မေမေက ပြုံးရင်း “ရှင်ကလည်း ကံကောင်းလိုက်တာ! ရှင်မမြင်လိုက်လို့ပါ၊ မနေ့က သူရောက်လာကတည်းက သူ့အကြောင်း လာမေးနေကြတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ” ဟု ပြောသည်။
သူ့ပုံပန်းသွင်ပြင်နှင့် တည်ကြည်သော စရိုက်လက္ခဏာတို့ကြောင့် သူ့နှင့် လိုက်ဖက်မည့် မိန်းကလေးမှာ များများစားစား မရှိပေ။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ အတူရှိနေသည်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်လိုက်ဖက်ညီသည့် စုံတွဲဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ အရည်အချင်းရှိသော အမျိုးသားနှင့် လှပသော အမျိုးသမီး—သူတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ဖြစ်လာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုစကားများကို အရေးမစိုက်ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ကျွန်မပေးလိုက်တဲ့ ဆပ်ပြာက သုံးလို့ကောင်းရဲ့လား”
“ကောင်းလိုက်တာမှ လွန်ရော! ကျွန်မရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကတောင် ဘယ်မှာဝယ်တာလဲလို့ မေးနေတာ။ ကျွန်မက မြို့နယ်မှာ ဝယ်ခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ မြို့နယ်က ဆိုင်တွေမှာ ဒီလောက်အရည်အသွေးကောင်းတာမျိုး မရှိဘူးလို့ သူက ပြန်ပြောတယ်” ဟု မေမေက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်၍ အသံကို လျှော့ကာ “ကျွန်မက မြို့ပေါ်က မှောင်ခိုဈေးတန်းကို ပတ်ပြီးမှ ဝယ်လာခဲ့တာ။ ရောင်းတဲ့သူကတော့ မြို့ကနေ လာတာလို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး။ အခုရှင်ပြောမှပဲ တကယ်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“ဒါဆိုလည်း ဟုတ်မှာပါ” ဟု မေမေက ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုဆပ်ပြာမှာ အလွန်ထိရောက်သဖြင့် သူမ မဖြုန်းတီးရက်ဘဲ တစ်ဝက်လောက် ကျန်သေးသည်။
ထို့နောက် မေမေက သူမပြင်ဆင်ထားသော ဝက်သားနှင့် နံရိုးများ၊ အတူတူပါလာသည့် ရေနံဆီ သုံးဂျင်းခန့်ကို ပေးအပ်သည်။ ဈေးနှုန်းမှာ ငွေပေးရသော်လည်း သုံးယွမ်ခန့်သာရှိသဖြင့် တန်သင့်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း သူမ၏ ရိက္ခာကူပွန်ဖြင့် ပန်းသီး နှစ်ဂျင်း ထပ်ဝယ်လိုက်ပြီး အိမ်မှာလည်း ရှိသေးသဖြင့် အခြားဘာကိုမှ မဝယ်တော့ပေ။
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ပျားရည်အိုးလေးတွေ ရောက်လာတယ်” ဟု မေမေက ကမ်းလှမ်းသည်။ “တစ်အိုးပဲ ကျန်တော့တယ်။ ယူမလား။ အဲဒါအတွက် ကူပွန်မလိုဘူး”
“ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ” လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ခေတ်ကာလအရ ပျားရည်စစ်စစ်မှာ ကျန်းမာရေးအတွက် အလွန်အကျိုးရှိကြောင်း သူမသိသည်။
မေမေက ထုတ်ပြလိုက်ရာ ပျားရည်မှာ အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းသည်။ အိုးထဲတွင် ပျားရည် သုံးဂျင်းခန့် ရှိပြီး ဈေးနှုန်းမှာ ငါးယွမ် ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဝယ်ယူလိုက်သည်။
မေမေ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမသည် လမ်းသွယ်တစ်ခုသို့ သွားကာ ကျေးရွာသားတစ်ဦးထံမှ ကြက်ဥ တစ်ဂျင်းကို သုံးမတ်ဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်သည်။ အလုပ်ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသဖြင့် ခြင်းတောင်းကို သိမ်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သော် လင်ချင်းဟဲ့ က ပျားရည်အိုးကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံ ပေးလိုက်သည်။ “ဒါကို အခန်းထဲ သွားထားလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့” ကျိုးချင်းပိုင် က ပျားရည်ကို အခန်းထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ နောက်ထပ် အမိန့်ကို စောင့်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ဒီလူက သူမကို သူ့အထက်လူကြီးလို သဘောထားနေတာလား။ သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ အသားနှင့် နံရိုးများကို ထုတ်ယူပြီး အလွတ်ခြင်းတောင်းကို သူ့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါကို တခြားဟာတွေနဲ့အတူ သွားသိမ်းထားလိုက်”
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာသည်။ အနာဂတ်တွင် အစားအသောက် ရင်းမြစ်ကို သိရှိစေရန်အတွက် အသားဝယ်ရန် မေမေ့ဆီသို့ သူ့ကို သူမ အရင်နေ့က လွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အရိုးများကို ကိုယ်တိုင် ခုတ်ထစ်ပြီး ပဲပုပ်စေ့များနှင့်အတူ အိုးထဲထည့်ကာ ဟင်းချိုချက်ရန် ပြင်သည်။ ဒါဝါနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများမှာမူ ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်တွင် ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ကစားနေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပေ။ သူတို့မှာ ရွာထဲမှာပဲ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး ကလေးတွေကို အလွန်အကျွံ ချုပ်ချယ်ထားစရာ မလိုဟု သူမ ယူဆသည်။
“ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ပန်းသီးတစ်လုံး ယူစားလိုက်လေ” လင်ချင်းဟဲ့ က သူမနောက်တွင် ရပ်ကြည့်နေသော ကျိုးချင်းပိုင် ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“ရှင်ပဲ စားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု သူက တိုးကပ်လာရင်း ပြောသည်။
သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမျိုးသားဆန်သည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။
