ပြီးတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် မေးလိုက်ပါတယ်။
သိုးမွေးဘောင်းဘီ ရက်နေတဲ့ လင်းချင်းဟယ်က ရေပတ်တိုက်တာ ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိတာကြောင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ် - "ကောင်းပြီ၊ ငါ့ဇလုံကို သုံးပြီး ငါ့အတွက် ရေခပ်ပေးပါဦး"
ကျိုးချင်းပိုင်ဟာ သူ့မိန်းမကို အလုပ်အကျွေး ပြုရလို့ ဝမ်းမြောက်သွားပါတယ်။ သူ ရေနွေးအိုးတစ်အိုး ခပ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ အပူချိန်က ကောင်းကောင်းလေးပါပဲ။
ချပေးပြီးတဲ့နောက် သူက ပြောပါတယ် - "မိန်းမ၊ ပူတုန်းလေး ရေပတ်တိုက်လိုက်။ ခဏနေရင် အေးသွားပြီး အအေးမိလွယ်လိမ့်မယ်"
"အင်း၊ မင်း အပြင်ထွက်တော့" လင်းချင်းဟယ်က သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သော သိုးမွေးဘောင်းဘီကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် အပြင်ထွက်လာပြီး ဇလုံတစ်လုံးထဲ ရေဖြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ဘေးခန်းဆီသွားပြီး ကိုယ်လက် သန့်စင်လိုက်ပါတယ်။
ရေပတ်တိုက်ရုံတင် ဆိုပေမဲ့လည်း၊ ရေပတ်တိုက်ပြီးတဲ့အခါ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားတယ်လို့ ပြောရပါလိမ့်မည်။ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ နေ့စဉ် ရေပတ်တိုက်လေ့ ရှိပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူမ အိပ်မပျော်ပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းလည်း လျှော်ချင်နေပါတယ်။ ရေတွက်ကြည့်ရင် သူမ ခေါင်းမလျှော်တာ ခွဲနီးပါး ရှိနေပြီထက် တူပါတယ်... ဒီလို အေးတဲ့ ရာသီဥတုက တကယ်ကို ဒုက္ခပါပဲ။