“ကျွန်တော်က လူနာမှ မဟုတ်တာ။ အကုန်လုံး သက်သာသွားပြီ” ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
သူ့အကြည့်မှာ အန္တရာယ်ရှိလှသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင် ထိုအကြည့်မျိုးကို မြင်ဖူးသည်။ သူမသည် ထိုအကြည့်နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နံရိုးများဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ “သွားပြီး အခြောက်လှန်းထားတဲ့ ပဲတွေကို ရေစိမ်ပေးထားလိုက်”
“ရှင်ပဲ နားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောရင်း သူမလက်ထဲမှ ဓားကို သူက လှမ်းယူသည်။
သူ့လက်နှင့် သူမလက် ထိမိသွားသောအခါ သူမ တစ်ချက် တုန်သွားသည်။ သူမ လက်ကို ဆွဲထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ရှင်ပဲ လုပ်လိုက်တော့”
ကျိုးချင်းပိုင် က နံရိုးများကို စတင်ခုတ်ထစ်နေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ *ငါ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။* ဟု သူမ တွေးမိသည်။ *ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုပဲ။ အထိအတွေ့လေးနဲ့တင် နှလုံးခုန်တာ မြန်လွန်းနေပြီ။*
သူမသည် အမျိုးသားနှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ယခုလို ဖြစ်ရခြင်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပဲများကို ရေစိမ်ရန် ပြင်သည်။ သူ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယောက်ျားပီသကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိသလို မိသားစုအပေါ်တွင်လည်း ဂရုစိုက်တတ်သည်။ ကလေးများကပင် သူ့ကို နှစ်သက်ကြသည်။
*နေပါဦး၊ ငါ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ တွေးနေမိတာလဲ။* ဟု သူမ ပြန်သတိပေးလိုက်သည်။ *ငါတို့နှစ်ယောက်ကြား ဘာမှဖြစ်လာဖို့ မစီစဉ်ထားဘူး။ အေးအေးဆေးဆေး နေတာပဲ ကောင်းတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အသက်အရွယ်ကွာခြားချက်ကလည်း အများကြီးပဲ။*
သူမ ပဲစိမ်ရန် သွားလိုက်ရာ သူက အသားများ ထပ်ခုတ်ရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ကျန်တဲ့အသားတွေကို အခုမခုတ်ပါနဲ့ဦး” ဟု သူမက အော်ပြောလိုက်သည်။ “စားခါနီးမှ ခုတ်မှ လတ်ဆတ်နေမှာ”
“ခုတ်ခိုင်းချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်” ဟု သူက သဘောတူသည်။
သူမ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်မသွားပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း *မီးဖိုချောင်က ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ဘာလို့ လမ်းပိတ်ရပ်နေတာလဲ* ဟု တွေးမိသည်။ သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိပြန်ရာ သူမ ရှက်သွားသည်။ “ဘာလို့ အဲဒီလို လှမ်းကြည့်နေတာလဲ”
“ဒဏ်ရာ သက်သာသွားပြီ” ဟု သူက အကြည့်စူးစူးဖြင့် ပြောသည်။
*ပြီးတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။*
“ဒါဝါနဲ့ ဆန်ဝါ တို့လည်း မသေးတော့ဘူး။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ အိပ်နိုင်ပြီ” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်နေဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ပိုင်ရှင်အစစ်အမှန် မဟုတ်သလို သူတို့လက်ထပ်ခြင်းမှာလည်း နာမည်ခံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပဲများဆီသို့ လှည့်သွားကာ “သူတို့က မသေးဘူးလား။ ဒါဝါဆိုတာ ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ အပြင်မှာက အရမ်းအေးနေတာ၊ သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားအိပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မတော့ စိတ်မချနိုင်ဘူး” ဟု ငြင်းလိုက်သည်။
သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ *ငါ သူ့ကို ဒီရက်ပိုင်း အာဟာရတွေ ကောင်းကောင်း ကျွေးမိလို့လား။ သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ အဲဒီလိုအတွေးတွေပဲ ရှိနေတာလား။* သူတို့ သိကျွမ်းတာ မကြာသေးခင်မှာပဲ သူက သူမ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီ။ *မဖြစ်နိုင်တာ။ တံခါးတွေက ပိတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း ပိတ်ထားတာပဲ။*
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော အတားအဆီးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း မှားယွင်းသွားပုံရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ့စိတ်ပျက်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နေ့လယ်စာတွင် အရိုးပြုတ်ဟင်းချိုနှင့် ပဲပုပ်စေ့၊ နံရိုးဟင်း၊ ပဲခြောက်ဟင်းတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ အားလုံးမှာ အရသာရှိလှသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် နေ့လယ်အိပ်စက်ချိန် ရောက်လာသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အခန်းသူ သွားကာ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကလေးများမှာမူ သူတို့အခန်းတွင် နားကြသည်။
အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သော် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူ ထိုးပေးထားသော ဆွယ်တာအသစ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲသော်လည်း သူတို့အခန်းထဲ ပြန်မဝင်ခိုင်းသည့်အတွက် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သူမက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း သူ့ကို ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သူသည် ကန်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေရင်း နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။